Baarmoeder
Newbie
Wie?
Ik en Dave.
Waar?
Enschede, studentenhuis.
Wat?
1 bakje, philosopher stone
Wanneer?
Donderdag, 6 november
Dit was mijn 2e paddotrip. De eerste was ook op philosopher stone. Maar toen heb ik maar de helft gehad en dat maakte niet veel indruk.
Donderdag 6 november.
De laatste 2 uur school maar even geskipt, omdat ik domweg gewoon niet kon wachten.
De eerste helft van het bakje hebben we in het parkje vlak bij school genuttigd. We hebben nog zeker een halfuur rond de school gehangen. Het was daarna ook wel goed voelbaar. Nog niet zo zeer hallucinaties en extreem veel gedachten, maar ik voelde me rustig, en liep constant met mijn irritante grijns.
We zijn eerst naar de winkel gegaan waar ik mezelf toch wel heel raar voelde. Dat was nadat we bij school hingen. In de winkel werd me duidelijk dat dit misschien nog best een interessante trip zou kunnen worden. Het was nog maar net begonnen en ik voelde nu al meer dan bij mijn eerste trip.
Nadat we wat pizza’s hebben gehaald in die winkel, zijn we naar een klasgenoot heengegaan. We waren met zijn 6e. Alleen ik en een andere jongen uit mijn klas hadden op. Dat was Dave.
We zaten in de kamer van iemand uit mijn klas. Hij woont in een studentenhuisje en zijn huis is verdeeld in 2 grote kamers. De ene kamer is helemaal leeg. Dat is de keuken. Er ligt geen vloerbedekking en de muren zijn daar ook kaal. Er zitten wel vormen in de vloer en de muur daar.
Dan in de andere kamer staan 2 banken, een computer, een tv, een stoel en een tafel. De tafel stond vol met troep. Onder andere een soort van ei dat steeds van kleur veranderde als je hem aanzette. Ook stond er een glazen pot met een rare vorm en er lagen 2 afstandbedieningen.
Toen we bij die jongen uit mijn klas binnen kwamen, was alles gewoon een beetje mellow. alles wat op de tafel stond ging wat heen en weer en werd groter en kleiner. Wat ik overigens wel heel bijzonder vond. Dat heb ik dus niet gezien in mijn eerste trip.
In de kamer zaten we met zijn 8e. 2 van ons waren stoned en praatte engels met elkaar, wat ik heel nep vond. Ik vond iedereen raar behalve mezelf en Dave. Ik had trouwens wel echt een enorme hekel aan mezelf. De jongen die rechts naast me zat vond ik wel het aller nepst van allemaal. Ik vond het wel tof dat hij zijn kleren puur droeg om levensbehoefte. De jongen links naast mij, die ik normaal echt hélemaal geweldig vind qua humor, was nu saai en doordacht. Hij was wel mooi geel. Het meisje dat weer naast hem zat, leek zich heel erg te vervelen en was oranje. Dave was Dave en daar was ik wel blij mee. De enige waar ik me niet aan stoorde was Dave.
Het was vervelend als ik lekker in m’n trip zat en er ging weer iemand tegen me praten. Dave deed dat niet, want dat vond hij zelf denk ik ook irritant.
Links schuin aan de overkant zat Maikel. Hoe langer ik naar Maikel keek hoe meer hij veranderde in een skelet. Zijn hoofd vertrok in de lengte en zijn wallen waren centimeters lang. Maar ik vond het wel lachwekkend.
De dingen die op de tafel stonden waren nog steeds heel bijzonder. Ik gok dat het een uur na inname was. Ik was het tijdsbesef volledig kwijt.
Op de WC hadden ze groen licht. Toen ik in de wc stond, heb ik lang staan nadenken. Ik dacht dat hun in de kamer dachten dat ik me aan het bevredigen was, omdat ik er al zolang stond. Maar hoe langer ik daar aan dacht hoe erger dat idee dus werd. Ik dacht echt dat als ik de WC uit zou komen dat ze dan zouden denken dat ik wat gedaan had en toen ze me uit begonnen te lachen toen ik giechelend de wc uitliep zonder de lamp uit te doen werd het voor mij helemaal duidelijk.
