• Beste Bezoeker,

    Het zal je niet ontgaan zijn dat er een wereldwijde uitbraak is van een nieuw coronavirus met officiële naam SARS-CoV-2. De naam van de ziekte die dit virus veroorzaakt is COVID-19. De ziekte is besmettelijk en verspreidt zich snel. Het is niet 'zomaar een griepje'. De gevolgen van de ziekte, mede omdat er geen vaccin tegen is, kunnen ernstig zijn. Niet alleen voor ouderen en mensen met onderliggende medische problemen: momenteel betreft het in de helft van COVID-19 patiënten op IC's in Nederland mensen van onder de 50; de jongste patiënt is slechts 16 jaar oud.

    De overheid heeft maatregelen ingesteld om de snelheid van verspreiding af te remmen, zodat de druk op de gezondeidszorg en andere cruciale sectoren niet in een keer te groot is. Hoewel het aantal kritieke patiënten nog relatief klein is, betekent een IC-opname wel een verblijf van een paar weken en de noodzaak tot beademing. COVID-19 kan namelijk ernstige longproblemen veroorzaken.

    Veel mensen die besmet zijn met het virus zullen alleen milde klachten ervaren. Ook is het inmiddels erg aannemelijk dat mensen zonder klachten de ziekte kunnen verspreiden. Om deze reden is op 15 maart besloten tot vergaande maatregelen. Grotere bijeenkomsten worden geschrapt, scholen en horeca- en sportgelegenheden worden gesloten, iedereen wordt gevraagd sociale contacten te minimaliseren en in het dagelijks leven anderhalve meter afstand van elkaar te houden.

    Help mee om de verspreiding van dit virus af te remmen. Op deze manier kan voorkomen worden dat niet teveel mensen tegelijk de ziekte krijgen. Als iedereen een steentje bijdraagt, is het mogelijk om Italiaanse toestanden te voorkomen. Wil je weten hoe je kan helpen? Kijk dan op de website van de Nederlandse overheid, het RIVM of de WHO. Op deze pagina kun je zien hoeveel bevestigde COVID-19 meldingen er in Nederland zijn.

    Belangrijk: vermoed je dat je klachten hebben die duiden op een besmetting met het nieuwe coronavirus? Ga dan niet naar je huisarts toe, maar bel deze indien je hulp nodig hebt. Kijk op thuisarts.nl voor meer informatie.

    Stay safe!

  • Hey, waar zijn de Tripreports van de Maand gebleven?

    Ben je de Tripreports van de Maand en andere toptripreports kwijt? Deze hebben we onlangs verzameld in een eigen subforum, getiteld Tripreport Toppers. In dit subforum staan alle toppers in chronologische volgorde verzameld. Lekker makkelijk terugzoeken!

Psilohuasca (20 gram truffels + MAO-remmer): de piramide

Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories

NiandraLades

Bewuste gebruiker
Tripreporter
Geschreven in maart 2020

20 gram truffels + passiebloem (MAO-remmer) + bobinsana (plant teacher).

We wegen 30 gram truffels voor V af, en 20 gram truffels voor mij. V maakt thee van de passiebloem en bobinsana. Lekker theeleuten met een bakje truffels die best door zouden kunnen gaan voor nootjes. Jammer dat V het theezeefje niet heeft gebruikt waardoor ik mijn best moet doen om niet half te stikken in de passiebloem en bobinsana die in de thee ronddrijven.

DSC_1498 (2).JPG

Na een kwartier voel ik eigenlijk al dat me heel wat te wachten staat, maar ik ben nog in ontkenning. Het zal toch niet… nee, het zal toch niet. Ik ga naar de wc om het van me af te schudden, maar ik herken precies wat dit is. Ik ga op de bank zitten en het wordt sterker. Ik voel een sterke druk op mijn hoofd en ik word vastgezet in de bank. Het eerste wat ik herken is het geluid. Het 5-MeO-DMT geluid. Nee. De bodyload herken ik ook direct. Nee, dat kan niet. Ik begin het nu al te voelen. Het licht, de kracht. Het Goddelijke.
Dit was mijn angst eigenlijk al. Dat het weer terug zou komen. De 5-MeO-DMT ervaring van 3 weken hiervoor was zo heftig dat ik het niet nog een keer aan kan. Ik wist ook wel dat ik die trip nog niet had verwerkt. En toch voelde ik dat ik deze trip met V moest doen. Was het mijn ego die dat zei? Dacht ik dat ik het wel aan kon? Heb ik psychedelica voor de zoveelste keer onderschat?

