1. Deze website gebruikt cookies. Door deze website verder te gebruiken, gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Leer Meer.
  2. Hey, waar zijn de Tripreports van de Maand gebleven?

    Ben je de Tripreports van de Maand en andere toptripreports kwijt? Deze hebben we onlangs verzameld in een eigen subforum, getiteld Tripreport Toppers. In dit subforum staan alle toppers in chronologische volgorde verzameld. Lekker makkelijk terugzoeken!

    Ontzet Notitie

Psy-Fi: The Seed of Science

Discussie in 'Trip reports' gestart door Rupsen God ❤, 5 sep 2019.

Worldherbals - Online smartshop and headshop
Worldherbals - Online smartshop and headshop
Worldherbals - Online smartshop and headshop
  1. Rupsen God ❤

    Rupsen God ❤ Bewuste gebruiker Tripreporter Donateur



    Psy-Fi: The Seed of Science, deel 1.

    Vrijdag 30 augustus, 2019.
    18:10
    Ik kom thuis na een hectische werkdag, en ik ren in het rond door het huis op zoek naar de tassen die ik vanmorgen heb ingepakt. Ik loop luid te vloeken wanneer ik de oplader van mijn telefoon niet kan vinden, en sla woest de haren weg die mijn gezicht kietelen. Ik loop rood aan en ik ben bezweet. Waar is dat verdomde ding?! Ik mag mijn bus ècht niet missen! Nadat ik voor mijn buren een toneelstukje "The Excorsist" heb uitgevoerd vind ik dat stomme draadje dan toch eindelijk in de la van een kast.
    Mooi! Tijd voor Psy-Fi!
    Heb ik alles ingepakt? Pyjama mee, ondergoed, borstel, douchegel, tandpasta, slaapzak, matje.. Shit. Ik ben mijn tandenborstel vergeten in te pakken. Geen tijd meer voor, ik moet nu echt weg!

    Ik maak kleine sprongen terwijl ik me haast naar de bus. Wat een fantastisch begin van het weekend, die stress.. Ik red net aan de bus en ik app Riva dat ik onderweg ben. God, wat is het warm.. In de bus geraak ik dan toch een beetje op adem. Ik lees de berichten die heen en weer gestuurd worden op KiK nog even door, en plots besef ik me dat ik toch wel een beetje zenuwachtig ben. Morgen is de meeting. Ik ken deze mensen helemaal niet: Wat als ze mij helemaal niet aardig vinden? Wat als de sfeer niet goed is? Ik sluit de app en eenmaal aangekomen op centraal station ren ik een Albert Heijn in om een broodje te kopen als avondeten, en tevens een tandenborstel.

    Om 21:38 kom ik dan toch eindelijk aan bij bushalte "Ouddeel, Groene Ster, Leeuwarden"
    In de bus zitten drie andere verdwaalde hippies, en aan de jongen voorin kan ik duidelijk merken dat hij speed heeft gebruikt. Hij is hyper, en praat luidkeels met de buschaffeur die het geloof ik toch wel een beetje zat wordt zo ondertussen. Wanneer we Ouddeel naderen roept de buschaffeur om: " Psy-Fi! Dit is de halte voor Psy-Fi!" Ah.. een kenner. Heerlijk. Als professioneel pak ezel laad ik de tassen op mijn rug en houd ik mijn vingers gekruist dat er nog weekend tickets beschikbaar zijn. Die zijn er, en vol trots houd ik mijn pols omhoog voor het magische, groen gekleurde Psy-Fi bandje. Ik ben binnen! Ik loop langs twee security guards en ik vraag aan een van de heren of de camping linksaf is.
    "Ja, hoe moet ik dat nou weten?!" Reageert de man, duidelijk geïrriteerd. Nou.. Sorry hoor. Een goed begin van het festival zo, ik mag toch hopen dat niet iedereen zo'n kort lontje heeft. Zonder antwoord besluit ik toch linksaf te slaan. Wanneer ik de main entrance nader, loop ik Riva tegemoet die me is komen ophalen, en we geven elkaar een knuffel. Het is goed om eindelijk een bekend gezicht te zien, want ik voel me toch wel een beetje verloren hier op zulk onbekend terrein.
    Het is exact 30 minuten lopen naar de camping, en onderweg komen we veel mensen tegen die duidelijk erg ver heen zijn. Veel van hen dragen lichtjes op zich, waardoor het een beetje aanvoelt als Kerstmis. Het meest memorabele moment van de trip is toch wel dat we langs een stelletje lopen die uitgebreid met elkaar staan te zoenen langs de kant van de weg. Ze dragen beide een onesie, en ook zij dragen veel lichtjes op hun lichaam waardoor het bijna op een kunstwerk lijkt. Ik gok op XTC.

    We noemen de lange wandeling (2 km?) naar de camping de rest van het festival "De loop der nuchterheid."


    [​IMG]


    Eenmaal in het tentenkamp aangekomen, begroeten we Nala die ons al zit op te wachten in haar camping stoeltje. Ze weet me te vertellen dat ze vandaag op de camping is gebleven, omdat ze last heeft van tremors en haar gewrichten. De artsen vermoeden dat ze reuma heeft, en dat ze teveel pijn had vandaag om van het festival te kunnen genieten. Ik vind het sneu voor haar, want deze vriendin is slechts een jaar ouder dan ik. Ze is nog niet eens de dertig gepasseerd.
    We raken aan de praat, en doordat ik mijn vrienden al een hele tijd niet meer heb gezien leg ik uit dat ik waarschijnlijk nuchter blijf dit weekend omdat ik hartfalen bij mezelf vermoed. Ik leg uit dat ik constant last heb van een druk op mijn borst, benauwdheid, en een doffe pijn in mijn bovenrug. Ik heb helaas geen ECG kunnen laten maken toen ik afgelopen donderdag op gesprek was bij mijn huisarts, dus het lijkt mij beter om ver weg te blijven van drugs dit weekend. De ECG staat ingeplanned voor over 2 weken, maarja, dan is Psy-Fi al voorbij.. Eigen schuld, dikke bult. Dan had ik er maar niet zo lang mee rond moeten lopen.
    "Rick is er ook dit weekend, hij staat een paar tentjes verderop. Rick verkoopt ketamine, dus je zou wellicht ketamine kunnen gebruiken dit weekend. Dit heeft geen invloed op je hart en bloeddruk, en zou dus ideaal kunnen zijn voor je." Verteld Nala.
    Hierbij besluit ik dus dat ketamine mijn maatje wordt de komende twee dagen.

    Het schijnt dat Maarten zijn tent heeft opgezet, maar uiteindelijk toch heeft besloten om te slapen bij een boerderij in de buurt. Maarten wist van mijn komst en gebrek aan een tent, en heeft de zijne dus voor mij laten staan. Dit resulteert erin dat ik een eigen tent heb, en niet bij Riva in de tent hoeft te slapen. Mijn "self inflatable" matje blijkt er geen zin in te hebben, en ik besluit daarom ook maar gelijk Maartens luchtbed te kapen. Hij slaapt er toch niet op.

    Zaterdag 31 augustus, 2019.
    09:00
    De rode gloed van mijn tent schijnt fel op mijn gezicht, en ik rol me om.
    "Oooohhh, m'n heup.."
    Ik probeer te zitten.
    "Aaaahhhhh, m'n rug.. "
    Ik snap ineens weer waarom ik kamperen met hart en ziel haat, en terwijl deze camping oma zichzelf probeert te verlossen uit haar slaapzak voel ik me alsof ik er vijftig jaar in leeftijd bij heb gekregen deze nacht. Ik stop mijn lange, oranje rode haar in een knot en ik rits te tent open.
    "Goedemorgen!" Hoor ik een bekende stem zeggen, en ik kijk op naar het blije gezicht van Joek. Met een zelfvoldane glimlach zit hij met een kop koffie op zijn camping stoel: Hij is afgelopen nacht weer terug gekomen. Hij schenkt een kopje koffie voor me in, en deze neem ik met trillende handjes dankbaar aan. We grinniken als we oer geluiden horen komen uit de tenten rondom ons: De vriendengroep wordt wakker.