S’avonds werd me trouwens duidelijk gemaakt dat ze me alleen uitlachte, omdat ik zolang in die WC zat en er daarna giechelend uitkwam.
De gedachten waren zo diep en zo snel. Ik dacht aan alles. Er was geen moment dat ik rustig nadacht. Ik vond het stom dat er overal bladeren lagen, behalve in de prullenbak. Een hek was de oplossing voor alles. Zet ergens een hek voor en je bent klaar. Het maakt niet uit hoe groot je hek is. Een andere oplossing voor alles was de zin: “Kom, we gaan.” De jongens om me heen brabbelde steeds over Het ei van Columbus. Dat vond ik ook een raar verhaal. Ik heb het s’avonds zo opgeschreven:
“Het ei van columbus is een kut verhaal. Het komt er op neer dat je overal niet te lang over na moet denken. Zo kan ik ook een verhaal maken, die zegt dat je beter overal goed over na moet denken. Word mijn verhaal dan ook bekend? Als je overal goed over na denkt word namelijk wel duidelijk, dat het ei van Columbus best een goed verhaal is.”
Ik vond iedereen nep behalve Dave. Er gingen echt zó veel gedachten door me heen. dat was echt sick. wel mooi ook. Bij alles wat er was dacht ik.. ''huh'' of ''waarom...'' Ik zei steeds tegen de andere dat ik het heel erg vond voor mijn vader. Ze vroegen me wat ik dan erg vond, ik wist het zelf heel goed, maar ik kon het niet verwoorden.
Ik zou s'avonds weer naar huis gaan, maar dan zou ik opgehaald worden op een busstation door mijn vader. en dat vond ik heel erg. Want dan zou die me zo zien.
Dus toen had ik aan Dave gevraagd of ik tot s'avonds bij hem thuis kon zijn. Maar Dave zei alleen ''Ráár hé?'' en dat vatte ik dan maar op als een ja. Dus dat heb ik toen tegen mijn vader gezegd aan de telefoon.
Toen ik zogenaamd op weg was naar Dave zei Dave ineens dat hij die middag wel moest werken. Dat betekende dus dat ik niet naar hem toe kon. Ik kon wel janken, maar dat deed ik niet. Ik was wel in paniek: ''NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE. KUUUUT. NEEEEEEE. NEEEEEEE. EN NU. KUUUUUUUUUUUUUT. WAT MOETK NU DOEN. IK KAN WEL 6 UUR OP HET STATION ZITTEN?'' want het was 4 uur. en om 10 uur zou ik met de bus weg moeten.
Ik merkte wel echt dat mijn emoties 10x werden versterkt. Ik had er zonder paddo's makkelijk uit gekomen.
De tijd was echt killing. De gene die de tijd heeft uitgevonden mocht voor mij op dat moment echt dood.
Dat gesprek ging ongeveer zo:
Eerst zat ik schreeuwend achter op de fiets…
Vincent: ''Je kan wel naar mij toe?''
Ik: ''Dat kan toch nooit in 6 uur?''
Lars: ''Tuurlijk wel''
Ik: ''Echt?''
Ik heb me dus wel echt ff zwaar kut gevoelt.
Nouja, toen ben ik dus naar Vincent heengegaan. Waar we GTA gingen spelen. Wat natuurlijk heel apart was omdat ik alles raar vond. Ik heb ook tegen iedereen waar ik per ongeluk tegenaan botste netjes sorry gezegd. Het mannetje waarmee ik liep ging steeds op auto's staan, waar ik heel erg om moest lachen.
En ik had zo'n zin om met mijn vader te praten. Maar toen ik eenmaal in de auto zat was het niet heel spectaculair.
Ik had ook nog wat opgeschreven, van wat ik zag lopen op het station
Ik vond mijn eigen gedachten nogal geweldig atm. Toen ik thuis kwam, was ik misselijk en had ik hoofdpijn.
Achteraf was het toch wel een hele geslaagde trip. Volgende keer maar meer de visuele kant op. Ik moet zeggen dat ik wel voor een aantal uur, echt flink gemindfucked was. Mijn pupillen waren ook HUUUUUGE.
De volgende keer gaan we dus voor de welbekende Mexicaantjes. :'D
Ik en Dave.