Wat moet ik nu. Als ik iets heb geleerd is het wel dat weerstand alleen maar averechts werkt. Maar dit kan toch niet? Dit gaat zo ondraaglijk worden. Ik zal gaan schreeuwen, krijsen, onbedaarlijk huilen, mezelf tegen de muren opgooien terwijl ik gemarteld, uit elkaar getrokken, verbrand, verkracht en verwrongen zal worden. En voor hoe lang? Uren?
Tegelijkertijd zal ik het hoogst mogelijke ervaren. Het aller- allermooiste wat er bestaat, de ultieme euforie, de hoogst mogelijke verlichting. Dit is heilig, dit is een ongelooflijk voorrecht, en nu krijg ik dit, zomaar VOOR DE TWEEDE KEER in mijn schoot geworpen.
En dat terwijl V een veel hogere dosering truffels heeft genomen. Dit kan ik toch niet maken? Ik zal mezelf totaal voor schut zetten met het kabaal wat ik zal maken, ik zal de trip van V ruineren, het moet allemaal weer om mij draaien. De buren zullen 112 bellen als ze me zo tekeer horen gaan. Als ik hier in mee ga, gaat het hier helemaal uit de hand lopen. Nee, ik kan hier niet in mee gaan.

Toch wordt het sterker en sterker. Als ik mijn ogen sluit, zie ik het weer en herinner ik me plots weer allemaal details die ik niet had onthouden. Alle levens die samenkomen tot één. Allemaal stipjes die één grote stip worden. De kracht in mijn lichaam bouwt verder op. Met mijn ogen dicht voel ik direct de geladen energie, het ‘ondraaglijke’, toenemen. Ik voel weer een glimp van de emoties van toen en het voelt nu al bijna ondraaglijk. Ik hou mijn ogen open en beweeg mijn ogen snel heen en weer om er niet in vast te komen. En zelfs dan neemt het toe, maar dan langzamer. Ik zie het op de muur voor me. Het staat voor me klaar en wacht tot ik de knop in druk, als een youtube video waarbij je enkel nog op ‘play’ hoeft te drukken. V vraagt of ik een keus heb of niet. Ik zeg: “ik denk het niet. Ik kan het enkel vertragen.”

Ik moet nadenken, dus ik probeer het uit alle macht te vertragen. Ik weet precies wat me te wachten staat. Met één verschil: deze keer zal ik het heel langzaam en heel bewust meemaken. Dit keer zit ik nog in mijn lichaam, dit keer kan ik er iets van vinden, dit keer kan ik me ertegen verzetten. De vorige keer overkwam het me gewoon. Deze keer zal ik constant bewust de keuze moeten maken hier doorheen te gaan. En dat vergt alle moed van de wereld. Letterlijk. Alle moed van de wereld die ooit door alle mensen is gevoeld.
Ik krijg de vraag, duidelijker kan niet.

“Ga je de uitdaging aan?”

Ik weet dat alles hier om draait. Dit is waar alle levens voor zijn geleid. Als ik dit heb gedaan dan is het klaar, daar waar ik zo naar heb verlangd, dat alle cyclussen geleefd zijn en ik explodeer in een nieuw universum. Eindelijk zal de realiteit zoals we die kennen voorgoed voorbij zijn, Het Doel bereikt, alle lessen geleerd. Ik zal hier niet meer terugkomen en dat is goed. Ben je bereid alle zonden van alle mensen te dragen, en als Jezus te sterven aan het kruis?

Ik durf niet. Alle zonden van alle mensen? Dat kan ik niet aan, dat kan ik echt niet aan. Zo veel ondraaglijke pijn. Maar ik moet het doen. Dit gebeurt niet voor niets, ooit heb ik hier ‘ja’ tegen gezegd. Ik heb dit altijd al gewild en ooit gaat het sowieso gebeuren. Ik ben nog moed aan het verzamelen. Maar V dan? En de buren?

Gossie. Wat moet ik hier nu op antwoorden?
Mijn briljante antwoord luidt: daar moet ik nog even over nadenken.

Steeds meer neig ik naar ‘ja’. Ik wil zeggen tegen V: “sorry, maar ik moet dit doen.” Ik wil mezelf van de bank gooien, de grond op, en ik weet dat ik zal beginnen te spartelen als een vis op het droge zodra ik mijn ogen sluit. Nog iets meer moed verzamelen, me over de schaamte heen zetten.

En dan ineens…. val ik. Omlaag en omlaag. Door wit licht, door verschillende frequenties, lager en lager. Ik val neer tussen de zachte bladeren.