    [​IMG]


    Nadat ik mijn makeup heb gedaan loop ik samen met Nala en Riva richting een tent aan de andere kant van de camping waar ze belegde broodjes verkopen. Tijd voor een goed ontbijt, het wordt warm vandaag. Wanneer ik, eenmaal terug in ons kamp, een hap van mijn broodje neem komt de psychedelische piraat Rick naar ons toe gelopen. Zijn bovenlichaam is ontbloot, en zijn blonde dreads dansen vrolijk tegen zijn lichaam aan. Hij draagt een grote, zwarte piraten hoed op zijn hoofd van leer waar de molecuul van LSD in gekerfd staat. Rick! Die heb ik al een tijdje niet meer gezien. Rick was vroeger mijn vaste trip maatje, voordat @Accuraat dat werd. Oh, de avonturen die we samen hebben meegemaakt..
    "Rupsje!" Roept hij blij, en er verschijnt een brede glimlach op zijn gezicht wanneer hij mij ziet. "Wat leuk dat je er bent!" Hij gaat op zijn hurken zitten en we geven elkaar een grote knuffel.
    Hidde heeft zich zojuist ook bij ons gevoegd, en ik raak met hem in gesprek. Ik vertel hem over de avonturen die ik vorige maand heb meegemaakt tijdens mijn reis door Amerika, en er verschijnt een glinstering in zijn ogen wanneer ik vertel dat ik over twee maanden naar Australië vertrek voor twee weken. "Wow, jij reist wel wat af he?"
    Rick komt tussenbeide.
    "Ik hoor net van Nala dat je op zoek bent naar ketamine?"
    "Klopt ja. Jij hebt dat bij je, toch? Zou ik een gram van je over kunnen nemen?" Ik koop niet zo vaak ketamine, maar ik weet wel dat het naar mijn mening vrij prijzig is. Hij haalt een zakje met wit poeder tevoorschijn, en noemt de prijs voor een gram.
    "Zo goedkoop?! Oh. Doe dan maar twee gram."
    Maarten hoort ons praten, en hij schiet in de lach.
    Rick maakt twee pony packs met ketamine voor me klaar, en mijn lot is hierbij bezegeld.

    Rond half een is de groep nog lekker aan het chillen in het kamp, en terwijl ik in de KiK al afspraken zie ontstaan voor de meeting raak ik steeds ongeduldiger. Ik pak mijn tas en zeg dat ik er eigenlijk wel klaar voor ben om richting het festival te gaan (mede omdat ik anders ook veel te laat op de meeting zal aankomen, die gepland staat om een uur) en de rest is het gelukkig met mij eens. De groep pakt zijn spullen, we ruimen de stoeltjes op, en we maken de wandeling richting de shuttlebus die ons naar het festival terrein zal brengen. Bij het loket koop ik een bandje voor de bus voor vijfentwintig euro, en eenmaal in de bus sluit ik mijn ogen van genot bij het gevoel van die koude airco op mijn huid. De reis naar het festival terrein duurt niet erg lang in de bus; Ik gok dat we er na tien minuten al zijn. Als ik eenmaal de bus uitstap merk ik dat ik echt enorm zenuwachtig ben. Ik ben zenuwachtig voor de meeting, al die vreemde mensen die ik niet ken, en ik ben ook erg zenuwachtig voor de controle die mij zo meteen te wachten staat. Ik heb inmiddels al een aantal horror verhalen gehoord over mensen die compleet gestript werden bij het zoeken naar drugs, zelfs pakjes tabak werden doorzocht, en ik heb mijn twee gram Ketamine maar in mijn onderbroek verstopt. Ik hoop enorm dat ik niet gefouilleerd word. Mijn twee zegels LSD heb ik in de tent gelaten - ik ben te bang dat het fout gaat in verband met mijn borst. De groep komt er makkelijk doorheen. Daarna ben ik aan de beurt. Hup, die tas open.. En ik word strenger gecontroleerd dan de rest. Mijn hart bonkt in mijn keel, en mijn mond voelt droog aan. De beveiliger graait een beetje door mijn tas, totdat hij een verdwaalde Amerikaanse quarter uit mijn tas haalt die waarschijnlijk uit mijn portemonnee is gerold. Hij houdt het muntje tussen zijn duim en wijsvinger, en brengt het dicht naar zijn ogen toe. Hij richt zijn ogen nu op mij, en glimlacht. "Ha. Grappig." Zegt hij terwijl hij het muntje terug stopt in mijn tas. "Welkom op Psy-Fi."
    Ik ben me bewust van de twee gram Ketamine die tussen mijn benen geklemd zit, en zodra ik binnen ben haast ik me naar het toilet om ze weer in mijn portemonnee te stoppen. Onderweg naar het toilet zeg ik mijn vrienden gelijk ook gedag, omdat ik naar de meeting toe ga. We geven elkaar een knuffel, en daar scheiden onze wegen. Ik ben nu officieel alleen.


    [​IMG]


