FlipMeister
Bewuste gebruiker
Trip reportje van een tijdje geleden 
Zoals mijn verstand reageerde als die avond is mij nog nooit eerder overkomen...
Trippen... De letterlijke vertaling is struikelen, en dat is het ook. Je struikelt over de door het middel nagebootste realiteitswaanzin. Je ziet jezelf objectief, jezelf niet neerhalen of egocentrisch bekijken.
Het kan een schok zijn, misschien dat het daarom struikelen heet. Omdat als je niet oppast je je struikelt over jezelf. Want wie zichzelf niet is, kan zichzelf hard tegenkomen. Harder dan wiet.
Het was weer eens tijd voor mij om te struikelen.
Tijd van inname: 7 uur Woensdag
Ik had ze opgehaald van een maat van me . In de trein zat ik na te denken wat voor avonturen ik zou beleven.
De wildste dingen zonder ook maar een centimeter te bewegen. Ik kwam thuis, hehe. Het was tijd. Ik smeerde een broodje pindakaas met daarop de Thaise Paddos. Het eten ging mij verassend goed af, ik vond het zelfs enigzins lekker xD.
Eerst een joint draaien want dat zou straks niet meer kunnen. Een heerlijke dikke power plant joint werd snel opgerookt
en het wachten begon. Een halfuur ging voorbij, ik voelde nog niks. Maar ik wist dat het ging werken. Dat moest wel, ik had ze goed genomen en ik voeld wel wat opkomen. Na 3 kwartier zat ik een shagje te roken, ik merkte dat de beleving van kleuren ineens heel anders was. En als ik de bank aanraakte leek het alsof ik de bank proefde. Ik wist dat dit het
gevoel was wat mij al eerder naar hogere sferen had geleid. Heerlijk, het was nog niet de piek die kwam nog. Dat wist ik. Omdat
ik een hele portie ophad wist ik ook dat deze behoorlijk heftig zou worden. Maar er bestond geen greintje angst. En dat was heerlijk.
Ik ging liggne en genieten van het opkomende gevoel.
Nee er is niemand het zijn me muren. Ik hoor ademhaling, het is de deur en me muren. Zodra ik mijn ogen sluit en op de muziek ga concentreren beleef ik de wildste dingen. Ik zie kruizen met pulserende ringen
die precies op de muziek gaan. Ogen, gezichten en hele wezens worden zichtbaar. Het ene beeld schiet na het andere alsof plostelinge inzichten duidelijk worden.
Net een achtbaan, als je derin zit weet je dat je de rit af moet maken. Niet dat ik dat erg vond, integendeel ik werd nog meer
euforisch dan dat ik al was.
Mijn shirt, brand die? Het voelde net alsof mijn shirt op mijn huid brandde. Maar het was geen onprettig gevoel. Ik besloot voor de spiegel te gaan staan.
Mijn hoofd, ouder, jonger, groter, kleiner het gebeurde allemaal. De spiegel was veradelijk. Ik zag de spiegel als vijandig. Ik wou niet oud zijn. Ik ging naar boven. Ik moest Pendulum luisteren. Elk woord die gezongen wordt krijgt een prachtige klank. Perfectie daar luisterde ik naar. Met de visualisaties in mijn hoofd reisde ik door mijn land.
Dat wat van mij was. Een heerlijk gevoel. Pendulum die mij aan de hand meeneemt door niemandsland. Niemand zal hier ooit komen, een plek die van mij is waar niemand iets kan maken.
Het is lekker als je dit beseft. Na een tijdje belde ik Jazzie op . Ik had een heel gesprek met hem, en heb hem verteld wat ik allemaal mee maakte. Na dat het gesprek klaar was moest en zou ik naar mijn vrienden. Ik had het lang genoeg uitgesteld... Het was tijd.
Normaal pak ik me shit en peer ik em. Maarja zoals al eerder verteld was er niks normaals aan datgene wat ik nu beleefde.