Het is weg. De uitdaging is weg. Het Goddelijke is weg. Ik ben in een doodgewone paddo trip beland. Het is weg en het komt niet meer terug.

Opluchting en teleurstelling tegelijk. Ik kan mezelf wel voor m’n kop slaan. Ik dacht dat ik nog meer tijd had om na te denken. Waarom heb ik niet gelijk JA gezegd? Lafbek. Ongelooflijke lafbek. Nu had je eindelijk de kans, datgene waar je het allemaal voor doet. EN DAN WACHT JE TE LANG!! Ongelooflijke idioot. Ik weet ook dat dit niet meer terug zal komen. Dat ik deze kans niet nogmaals zal krijgen, niet op deze manier, zo op een presenteerblad aangereikt. Ik zal me eerst weer door alle frequenties heen moeten worstelen, vele mensenlevens leiden nog, langzaam omhoog tot ik alles heb gedaan. Ik zal nooit meer zo maar bovenaan komen. Ik heb mijn kans gehad. De kans der kansen. En ik heb hem niet aangepakt.

Tegelijkertijd overvalt een intens dankbaar gevoel me. Dat ik hier even van heb mogen proeven. De ongelooflijke kracht van de Bron heb mogen voelen. Daar even heb mogen zijn. Het is zo tragisch, ontroerend en ook wel weer prachtig mooi. Oh, wat ben ik stom. Ik was er blijkbaar toch nog niet klaar voor. Moet weer mens zijn. Ik ben nog niet zo ver als Jezus. Er zal een dag komen dat ik vrijwillig zal sterven aan het kruis en ik alle zonden op me zal nemen. Maar die dag was blijkbaar niet vandaag.

Mijn trip is nu goed te handelen. Er komen inzichten, typische paddo inzichten. Leuk, maar het stelt natuurlijk niets voor in vergelijking met de frequentie van het Goddelijke. Toch is de Kracht, of de Bron, datgene wat bovenaan staat, nog niet helemaal weg. Als ik me er op concentreer wordt het groter. Het is heilig en gaat zo ver terug. Verschillende culturen, de Bijbel, eeuwenoude rituelen, ik slinger heen en weer door verschillende tijden en verschijningen welke zich afspelen in een piramide van frequenties. En er is altijd één overeenkomst: de verering van het Goddelijke. Het is zo ongrijpbaar en tegelijkertijd is het iets wat er altijd is en altijd zal zijn. Een ongelooflijke kracht gaat er door mijn lijf, het is nergens mee te vergelijken. En dat slecht van één glimp, want ik zit vele tredes lager dan aan het begin van de trip. De kracht van Het Geheel is absoluut niet voor te stellen.

Ik kom in een wereld van oorlog, van trollen, van nare donkere wezens. Er wordt hier een jarenlange strijd uitgevochten, het gaat er hard aan toe. Vlagen van misselijkheid komen bij me omhoog, de negatieve energieën bedwelmen me. Het is net zo echt als het Goddelijke, maar het zit lager. Lager in de piramide. Ik moet oppassen dat ik me er niet in mee laat voeren. Als ze me meeslepen zie ik straks niet meer dat ik er uit kan komen en dan lijkt het alsof er niets anders is dan die wereld. Ik richt me op mijn adem. Ik richt me op mijn kracht. Heilige sferen voel ik over me heen komen. Eén klein sprankje licht is al zo krachtig dat het me de frequentie kan doen overstijgen. Eén klein sprankje maar en de kracht in mijn lijf wordt zo hevig, mijn geest wordt kort aangeraakt, en ik vlieg omhoog, het volgende level in. Vertrouwen. Liefde. Dat is de sleutel. De sleutel die elke deur opent.

Ik kom weer ergens anders. Val soms omlaag, terug door het bladerdak. Soms krijg ik de meest simpele inzichten uit het dagelijks leven, die zich met name richten op het in contact staan met andere mensen. Soms krijg ik juist hele kosmische, levensoverstijgende inzichten. En alles wat daar tussenin zit. Soms wordt de sfeer heel naar, viezig, donker en dan neemt de misselijkheid weer toe. Ik voel me zo nederig. Nog nooit is een trip zo compleet geweest. Met inzichten op alle niveaus, van laag naar hoog en van simpel tot zeer complex.

Het is een spel. Een spel van frequenties. Aan de top zal ik niet meer komen, maar ik kan mezelf wel omhoog werken. Door goed en kwaad, door licht en donker, door kleine en grote machten. Tot ik weer val. En weer opklim. En weer val. Het is net een computerspel, maar toch is het me heel duidelijk dat alles wat ik ervaar echt is. Het is allemaal echt, het speelt zich alleen af op verschillende frequenties. Als je niet in contact staat met God zie je niet dat er meer is dan datgene waar je je in bevindt. Kom in contact met God, jezelf feitelijk, en het bewustzijn breidt zich uit, verruimt, overstijgt.