    Ik vul nog een keer mijn water fles bij het waterpunt, en met trillende benen loop ik richting de meeting. Ik lees nog een keer in de KiK door waar de plek is waar we allemaal zullen samenkomen, maar doordat ik het festival terrein nog niet heb verkend heb ik geen flauw idee waar ik ben. Ik lees iets over water, en zie in de verte een strand. Voor de zekerheid post ik nog een bericht in de KiK dat ik onderweg ben en beschrijf waar ik loop, en of dat de goede weg is. Ik loop, geen antwoord. Pff, jongens.. Waar moet ik nou zijn?! Ik ken dit terrein helemaal niet. Daarnaast heb ik van sommigen wel foto's gezien, en weet ik hoe ze eruit zien, maar lang niet van iedereen. Wat nou als ik ze zo voorbij loop? Ik loop en ik loop. Ik stuur nog een bericht, en nog een. Geen antwoord. Ik raak lichtelijk in paniek en ik haat mezelf erom dat ik altijd zo'n stress kip ben in dit soort situaties. Ik vind het hele gebeuren al best wel spannend, en nu weet ik ook nog eens niet waar iedereen is. Mijn telefoon trilt. Eindelijk! Iemand waar ik even op kan leunen tijdens deze zoektocht. @verwondering spreekt me aan en stuurt een foto door van waar ze zitten. Ik omschrijf nog even een keer wat voor kleding ik aan heb (mijn gezicht heeft iedereen al wel gezien) en Verwondering loost me er een beetje doorheen.
    "Ik sta bij allemaal winkeltjes, klopt dat?"
    "Ja! Daar ga je de rechte brug over, en dan direct naar links."
    "Nog meer winkeltjes?"
    "Klopt! Je loopt goed. Ik zal mijn ogen open houden voor je als ik je voorbij zie lopen."
    Terwijl ik nog naar mijn telefoon aan het kijken ben hoor ik ineens een stem, en staat er iemand voor me. Ik kijk op.
    "Rupsje?" Vraagt de man die voor mij staat met een scheve glimlach. Het voelt een beetje gek om met mijn gebruikersnaam aangesproken te worden in plaats van mijn echte naam. Het is echter geheel begrijpelijk - het is tenslotte een meeting - en terwijl ik een grote glimlach op mijn gezicht tover zeg ik volmondig "ja!".
    "Hoi! Ik ben Verwondering. Ik was al naar je aan het zoeken toen ik je berichten las. Kom maar mee, we zitten iets verderop." We geven elkaar een grote knuffel, en in plaats van dat het gek aanvoelt voelt het eigenlijk heel erg vertrouwd. Ik voel me op mijn gemak bij deze persoon die ik tot nu toe alleen online had gesproken. We lopen gezamenlijk richting een grote tent waar de rest al in een cirkel op ons zit te wachten. Ik krijg van iedereen een grote knuffel, en ik krijg het gevoel dat ik ook echt gewenst ben in deze groep - iets waar ik me toch wel een beetje druk over maakte op voorhand. @verwondering stelt me aan iedereen voor.
    "Dat is @NiandraLades, dat is @Jmths En daar zit @acht.zes @psycel @Fenrir @Eik @Wiz"
    "Hoi! Ik ben dus Rupsje."
    Terwijl ik ga zitten op het grote kleed valt mijn oog direct op @acht.zes omdat hij een heel kenmerkend gezicht heeft, ik herken hem direct van de foto's. Ook @psycel herken ik van de foto's, en @Eik. @Fenrir herken ik natuurlijk direct aan zijn haar, en ik vind het leuk dat we haarkleur buddies zijn. De meeting bestaat hier officieel uit mensen zonder ziel, ware het niet dat ik mijn ziel (en de gezondheid van mijn haar.. janken!) Heb verkocht aan Satan en @Fenrir hier waarschijnlijk mee geboren is. Terwijl ik naast @Eik en @verwondering zit hebben we een boeiend gesprek over DMT en onze avonturen op andere psychedelica. @Eik legt uit hoe hij in zijn DMT trip een soort tunnel met licht zag, en ik informeer hem gelijk over het feit dat mensen dit tijdens een bijna dood ervaring ook zien. Ik heb wel het een en ander gelezen over bijna dood ervaringen, en ik weet toevallig dat de "tunnel met licht" wordt veroorzaakt doordat de bloedtoevoer naar de hersenen onvoldoende is en er dus zuurstoftekort optreedt. Hierdoor krijgen mensen last van het zogenaamde "tunnel syndroom" die ze na hun bijna dood ervaring omschrijven als een grote tunnel met licht. Of dit op DMT ook zo werkt, weet ik niet. Maar het is zeker interessant dat hij ook iets soortgelijks heeft ervaren.
    We praten nog wat verder over onze ervaringen, en ik deel mee dat ik het jammer vind dat mijn LSD nog in mijn tent ligt. Ik heb het expres thuis gelaten, maar ik heb vandaag gek genoeg geen pijn in tegenstelling tot de afgelopen twee weken. Er wordt mij 1P-LSD aangeboden, maar uiteindelijk lijkt het me toch verstandig om dit aanbod af te slaan. Wat niet is, kan nog komen. Dat niet alleen, ik heb het twee keer eerder meegemaakt de afgelopen maanden dat ik een aanval kreeg tijdens het trippen. Dit resulteerde erin dat ik me ging afvragen of ik geen hartaanval kreeg, en dat lijkt me op dit festival ook allesbehalve een fijne ervaring. Een hartaanval zal ik waarschijnlijk wel niet krijgen - sterker nog, we weten niet eens of de pijn inderdaad afkomstig is van mijn hart - maar ga jij maar eens trippen terwijl het voelt alsof er een hand in je borstkas de hele tijd je hart samen knijpt. Dit is in nuchtere staat al enorm beangstigend, maar op LSD kun je hierdoor al helemaal rare hersenkronkels krijgen. Nee.. Ondanks dat ik het wil aannemen, lijkt het me toch verstandig om nuchter te blijven. Ik heb zelf al veel te lang met dit probleem rondgelopen, en dit is dus de prijs die ik moet betalen.
    We kunnen eindeloos door kletsen over onze ervaringen en wat ons zoal bezig houd. De groep voelt eigenlijk als een grote familie. @NiandraLades en @Jmths liggen op hun rug met hun ogen gesloten. @acht.zes is alles aan het gadeslaan en mengt zich af en toe in ons gesprek. @Fenrir en @psycel zijn verwikkeld in een gesprek waar ik me af en toe inmeng. Maar met @Eik en @verwondering heb ik toch veruit het meeste contact. Ik voel me fijn bij iedereen, en ik vind iedereen echt ontzettend leuke en mooie mensen. Mensen met wie je echt op een lijn zit qua ideeën en overtuigingen. Ondanks dat ik met iedereen met name online gesprekken heb gevoerd (met name met Eik en Fenrir heb ik voorheen lange gesprekken gehad) voelt het echt alsof het mijn vrienden zijn geworden, en alsof we live gewoon op dezelfde voet verder gaan als online. Het hele gebeuren heeft een positieve lading over zich heen, en ik voel dat ik die positieve energie zelf ook overneem. Waar ik normaliter een introvert ben, merk ik daar nu vrij weinig van.

    Ik kijk een beetje om me heen. Rechts van mij is een strand waar mensen lekker aan het zwemmen zijn, en ook @Eik besluit een duik te nemen samen met zijn vriend. Ik stuur een appje in de WhatsApp groep van de rest van mijn vriendengroep om te peilen waar ze zich allemaal bevinden. De main stage blijkbaar. Een aantal mensen van de meeting groep is wat te eten halen, een aantal zijn aan het zwemmen, en anderen lijken in het niets te zijn opgelost. Ik besluit er ook een einde aan te breien, en ik vertel iedereen die er nog zit dat ik ervandoor ga. Ik hoop iedereen later op het festival nog een keer te zien, maar dit is helaas niet het geval.

