Drug: Mexicaanse paddo's (30 gram)
Aantal personen: Ikzelf
Waar: Verschillende plaatsen in M'tricht
Wanneer: in de vooravond
Vandaag was ik in een opperbeste stemming en ik wou nog me nog een keer aan een paddotrip wagen. Ik ging in de middag even naar de plaatselijke smartshop in M'tricht voor een portie Mexicaanse paddo's. Eéns gekocht ging ik natuurlijk ook even langs de Albert Heijn voor een flesje water want het is toch wel een hele klus om paddo's te eten zonder ze te kunnen doorspoelen. Na het water gekocht te hebben, begaf ik me naar het plaatselijk parkje met allemaal bankjes aan het Music Theatre in M'tricht.
Om nog even te bekomen van de wandeling, wat een ontzettend stukje lopen was van het centrum en de smartshop, zette ik me neer op een bankje. Na een poosje haalde ik de freshbox te voorschijn met de Mexicaanse paddo's. Ik opende de freshbox en bereidde me voor op de ietswat ranzige smaak van de paddo's. Ik kauwde de paddestoelen goed alhoewel dat enkele keren toch moeilijke ging. Soms dacht ik van: "Bweurk, ik krijg er geen enkele meer door m'n keel..." maar ik zette door en spoelde enkele keren goed door met het water dat ik voordien gekocht had. Even later stond ik weer op en begaf me naar de prullenmand om de freshbox en het flesje weg te gooien. Daarna ging ik weer terug even rustig zitten. Ik focuste me op een steen midden in het park die toch al wat verschillende patronen begon te krijgen. Maar het wachten duurde me echt te lang dus ik wou even een wandeling maken door het parkje. Ik kreeg op dat moment echt een blije euforie en het kriebelde toch al wat gek in m'n buik. Ik voelde me na een 10 minuten wandelen zo licht als een veertje.
Op dat moment ging ik terug zitten. Ik keek naar de grond (grind) en zag verschillende vormen door elkaar lopen die na een tijd meer gedetailleerder werden. Ik beleefde dit een twintigtal minuten na mijn inname van de paddo's. De grond werd dieper en plots zag ik vreemde gezicht. De één ietswat kwaadaardiger dan de ander. Het leken echt doodshoofden die naar me staarden. Overal waar ik ook keek naar de grond staarden ze me van alle kanten aan.
Ik probeerde me ook dat moment een beetje naar de lucht te kijken. Er waren op dat moment overtollig veel wolken. Ik zag in iedere wolk een object: Een vredesduif, een engel en ook stel blije gezichten...
Op de muur achter me zag ik ook graffiti want na 5 seconden voor mij voor complete verwarring zorgde. Op de muur stond een soort van konijn getekend. Dus, ik stond recht om dat van naderbij te bekijken. Het leek me echt speciaal want telkens wanneer ik een andere richting opkeek op een muur stond datzelfde konijn dus ook terwijl het in werkelijkheid niet was. Op dat moment had ik echt een moment van verwarring.
Na uitgekeken te zijn op datzelfde konijn, liep ik naar de brug onder het Music Theatre. Die muur was gemaakt van beton met stenen erin. Hoewel ik er niet dichtbij liep, wist ik dat er ontelbaar veel stenen in zaten. Net alsof ik ze op m'n ééntje kon tellen zonder er bij na te denken. Waar ik ook keek ten opzichte van de stenen zag ik echt dat typische 3D beeld. Als ik opzij keek van die muur met stenen, kon ik er juist doorheen kijken en zo ook de steen aan de tegenliggende zijde zien zonder er naartoe te lopen.
Plots keek ik naar het plafond van die brug. Ik zag een landschap in heel het plafond. Het leek als ik erin zweefde en ik voelde me net als een ziel naar de hemel stijgen. Het hele plafond en de muren omringde zich en ik was het centrale middelpunt. Het leek erop alsof ik in een kamer was beland waar de muren een landschap uitbeeldden. Anderszijds gaf het me ook een angstig gevoel want ik had het voorgevoel dat de muren steeds dichter naar me toekwamen. Ik werd er niet echt blij van dus ik liep wat door.