Ik drijf verder op de golven van mijn trip, en het voelt zo kwetsbaar, eerlijk en puur. Ik laat de emoties er zijn. Soms huil ik omdat het zo mooi is. En soms omdat het gewoon zo verdrietig is. Soms moet ik lachen om iets belachelijks. En soms gaat huilen direct over in lachen en dan weer andersom. Maar het is goed. Het mag er zijn. Ik berust me in alles wat komt en deze staat van perfecte acceptatie is prachtig.

Ik denk na over wat ik wil in mijn leven. Probeer alle overpeinzingen op een rijtje te zetten. Raar om met zoiets aards bezig te zijn terwijl ik tegelijkertijd getuige ben van een oorlog tussen nare wezens in het riddertijdperk. En dat voelt dan weer raar om mee bezig te zijn omdat ik gefaald heb de allergrootste uitdaging die er bestaat aan te gaan en als ik me dat bedenk doet eigenlijk niets anders er meer toe.

De golven van mijn trip worden langzaam wat minder intens. Ik moet even opstaan, even lopen. Ik ben me ineens pijnlijk bewust van de gruwelijke rugpijn, heb het gevoel dat ik dagen zonder water in de brandende woestijn heb gelegen en mijn blaas staat ook nog eens op knappen. Oh, wat een uitputtingsslag weer. Ik sta op, loop wat heen en weer. Ga naar de wc. Als ik wc-papier af wil scheuren flikkert de hele houder van de muur waarbij ik me in moet houden niet keihard in lachen uit te barsten. Als ik terug kom vraagt V verschrikt of alles wel goed is. Het gaat goed en ik bied hem wat te drinken aan, want ook hij zal spoedig sterven aan uitdroging als hij niet drinkt. Drinken inschenken in de keuken is nog een te ingewikkelde gedachte blijkbaar dus ik kijk rond of ik ergens wat te drinken zie. Dan zie ik het lichtgevende glas met groene LED-lampjes, gevuld met water, die ik voorafgaand aan de trip op tafel had gezet. Ik geef hem aan V, die hem dankbaar aanneemt. Ik weet niet precies waarom, maar na alle heftigheid voelt dit zo absurd en random aan dat we tegelijk keihard in lachen uitbarsten. We lachen en lachen, ik krijg geen lucht, de tranen rollen over mijn wangen en ik kan niet stoppen. Als het me even lukt het tegen te houden komt het een paar seconden later driedubbel zo hard weer terug. De klassieke paddo-lachbuifase is aangebroken. De luchtigheid is een welkome afwisseling. Ik zie hoe V uit alle macht probeert het glas recht te houden, dus na een tijdje neem ik het maar weer van hem over en zet het op tafel. Ik geloof niet dat het hem is gelukt een slok te nemen.

V heeft het heftigste deel van zijn trip nu gehad. Hij kan er nog niet veel over zeggen, behalve dat het heftig was en dat dit niet zomaar een tripje was. “En hoe was jouw trip dan?” vraagt hij met zijn typische accentje. Ik denk na, maar ik kan geen enkele omschrijving vinden die ook maar in de buurt komt van hoe mijn trip was. “Ja, mooi” zeg ik dan maar. We kijken elkaar aan en opnieuw volgt een meedogenloze lachbui. Het dekt ZO de lading NIET!

Ik kan niet meer zitten op de bank, m’n rug doet zo’n pijn. Ik ga liggen op de dekens op de grond. V doet een poging naar de wc te gaan. Als hij opstaat zie ik hoe verhit hij er uit ziet en hij zwalkt alle kanten op. Als hij terugkomt gooit hij zichzelf neer op de grond naast mij.

Ruimte om na te denken over wat er allemaal is gebeurd. Het ene na het andere praktische inzicht komt. De truffels tonen me op een uitnodigende manier hoe ik al deze lessen toe kan passen in het dagelijks leven. Ik mag zelf beslissen wat ik ga doen en hoe ik het ga doen, ik krijg enkel een vriendelijk zetje de goede kant op. Zo veel om mee aan de slag te gaan! Zo veel wat ik niet goed heb gedaan de laatste tijd. Zo veel wat ik wil verbeteren aan mezelf en zo veel idealen waar ik me voor in wil zetten. En ik heb ook écht zin om ermee aan de slag te gaan. De truffels laten me zien dat ik eerst bij mezelf moet beginnen, zelfzorg, want anders val ik om. Daarna komt de rest.

