Vandaag is het de vierde dag dat ik clean ben. Ik gebruik sinds een paar jaar heroïne, en de laatste maanden dagelijks. Ik gebruik geen vervangmiddelen als methadon en buprenorfine, hoogstens eens wat tramadol (waar ik overigens niets aan heb) maar die voorraad is op. De ergste fysieke bijwerkingen van de afkick zijn nu (hopelijk) wel voorbij, de voorbije dagen waren een ware hel: grieperig gevoel, warmte- en koudeopwellingen, maagkrampen, diarree, slapeloosheid en constante RLS (restless leg syndrome). Het enige van medicatie die ik neem is 1 laaste imodium (die niets hielp) en mirapexine (een anti-parkinson medicijn die helpt tegen RLS). Mirapexine die overigens weinig tegen opiaat-geïnduceerde RLS heb ik ondervonden, en als je daar een halve teveel van neemt krijg je urenlange barstende hoofdpijn.
Maar nu begint het. Ik denk constant aan gebruiken. Nochtans wil ik er echt van af, want het heeft me al duizenden euro's gekost en het heeft mijn levenskwaliteit herleid tot nul. Ik besef dat, als ik niet stop, onherroepelijk mezelf in de afgrond zal storten. Toch denk ik er de hele tijd aan, verlang ik er naar, droom ik ervan, fantaseer ik erover. Om zot van te worden. Ik probeer te lezen, TV te kijken, naar muziek te luisteren om mijn gedachten te verzetten, maar ik kan me niet concentreren en de lust naar heroïne is steeds aanwezig. Hoewel ik er echt, echt vanaf wil.
Ik beken jullie dit tot mijn schaamte: ik heb mijn hele maandloon opgebruikt. Ik heb nog geen 10 euro voor de komende 20 dagen, waarmee ik bloem, melk, eieren en suiker ga kopen en op pannenkoeken ga overleven. Gelukkig heb ik nog een klein voorraadje conserven en een zak aardappelen. Dus mits rantsoen ga ik het wel halen. Ik wil geen hulp vragen aan vrienden of familie want ik moet mezelf straffen. Als ik geld in mijn handen krijg bestaat het gevaar dat ik er weer bruin mee ga kopen. Ik hoop 20 dagen niet te gebruiken en dat het na die periode uit mijn hoofd verdwijnt, die duivelse drang.
Ik besef nu goed dat er van mijn voormalige interesses slechts een wazige nadruk overblijft. Vroegere vrienden heb ik het contact mee verloren, en de mensen waarmee ik nu omga en via wie ik heroïne koop zijn de enigen waarmee ik me omring, en die kun je allesbehalve vrienden noemen. Sommigen zouden hun eigen moeder verkopen, stuk voor stuk onbetrouwbare klootzakken.
Ik ben beginnen gebruiken na een relatie die slecht afgelopen is, en ik was gekwetst en het leven moe. Nu wil ik zo graag dat leventje van toen terug, ik dacht dat ik me toen miserabel voelde, maar nu draag ik waarschijnlijk voor de rest van mijn leven het spook genaamd heroïne met me mee. Want die drang zal altijd aanwezig zijn, al is het sluimerend. Zoals Doe Maar zong: het is echt een vloek.
Maar nu begint het. Ik denk constant aan gebruiken. Nochtans wil ik er echt van af, want het heeft me al duizenden euro's gekost en het heeft mijn levenskwaliteit herleid tot nul. Ik besef dat, als ik niet stop, onherroepelijk mezelf in de afgrond zal storten. Toch denk ik er de hele tijd aan, verlang ik er naar, droom ik ervan, fantaseer ik erover. Om zot van te worden. Ik probeer te lezen, TV te kijken, naar muziek te luisteren om mijn gedachten te verzetten, maar ik kan me niet concentreren en de lust naar heroïne is steeds aanwezig. Hoewel ik er echt, echt vanaf wil.
Ik beken jullie dit tot mijn schaamte: ik heb mijn hele maandloon opgebruikt. Ik heb nog geen 10 euro voor de komende 20 dagen, waarmee ik bloem, melk, eieren en suiker ga kopen en op pannenkoeken ga overleven. Gelukkig heb ik nog een klein voorraadje conserven en een zak aardappelen. Dus mits rantsoen ga ik het wel halen. Ik wil geen hulp vragen aan vrienden of familie want ik moet mezelf straffen. Als ik geld in mijn handen krijg bestaat het gevaar dat ik er weer bruin mee ga kopen. Ik hoop 20 dagen niet te gebruiken en dat het na die periode uit mijn hoofd verdwijnt, die duivelse drang.
Ik besef nu goed dat er van mijn voormalige interesses slechts een wazige nadruk overblijft. Vroegere vrienden heb ik het contact mee verloren, en de mensen waarmee ik nu omga en via wie ik heroïne koop zijn de enigen waarmee ik me omring, en die kun je allesbehalve vrienden noemen. Sommigen zouden hun eigen moeder verkopen, stuk voor stuk onbetrouwbare klootzakken.
Ik ben beginnen gebruiken na een relatie die slecht afgelopen is, en ik was gekwetst en het leven moe. Nu wil ik zo graag dat leventje van toen terug, ik dacht dat ik me toen miserabel voelde, maar nu draag ik waarschijnlijk voor de rest van mijn leven het spook genaamd heroïne met me mee. Want die drang zal altijd aanwezig zijn, al is het sluimerend. Zoals Doe Maar zong: het is echt een vloek.