Waar?
Enschede, studentenhuis.
Wat?
1 bakje, philosopher stone
Wanneer?
Donderdag, 6 november
Dit was mijn 2e paddotrip. De eerste was ook op philosopher stone. Maar toen heb ik maar de helft gehad en dat maakte niet veel indruk.
Donderdag 6 november.
De laatste 2 uur school maar even geskipt, omdat ik domweg gewoon niet kon wachten.
De eerste helft van het bakje hebben we in het parkje vlak bij school genuttigd. We hebben nog zeker een halfuur rond de school gehangen. Het was daarna ook wel goed voelbaar. Nog niet zo zeer hallucinaties en extreem veel gedachten, maar ik voelde me rustig, en liep constant met mijn irritante grijns.
We zijn eerst naar de winkel gegaan waar ik mezelf toch wel heel raar voelde. Dat was nadat we bij school hingen. In de winkel werd me duidelijk dat dit misschien nog best een interessante trip zou kunnen worden. Het was nog maar net begonnen en ik voelde nu al meer dan bij mijn eerste trip.
Nadat we wat pizza’s hebben gehaald in die winkel, zijn we naar een klasgenoot heengegaan. We waren met zijn 6e. Alleen ik en een andere jongen uit mijn klas hadden op. Dat was Dave.
We zaten in de kamer van iemand uit mijn klas. Hij woont in een studentenhuisje en zijn huis is verdeeld in 2 grote kamers. De ene kamer is helemaal leeg. Dat is de keuken. Er ligt geen vloerbedekking en de muren zijn daar ook kaal. Er zitten wel vormen in de vloer en de muur daar.
Dan in de andere kamer staan 2 banken, een computer, een tv, een stoel en een tafel. De tafel stond vol met troep. Onder andere een soort van ei dat steeds van kleur veranderde als je hem aanzette. Ook stond er een glazen pot met een rare vorm en er lagen 2 afstandbedieningen.
Toen we bij die jongen uit mijn klas binnen kwamen, was alles gewoon een beetje mellow. alles wat op de tafel stond ging wat heen en weer en werd groter en kleiner. Wat ik overigens wel heel bijzonder vond. Dat heb ik dus niet gezien in mijn eerste trip.
In de kamer zaten we met zijn 8e. 2 van ons waren stoned en praatte engels met elkaar, wat ik heel nep vond. Ik vond iedereen raar behalve mezelf en Dave. Ik had trouwens wel echt een enorme hekel aan mezelf. De jongen die rechts naast me zat vond ik wel het aller nepst van allemaal. Ik vond het wel tof dat hij zijn kleren puur droeg om levensbehoefte. De jongen links naast mij, die ik normaal echt hélemaal geweldig vind qua humor, was nu saai en doordacht. Hij was wel mooi geel. Het meisje dat weer naast hem zat, leek zich heel erg te vervelen en was oranje. Dave was Dave en daar was ik wel blij mee. De enige waar ik me niet aan stoorde was Dave.
Het was vervelend als ik lekker in m’n trip zat en er ging weer iemand tegen me praten. Dave deed dat niet, want dat vond hij zelf denk ik ook irritant.
Links schuin aan de overkant zat Maikel. Hoe langer ik naar Maikel keek hoe meer hij veranderde in een skelet. Zijn hoofd vertrok in de lengte en zijn wallen waren centimeters lang. Maar ik vond het wel lachwekkend.
De dingen die op de tafel stonden waren nog steeds heel bijzonder. Ik gok dat het een uur na inname was. Ik was het tijdsbesef volledig kwijt.
Op de WC hadden ze groen licht. Toen ik in de wc stond, heb ik lang staan nadenken. Ik dacht dat hun in de kamer dachten dat ik me aan het bevredigen was, omdat ik er al zolang stond. Maar hoe langer ik daar aan dacht hoe erger dat idee dus werd. Ik dacht echt dat als ik de WC uit zou komen dat ze dan zouden denken dat ik wat gedaan had en toen ze me uit begonnen te lachen toen ik giechelend de wc uitliep zonder de lamp uit te doen werd het voor mij helemaal duidelijk.