Ik ben diep geroerd. Deze trip is zo’n enorm geschenk. Ik blijf maar prachtige geschenken krijgen de laatste tijd. Waar verdien ik dat aan? Het leven is zo mooi. En als ik voorbij de laag van dingen die ik niet goed doe kijk, zie ik dat ik zelf ook mooi ben. Ik zie mezelf, stralend, zonder de blokkades die me nog steeds teisteren. En ik merk dat ik, diep van binnen, eigenlijk best leuk ben. Het komt er alleen zo vaak niet uit. Ik ben gevormd door veel dingen, maar steeds meer herken ik ze als niet van mijzelf, en steeds meer kan ik ze daardoor van me afwerpen. Ik ben 30 jaar en nu pas begin ik mezelf een beetje te leren kennen.

We drijven weg op de naweeën van de trip terwijl de gapen elkaar steeds sneller opvolgen. Uiteindelijk lukt het me mezelf ertoe te verzetten op te staan, de lampjes uit te doen, een douche te nemen en naar bed te gaan. Wat een reis hebben we deze avond weer afgelegd. Wat de toekomst gaat brengen weet ik niet, maar hier in het nu is alles precies zoals het moet zijn.
 

Mindless

Badass junkie
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Jouw tripreports zijn echt something else... Fenomenaal qua schrijven en inhoud!

Ik wist ook wel dat ik die trip nog niet had verwerkt. En toch voelde ik dat ik deze trip met V moest doen. Was het mijn ego die dat zei? Dacht ik dat ik het wel aan kon? Heb ik psychedelica voor de zoveelste keer onderschat?
Dit voel ik letterlijk in mijn onderbuik... Mijn maag draait hier een beetje van om, want ik begrijp wat je bedoeld met dat gevoel dat je weer 'daar' bent, dat je het wéér gedaan hebt (terwijl je jezelf tijdens een vorige trip nog had gewaarschuwd) en je aan jezelf gaat twijfelen. Angstaanjagend...

Ik moet nadenken, dus ik probeer het uit alle macht te vertragen. Ik weet precies wat me te wachten staat. Met één verschil: deze keer zal ik het heel langzaam en heel bewust meemaken. Dit keer zit ik nog in mijn lichaam, dit keer kan ik er iets van vinden, dit keer kan ik me ertegen verzetten. De vorige keer overkwam het me gewoon. Deze keer zal ik constant bewust de keuze moeten maken hier doorheen te gaan. En dat vergt alle moed van de wereld. Letterlijk. Alle moed van de wereld die ooit door alle mensen is gevoeld.
Je zegt dat je nu met truffels, in tegenstelling tot 5-meo-dmt alles deze keer langzaam en bewust mee zult maken. Maar wat als je op de "knop" had gedrukt en min of meer dezelfde ervaring als 5-meo weer zult hebben? Misschien zorgt de knop er wel voor dat je je er (totaal) aan overgeeft? Ik zeg maar wat hoor, maar wellicht is het de geest die vooraf een idee heeft van hoe het zal gaan, maar misschien is dat helemaal niet zo.

Opluchting en teleurstelling tegelijk. Ik kan mezelf wel voor m’n kop slaan. Ik dacht dat ik nog meer tijd had om na te denken. Waarom heb ik niet gelijk JA gezegd? Lafbek. Ongelooflijke lafbek. Nu had je eindelijk de kans, datgene waar je het allemaal voor doet. EN DAN WACHT JE TE LANG!! Ongelooflijke idioot. Ik weet ook dat dit niet meer terug zal komen. Dat ik deze kans niet nogmaals zal krijgen, niet op deze manier, zo op een presenteerblad aangereikt. Ik zal me eerst weer door alle frequenties heen moeten worstelen, vele mensenlevens leiden nog, langzaam omhoog tot ik alles heb gedaan. Ik zal nooit meer zo maar bovenaan komen. Ik heb mijn kans gehad. De kans der kansen. En ik heb hem niet aangepakt.
Je zult het vast sterk zo voelen, maar wie weet wat de toekomst zal brengen, toch? Is de weg naar God niet altijd vrij en is het niet slechts onze eigen schaduw/duisternis die dat niet zo laat lijken?

Ben je nu niet te hard voor jezelf?

