Sinds en tijd heb ik een relatie met iemand die helaas nog steeds niet van de ghb kan afblijven. Ik vind het allemaal erg moeilijk en vraag me af of er nog meer parners zijn en ook of er parners zijn van Ex verslaafden. (beetje op zoek naar goede moed 
)
Het is een lang verhaal maar hier de beknopte versie voor iedereen die intresse heeft:
Mijn vriend heeft een lang verleden met drugs en gebruikt al van jongs af aan. Ik ken hem al heel erg lang dus weet aardig hoe dit verloop geweest is. Sinds een paar jaar hebben we weer meer contakt en zo ontstond er meer dan alleen vriendschap. Hij kon goed bij mij praten over zijn problemen en ik was open en oordeelde zo min mogenlijk.
Hij heeft zich laten opnemen om af te komen van zijn ghb verslaving en ging er met volle moed tegen aan. Toen ik op bezoek kwam zag ik een hele andere jongen. Hij was gebroken en leek in te zien dat het anders moest.
Eenmaal uit de klininc was het natuurlijk nog niet klaar. HIj had vaak terugvallen en gebruikte alles wat maar voorhanden was. En zo ook met regemaat ghb. Helaas kan hij niet stoppen als hij dit eenmaal gebruikt en komt het er altijd op neer dat hij out gaat. En voordat hij out gaat swalkt hij door het huis, strooit en smeert hij overal etenswaar en is het huis 1 gaos.
Nu wonen we sinds kort samen en alles loopt super. Hij heeft steeds minder vaak een terugval, op zoek naar een baan en de relatie komt steeds meer in evenwicht.
Echter is het 1 keer in de zoveel tijd toch weer mis. ZOals vandaag dus. Ik zie zeker wel in dat hij enorme stappen maakt maar vind het toch elke keer weer moeilijk.
Van de week merkte ik al dat hij anders was, kon geen ghb in huis vinden en hij gaf aan dat hij niets gehad had. Tot dat hij weer begon te zwalken en uiteindelijk buiten op de grond lag. Daarna was hij naar de weg toegegaan waar hij iets leek te zoeken. Hij leek stomdronken en gelukkig kon ik hem daar wegplukken. Later was hij weer redelijk bijzinnnen en ging ik even weg. Toen ik terug kwam vond ik hem op de betonnenvloer buiten. Ik schrok me rot! Ik heb geprobeerd hem wakker te maken maar dat lukte niet, hij had nog wel hardslag en op dat moment schrok hij wakker. Wat een opluchting! Maar begon hij te schreeuwen, door de hele buurt, hij wou naar huis en had het koud. Als ik hem bij zijn hand pakte en vroeg of hij naar binnen kwam schreeuwde hij het uit van de pijn. En uiteindelijk heb ik hem (na een 1,5 uur) meegekregen, uitgekleed, onder de douch gezet, afgedroogd, aangekleed en op de bank gelegd. Ik voelde me net een verzorgende in een verplegingshuis.
Het moeilijke vind ik dat hij zo anders is als hij die rommel gebruikt. Hij is hartenloos en is er dan heilig van overtuigd dat hij dit prima kan hebben staan en af en toe gebruiken. Als ik hem zeg dat dat wat mij betreft geen optie is en dat hij een keuze moet maken zegt hij dat ik maar moet oprotten. Ik weet (uit ervaring) dat hij dit alleen zegt als hij boos is omdat ik de rommel heb weggehaald of als hij onder invloed van die rommel is.
Hij laat me iedere keer zo schrikken en ik ben erg bang voor de mening van buitenstaanders als ze hem zo tegen komen. Het ziet er niet uit, hij lijkt wel dibiel! En ondanks al die toestanden zie ik nog steeds dat het kleine stapjes beter gaat. Ik ben gewoon zo gek op die jongen maar dit hou ik niet oneindig vol. Helemaal niet omdat er bijna niemand is waar ik er mee over kan praten.
