Anonimiteit3
Newbie
Beste ladys en gentlepeople, hierbij wil ik graag mijn verhaal doen.
Ik kom al een hele tijd op DF maar mijn vrienden willen nog wel eens wat lezen van mij, en ik heb liever niet dat ze hiervan afweten.
Ik ben 21 jaar, rook sinds 5 jaar dalijks wiet, en de laatste 6 maanden ongeveer hard drugs. Ik ben hier niet om drugs af te kraken, ik wil enkel mijn visie hier neerzetten, om mensen te helpen misschien, en voor tips.
Ik zal het niet telang maken, dus ik zal niet teveel details posten.
Toen ik op mijn 16e begon met wiet roken, was het allemaal nog leuk. Ik kreeg een lekkere stonedheid, deed het maar af en toe, en ik het dagelijks leven had ik er geen last van. Langzaam maar zeker werd dit dagelijks gebruik en sinds mijn 18e ongeveer rookte ik dagelijks 1 gram, in weekenden veel meer.
Ik merkte dat ik veel begon te filosoferen tijdens het blowen, maar ook als ik nuchter was. Dit begon onschuldig, maar al gauw begon dit gevaarlijke vormen aan te nemen. Ik vroeg me af hoe andere mensen dachten, of ze gelukkig waren, waar andere mensen aan het denken waren .. of dat nu in de bus was, of thuis op de bank. Overal waar ik naar mensen keek had ik gedachtes als: waar denkt die persoon nu aan? Is die persoon goed bezig met zijn leven? Wat mij ook veel bezig hield de laatste tijd: hoe anderen over mij denken? Zien mijn vrienden, ouders, familie, wie dan ook, zien ze aan mij dat ik rare gedachtes heb ?
Ik heb een totaal niet realistisch beeld ontwikkeld voor mezelf, en ik heb me dit pas beseft sinds vorige week toen ik +- 70 uur wakker was op de speed.
Het is heel makkelijk om de buitenwereld te laten denken dat je niet gelukkig bent, immers, een lach op je gezicht en mensen denken dat je je goed voelt. Ik was echt de hele dag bezig met me te bedenken hoe andere mensen denken / zich voelen.
Het heeft ook een deel te maken met hoe ik ben geworen door het wiet roken. Ik moet veel liegen tegen mijn ouders, ik doe niks voor school, ik sport niet. Mijn ritme de laatste jaren bestond uit: hoe kan ik zoveel mogelijk wiet roken, en toch mijn ouders laten denken dat alles goed met me gaat? Ik denk dat deze levensstijl mij langzaam maar zeker gek heeft gemaakt. Ik heb uren lang buiten in de vrieskou gewacht tot alle lichten uitgingen, zodat ik zeker wist dat mijn ouders mij niet zouden zien.
Ik heb altijd in de coffeeshop bij mijn vrienden meegelachen, meegedaan, maar ik zat altijd op een heel ander level als hun, ik was constant bezig: zou hij nu ook zo raar denken, net als mij ? Als een vriend dan even 5 minuten stil was en voor zich uit staarde, maakte ik mij in me hoofd meteen ongerust: zou hij nu ook rare gedachtes hebbe?
Ik voelde ook telkens een raar gevoel in mijn buik als ik stoned werd, nuchter had ik hier geen last van.
Als ik in de bus naar school zat en iemand keek me een beetje verdacht aan, voelde ik me meteen niet op mijn gemak: zou die me door hebben ?
Zou die persoon weten dat ik para ben ?
Ik heb eigenlijk ook geen idee waarom ik mij dit niet allemaal beseft hebt de laatste jaren.. ik heb het gewoon door laten gaan.. eerst dacht ik nog: het valt wel mee.. want ik was er niet 24 uur per dag mee bezig.. het was eerder misschien de halve dag als ik mensen om me heen had. Als ik alleen voor me pc zat ofzo, dan had ik hier geen last van. Als ik op vakantie was voelde ik mij wel gewoon goed, had ook nooit cravings naar wiet roken ofzo dan. Met kerst als de hele familie bij elkaar was voelde ik me ook goed.
Wat nog iets raars is: als ik ( nuchter ook ) negatief comentaar krijg
( school / ouders / werk wat dan ook ) begin ik helemaal te zweten. Ik heb geen idee hoe ik met negatief comentaar om moet gaan. ik denk dan meteen het ergste.
Dit zijn denk ik wel de ergste dingen. Ik heb besloten, sinds mijn speed avontuurtje, dat ik aan mezelf ga werken. Ik wil me weer goed in me vel voelen, ik wil niet de hele dag bezig zijn met andere mensen. Ik heb me stash pillen en pep weggepleurd, heb me vrienden gezegd dat ik stop met blowen ( heb andere redenen gegeven aan hun )
Het is nu 5 dagen geleden dat deze dag was. Tot nu toe is er niet veel veranderd, alhoewel ik telkens bij deze gedachtes tege mezelf zeg: niet doen. Ik hoop dat als ik een lange tijd clean ben, dat het vanzelf beter gaat. Echter, hou ik deze klachten, zal ik met een psycholoog gaan praten,
Dat was het wel. Mijn punt is dat drugs heel leuk kunnen zijn, mits je mentaal goed in orde bent. Als je heel eerlijk tegen jezelf bent ( dit kan heeeeell erg moeilijk zijn ) en je weet echt zeker waarom jij drugs gebruikt, dan zijn drugs mooi.
Zijn er mensen die dit herkennen? Of ben ik echt de enige die zo raar is ? Haha ik vind het ook wel grappig dat ik mezelf goed door heb, maar aan de andere kant ook weer heel freaky.