Tegelijkertijd overvalt een intens dankbaar gevoel me. Dat ik hier even van heb mogen proeven. De ongelooflijke kracht van de Bron heb mogen voelen. Daar even heb mogen zijn. Het is zo tragisch, ontroerend en ook wel weer prachtig mooi. Oh, wat ben ik stom. Ik was er blijkbaar toch nog niet klaar voor. Moet weer mens zijn. Ik ben nog niet zo ver als Jezus. Er zal een dag komen dat ik vrijwillig zal sterven aan het kruis en ik alle zonden op me zal nemen. Maar die dag was blijkbaar niet vandaag.
Interessant om het vanuit dit perspectief te bekijken. Dat het dus letterlijk zou zijn: het op onszelf nemen van álle zonden. Dat dat de echte betekenis is van sterven aan het kruis.

Had je voor dit alles ook wat met Jezus?

Ik kom weer ergens anders. Val soms omlaag, terug door het bladerdak. Soms krijg ik de meest simpele inzichten uit het dagelijks leven, die zich met name richten op het in contact staan met andere mensen. Soms krijg ik juist hele kosmische, levensoverstijgende inzichten. En alles wat daar tussenin zit. Soms wordt de sfeer heel naar, viezig, donker en dan neemt de misselijkheid weer toe. Ik voel me zo nederig. Nog nooit is een trip zo compleet geweest. Met inzichten op alle niveaus, van laag naar hoog en van simpel tot zeer complex.
Wauw, dit is zeer herkenbaar voor mij! Het tussen verschillende niveau's switchen en direct merken wat voor invloed dat heeft op het lichaam. In de lagere niveau's voelt het lichaam vaak heel 'dicht' en zwaar. Overal pijntjes en nare gevoelens in de buik. En dan schiet je naar een hoger niveau en is al die pijn en misère in een flits allemaal weg en voelt het lichaam super licht en is soms ook letterlijk gemaakt van licht.

Het is een spel. Een spel van frequenties. Aan de top zal ik niet meer komen, maar ik kan mezelf wel omhoog werken. Door goed en kwaad, door licht en donker, door kleine en grote machten. Tot ik weer val. En weer opklim. En weer val. Het is net een computerspel, maar toch is het me heel duidelijk dat alles wat ik ervaar echt is. Het is allemaal echt, het speelt zich alleen af op verschillende frequenties. Als je niet in contact staat met God zie je niet dat er meer is dan datgene waar je je in bevindt. Kom in contact met God, jezelf feitelijk, en het bewustzijn breidt zich uit, verruimt, overstijgt.
:redheart:
 

NiandraLades

Bewuste gebruiker
Tripreporter
Dit voel ik letterlijk in mijn onderbuik... Mijn maag draait hier een beetje van om, want ik begrijp wat je bedoeld met dat gevoel dat je weer 'daar' bent, dat je het wéér gedaan hebt (terwijl je jezelf tijdens een vorige trip nog had gewaarschuwd) en je aan jezelf gaat twijfelen. Angstaanjagend...
Precies dit inderdaad... je zal precies weten hoe dat voelt. Niet weer, hoe kon ik zo stom zijn... maar dan is het al te laat...

Een hoop van mijn trips zijn vrij krankzinnig het laatste jaar. Waar ik psychedelica ook nog wel gebruikte voor sociale aangelegenheden leent het zich er met thema's als deze steeds minder voor...

Nu er een paar maanden en heel wat gesprekken overheen zijn gegaan ben ik de dingen die ik hier zo stellig heb neergezet wel weer wat gaan relativeren, ben ik in ieder geval ook weer wat meer open gaan staan voor andere zienswijzen en interpretaties. Misschien speelde het ego hier ook mee, en wie weet wat er gebeurd was als ik 'ja' had gezegd, misschien was het wel anders gegaan dan ik op dat moment dacht. Ervaringen als deze blijven wel heel moeilijk te integreren, omdat we deze transcendente ervaringen maar om proberen te zetten in gedachtes en woorden terwijl dit voor het hoofd gewoon niet te bevatten is.
Interessant om het vanuit dit perspectief te bekijken. Dat het dus letterlijk zou zijn: het op onszelf nemen van álle zonden. Dat dat de echte betekenis is van sterven aan het kruis.

Had je voor dit alles ook wat met Jezus?
Dat is inderdaad de ware betekenis voor mij.
Nee, ik had helemaal niets met Jezus. Ik ben niet gelovig opgevoed en heb me ver van alle christelijke 'onzin' gehouden, reageerde enigszins allergisch ook voor alles wat met God, Jezus en de Bijbel te maken had. De laatste tijd komen deze thema's echter wel steeds meer terug in mijn trips. Op symbolische wijze dan, ik heb het niet per se over Jezus in letterlijke zin, het is ook maar een naam die ik er aan geef ter referentie. Ik besef me wel meer en meer dat, wanneer je tussen de regels doorleest, er in de essentie van de Bijbel wellicht wel veel meer waarheid en overstijgende wijsheid zit dan ik voor mogelijk hield.
 