    Ik loop een beetje verdwaald richting de ingang, omdat ik weet dat de mainstage daar dichtbij gevestigd is. Ik verbaas me over de drukte, en ik hoor verschillende Psy stijlen van verschillende stages over het terrein heen dreunen. Het is mooi om de vrijheid te voelen van dit festival. Het is ook zeker geen straf om al die mooie naakte vrouwen te zien wandelen over het terrein. Er is werkelijk niks seksueels aan - iedereen is gewoon vrij. Mijn vriend vraagt speels via WhatsApp of ik al veel "boobs" gezien heb, omdat hij weet dat ik echt een borsten persoon ben. "Meer dan je kunt tellen! Ik denk dat je het hier prima naar je zin had gehad!" Antwoord ik terug.
    De warme zon brand op mijn huid, en ik vervloek mezelf dat ik geen zonnebrandcreme heb opgedaan vanmorgen. Ik was al gewaarschuwd, maar ik was natuurlijk weer veel te eigenwijs.
    Ik loop richting de mainstage, en onder de grote tent zie ik mijn vriendengroep zitten. Glimlachend zwaaien ze naar me, duidelijk blij dat ik weer terug ben om me bij hen te voegen. Ik neem plaats naast ze en besluit om mijn eerste dosis ketamine te nuttigen. Ik kijk schichtig om me heen, want ik weet toevallig dat hier ook politie in burger rondloopt. Terwijl ik in mijn portemonnee aan het zoeken ben naar mijn ketamine, komt onze psychedelische piraat Rick naar ons toegelopen. Nog steeds voorzien van een piraten hoed, maar ditmaal inclusief een grote stok met bladeren en lichtjes eraan, komt hij naast me zitten. Ik schroef mijn sleutel los van mijn sleutelbos en ik laat een flinke berg Ketamine in mijn neus verdwijnen. "Zo zo, toe maar!" Grinnikt Rick.
    Ik neem nog een bergje. En nog een. En nog een. "Wow, wow. Ho maar. Dit is vrij potent spul." Zegt hij met een frons.
    "Ik neem altijd..." "Ik neem altijd.." "Altijd.." "Veel.."
    Ik kan moeilijk uit mijn woorden komen, en ik merk vrij snel dat de ketamine opkomt. Mijn lichaam voelt zwaar aan, en ik heb ruzie met de zwaartekracht. Mijn lichaam voelt alsof het door de grond aan het zakken is, en mijn ogen bewegen niet meer zo soepel. Als ik om me heen kijk voelt het alsof mijn ogen ergens heen 'tikken' in plaats van glijden, de wereld lijkt plat en mijn gedachtes vallen weg. Mijn hele persoonlijkheid en zijn vervagen in het niets, en de mensen op de dansvloer lijken van papier maché. Ik merk dat ik begin te trippen, en ik zie overal gekleurde stippen ontstaan. Mijn lichaam voelt gevoelloos aan, en ik heb geen gevoel meer in mijn lippen en vingertoppen. Ik heb dit nog nooit meegemaakt op ketamine, niet na deze dosering in ieder geval. Een k-hole is voor mij geen onbekend terrein, ware het niet dat ik dat toendertijd intramusculair expres heb toegediend. Ik neem vaak hoge doseringen ketamine, omdat ik dat fijn vind. Maar zo hard als nu ben ik nog niet gegaan na het snuiven. Met trillende handen draai ik mijn sleutel weer terug aan mijn sleutelbos, stop de ketamine weer terug in mijn portemonnee, en ik voel tintelingen over mijn hele lichaam. Ik voel me eigenlijk wel lekker, maar ik snap er echt helemaal niks meer van. Met een vermoeide, langzame spraak wend ik me tot Rick.
    "Dit.. eh.. is goed spul geloof ik. Je..zus. Hij werkt.. Werkt.. Werkt hard."
    "Tja.. ik verkoop geen rotzooi. Je hebt geluk dat het goed uitgekookt is, als er nog wat kristallen bij zaten had je jezelf nu een k-hole in geholpen."
    Ik merk inderdaad dat ik goed op het randje zit, en ik ben echt ontzettend ver heen. Ik proef een vieze ketamine drip mijn keel in sijpelen, en ik vind heil bij het flesje water dat ik nog in mijn tas heb zitten. De muziek dreunt tegelijkertijd hard door, en ik merk dat ik de muziek ineens anders begin te ervaren. De geluidsgolven dansen vrolijk door de lucht en lijken mijn ziel te kietelen. Ik sluit mijn ogen. De tintelingen in mijn lichaam dansen mee met de muziek en het voelt alsof mijn ziel zachtjes heen en weer springt, in en uit mijn lichaam. Op de maat. Ik raak compleet geïsoleerd van de wereld om mij heen, en het introverte deel in mij keer terug. Ik kan niet meer praten, maar dat hoeft ook niet. Het is goed zo. Wanneer ik mijn ogen open zie ik dat Joek naar me kijkt met een frons op zijn gezicht. "Gaat alles goed? Je bent zo stilletjes.." Vraagt hij. ".. D.. H.. Eh.. Ja." Weet ik eruit te persen, en ik steek met een flauwe glimlach een duim op. "Helemaal wappie" Grinnikt hij tegen de rest, en het is voldoende om hem gerust te stellen dat er niks is om zich zorgen over te maken. Rick probeert een gesprek met me te voeren, maar het kost me moeite om bij de les te blijven en te volgen wat hij allemaal zegt. Überhaupt zelf woorden vormen gaat niet van een leien dakje. Ik vang iets op over dat hij vloeibare LSD gekocht heeft van iemand deze week, en dat hij van een druppel van dat flesje zo hard heeft getript dat de grond onder zijn voeten wegzakte. Hij kon fantasie en realiteit schijnbaar niet meer uit elkaar houden, en beschrijft dit als een van zijn meest heftige trips ooit maar daarnaast ook als een van de puurste. Wacht.. Heeft hij mij dit verhaal niet in een korte samenvatting al verteld vanmorgen, maar nu in detail? Ik kan me herinneren dat ik hier toch iets over heb gedeeld tijdens de meeting eerder vandaag. Hij bied me een druppel aan zodat ik kan ervaren hoe het voelt, maar ik bedank vriendelijk. Wat volwassen van mij. Wat verstandig. En wat een klote moment om met zulke klachten rond te lopen, want.. Natuurlijk wil ik dat ervaren! Maar ik kan het niet. Ik mag het niet. Mijn ketamine trip neemt een andere wending aan en ik begin serieus over het leven na te denken, mijn toekomst, mezelf. In een keer ben ik niet vrolijk aan het genieten van deze heftige lading ketamine, maar ben ik weer beland in een therapie sessie. Geheel onvrijwillig ga ik er maar in mee, en besluit een bijzondere les te leren uit dit moment.


    [​IMG]
     
    Laatst bewerkt: 5 sep 2019
    OlderPsyEr, NiandraLades, PsyTekZ en 5 anderen vinden dit leuk.
  2. Rupsen God ❤

    Rupsen God ❤ Bewuste gebruiker Tripreporter Donateur



    Psy-Fi: The Seed of Science, deel 2.

    Wanneer de ketamine wat begint af te zwakken kijk ik op naar een meisje uit een ander groepje dat een stukje verderop zit. Ik merk dat ze naar me kijkt, en zodra ze ziet dat ik ook kijk, verschijnt er een brede glimlach op haar gezicht. Ze heeft de meest fantastische, blonde dreads op haar hoofd die je je maar kunt voorstellen; het lijkt als een omlijsting van een schilderij. Ik gok dat ze een jaar of zevenentwintig/achtentwintig is, en ze is als de zon. Ze kijkt eventjes weg, om vervolgens weer glimlachend naar me te kijken. Ik glimlach terug. Dit is geen toevallige interesse; we zijn heel duidelijk en overdreven aan het flirten met elkaar. Telkens als onze ogen elkaar kruizen maakt mijn hart een sprongetje. Ik ben oprecht geïnteresseerd in haar, en het is zonder twijfel het mooiste meisje dat ik vandaag gezien heb. Ik heb, waarschijnlijk in tegenstelling tot haar, wel een relatie. Een prachtige man die thuis op me zit te wachten. En hoewel we ontzettend open zijn, besluit ik ook niets meer te doen dan flirten. Ik app mijn vriend over dit voorval, en zeg ook dat als hij erbij was geweest ze wel mee had mogen komen naar mijn tent. Het is jammer dat mijn vriend er op dit soort momenten niet is, want anders had dit heel anders kunnen eindigen. Ik denk dat de aanraking van de zonnestralen van deze levende zon ieder wezen op aarde wakker had kunnen schudden. Wat een intens mooi persoon was jij.

    Irina komt terug van de dansvloer, en ze is oprecht verbaasd dat ze me hier ziet maar ook blij. Ik ken Irina eigenlijk helemaal niet zo goed, maar ze is wel een deel van onze vriendengroep. Ze omhelst me, en we raken in gesprek. Rond half zes besluit ik om samen met Irina een rondje te maken over het terrein - zij heeft hier ook wel behoefte aan. Daarnaast lijkt het me leuk om iets samen met haar te gaan doen, zodat ik haar ook wat beter leer kennen. Rick is inmiddels alweer op zoektocht naar verborgen schatten. Riva, Nala en Joek besluiten om terug te lopen naar het kamp om hun vest op te halen. Ik neem een vrij milde dosis Ketamine tot me, en Irina helpt me overeind om het terrein over te gaan. Ik doe de moonwalk richting de kraampjes en ergens hoop ik dat de DF groep er nog zit, zodat ik me later bij ze kan voegen. Zodra we langs het strand lopen kijk ik naar onze meeting spot, maar ik zie alleen @Fenrir en een andere jongen en een meisje nog zitten. Ik weet niet wat zijn relatie met deze mensen is, en ik vind het nogal ongemakkelijk om daar dan onaangekondigd bij te gaan zitten. Ik besluit dus maar om het niet te doen.

