De pollvraag komt voort uit een overdenking die ik zojuist had: zou ik zonder psychedelica een stabieler leven leiden, aangezien ik het jammer vind dat ik de vreugde van bepaalde trip-ervaringen niet kan terughalen in mijn leven van alledag.
Natuurlijk begrijp ik dat je niet zou kunnen functioneren als je constant een soort mystiek eenheidsgevoel ervaart, zoals b.v. tijdens een paddotrip kan gebeuren. Maar ik vraag me af of het gemis van een dergelijke heerlijke ervaring niet voor een extra grote 'kater' zorgt, die je dus niet gehad zou hebben als je überhaupt geen psychedelica zou hebben genomen.
Deze gedachtengang icm met verschillende keren dat ik van pscyhonauten heb gehoord (in interviews en op internetfora) dat ze de wereld maar kut vinden (om vervolgens te concluderen dat ze goddzijdank nog af en toe drugs kunnen nemen om deze 'realiteit' te ontvluchten) hebben mij er toe gebracht deze poll te starten, om te zien hoe anderen dit ervaren.
Een paar dagen geleden heb ik (tegen mijn voornemen in om het komende half jaar geen paddo's meer te nemen) een prachtige trip beleefd, op een halve portie Mexicaanse. Ik voelde een enorme liefde in mij, en ik ondervond een heling van mijn grote kamerplant (en ze bleek zelfs een naam te hebben, die ik doorkreeg
) Kortom een heerlijke trip, waarna ik tevreden ging slapen. Prachtig!
Maar nu dagen later voel ik juist een enorm gemis (en om een duur woord te gebruiken, een soort lethargie), omdat ik dat gevoel niet meer heb. En nu kan ik wel zeggen, 'ja er bestaat een bron van oneindige Liefde, dus de dood boezemt mij geen angst in, och wat mooi dat er zoiets bestaat.' En als ik zoiets zeg dan meen ik dat ook, maar tegelijkertijd vind ik het heel erg jammer dat ik het niet kan integreren in mijn dagelijkse leven, of sterker nog, dat ik door dit soort trips alleen maar ongelukkiger wordt.
En hierbij verklaar ik plechtig dat ik niet een azijnpissende psychonaut zal worden die afgeeft op het 'normale leven,' om vervolgens met kunst en vliegwerk te vluchten naar 'betere dimensies.' Nee, dat nooit!
Als blijkt dat ik van pscychedelica niet een gelukkiger leven ga leiden, dan ga ik het zeker vaarwel zeggen. Want dat moet toch de functie zijn van deze middelen, dat je leven er over de gehele linie leuker op wordt?
Ik vind het leuk om reacties te krijgen van andere trippers die hier ook wel is over nagedacht hebben. Wat is jullie visie hierop?
Natuurlijk begrijp ik dat je niet zou kunnen functioneren als je constant een soort mystiek eenheidsgevoel ervaart, zoals b.v. tijdens een paddotrip kan gebeuren. Maar ik vraag me af of het gemis van een dergelijke heerlijke ervaring niet voor een extra grote 'kater' zorgt, die je dus niet gehad zou hebben als je überhaupt geen psychedelica zou hebben genomen.
Deze gedachtengang icm met verschillende keren dat ik van pscyhonauten heb gehoord (in interviews en op internetfora) dat ze de wereld maar kut vinden (om vervolgens te concluderen dat ze goddzijdank nog af en toe drugs kunnen nemen om deze 'realiteit' te ontvluchten) hebben mij er toe gebracht deze poll te starten, om te zien hoe anderen dit ervaren.
Een paar dagen geleden heb ik (tegen mijn voornemen in om het komende half jaar geen paddo's meer te nemen) een prachtige trip beleefd, op een halve portie Mexicaanse. Ik voelde een enorme liefde in mij, en ik ondervond een heling van mijn grote kamerplant (en ze bleek zelfs een naam te hebben, die ik doorkreeg
Maar nu dagen later voel ik juist een enorm gemis (en om een duur woord te gebruiken, een soort lethargie), omdat ik dat gevoel niet meer heb. En nu kan ik wel zeggen, 'ja er bestaat een bron van oneindige Liefde, dus de dood boezemt mij geen angst in, och wat mooi dat er zoiets bestaat.' En als ik zoiets zeg dan meen ik dat ook, maar tegelijkertijd vind ik het heel erg jammer dat ik het niet kan integreren in mijn dagelijkse leven, of sterker nog, dat ik door dit soort trips alleen maar ongelukkiger wordt.
En hierbij verklaar ik plechtig dat ik niet een azijnpissende psychonaut zal worden die afgeeft op het 'normale leven,' om vervolgens met kunst en vliegwerk te vluchten naar 'betere dimensies.' Nee, dat nooit!
Als blijkt dat ik van pscychedelica niet een gelukkiger leven ga leiden, dan ga ik het zeker vaarwel zeggen. Want dat moet toch de functie zijn van deze middelen, dat je leven er over de gehele linie leuker op wordt?
Ik vind het leuk om reacties te krijgen van andere trippers die hier ook wel is over nagedacht hebben. Wat is jullie visie hierop?