Mindless

Badass junkie
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Dat is inderdaad de ware betekenis voor mij.
Nee, ik had helemaal niets met Jezus. Ik ben niet gelovig opgevoed en heb me ver van alle christelijke 'onzin' gehouden, reageerde enigszins allergisch ook voor alles wat met God, Jezus en de Bijbel te maken had. De laatste tijd komen deze thema's echter wel steeds meer terug in mijn trips. Op symbolische wijze dan, ik heb het niet per se over Jezus in letterlijke zin, het is ook maar een naam die ik er aan geef ter referentie. Ik besef me wel meer en meer dat, wanneer je tussen de regels doorleest, er in de essentie van de Bijbel wellicht wel veel meer waarheid en overstijgende wijsheid zit dan ik voor mogelijk hield.
De verlichtte meesters dus ja. Boeddha, Jezus, Krishna, enzovoorts. Mensen die volledig zelf-gerealiseerd zijn.

Ik kijk er ook op die manier naar. Een van de dingen die me het meeste stoort aan het Christendom, is dat Jezus als persoon boven alles verheven wordt. Dat je 'door' Jezus moet, om tot God te komen. Dat alleen verering van hem verlossing kan brengen. Dat klinkt voor mij gewoon weer als de zoveelste vorm van ego. Als mensen dát uit de bijbel halen, dan lezen ze - zoals jij het al noemde - niet goed tussen de regels door. De echte boodschappen zijn metaforisch, niet letterlijk op te vatten. Echte meesters willen niet vereerd worden, maar dat anderen ook wakker worden tot hun ware aard.

Religie is tegenwoordig niets meer dan een kinderachtige ego-centrische interpretatie van echte spiritualiteit. Tradities en gewoonten, zonder ooit ook maar proberen tot de kern door te dringen. Maar zoals je zegt, als je wel goed kijkt vind je diepe wijsheid in onder andere de bijbel.
 

verwondering

Bewuste gebruiker
Top Tripreporter
Ik had hem al eerder gelezen, maar het blijft een heftig report. Ik heb hem nog maar een keer overgelezen. :redheart:

Ik weet dat alles hier om draait. Dit is waar alle levens voor zijn geleid. Als ik dit heb gedaan dan is het klaar, daar waar ik zo naar heb verlangd, dat alle cyclussen geleefd zijn en ik explodeer in een nieuw universum. Eindelijk zal de realiteit zoals we die kennen voorgoed voorbij zijn, Het Doel bereikt, alle lessen geleerd. Ik zal hier niet meer terugkomen en dat is goed. Ben je bereid alle zonden van alle mensen te dragen, en als Jezus te sterven aan het kruis?
Alle zonden op je nemen, gebeurt dat niet omdat jij ieder mens bent, omdat jij dus letterlijk ook zelf alle zonden begaan hebt? Een ondraaglijke gedachte, maar moet je die niet uiteindelijk accepteren? Of je dat nu tijdens deze trip doet, of later, ooit. Acceptatie van zoiets onwerkelijks, ondraaglijks, dat gaat niet zomaar. Misschien is het een voorbereiding op, een wennen aan de ultiem afschrikwekkende gedachte dat iedere misdaad die ooit gepleegd is, door jouzelf gepleegd is? Opdat het sterven uiteindelijk draaglijker zal zijn?

Ik durf niet. Alle zonden van alle mensen? Dat kan ik niet aan, dat kan ik echt niet aan. Zo veel ondraaglijke pijn. Maar ik moet het doen. Dit gebeurt niet voor niets, ooit heb ik hier ‘ja’ tegen gezegd. Ik heb dit altijd al gewild en ooit gaat het sowieso gebeuren. Ik ben nog moed aan het verzamelen. Maar V dan? En de buren?
Bereik je het topje van de piramide, het ultiem goddelijke, niet pas wanneer je sterft? Misschien kun je tijdens je leven dit slechts benaderen. Kun je denken dat je heel dichtbij zit, maar misschien zit je er nog mijlenver vanaf. Maar hoe dichtbij je ook komt, het volledig bereiken lukt niet, simpelweg omdat je door moet hier op aarde, je blijft in je lichaam zitten en hebt hier nog iets af te maken. Het goddelijke ben je, maar kun je tijdens je leven hier op aarde nooit volledig overzien. Altijd zal een deel aan het zicht onttrokken worden, en eenmaal terug zijn het je hersenen die de begrenzing vormen om iets van het goddelijke rationeel te begrijpen.
 