Ik pakte me overdreven veel in en nam drinken, vitamine c, suikerwater, suikerklontjes mee voor het geval dat. Ik liep naar de garage en pakte me fiets. Maar zodra die deur openging naar de weide wereld kwam alles wat ik zag op me af (niet slecht). Alle planten deden wat ze moesten alles ademde (wtf is dat tog met paddos en ademend asfalt )
Het voelde... Goed. Alsof alles zo moest zijn. Ik balanceerde tussen de grenzen van het Fysieke en Spirituele. Ik voelde me een kluizenaar. Maar een kluizenaar met de wereld aan zijn voeten.
ALles leek getekend en nog getekend moeten worden. Ik zag de wereld als een schilderij dat nog niet af was. En niet dat god de schilder was, maar iedereen. Iedereen oefent invloed uit op het schilderij. Osama heeft et gedaan, George Clooney je buurjongen en ook ik. Toen werd het duidelijk wat mijn doel is. Ik wil
dit schilderij zoveel mogelijk beinvloeden dat het mooier wordt. Dat ik enigszins de sfeer kan regelen en anders kan maken.
Na dit moment schrok ik me de TYFUS omdat de vrienden die ik zou ophalen ineens voor me stonden. Nou ja chill hoefde ik niet meer naar buiten. Toen ging ik liggen om de rest van de trip uit te zitten en nog even genieten. Ik zag mezelf als het moest. ZOnder al die invloeden van buitenaf. Naakt, puur. Normaal. Er bestond geen merkkleding of adidas. Zoon wereld is misschien mooi maar de helft van alle mensen die ik ken zijn hersenloze slaven van het commerciele systeem.
Maar nadat ik voor het eerst blowde en andere vrienden opzocht werd mijn ketting met de commercie verbroken. Ik kwam erachter dat ik iemand was die ik zelf was. Niemand maar dan ook niemand
heeft iets te zeggen over hou jij, of ik of iemand anders ook maar moet gedragen. Alleen ikzelf. Ik werd wakker. Ik had al geslapen. Het was alweer weg. Jammer. Maar nuchter zijn is moet altijd de realiteit blijven, een rode draad in het leven van iemand die drugs neemt.
Zo snel als het kwam was het weg, de wolk in men hoofd... Niet het effect... Maar de wolk van onwetendheid die door de paddestoelen weggehaald is....
Zoals mijn verstand reageerde als die avond is mij nog nooit eerder overkomen...
Trippen... De letterlijke vertaling is struikelen, en dat is het ook. Je struikelt over de door het middel nagebootste realiteitswaanzin. Je ziet jezelf objectief, jezelf niet neerhalen of egocentrisch bekijken.
Het kan een schok zijn, misschien dat het daarom struikelen heet. Omdat als je niet oppast je je struikelt over jezelf. Want wie zichzelf niet is, kan zichzelf hard tegenkomen. Harder dan wiet.
Het was weer eens tijd voor mij om te struikelen.
Tijd van inname: 7 uur Woensdag
Ik had ze opgehaald van een maat van me . In de trein zat ik na te denken wat voor avonturen ik zou beleven.
De wildste dingen zonder ook maar een centimeter te bewegen. Ik kwam thuis, hehe. Het was tijd. Ik smeerde een broodje pindakaas met daarop de Thaise Paddos. Het eten ging mij verassend goed af, ik vond het zelfs enigzins lekker xD.
Eerst een joint draaien want dat zou straks niet meer kunnen. Een heerlijke dikke power plant joint werd snel opgerookt
en het wachten begon. Een halfuur ging voorbij, ik voelde nog niks. Maar ik wist dat het ging werken. Dat moest wel, ik had ze goed genomen en ik voeld wel wat opkomen. Na 3 kwartier zat ik een shagje te roken, ik merkte dat de beleving van kleuren ineens heel anders was. En als ik de bank aanraakte leek het alsof ik de bank proefde. Ik wist dat dit het
gevoel was wat mij al eerder naar hogere sferen had geleid. Heerlijk, het was nog niet de piek die kwam nog. Dat wist ik. Omdat
ik een hele portie ophad wist ik ook dat deze behoorlijk heftig zou worden. Maar er bestond geen greintje angst. En dat was heerlijk.
Ik ging liggne en genieten van het opkomende gevoel.