    Eenmaal aangekomen bij een Japanse food truck bestel ik een Japanse pannenkoek, gevuld met ei en groenten. Terwijl we op ons eten staan te wachten - ik sta te wiebelen op mijn benen - komt er ineens een politie agent naar ons toegelopen. Oh jee.. Gesnapt. Gedraag ik me dan echt zo raar?! De politie agent houdt een klein flesje met lavendel druppels voor onze neus. Huh? Dat is toch niet van ons? Of is dat uit Irina's tas gevallen?
    "Moet je kijken. Moet je nou eens kijken wat ik gevonden heb. Een flesje met lavendel druppels, toch?" Zegt ze man verbaasd.
    "Eh.." Weten we er slechts uit te brengen.
    "Dit zijn dus geen lavendel druppels! Het zit in zo'n flesje, maar het is vloeibare LSD!" Roept de man.
    "Ongelofelijk dat ik dat moet vinden. Het is toch werkelijk van de zotte dat mensen dat gebruiken? Op een festival nog wel! Mijn hemel.." De man is echt helemaal gechoqueerd, en ik geloof dat hij zich niet helemaal realiseert dat hij zich op zo'n beetje het grootste drugsfeest van Nederland bevindt. Ik vind het hele tafereel ook zeer vermakelijk, gezien ik twee gram ketamine bij me draag waarvan er al een flink deel in mijn neus is verdwenen. We lijken blijkbaar op twee brave burgers, en hij zoekt duidelijk naar erkenning.
    "Jeetje.. Wat bizar! Ik heb zelf nog nooit LSD gedaan, of überhaupt drugs. Ik wist niet eens dat vloeibare LSD bestond! Bijzonder om zoiets bij iemand te vinden, maar ook ontzettend bizar." Weet ik eruit te krijgen. Irina kijkt naar me en er verschijnt een glimlach op haar gezicht, ze moet haar best doen om niet te lachen. De man lijkt tevreden met mijn antwoord, trekt zijn wenkbrauwen op, en loopt weg. "Wauw.. dat was apart?" Zegt Irina, en ik haal mijn schouders op. "Altijd doen alsof je neus bloed." Zeg ik, en we lopen met onze Japanse pannenkoek richting het magic forest waar we ons eten nuttigen. We raken in gesprek met elkaar, en leren elkaar inderdaad beter kennen. Ik vertel haar een beetje over mezelf en wat mij zoal bezig houd, en zij verteld veel over haar zoon. Het voelt fijn om iemand beter te leren kennen die je voorheen alleen maar vluchtig op een feestje hebt gesproken, Psy-Fi is een festival van vrienden maken.

    Wanneer Irina en ik aankomen bij de main stage - hopend om een bekend gezicht te zien - komen we Maarten tegen. Hij zit in zijn eentje, en geniet van de muziek. "Kijk! Daar is Maarten!" Zeg ik blij, en ik ga naast hem zitten. Ik heb geen idee dat Maarten en Irene ruzie met elkaar hebben, en ik ben ineens een toeschouwer van een groot drama. Ik heb hier eigenlijk helemaal geen zin in.. Dit is mijn eerste keer Psy-Fi, en ik ben zelf juist een persoon die haar liefde graag met iedereen deelt. Zeker hier. Drama is dus wel het laatste wat ik wil meemaken op zo'n festival waar juist liefde zo centraal staat. Irene loopt na een flinke ruzie weg van Maarten, en ze besluit om bij de ingang te wachten op de rest van de groep. Ik wil hier eigenlijk helemaal niet meer zijn, maar ik wil haar ook niet alleen laten. Zoiets doe je gewoon niet. Ongeveer tien minuten later komen Riva, Nala en Joek weer aan op het terrein, en Irene ziet een bekend gezicht waar ze naartoe loopt. Mooi.. Iemand die ze kent. Ik fluister tegen de rest wat er zich zojuist heeft plaatsgevonden, en we besluiten om te vluchten richting de main stage. Ik neem nog een punt ketamine, en ik raak weer compleet verdoofd. Emoties vallen weg, en maken plaats voor de klanken van de muziek. Mijn hoofd voelt zwaar.


    [​IMG]

    Tegen de avond keren Nikki en Harvey terug naar het terrein. Harvey's moeder is deze week tijdens het festival plotseling overleden na een lange strijd tegen kanker, en hij was samen met zijn vriendin naar de begrafenis gegaan vandaag. Ik vind het dapper dat hij toch nog terug kan komen na zo'n emotionele dag en week, maar hij verzekerd me dat dit juist goed voor hem is: Het is een goede afleiding om even niet te hoeven denken aan wat er is gebeurd is de afgelopen dagen. Ik post een bericht in de KiK groep, op zoek naar maatjes. @Eik reageert en we spreken af bij de mainstage. Ik was even vergeten dat hij MDMA zou gebruiken vanavond, en we lopen richting de dansvloer op zoek naar zijn vriend. Ik geef hem een grote knuffel, en ik zie hoe erg hij geniet van het gevoel. Dat doet me goed, ik vind het fijn om iemand zo op te zien gaan op de MDMA. Desalniettemin voel ik me toch wel een beetje op een ander level zitten dan hij: Ik ben tenslotte zo nuchter als maar zijn kan. Ik blijf nog heel eventjes bij hem, maar besluit dan weer toch om me samen te voegen bij de rest van mijn groep. Schijnbaar heeft de rest van mijn groep hetzelfde idee als @Eik want zodra ik terug kom worden er XTC pillen uitgedeeld aan iedereen. Weer iets waar ik nee tegen moet zeggen.. Wat baal ik hiervan. Dit is echt niet leuk meer. Zodra de XTC is gaan werken bij iedereen, besluiten we om een wandeling te maken. Ik ben lang aan het praten met Harvey, en we lopen richting een kampvuur op het strand. Ik begin het eigenlijk toch best wel koud te krijgen, en ik zit weer op een heel ander level dan de rest. De hele groep is ver heen van de XTC, maar ik ben nuchter. Tijd om te slapen, niet? Ik geef iedereen een grote knuffel en ik waag me aan de "Loop der nuchterheid" richting het kamp. Ik was bijna weer vergeten hoe ver het lopen was, en ik kom er ineens achter hoe slecht verlicht het overal is. Ik voel me lichtelijk geïntimideerd door de duisternis, maar de sterren boven me zijn wonderschoon. Deze helderheid van de hemel kennen wij helemaal niet waar ik vandaan kom in Nederland; teveel lichtvervuiling. Had ik nou maar LSD genomen..