Plots voelde ik m'n blaas tegenspartelen en ik moest zo nodig een plasje doen. Ik ging even de trap omhoog van het Music Theatre en zocht een uitstekend plekje om ff een plasje te plegen.
Na m'n plaspauze wou ik op diezelfde trap terug naar ondergaan. Maar dit keer keek ik ook op lichte kiezelgrond onderaan. Dit keer begon ik echt te hallucineren en zat toch al in de piek van m'n trip. Op de grond zag ik gezichten van bekende personen. Zo zag ik het gezicht van Tupac Shakur die me aankeek, ook het gezicht van Ché Guevara en Wee Man uit de film van Austin Powers. Ze keken me allemaal doordacht aan en ik ging naar onder om dit van dichtbij te bekijken.
Eénmaal onder vervaagde alles en ik zag niks meer van de gezichten. Toen dacht ik van: Laat ik nu maar weer die trap opklimmen. Op dat moment zag ik allemaal witte strepen op de treden van de trap. Overal waar ik keek vielen me die witte strepen op. Het leken echt diepe groeven in de trap. Ietswat in werkelijkheid niet kon, was dit echt wel een indrukwekkende hallucinatie.
Toen ik was uitgekeken op de trap begon al gauw m'n maag tegen te spartelen en ik had ook wel honger. Ik had op dat moment nog wat koekjes van thuis meegenomen en begon ze zorgvuldig op te eten zonder al te veel problemen.
Ik ging op het gras zitten kortbij het Theatre en ik sluitte mijn ogen. Ik zag echt indrukwekkende closed eye visuals. Patronen van vierkantjes, driehoekjes en cirkeltjes door elkaar. Ze veranderde in de gekste kleuren. Ik wou echt wat meer uit m'n trip halen dus ik ging dieper erin op. Ik zag m'n verleden voorbij flitsen. De personen van wie ik hou en waarvan ik enige haat koesterde flitste aan me voorbij. Zelf begon ik op dat moment toch een traantje te laten want het werd allemaal zo op me afgevuurd.
Ik hoorde tegelijkertijd de stemmen van mensen op de brug en ze liepen als een echo door heel m'n ziel. Met gesloten ogen kon ik voelen of het stoere personen waren of eerder onzekere personen. Op dat moment voelde ik hun gevoelens net alsof ik één werd met de mensen die 100 meter van me verwijderd waren. Alles zoefde door me heen.
Diep in m'n geest ging ik op zoek naar m'n ware ik. Zo zag ik in m'n reis door m'n geest dat ik soms onzeker ben een meestal me toch stoer wil doen voorkomen dan ik eigenlijk ben. Dit is opzich wel één van de grootste lessen die ik uit deze trip heb meegemaakt.
Nadat ik me éénmaal bevrijd had van de reis door heel m'n geest, keek ik naar het gras en de bomen. Alles straalde zo'n mooie gloed uit. Ik voelde de bomen ademen en ik zag er ook blije gezichten in. Er lagen ook blader op de grond. Heel de bruine gloed werd echt intens en ik keek vooral naar de dunne takken erom heen.
Even later stond ik weer recht om m'n fiets te nemen en terug naar huis te fietsen want ik voelde me geleidelijk weer naar de realiteit te komen.
Ik kan me wel nog enkele dingen herinneren toen ik naar huis fietste: De bomen lachten naar me terwijl ik door een laan fietste en ik zag in de wolken ook gezichten die me aanstaarden. Het gaf wel een gevoel van paranoïde. Het waren echte punkgezichten met zo'n hanekam.
Eénmaal thuisgekomen legde ik me neer op bed. Ik deed m'n ogen dicht voor nog een paar lichte closed eye visuals en toen belandde ik in dromenland. Dat is alles wat ik me nog kan herinneren voor zover ik weet.
Van deze paddotrip heb ik niet echt volledig genoten omdat er meer gevoelens van angst waren dan van blijdschap. Toch vind ik het weer leerrijk zo'n trip meegemaakt te hebben.