Mezelf

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Wat ongelofelijk mooi weer geschreven @NiandraLades :hearteyes: . Ik had eigenlijk niet zoveel zin om te lezen. Maar toen ik eenmaal begonnen was, kon ik meteen niet meer stoppen.
Bereik je het topje van de piramide, het ultiem goddelijke, niet pas wanneer je sterft? Misschien kun je tijdens je leven dit slechts benaderen. Kun je denken dat je heel dichtbij zit, maar misschien zit je er nog mijlenver vanaf. Maar hoe dichtbij je ook komt, het volledig bereiken lukt niet, simpelweg omdat je door moet hier op aarde, je blijft in je lichaam zitten en hebt hier nog iets af te maken. Het goddelijke ben je, maar kun je tijdens je leven hier op aarde nooit volledig overzien. Altijd zal een deel aan het zicht onttrokken worden, en eenmaal terug zijn het je hersenen die de begrenzing vormen om iets van het goddelijke rationeel te begrijpen.
Ook dit is even het vermelden waard:)
 

Eik

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Tripreporter
Wow prachtig report weer @NiandraLades ! Op de een of andere manier was deze eerder aan mijn aandacht ontsnapt. Het is door de opmerking van @Mezelf dat ik hem nu toch nog te zien krijg. Wat een mooi en interessant verhaal en wat een boeiende discussie ook. Ik heb eigenlijk te weinig tijd nu om fatsoenlijk te reageren (moet echt aan het werk)... maar ik vroeg me toch af al je trips na 5-meo DMT zo heftig beinvloed zijn door die ervaring. Kun je daar iets over vertellen @NiandraLades ?

Het goddelijke ben je, maar kun je tijdens je leven hier op aarde nooit volledig overzien. Altijd zal een deel aan het zicht onttrokken worden, en eenmaal terug zijn het je hersenen die de begrenzing vormen om iets van het goddelijke rationeel te begrijpen.
Inderdaad mooi gesproken @verwondering !
 

NiandraLades

Bewuste gebruiker
Tripreporter
Ik had de laatste reacties over het hoofd gezien. Ik reageer er toch graag nog even op.

maar ik vroeg me toch af al je trips na 5-meo DMT zo heftig beinvloed zijn door die ervaring. Kun je daar iets over vertellen @NiandraLades ?
Ja, mijn trips die ik na 5-MeO-DMT heb gedaan zijn allemaal beïnvloed door die ervaring, al had deze truffeltrip wel de meeste gelijkenissen/invloeden. Sinds de 5-MeO-DMT trip in maart heb ik nog getript op LSD, truffels, LSA, methallylescaline+1P-LSD+2C-D en DPT. Enkel de LSA trip had geen 5-MeO-DMT invloeden, de rest wel (soms zelfs bij disso gebruik). Het heeft al mijn trips naar een hoger niveau getild. Het voelt alsof er een poort is opengezet. Het middel is alleen een hulpmiddel om daar te komen, maar de weg naar het 'hogere' kan op meerdere manieren bewandeld worden. Zelfs als ik diep mediteer voel ik heel af en toe soms weer wat '5-MeO-DMT sferen' over me heen komen. Eenmaal daar geweest lijkt de deur op een kiertje te blijven staan zodat ik er makkelijker kom. Zelfs als ik het niet wil en hoop op een wat luchtiger of meer recreatief tripje. Die tijden lijken voorlopig voorbij. :wink: Vandaar ook dat ik het vorige week niet zo zag zitten om te trippen.
Enerzijds is het zo ongelooflijk en wil ik alleen maar meer weten/voelen/ervaren, anderzijds is het soms ook erg angstig en kan het zo overweldigend zijn dat ik daarna maar moeilijk kan aarden. Het belangrijkste blijft natuurlijk het integreren van de inzichten, daarin heb ik nog behoorlijk wat werk te verzetten.
Maar ja, 5-MeO-DMT is ontzettend sterk spul dus en heeft invloed op alles. :sweatsmile:
 

HierEnDaarEenFuifje

Belezen gebruiker
Ik moet me echt eens gaan verdiepen in de lemon tek en MAO remmers etc, aangezien ik merk dat aantal grammen weinig uithaalt bij mij, zelfs op 25+ gram truffels.

Heb ooit eens een poging met lemontek gedaan, maar merkte geen verschil in opkomst en trip. Zegt natuurlijk niks, want kan aan een hoop liggen.
 
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories
Bovenaan