    Zondag 1 september, 2019.
    07:30
    Ik word geïrriteerd wakker als ik merk dat mijn telefoon niet heeft opgeladen vannacht; schijnbaar is mijn powerbank leeg. Ik kan gelukkig de powerbank van Joek lenen, waardoor ik toch nog toe kan met mijn telefoon vandaag. Ik raap mijn spullen bijeen, en ik ben eigenlijk wel blij dat ik zo vroeg wakker ben. Hopelijk is de rij voor de douche nu niet zo lang, want ik zou toch nog graag douchen vandaag. Dat heb ik gisteren niet gedaan, puur en alleen omdat ik geen zin had om ontzettend lang in de rij te staan. Wanneer ik het douchegebouw nader, zie ik dat er niemand in de rij staat. Fijn! Nu ben ik direct aan de beurt, en kan ik douchen. Het warme water voelt goed op mijn huid, en ik ben klaar voor een nieuwe dag. Terwijl ik me weer aankleed, hoor ik de vrouw van de douche praten tegen iemand anders: "Ik werk al een hele tijd op deze camping. Deze week staat er zo'n negenduizend man, maar ik kan je wel zeggen dat deze mensen een heel stuk leuker en aardiger zijn dan de camping gasten die ik de rest van het jaar meemaak!" Ik word blij als ik dit hoor, en ik kan me er ook wel iets bij voorstellen. Iedereen kan het goed met elkaar vinden, en het voelt echt als een grote community. Alsof je een deel bent van iets groters. Dat voelt goed, en dat is ook echt aan de sfeer te merken.


    [​IMG]


    Eenmaal aangekomen bij de tent kondig ik aan dat het tijd is voor ketamine, maar ik besluit toch nog om even te wachten tot ik mijn makeup heb opgedaan. "Waarom?" Vraagt Joek verbaasd. "Omdat ik geen zin heb in wenkbrauwen die reiken tot aan mijn haarlijn" Antwoord ik lachend. Hij grinnikt, en begrijpt het wel. Zodra ik klaar ben met mijn makeup, vlucht ik mijn tent in om een goede dosering ketamine tot mij te nemen. Ik pak nog wat spulletjes in voor vandaag, en terwijl het voelt alsof ik zware gewichten aan mijn enkels heb hangen weet ik mezelf strompelend terug te brengen naar mijn veilige stoel. Vreemd.. Het voelt alsof de stoel een beetje is ingezakt. Ik voel me steeds zwaarder worden en ik besef me dat dit de ketamine is die haar werk goed doet.

    Zodra de ketamine een beetje is uitgewerkt (maar nog niet helemaal) maken we een wandeling richting de shuttle bus. Ik koop pepermunt bij de Jumbo die we onderweg tegemoet komen, maar eenmaal aangekomen bij de bushalte weet een medewerker ons te vertellen dat er geen bussen meer rijden richting het terrein. "Er zijn te weinig bussen, en er zijn te veel mensen die terug naar huis gaan.. We hebben daarom besloten om vandaag alleen maar bussen naar het station te laten rijden."
    "Fijn dat dat ook door gecommuniceerd is." Reageert Nala geïrriteerd. Ze legt haar handen op haar rug en het is duidelijk te zien dat ze pijn heeft. Dit wordt een lange tocht voor haar..

    Nala vergaat van de pijn en loopt gedwee mee met de groep. Nikki en ik praten veel tijdens de tocht, want Nikki is ook een meisje dat ik niet zo goed ken (Ik ben altijd meer close geweest met haar vriend op feestjes) en ik voel dat Psy-Fi wel de neiging heeft me uit mijn sociale comfort zone te trekken. Ik merk dat Nikki en ik eigenlijk toch best wel veel gemeen hebben, en raakvlakken hebben met elkaar. We besluiten elkaar toe te voegen op Facebook, en leren elkaar eindelijk echt goed kennen. Tijdens het lopen verstop ik de twee zakjes Ketamine in mijn BH, en ik kom vrij snel door de security heen. De vrouw graait een beetje in mijn tas, maar ik mag direct doorlopen. Ik vind het feit dat ik gecontroleerd word door een vrouw toch wel wat spannender, aangezien ik dan gefouilleerd mag worden. Gelukkig doet ze dat niet, en kom ik er snel doorheen. "Ik heb eigenlijk wel zin in lachgas vandaag.. Ik moet even op zoek gaan naar iemand die dat verkoopt hier." Kondig ik aan. "Oh, maar dat verkopen ze gewoon bij de bar hoor. Je betaald alleen wel met muntjes." Ik reageer verbaasd. Ze verkopen hier lachgas.. Aan de bar?! Als ik dat eerder had geweten.. "Show me!" Schreeuw ik met een piepstemmetje naar Joek, en grinnikend begeleid hij me naar de juiste plek. Harvey geeft aan dat hij ook graag mee doet, en ik bied aan een ballon voor hem te kopen. Ik loop naar de vriendelijke, Engels sprekend meneer achter de bar die staat mee te dansen op zijn werk. Met een grote glimlach laat hij me weten dat ik aan de beurt ben, en ik bestel twee ballonen voor Harvey en mij. Wanneer ik samen met Joek en Harvey terug naar de rest van de groep loop, kijken veel mensen ons glimlachend aan. Iedereen weet dat we even een minuutje veel plezier gaan hebben, en het lijkt dat die wetenschap hen goed doet. De ballon voelt als een soort trofee, en ik neem plaats naast Riva. Als een soort "proost" tikken Harvey en ik de ballonen tegen elkaar aan, en ik breng de ballon naar mijn lippen toe. Ik adem in en uit door de ballon, en ik voel me licht in mijn hoofd worden. Een tinteling schiet door mijn hele lichaam, en ik vergeet even waar ik ben. Wat heb ik lachgas gemist.. Ik moet toch echt gaan investeren in een lachgas fles. Het is en blijft een van de leukste dingen die er zijn, en ik baal altijd dat het zo kort duurt. Wanneer ik weer terug op aarde kom kijk ik Harvey aan, en we lachen naar elkaar. Blijkbaar heeft hij er net zo van genoten als ik.

    Ik besluit wat ketamine bij te pakken, en ik haal de zakjes uit mijn BH. Ik vraag aan de groep of ze ook willen meedoen - iedereen blijkbaar - en de zakjes gaan van persoon naar persoon. Ik heb dan eindelijk toch echte keta maatjes gevonden! De ketamine begint te werken, en ik krijg ineens weer een beetje last van denkbeeldig overgewicht. Nikki en ik raken in gesprek over The Elder Scrolls: Online, maar helaas speelt zij het op de computer en ik op de PlayStation. Ze verteld me dat ze eigenlijk wel heel graag met mij samen wilt gaan spelen, en dat ze overweegt om het spel aan te schaffen voor haar PlayStation. Het is tenslotte ook een spel die je het beste samen kunt spelen, en toevallig heb ik ook nog geen "game buddy" gevonden voor dit spel. We sluiten een deal met elkaar om het samen te gaan spelen, en ik laat mijn outfit zien. Oei, het gebruik van een telefoon is toch wat lastiger nu met die ketamine.. Ik moet even goed kijken hoe alles ook alweer werkt, en het gaat zo'n drie keer langzamer als normaal gesproken. Ik voel me nu pas echt een oma, doordat het lijkt alsof ik technologie voor de eerste keer moet uitvinden. Het voelt alsof ik voor de eerste keer een smartphone in mijn handen heb, en ik voel me een beetje dom. Vraag me om iets in te tikken op mijn telefoon op LSD, of om überhaupt mijn telefoon te gebruiken, en het is geen probleem. Maar op ketamine? Mission impossible. Uiteindelijk weet ik dan toch een foto van mijn character te vinden, en Nikki slaakt een enthousiaste gil als ze het ziet. Ik merk dat een gesprek voeren onder invloed van ketamine eigenlijk best wel goed gaat nu, ondanks dat ik vrij hard ga. Het verbaasd me al helemaal omdat ik Engels moet praten met Nikki; ondanks dat ik bijna vloeiend Engels spreek, is dat voor mij normaliter toch vrij lastig als ik onder invloed ben. We lachen met elkaar, en ze komt dichterbij me zitten. Ik merk dat zij het ook leuk vind om met mij te praten en mij beter te leren kennen, en dat voelt goed. We geven wat tips aan elkaar wat aan gaat ESO, en ik besluit nog een ballon te halen. De rest van de groep wilt ook een ballon, en dat is voor mij teveel om vast te houden, dus Harvey bied aan om met me mee te lopen. Ik plaats elke stap voorzichtig in het gras, omdat ik bang ben om om te vallen in deze staat. Dat gebeurd niet gelukkig, en we weten uiteindelijk toch een aantal ballonnen te bemachtigen.