Aantal personen: Ikzelf
Waar: Verschillende plaatsen in M'tricht
Wanneer: in de vooravond
Vandaag was ik in een opperbeste stemming en ik wou nog me nog een keer aan een paddotrip wagen. Ik ging in de middag even naar de plaatselijke smartshop in M'tricht voor een portie Mexicaanse paddo's. Eéns gekocht ging ik natuurlijk ook even langs de Albert Heijn voor een flesje water want het is toch wel een hele klus om paddo's te eten zonder ze te kunnen doorspoelen. Na het water gekocht te hebben, begaf ik me naar het plaatselijk parkje met allemaal bankjes aan het Music Theatre in M'tricht.
Om nog even te bekomen van de wandeling, wat een ontzettend stukje lopen was van het centrum en de smartshop, zette ik me neer op een bankje. Na een poosje haalde ik de freshbox te voorschijn met de Mexicaanse paddo's. Ik opende de freshbox en bereidde me voor op de ietswat ranzige smaak van de paddo's. Ik kauwde de paddestoelen goed alhoewel dat enkele keren toch moeilijke ging. Soms dacht ik van: "Bweurk, ik krijg er geen enkele meer door m'n keel..." maar ik zette door en spoelde enkele keren goed door met het water dat ik voordien gekocht had. Even later stond ik weer op en begaf me naar de prullenmand om de freshbox en het flesje weg te gooien. Daarna ging ik weer terug even rustig zitten. Ik focuste me op een steen midden in het park die toch al wat verschillende patronen begon te krijgen. Maar het wachten duurde me echt te lang dus ik wou even een wandeling maken door het parkje. Ik kreeg op dat moment echt een blije euforie en het kriebelde toch al wat gek in m'n buik. Ik voelde me na een 10 minuten wandelen zo licht als een veertje.
Op dat moment ging ik terug zitten. Ik keek naar de grond (grind) en zag verschillende vormen door elkaar lopen die na een tijd meer gedetailleerder werden. Ik beleefde dit een twintigtal minuten na mijn inname van de paddo's. De grond werd dieper en plots zag ik vreemde gezicht. De één ietswat kwaadaardiger dan de ander. Het leken echt doodshoofden die naar me staarden. Overal waar ik ook keek naar de grond staarden ze me van alle kanten aan.
Ik probeerde me ook dat moment een beetje naar de lucht te kijken. Er waren op dat moment overtollig veel wolken. Ik zag in iedere wolk een object: Een vredesduif, een engel en ook stel blije gezichten...
Op de muur achter me zag ik ook graffiti want na 5 seconden voor mij voor complete verwarring zorgde. Op de muur stond een soort van konijn getekend. Dus, ik stond recht om dat van naderbij te bekijken. Het leek me echt speciaal want telkens wanneer ik een andere richting opkeek op een muur stond datzelfde konijn dus ook terwijl het in werkelijkheid niet was. Op dat moment had ik echt een moment van verwarring.
Na uitgekeken te zijn op datzelfde konijn, liep ik naar de brug onder het Music Theatre. Die muur was gemaakt van beton met stenen erin. Hoewel ik er niet dichtbij liep, wist ik dat er ontelbaar veel stenen in zaten. Net alsof ik ze op m'n ééntje kon tellen zonder er bij na te denken. Waar ik ook keek ten opzichte van de stenen zag ik echt dat typische 3D beeld. Als ik opzij keek van die muur met stenen, kon ik er juist doorheen kijken en zo ook de steen aan de tegenliggende zijde zien zonder er naartoe te lopen.
Plots keek ik naar het plafond van die brug. Ik zag een landschap in heel het plafond. Het leek als ik erin zweefde en ik voelde me net als een ziel naar de hemel stijgen. Het hele plafond en de muren omringde zich en ik was het centrale middelpunt. Het leek erop alsof ik in een kamer was beland waar de muren een landschap uitbeeldden. Anderszijds gaf het me ook een angstig gevoel want ik had het voorgevoel dat de muren steeds dichter naar me toekwamen. Ik werd er niet echt blij van dus ik liep wat door.