Ik zou graag in conakt komen met andere partners van ghb-gebruikers en als je hier toch bent en mijn, toch weer langere ,verhaal dan de planning gelezen hebt is een reactie ook wel fijn.
)Het is een lang verhaal maar hier de beknopte versie voor iedereen die intresse heeft:
Mijn vriend heeft een lang verleden met drugs en gebruikt al van jongs af aan. Ik ken hem al heel erg lang dus weet aardig hoe dit verloop geweest is. Sinds een paar jaar hebben we weer meer contakt en zo ontstond er meer dan alleen vriendschap. Hij kon goed bij mij praten over zijn problemen en ik was open en oordeelde zo min mogenlijk.
Hij heeft zich laten opnemen om af te komen van zijn ghb verslaving en ging er met volle moed tegen aan. Toen ik op bezoek kwam zag ik een hele andere jongen. Hij was gebroken en leek in te zien dat het anders moest.
Eenmaal uit de klininc was het natuurlijk nog niet klaar. HIj had vaak terugvallen en gebruikte alles wat maar voorhanden was. En zo ook met regemaat ghb. Helaas kan hij niet stoppen als hij dit eenmaal gebruikt en komt het er altijd op neer dat hij out gaat. En voordat hij out gaat swalkt hij door het huis, strooit en smeert hij overal etenswaar en is het huis 1 gaos.
Nu wonen we sinds kort samen en alles loopt super. Hij heeft steeds minder vaak een terugval, op zoek naar een baan en de relatie komt steeds meer in evenwicht.
Echter is het 1 keer in de zoveel tijd toch weer mis. ZOals vandaag dus. Ik zie zeker wel in dat hij enorme stappen maakt maar vind het toch elke keer weer moeilijk.
Van de week merkte ik al dat hij anders was, kon geen ghb in huis vinden en hij gaf aan dat hij niets gehad had. Tot dat hij weer begon te zwalken en uiteindelijk buiten op de grond lag. Daarna was hij naar de weg toegegaan waar hij iets leek te zoeken. Hij leek stomdronken en gelukkig kon ik hem daar wegplukken. Later was hij weer redelijk bijzinnnen en ging ik even weg. Toen ik terug kwam vond ik hem op de betonnenvloer buiten. Ik schrok me rot! Ik heb geprobeerd hem wakker te maken maar dat lukte niet, hij had nog wel hardslag en op dat moment schrok hij wakker. Wat een opluchting! Maar begon hij te schreeuwen, door de hele buurt, hij wou naar huis en had het koud. Als ik hem bij zijn hand pakte en vroeg of hij naar binnen kwam schreeuwde hij het uit van de pijn. En uiteindelijk heb ik hem (na een 1,5 uur) meegekregen, uitgekleed, onder de douch gezet, afgedroogd, aangekleed en op de bank gelegd. Ik voelde me net een verzorgende in een verplegingshuis.
Het moeilijke vind ik dat hij zo anders is als hij die rommel gebruikt. Hij is hartenloos en is er dan heilig van overtuigd dat hij dit prima kan hebben staan en af en toe gebruiken. Als ik hem zeg dat dat wat mij betreft geen optie is en dat hij een keuze moet maken zegt hij dat ik maar moet oprotten. Ik weet (uit ervaring) dat hij dit alleen zegt als hij boos is omdat ik de rommel heb weggehaald of als hij onder invloed van die rommel is.
Hij laat me iedere keer zo schrikken en ik ben erg bang voor de mening van buitenstaanders als ze hem zo tegen komen. Het ziet er niet uit, hij lijkt wel dibiel! En ondanks al die toestanden zie ik nog steeds dat het kleine stapjes beter gaat. Ik ben gewoon zo gek op die jongen maar dit hou ik niet oneindig vol. Helemaal niet omdat er bijna niemand is waar ik er mee over kan praten.
Ik zou graag in conakt komen met andere partners van ghb-gebruikers en als je hier toch bent en mijn, toch weer langere ,verhaal dan de planning gelezen hebt is een reactie ook wel fijn.