    [​IMG]


    Ik neem plaats naast Nikki, en ik adem door mijn ballon heen. De trip komt hard op. Ik voel een sterke tinteling in mijn hele lichaam, en mijn ego lijkt heel eventjes volledig weg te vallen door de combinatie van ketamine met lachgas. Ik zie gekleurde spikkels in mijn zicht, en die maken me volledig blind zodra ik de kracht niet meer heb om verder te ademen door mijn ballon. Mijn borstkas gaat snel op en neer, en het voelt alsof mijn hele bestaan en zijn ineens aan me wordt uitgelegd. Alsof ik het allemaal ineens begrijp, alsof alles wat ik in het verleden al heb geleerd over het leven zelf ineens weer bij me terug komt. Ik ben echt aan het trippen, en ik zie overal kleine strikjes voor me die eerste slechts gekleurde stippen waren. De wereld wordt bol, en het lijkt alsof de realiteit in een keer op repeat staat. Als een cd die niet goed afspeelt. Ik hoor stemmen van andere mensen door mijn trip heen, en die lijken telkens in herhaling te vallen. Het is alsof geluid als een soort boemerang mijn trommelvliezen bereikt, het komt, verdwijnt, en komt dan op dezelfde wijze weer terug. Mijn lichaam voelt licht aan, en ik ben verschrikkelijk high en even van de wereld. Wanneer ik weer terug kom in de realiteit, voelt het alsof ik echt een nieuwe ervaring heb opgedaan met iedereen. Harvey blaast zijn lege ballon weer op met zuurstof, en gooit hem weg. Een trippend meisje in de wereld pakt hem op, en bestudeert de ballon nauwkeurig. Ik blaas mijn eigen ballon ook op met zuurstof, en gooi deze ook weg. Hij beland in het looppad richting de mainstage, en terwijl ik kijk zie ik dat mijn ballon door verschillende mensen wordt opgepakt en weer weggegooid. Mijn ballon gaat een heel eigen leven leiden, en krijgt door iedereen wel een beetje aandacht en liefde. Nadat hij mij zo'n mooie trip heeft bezorgd, heeft hij dat naar mijn mening ook wel verdiend.

    Na ongeveer drie kwartier vraagt Nikki me of ik met haar samen richting de winkeltjes wil gaan, en dit lijkt me eigenlijk wel een leuk plan. De ketamine is bij ons allemaal wel redelijk afgezwakt, en ik vraag of iemand nog wat wilt. "Nou.. nee. Dat spul van jou is hartstikke sterk, en ik heb nog nooit zoiets heftigs meegemaakt op ketamine. Het was even leuk, maar ik ben er nu eigenlijk wel klaar mee voor de rest van de dag." De rest is het hiermee eens, en ik ben een beetje bedroefd omdat ik geen keta maatjes meer heb. Ik begrijp het ook wel, want het is inderdaad vrij pittig spul, ondanks dat ik aan het effect kan merken dat het toch echt overduidelijk ketamine is en niet iets anders. Ik loop samen met Nikki richting de winkeltjes, en samen met Nala bekijken we de mooie sieraden die ons proberen te versieren. De koopdrang is groot, maar het meeste heb ik gisteren eigenlijk al wel gezien. Ik merk ook dat ik best wel honger heb, en ik besluit om samen met Riva en Harvey richting de eettentjes te lopen. We komen uiteindelijk aan bij een foodtruck die Duitse Spätzle verkoopt, en dankbaar neem ik het bakje met extra kaas aan. Ketamine is leuk, maar ik heb altijd zo verschrikkelijk veel honger achteraf.. Ik vul mijn maag met de verschrikkelijke hoeveelheid koolhydraten, en Harvey beaamt dat het toch wel een slim idee was om eten te gaan halen. Hoe hij het voor elkaar krijgt om zo'n grote bak met pasta te verorberen op de speed is mij een raadsel, maar het lukt hem. Met gevulde magen lopen we weer terug richting de mainstage waar ik @psycel kort tegen het lijf loop en begroet. Eenmaal plaatsgenomen op onze vaste plek bij de mainstage zie ik dat ik over een uur alweer richting huis ga. Ik wil niet al te laat naar huis, omdat ik weet dat mij nog een flinke reis te wachten staat. De rest blijft tot maandag. Zal ik nog een laatste punt ketamine bij pakken, om het af te leren? Ik besluit dat dit een uitstekend idee is van mezelf, en laat een laatste bergje ketamine op magische wijze in mijn neus verdwijnen. De grote verdwijntruc.

    Net als de ketamine is gaan werken, kondigt Nala aan toch wel weer graag naar het kamp te vertrekken. Ik vermoed dat ze veel pijn heeft, en ik ben het eigenlijk wel met haar eens dat het opzich een mooie tijd is om te vertrekken. "De loop der nuchterheid" is lang niet zo nuchter meer als voorheen, en ik sjok een beetje achter de rest van de groep aan. Foei.. de ketamine begint nu toch wel hard op te komen, en ik heb moeite om te zien waar ik precies loop en hoe ik ook alweer moet lopen. De wandeling lijkt een stuk langer te duren dan normaal, maar hij is ook gelijk een stuk interessanter geworden door dit bijkomende effect. Eenmaal op de camping aangekomen ben ik toch best wel blij dat we iets eerder weg zijn gegaan dan ik in eerste instantie zelf in gedachte had, want alles inpakken gaat net even iets langzamer dan in nuchtere staat. Wanneer ik al mijn spullen bijeen heb geraapt, geef ik iedereen een knuffel en maak ik me klaar voor de reis terug naar huis. Tijdens mijn wandeling richting de bus kom ik nog een laatste keer de psychedelische piraat Rick tegen, die toevallig net richting de camping aan het fietsen was. "Ga je nu alweer naar huis?!" Vraagt hij verdrietig, en ik knik. "Ik moet morgen helaas weer werken.. Al had ik graag wat langer gebleven." Hij kijkt me aan met een pruillip, en geeft me een grote knuffel. "Tot de volgende keer!" Zegt hij glimlachend, en hij fietst weg. "Het was leuk dat je er was!" Roept hij nog na, en ik vervolg mijn weg naar huis. Een laatste keer hoor ik het gedreun van de mainstage nog over het terrein, en ik ben oprecht bedroefd dat ik naar huis moet gaan. Wat een ervaring was dit, wat een ontzettend leuk festival, en wat heb ik het naar mijn zin gehad.. Ondanks dat ik niet ben wezen trippen, heb ik me met mijn ketamine toch nog goed vermaakt. Nu maar hopen dat ik de ECG met succes voltooi, zodat ik volgend jaar (als het in Nederland verder gaat volgend jaar) net als de rest ook goed kan trippen. Tenslotte leent dit festival zich daar uitstekend voor. Maar voor nu? Voor nu moeten we nog even zien te overleven in de normale maatschappij. Het echte leven begint weer.

    PS. @Fenrir Challenge accepted :wink:
    - De namen in dit report zijn in verband met privacy gefingeerd.


    [​IMG]
     
    Laatst bewerkt: 5 sep 2019
    שמש, Esmay, Accuraat en 11 anderen vinden dit leuk.
  3. Eik

    Eik DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Lekker reportje weer @Rupsen God ❤ !