Plots voelde ik m'n blaas tegenspartelen en ik moest zo nodig een plasje doen. Ik ging even de trap omhoog van het Music Theatre en zocht een uitstekend plekje om ff een plasje te plegen.
Na m'n plaspauze wou ik op diezelfde trap terug naar ondergaan. Maar dit keer keek ik ook op lichte kiezelgrond onderaan. Dit keer begon ik echt te hallucineren en zat toch al in de piek van m'n trip. Op de grond zag ik gezichten van bekende personen. Zo zag ik het gezicht van Tupac Shakur die me aankeek, ook het gezicht van Ché Guevara en Wee Man uit de film van Austin Powers. Ze keken me allemaal doordacht aan en ik ging naar onder om dit van dichtbij te bekijken.
Eénmaal onder vervaagde alles en ik zag niks meer van de gezichten. Toen dacht ik van: Laat ik nu maar weer die trap opklimmen. Op dat moment zag ik allemaal witte strepen op de treden van de trap. Overal waar ik keek vielen me die witte strepen op. Het leken echt diepe groeven in de trap. Ietswat in werkelijkheid niet kon, was dit echt wel een indrukwekkende hallucinatie.
Toen ik was uitgekeken op de trap begon al gauw m'n maag tegen te spartelen en ik had ook wel honger. Ik had op dat moment nog wat koekjes van thuis meegenomen en begon ze zorgvuldig op te eten zonder al te veel problemen.
Ik ging op het gras zitten kortbij het Theatre en ik sluitte mijn ogen. Ik zag echt indrukwekkende closed eye visuals. Patronen van vierkantjes, driehoekjes en cirkeltjes door elkaar. Ze veranderde in de gekste kleuren. Ik wou echt wat meer uit m'n trip halen dus ik ging dieper erin op. Ik zag m'n verleden voorbij flitsen. De personen van wie ik hou en waarvan ik enige haat koesterde flitste aan me voorbij. Zelf begon ik op dat moment toch een traantje te laten want het werd allemaal zo op me afgevuurd.
Ik hoorde tegelijkertijd de stemmen van mensen op de brug en ze liepen als een echo door heel m'n ziel. Met gesloten ogen kon ik voelen of het stoere personen waren of eerder onzekere personen. Op dat moment voelde ik hun gevoelens net alsof ik één werd met de mensen die 100 meter van me verwijderd waren. Alles zoefde door me heen.
Diep in m'n geest ging ik op zoek naar m'n ware ik. Zo zag ik in m'n reis door m'n geest dat ik soms onzeker ben een meestal me toch stoer wil doen voorkomen dan ik eigenlijk ben. Dit is opzich wel één van de grootste lessen die ik uit deze trip heb meegemaakt.
Nadat ik me éénmaal bevrijd had van de reis door heel m'n geest, keek ik naar het gras en de bomen. Alles straalde zo'n mooie gloed uit. Ik voelde de bomen ademen en ik zag er ook blije gezichten in. Er lagen ook blader op de grond. Heel de bruine gloed werd echt intens en ik keek vooral naar de dunne takken erom heen.
Even later stond ik weer recht om m'n fiets te nemen en terug naar huis te fietsen want ik voelde me geleidelijk weer naar de realiteit te komen.
Ik kan me wel nog enkele dingen herinneren toen ik naar huis fietste: De bomen lachten naar me terwijl ik door een laan fietste en ik zag in de wolken ook gezichten die me aanstaarden. Het gaf wel een gevoel van paranoïde. Het waren echte punkgezichten met zo'n hanekam.
Eénmaal thuisgekomen legde ik me neer op bed. Ik deed m'n ogen dicht voor nog een paar lichte closed eye visuals en toen belandde ik in dromenland. Dat is alles wat ik me nog kan herinneren voor zover ik weet.
Van deze paddotrip heb ik niet echt volledig genoten omdat er meer gevoelens van angst waren dan van blijdschap. Toch vind ik het weer leerrijk zo'n trip meegemaakt te hebben.