S’avonds werd me trouwens duidelijk gemaakt dat ze me alleen uitlachte, omdat ik zolang in die WC zat en er daarna giechelend uitkwam.
De gedachten waren zo diep en zo snel. Ik dacht aan alles. Er was geen moment dat ik rustig nadacht. Ik vond het stom dat er overal bladeren lagen, behalve in de prullenbak. Een hek was de oplossing voor alles. Zet ergens een hek voor en je bent klaar. Het maakt niet uit hoe groot je hek is. Een andere oplossing voor alles was de zin: “Kom, we gaan.” De jongens om me heen brabbelde steeds over Het ei van Columbus. Dat vond ik ook een raar verhaal. Ik heb het s’avonds zo opgeschreven:
“Het ei van columbus is een kut verhaal. Het komt er op neer dat je overal niet te lang over na moet denken. Zo kan ik ook een verhaal maken, die zegt dat je beter overal goed over na moet denken. Word mijn verhaal dan ook bekend? Als je overal goed over na denkt word namelijk wel duidelijk, dat het ei van Columbus best een goed verhaal is.”
Ik vond iedereen nep behalve Dave. Er gingen echt zó veel gedachten door me heen. dat was echt sick. wel mooi ook. Bij alles wat er was dacht ik.. ''huh'' of ''waarom...'' Ik zei steeds tegen de andere dat ik het heel erg vond voor mijn vader. Ze vroegen me wat ik dan erg vond, ik wist het zelf heel goed, maar ik kon het niet verwoorden.
Ik zou s'avonds weer naar huis gaan, maar dan zou ik opgehaald worden op een busstation door mijn vader. en dat vond ik heel erg. Want dan zou die me zo zien.
Dus toen had ik aan Dave gevraagd of ik tot s'avonds bij hem thuis kon zijn. Maar Dave zei alleen ''Ráár hé?'' en dat vatte ik dan maar op als een ja. Dus dat heb ik toen tegen mijn vader gezegd aan de telefoon.
Toen ik zogenaamd op weg was naar Dave zei Dave ineens dat hij die middag wel moest werken. Dat betekende dus dat ik niet naar hem toe kon. Ik kon wel janken, maar dat deed ik niet. Ik was wel in paniek: ''NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE. KUUUUT. NEEEEEEE. NEEEEEEE. EN NU. KUUUUUUUUUUUUUT. WAT MOETK NU DOEN. IK KAN WEL 6 UUR OP HET STATION ZITTEN?'' want het was 4 uur. en om 10 uur zou ik met de bus weg moeten.
Ik merkte wel echt dat mijn emoties 10x werden versterkt. Ik had er zonder paddo's makkelijk uit gekomen.
De tijd was echt killing. De gene die de tijd heeft uitgevonden mocht voor mij op dat moment echt dood.
Dat gesprek ging ongeveer zo:
Eerst zat ik schreeuwend achter op de fiets…
Vincent: ''Je kan wel naar mij toe?''
Ik: ''Dat kan toch nooit in 6 uur?''
Lars: ''Tuurlijk wel''
Ik: ''Echt?''
Ik heb me dus wel echt ff zwaar kut gevoelt.
Nouja, toen ben ik dus naar Vincent heengegaan. Waar we GTA gingen spelen. Wat natuurlijk heel apart was omdat ik alles raar vond. Ik heb ook tegen iedereen waar ik per ongeluk tegenaan botste netjes sorry gezegd. Het mannetje waarmee ik liep ging steeds op auto's staan, waar ik heel erg om moest lachen.
En ik had zo'n zin om met mijn vader te praten. Maar toen ik eenmaal in de auto zat was het niet heel spectaculair.
Ik had ook nog wat opgeschreven, van wat ik zag lopen op het station
Ik vond mijn eigen gedachten nogal geweldig atm. Toen ik thuis kwam, was ik misselijk en had ik hoofdpijn.
Achteraf was het toch wel een hele geslaagde trip. Volgende keer maar meer de visuele kant op. Ik moet zeggen dat ik wel voor een aantal uur, echt flink gemindfucked was. Mijn pupillen waren ook HUUUUUGE.
De volgende keer gaan we dus voor de welbekende Mexicaantjes. :'D