Groeten de anoniemeling
Ik kom al een hele tijd op DF maar mijn vrienden willen nog wel eens wat lezen van mij, en ik heb liever niet dat ze hiervan afweten.
Ik ben 21 jaar, rook sinds 5 jaar dalijks wiet, en de laatste 6 maanden ongeveer hard drugs. Ik ben hier niet om drugs af te kraken, ik wil enkel mijn visie hier neerzetten, om mensen te helpen misschien, en voor tips.
Ik zal het niet telang maken, dus ik zal niet teveel details posten.
Toen ik op mijn 16e begon met wiet roken, was het allemaal nog leuk. Ik kreeg een lekkere stonedheid, deed het maar af en toe, en ik het dagelijks leven had ik er geen last van. Langzaam maar zeker werd dit dagelijks gebruik en sinds mijn 18e ongeveer rookte ik dagelijks 1 gram, in weekenden veel meer.
Ik merkte dat ik veel begon te filosoferen tijdens het blowen, maar ook als ik nuchter was. Dit begon onschuldig, maar al gauw begon dit gevaarlijke vormen aan te nemen. Ik vroeg me af hoe andere mensen dachten, of ze gelukkig waren, waar andere mensen aan het denken waren .. of dat nu in de bus was, of thuis op de bank. Overal waar ik naar mensen keek had ik gedachtes als: waar denkt die persoon nu aan? Is die persoon goed bezig met zijn leven? Wat mij ook veel bezig hield de laatste tijd: hoe anderen over mij denken? Zien mijn vrienden, ouders, familie, wie dan ook, zien ze aan mij dat ik rare gedachtes heb ?
Ik heb een totaal niet realistisch beeld ontwikkeld voor mezelf, en ik heb me dit pas beseft sinds vorige week toen ik +- 70 uur wakker was op de speed.
Het is heel makkelijk om de buitenwereld te laten denken dat je niet gelukkig bent, immers, een lach op je gezicht en mensen denken dat je je goed voelt. Ik was echt de hele dag bezig met me te bedenken hoe andere mensen denken / zich voelen.
Het heeft ook een deel te maken met hoe ik ben geworen door het wiet roken. Ik moet veel liegen tegen mijn ouders, ik doe niks voor school, ik sport niet. Mijn ritme de laatste jaren bestond uit: hoe kan ik zoveel mogelijk wiet roken, en toch mijn ouders laten denken dat alles goed met me gaat? Ik denk dat deze levensstijl mij langzaam maar zeker gek heeft gemaakt. Ik heb uren lang buiten in de vrieskou gewacht tot alle lichten uitgingen, zodat ik zeker wist dat mijn ouders mij niet zouden zien.
Ik heb altijd in de coffeeshop bij mijn vrienden meegelachen, meegedaan, maar ik zat altijd op een heel ander level als hun, ik was constant bezig: zou hij nu ook zo raar denken, net als mij ? Als een vriend dan even 5 minuten stil was en voor zich uit staarde, maakte ik mij in me hoofd meteen ongerust: zou hij nu ook rare gedachtes hebbe?
Ik voelde ook telkens een raar gevoel in mijn buik als ik stoned werd, nuchter had ik hier geen last van.
Als ik in de bus naar school zat en iemand keek me een beetje verdacht aan, voelde ik me meteen niet op mijn gemak: zou die me door hebben ?
Zou die persoon weten dat ik para ben ?
Ik heb eigenlijk ook geen idee waarom ik mij dit niet allemaal beseft hebt de laatste jaren.. ik heb het gewoon door laten gaan.. eerst dacht ik nog: het valt wel mee.. want ik was er niet 24 uur per dag mee bezig.. het was eerder misschien de halve dag als ik mensen om me heen had. Als ik alleen voor me pc zat ofzo, dan had ik hier geen last van. Als ik op vakantie was voelde ik mij wel gewoon goed, had ook nooit cravings naar wiet roken ofzo dan. Met kerst als de hele familie bij elkaar was voelde ik me ook goed.
Wat nog iets raars is: als ik ( nuchter ook ) negatief comentaar krijg
( school / ouders / werk wat dan ook ) begin ik helemaal te zweten. Ik heb geen idee hoe ik met negatief comentaar om moet gaan. ik denk dan meteen het ergste.
Dit zijn denk ik wel de ergste dingen. Ik heb besloten, sinds mijn speed avontuurtje, dat ik aan mezelf ga werken. Ik wil me weer goed in me vel voelen, ik wil niet de hele dag bezig zijn met andere mensen. Ik heb me stash pillen en pep weggepleurd, heb me vrienden gezegd dat ik stop met blowen ( heb andere redenen gegeven aan hun )
Het is nu 5 dagen geleden dat deze dag was. Tot nu toe is er niet veel veranderd, alhoewel ik telkens bij deze gedachtes tege mezelf zeg: niet doen. Ik hoop dat als ik een lange tijd clean ben, dat het vanzelf beter gaat. Echter, hou ik deze klachten, zal ik met een psycholoog gaan praten,
Dat was het wel. Mijn punt is dat drugs heel leuk kunnen zijn, mits je mentaal goed in orde bent. Als je heel eerlijk tegen jezelf bent ( dit kan heeeeell erg moeilijk zijn ) en je weet echt zeker waarom jij drugs gebruikt, dan zijn drugs mooi.
Zijn er mensen die dit herkennen? Of ben ik echt de enige die zo raar is ? Haha ik vind het ook wel grappig dat ik mezelf goed door heb, maar aan de andere kant ook weer heel freaky.
Groeten de anoniemeling
