Kees Klapkaak
Bewuste gebruiker
Drugs:
±250 ug LSD.
Datum:
9 November 2007.
Locatie:
Bij iemand in de loods, een natuurgebied met vakantiehuisjes en bij iemand thuis.
Tijd van inname:
ongeveer 7 uur s’avonds.
Gemoedstoestand bij inname:
Gelukkig en kalm.
De lsd slaat in als een bom, als iedereen lichtelijk psychotisch voor zich uit begint te kijken. De hele kamer vervormt en beweegt mee op mijn lichaamshouding. Het voelt een beetje alsof ik mezelf door verschillende vibes heen laat bewegen.
Ik vroeg aan de jongen waarbij ik in de loods zat of zijn ouders nog thuis kwamen die zelfde avond, 11 uur was het antwoordt. Het was inmiddels ongeveer 10 uur, en ik begon erover te prakkiseren wat er zou gebeuren als z’n ouders thuis kwamen. Volgens mijn logica zou hij dan gestraft worden of aangesproken op z’n gedrag. Ik raakte lichtelijk in paniek en stelde voor om weg te gaan, om zodoende psychotische situaties te voorkomen. Ik begon op dat moment het menselijk gedrag te beschouwen als een soort systeem wat gemakkelijk te analyseren en te besturen is. Ik had een soort schema van aandachtsstroming in men hoofd dat er binnen (en ook buiten) de groep een positieve en negatieve stroming van aandacht rond ging, die te besturen was en op een bepaald persoon kon richten. Ik moest iedereen met mij mee hebben.
Toen we eenmaal buiten aan het lopen waren, werd iedereen een open boek voor mij. Ik had het gevoel dat iedereen precies volgens zijn diepste karakter- en persoonlijkheidtrekjes handelde. Alles wat ik zij ging in m’n geweten direct op de weegschaal. Als er een conversatie in een groep ging, leek alles volgens een punten systeem te gaan waarbij ik alles balans moest houden, zodoende de gemoedstoestand in de groep hoog te houden. Als er ook een diepgaande discussie was leek iedereen bang te worden voor de waarheid want lachen is makkelijker.
Eenmaal aangekomen in het natuurgebied werden de hallucinaties mooi een kleurrijk, en bewogen sierlijk mee op mijn snelwisselende emoties. Daarna leek het of alles in elkaar overliep, de hele omgeving bewoog visueel mee op mijn andere zintuiglijke indrukken zoals smaak en geur. Op te grond speelden zich patronen af die zichzelf oneindig aan het ontleden waren, en de lucht zag er uit alsof je door een regenboog heen keek. Ik liep met een kameraad over het strandje van het aanliggende meer, en er waren overal kuilen in het zand met blaadjes erin en dat vonden we raar want het was geen hallucinatie. We dachten dat het misschien en psychopaat was die ons zat te fucken.
Toen we een beetje uitgespaced op de omgeving waren, zijn we naar een vriendin haar huis gegaan om daar verder te genieten. En hebben zwaar op de film “the missing” zitten spacen. Over het hele beeld zag ik de hele tijd artistieke en symmetrische M.C. Escher- achtige partronen die af en toe zelf een geheel surrealistisch kunstwerk vormden. Na afloop van de film hebben onszelf nog even getrakteerd op een flinke portie vrije-associatie spraak. Waarbij iedereen zijn brein een brainstormende machine leek op elk onderwerp. Op den duur ging de tijd zo snel dat het al weer 5:30 was, toen hebben we haar nog even helpen opruimen, en is iedereen richting huis gegaan.
Yours Faithfully,
Kees Klapkaak
±250 ug LSD.
Datum:
9 November 2007.
Locatie:
Bij iemand in de loods, een natuurgebied met vakantiehuisjes en bij iemand thuis.
Tijd van inname:
ongeveer 7 uur s’avonds.
Gemoedstoestand bij inname:
Gelukkig en kalm.
De lsd slaat in als een bom, als iedereen lichtelijk psychotisch voor zich uit begint te kijken. De hele kamer vervormt en beweegt mee op mijn lichaamshouding. Het voelt een beetje alsof ik mezelf door verschillende vibes heen laat bewegen.
Ik vroeg aan de jongen waarbij ik in de loods zat of zijn ouders nog thuis kwamen die zelfde avond, 11 uur was het antwoordt. Het was inmiddels ongeveer 10 uur, en ik begon erover te prakkiseren wat er zou gebeuren als z’n ouders thuis kwamen. Volgens mijn logica zou hij dan gestraft worden of aangesproken op z’n gedrag. Ik raakte lichtelijk in paniek en stelde voor om weg te gaan, om zodoende psychotische situaties te voorkomen. Ik begon op dat moment het menselijk gedrag te beschouwen als een soort systeem wat gemakkelijk te analyseren en te besturen is. Ik had een soort schema van aandachtsstroming in men hoofd dat er binnen (en ook buiten) de groep een positieve en negatieve stroming van aandacht rond ging, die te besturen was en op een bepaald persoon kon richten. Ik moest iedereen met mij mee hebben.
Toen we eenmaal buiten aan het lopen waren, werd iedereen een open boek voor mij. Ik had het gevoel dat iedereen precies volgens zijn diepste karakter- en persoonlijkheidtrekjes handelde. Alles wat ik zij ging in m’n geweten direct op de weegschaal. Als er een conversatie in een groep ging, leek alles volgens een punten systeem te gaan waarbij ik alles balans moest houden, zodoende de gemoedstoestand in de groep hoog te houden. Als er ook een diepgaande discussie was leek iedereen bang te worden voor de waarheid want lachen is makkelijker.
Eenmaal aangekomen in het natuurgebied werden de hallucinaties mooi een kleurrijk, en bewogen sierlijk mee op mijn snelwisselende emoties. Daarna leek het of alles in elkaar overliep, de hele omgeving bewoog visueel mee op mijn andere zintuiglijke indrukken zoals smaak en geur. Op te grond speelden zich patronen af die zichzelf oneindig aan het ontleden waren, en de lucht zag er uit alsof je door een regenboog heen keek. Ik liep met een kameraad over het strandje van het aanliggende meer, en er waren overal kuilen in het zand met blaadjes erin en dat vonden we raar want het was geen hallucinatie. We dachten dat het misschien en psychopaat was die ons zat te fucken.
Toen we een beetje uitgespaced op de omgeving waren, zijn we naar een vriendin haar huis gegaan om daar verder te genieten. En hebben zwaar op de film “the missing” zitten spacen. Over het hele beeld zag ik de hele tijd artistieke en symmetrische M.C. Escher- achtige partronen die af en toe zelf een geheel surrealistisch kunstwerk vormden. Na afloop van de film hebben onszelf nog even getrakteerd op een flinke portie vrije-associatie spraak. Waarbij iedereen zijn brein een brainstormende machine leek op elk onderwerp. Op den duur ging de tijd zo snel dat het al weer 5:30 was, toen hebben we haar nog even helpen opruimen, en is iedereen richting huis gegaan.
Yours Faithfully,
Kees Klapkaak
