Hallo!
Het was nog eens zo ver. Onverwachts kwam een vriend van me met een zakje zelfgekweekte paddo's langs en gingen we deze opeten. We aten 3 gram. Ik heb hiervoor een keertje truffels gegeten en twee keer 2C-B, dus een beetje ervaring maar niet ongelooflijk veel. Maar wat er afgelopen week gebeurde, was ongelooflijk.
Het effect kwam rustig op zoals ik het kende, maar eenmaal de piek eraan kwam, was niets zoals ik het kende. Ik werd erin gezogen, ik kon amper praten en kwam in een prachtige wereld terecht.
De visuals waren enorm. Een reflecterende regenboog rand omarmde alles in de ruimte, terwijl de hoeken van mijn ogen ademden en alles zacht kantelde en draaide. Alles was zacht. De ruimte was zacht roze en groen, de muziek was zacht, warm, veilig. Ik kan me niet inbeelden dat ik op een manier slecht zou kunnen voelen.
Ik sloot m’n ogen en het leek alsof ik door mijn oogleden keek. Alleen nog gekker. Ik werd meegenomen in een ruimte vol kleuren, patronen en bewegingen. Alles zacht en wiegend, rustig voortkabbelend. Op een moment vormde het zich tot een warme rivier met de zachtroze en gebroken witte kleuren waar ik in mee aan het drijven was. Het kabbelde rustig verder, en stroomde voller met druppels. Ongelooflijk, scandeer ik heel de tijd. Ik durf me laten gaan. Ik wil meestromen, maar ik voel alsof ik ergens naar ga. Of toch dat ik ergens naar wil gaan. Het voelt frustrerend omdat ik verder wil gaan, maar dat is misschien net het hele punt. Het kabbelt gewoon verder.
Ik wou er zo optimaal gebruik van maken, er iets uit leren, maar zo leer je er niet meteen iets uit. Ik had nood om alleen in een bos te liggen als het steekdonker is. Maar ik moet gewoon mee verder kabbelen met de gevoelens, me laten glijden. Ik ben zo hard aan het trippen dat ik niet kan nadenken buiten mezelf erin laten gaan in de wereld van kleuren, warmte en zachtheid. Soms komen er ogen piepen en zie ik zelfs de contouren van een vrouw. Even komen kijken gewoon. Wie is dit?
Ik wil even alleen zijn, wat ik letterlijk nooit wil normaal gezien. Ik moet luisteren, gewoon luisteren naar mijn gevoelens en ook naar wat anderen zeggen. Naar waar ik word genomen. Dat is net misschien wat ik moet leren. Ik verbaas mezelf hoe goed ik dingen kan loslaten in een trip, maar ben blij om te beseffen dat ik nog meer moet lossen. Daarin hoort ook luisteren en zelf niet het proberen sturen. Pas dan ebt het licht frustrerende gevoel weg.
De wereld waarin ik vertoef is waanzinnig. Dat zo iets bestaat. Dat zo iets kan.
Ik voelde dat de effecten aan het afnemen waren, maar ik was er nog niet klaar mee. Ik moest er blijven, maar het ebde rustig weg. Het gevoel dat ik er nog niet klaar mee was, was enorm. Ik moest er zijn.
Het is voornamelijk een gevoelsmatige beschrijving aangezien ik het gevoel heb dat ik de visuals geen eer kan aandoen met beschrijvingen, en dat de meesten toch bekend zijn met dit soort beelden.
Bedankt om te lezen! Ik voelde de nood om dit even te schrijven en te posten.
Het was nog eens zo ver. Onverwachts kwam een vriend van me met een zakje zelfgekweekte paddo's langs en gingen we deze opeten. We aten 3 gram. Ik heb hiervoor een keertje truffels gegeten en twee keer 2C-B, dus een beetje ervaring maar niet ongelooflijk veel. Maar wat er afgelopen week gebeurde, was ongelooflijk.
Het effect kwam rustig op zoals ik het kende, maar eenmaal de piek eraan kwam, was niets zoals ik het kende. Ik werd erin gezogen, ik kon amper praten en kwam in een prachtige wereld terecht.
De visuals waren enorm. Een reflecterende regenboog rand omarmde alles in de ruimte, terwijl de hoeken van mijn ogen ademden en alles zacht kantelde en draaide. Alles was zacht. De ruimte was zacht roze en groen, de muziek was zacht, warm, veilig. Ik kan me niet inbeelden dat ik op een manier slecht zou kunnen voelen.
Ik sloot m’n ogen en het leek alsof ik door mijn oogleden keek. Alleen nog gekker. Ik werd meegenomen in een ruimte vol kleuren, patronen en bewegingen. Alles zacht en wiegend, rustig voortkabbelend. Op een moment vormde het zich tot een warme rivier met de zachtroze en gebroken witte kleuren waar ik in mee aan het drijven was. Het kabbelde rustig verder, en stroomde voller met druppels. Ongelooflijk, scandeer ik heel de tijd. Ik durf me laten gaan. Ik wil meestromen, maar ik voel alsof ik ergens naar ga. Of toch dat ik ergens naar wil gaan. Het voelt frustrerend omdat ik verder wil gaan, maar dat is misschien net het hele punt. Het kabbelt gewoon verder.
Ik wou er zo optimaal gebruik van maken, er iets uit leren, maar zo leer je er niet meteen iets uit. Ik had nood om alleen in een bos te liggen als het steekdonker is. Maar ik moet gewoon mee verder kabbelen met de gevoelens, me laten glijden. Ik ben zo hard aan het trippen dat ik niet kan nadenken buiten mezelf erin laten gaan in de wereld van kleuren, warmte en zachtheid. Soms komen er ogen piepen en zie ik zelfs de contouren van een vrouw. Even komen kijken gewoon. Wie is dit?
Ik wil even alleen zijn, wat ik letterlijk nooit wil normaal gezien. Ik moet luisteren, gewoon luisteren naar mijn gevoelens en ook naar wat anderen zeggen. Naar waar ik word genomen. Dat is net misschien wat ik moet leren. Ik verbaas mezelf hoe goed ik dingen kan loslaten in een trip, maar ben blij om te beseffen dat ik nog meer moet lossen. Daarin hoort ook luisteren en zelf niet het proberen sturen. Pas dan ebt het licht frustrerende gevoel weg.
De wereld waarin ik vertoef is waanzinnig. Dat zo iets bestaat. Dat zo iets kan.
Ik voelde dat de effecten aan het afnemen waren, maar ik was er nog niet klaar mee. Ik moest er blijven, maar het ebde rustig weg. Het gevoel dat ik er nog niet klaar mee was, was enorm. Ik moest er zijn.
Het is voornamelijk een gevoelsmatige beschrijving aangezien ik het gevoel heb dat ik de visuals geen eer kan aandoen met beschrijvingen, en dat de meesten toch bekend zijn met dit soort beelden.
Bedankt om te lezen! Ik voelde de nood om dit even te schrijven en te posten.
.