Nee er is niemand het zijn me muren. Ik hoor ademhaling, het is de deur en me muren. Zodra ik mijn ogen sluit en op de muziek ga concentreren beleef ik de wildste dingen. Ik zie kruizen met pulserende ringen
die precies op de muziek gaan. Ogen, gezichten en hele wezens worden zichtbaar. Het ene beeld schiet na het andere alsof plostelinge inzichten duidelijk worden.
Net een achtbaan, als je derin zit weet je dat je de rit af moet maken. Niet dat ik dat erg vond, integendeel ik werd nog meer
euforisch dan dat ik al was.
Mijn shirt, brand die? Het voelde net alsof mijn shirt op mijn huid brandde. Maar het was geen onprettig gevoel. Ik besloot voor de spiegel te gaan staan.
Mijn hoofd, ouder, jonger, groter, kleiner het gebeurde allemaal. De spiegel was veradelijk. Ik zag de spiegel als vijandig. Ik wou niet oud zijn. Ik ging naar boven. Ik moest Pendulum luisteren. Elk woord die gezongen wordt krijgt een prachtige klank. Perfectie daar luisterde ik naar. Met de visualisaties in mijn hoofd reisde ik door mijn land.
Dat wat van mij was. Een heerlijk gevoel. Pendulum die mij aan de hand meeneemt door niemandsland. Niemand zal hier ooit komen, een plek die van mij is waar niemand iets kan maken.
Het is lekker als je dit beseft. Na een tijdje belde ik Jazzie op . Ik had een heel gesprek met hem, en heb hem verteld wat ik allemaal mee maakte. Na dat het gesprek klaar was moest en zou ik naar mijn vrienden. Ik had het lang genoeg uitgesteld... Het was tijd.
Normaal pak ik me shit en peer ik em. Maarja zoals al eerder verteld was er niks normaals aan datgene wat ik nu beleefde.
Ik pakte me overdreven veel in en nam drinken, vitamine c, suikerwater, suikerklontjes mee voor het geval dat. Ik liep naar de garage en pakte me fiets. Maar zodra die deur openging naar de weide wereld kwam alles wat ik zag op me af (niet slecht). Alle planten deden wat ze moesten alles ademde (wtf is dat tog met paddos en ademend asfalt )
Het voelde... Goed. Alsof alles zo moest zijn. Ik balanceerde tussen de grenzen van het Fysieke en Spirituele. Ik voelde me een kluizenaar. Maar een kluizenaar met de wereld aan zijn voeten.
ALles leek getekend en nog getekend moeten worden. Ik zag de wereld als een schilderij dat nog niet af was. En niet dat god de schilder was, maar iedereen. Iedereen oefent invloed uit op het schilderij. Osama heeft et gedaan, George Clooney je buurjongen en ook ik. Toen werd het duidelijk wat mijn doel is. Ik wil
dit schilderij zoveel mogelijk beinvloeden dat het mooier wordt. Dat ik enigszins de sfeer kan regelen en anders kan maken.
Na dit moment schrok ik me de TYFUS omdat de vrienden die ik zou ophalen ineens voor me stonden. Nou ja chill hoefde ik niet meer naar buiten. Toen ging ik liggen om de rest van de trip uit te zitten en nog even genieten. Ik zag mezelf als het moest. ZOnder al die invloeden van buitenaf. Naakt, puur. Normaal. Er bestond geen merkkleding of adidas. Zoon wereld is misschien mooi maar de helft van alle mensen die ik ken zijn hersenloze slaven van het commerciele systeem.
Maar nadat ik voor het eerst blowde en andere vrienden opzocht werd mijn ketting met de commercie verbroken. Ik kwam erachter dat ik iemand was die ik zelf was. Niemand maar dan ook niemand
heeft iets te zeggen over hou jij, of ik of iemand anders ook maar moet gedragen. Alleen ikzelf. Ik werd wakker. Ik had al geslapen. Het was alweer weg. Jammer. Maar nuchter zijn is moet altijd de realiteit blijven, een rode draad in het leven van iemand die drugs neemt.
Zo snel als het kwam was het weg, de wolk in men hoofd... Niet het effect... Maar de wolk van onwetendheid die door de paddestoelen weggehaald is....
Ik moet ervan kokhalzen.... Maar ik ben al aardig lijp :P Heb net een white widow joint gerookt 