    Leuk om het festival vanuit jouw perspectief te beleven. Helemaal omdat er natuurlijk een aantal raakvlakken zitten met mijn eigen ervaring van het festival.
    Haha... Tsja knuffeltjes scoren is toch echt het leukste dat er is met MDMA op :sweatsmile:

    P.S. Heb je nog iets met die truffels kunnen doen?!
     
    Rupsen God ❤ en acht.zes vinden dit leuk.
  4. Purplext

    Purplext Belezen gebruiker

    Supertof report. Door alle verschillende reports lijkt psy-fi wel een eigen planeet. Zo groots en anders.

    Jammer dat je niet full-on kon gaan, maar je hebt duidelijk alsnog genoten. Hoop dat je ECG niet afwijkend is en je klachten verdwijnen!

    Mooi stukje over je ballon die een eigen leven ging leiden. Herkenbaar.
     
    Rupsen God ❤ vindt dit leuk.
  5. Fenrir

    Fenrir DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Supertof report weer :handok2: later reageer ik wat uitgebreider, eerst even eten klaarmaken. Ik ben trouwens ook een acid pirate tegengekomen, zou grappig zijn als het dezelfde was. Ene R.H.? :)
     
    Rupsen God ❤ vindt dit leuk.
  6. Ikbeneenfiets

    Ikbeneenfiets Experimenterende gebruiker

    Dit klinkt echt super gezellig! Ik had ook een ticket maar durfde uiteindelijk niet te gaan in mijn eentje. Maar het klinkt alsof je toch wel makkelijk mensen leert kennen, dus ik denk dat ik volgend jaar wel ga. Heel mooi geschreven verhaal in ieder geval bedankt voor de moeite die je hebt genomen.

    Fiets
     
    Rupsen God ❤ en Fenrir vinden dit leuk.
  7. Rupsen God ❤

    Rupsen God ❤ Bewuste gebruiker Tripreporter Donateur

    Haha dat kan ik zeker niet ontkennen! :yum: Als m'n ECG goed is gaat dat zeker gevierd worden ook met een stevige trip en een candyflip erachteraan! Heb er echt wel weer heel veel zin in. Mooi dat je het zo naar je zin had!
    De truffels liggen op het moment in de koelkast te wachten, ook daarmee wacht ik eventjes tot ik gecheckt ben. Mocht het niet goed zijn, dan doneer ik ze aan vriendlief die daar ook super blij mee gaat zijn. Ik heb nog niet voldoende research gedaan naar het effect van psilocybine op het hart.. Maar als dat geen kwaad gaan verdwijnen ze alsnog in mijn buik :wink: Super bedankt nog! Ben er blij mee :)


    Psy-Fi voelde ook echt als een eigen planeet. Je bent echt even volledig afgesloten van de rest van de wereld, en het was ook echt ontzettend groot. Ik hoop echt dat het volgend jaar nog door mag gaan op een andere locatie, ik ben dan zeker weer van te partij! Maar dan ga ik wel kijken of ik een week vrij kan krijgen, zo'n weekend was toch net iets te kort.. het bleek een stuk leuker te zijn dan verwacht :wink:

    Haaa, ken je "Rick"?! :grin: Ik ken hem al sinds ik 16 was. We hebben echt veel toffe trips met elkaar gehad vroeger bij vrienden thuis. Het klinkt wel als dezelfde ja, ik stuur je een PB op KiK! :yum:


    Oh wat zonde zeg.. :disappointed: Het is echt een festival waar je heel gemakkelijk vrienden maakt en je je aan kunt sluiten bij mensen. De mensen zijn anders zeg maar, veel uit het buitenland ook die speciaal voor Psy-Fi naar Nederland toe kwamen. Ik was zelf ook "alleen" (nouja, met die vrienden groep dan om op terug te vallen) en switchde heel erg tussen verschillende mensen waar ik mee op trok. Normaliter vind ik dat ook erg spannend, maar op Psy-Fi gaat dat bijna automatisch. Ik zou het zeker aanraden om volgend jaar wel te gaan! Je hebt echt iets gemist. Hopelijk is het volgend jaar weer, maar dan op een andere locatie als ze die kunnen vinden.
     
    Ikbeneenfiets en Fenrir vinden dit leuk.
  8. verwondering

    verwondering Bewuste gebruiker Top Tripreporter

    Het is weer een mooie lap tekst geworden Rupsje! Leuk om te lezen! :)

    De meeting was inderdaad een groot succes zaterdag. Uitgerekend die dag had het weer een opleving richting 30 graden waardoor het een heerlijk relaxte meet in de schaduw werd. Beter hadden we het niet kunnen plannen. Fijn dat je je meteen op je gemak voelde in de groep. Bijna iedereen had ik eerder al op meetings gezien. Ik kan me voorstellen dat het als nieuweling eerst een beetje onwennig is, maar eenmaal kennisgemaakt verdwijnt dat al snel als sneeuw voor de zon.

    Awwwwwwwwwww, dat is jammer! Had je lekker bij ons aangesloten! Volgend jaar hebben we weer een DF-delegatie die Psy-Fi aandoet, dus als je je daar tegen die tijd bij aanmeldt hoef je geen moment alleen te zijn!

    En trouwens, fietsen zijn onmisbaar op Psy-Fi! :wink:
     
    Rupsen God ❤ vindt dit leuk.
  9. Rupsen God ❤

    Rupsen God ❤ Bewuste gebruiker Tripreporter Donateur

    Zeker, zeker! Wat een positieve energie hing er daar. Het was echt perfect, en we hebben het echt ontzettend goed getroffen met het weer :grin: Het enige waar ik spijt van heb gehad, is dat ik niet langer ben gebleven :wink: Als Psy-Fi volgend jaar weer gehouden mag worden in Nederland, ben ik er uiteraard weer bij!!
     
    verwondering vindt dit leuk.
  10. Ikbeneenfiets

    Ikbeneenfiets Experimenterende gebruiker

    Hey,

    Dat is echt een heel lief idee! Ik zal dit voor volgend jaar zeker onthouden. Fietsen zijn inderdaad super belangrijk.

    Fiets
     
    verwondering en Rupsen God ❤ vinden dit leuk.
  11. Revolutionair

    Revolutionair Bewuste gebruiker

    Normaal sla ik de super lange tripreports over omdat het hele lange saaie verhalen worden meestal.
    Maar vind je schijfstyle echt super leuk.
    Je schetst een beeld waar je jezelf bij kan inleven.

    Een leuk geschreven stukje waar ik meteen een beeld van je heb (of die nou klopt of niet maakt niet uit) :handok2:
     
    Rupsen God ❤ vindt dit leuk.
  12. Accuraat

    Accuraat Experimenterende gebruiker

    Wow♡, had eindelijk om het report goed te lezen en door je magische schrijfstijl had ik echt het gevoel dat ik er soort van bij was. Ik Het festival en de sfeer daarvan lijkt me prachtig:hearteyes:.
    Volgend jaar gaan we samen en dan kunnen we samen op ontdekkingstocht gaan!
     
    Rupsen God ❤ vindt dit leuk.
  13. Esmay

    Esmay Newbie

    Ik ben nieuw hier maar heb je verhaal met plezier gelezen Erg leuk om het festival vanuit jou perspectief te bekijken.
    En ook stoer dat je er alleen durfde heen te gaan, zoals iemand hier al zei. Ik had twee jaar geleden ook een kaartje maar degene waarmee ik ging zei af en ik durfde niet alleen Zo te lezen kun je dus wel prima alleen gaan haha
     
    שמש en Rupsen God ❤ vinden dit leuk.
  14. Rupsen God ❤

    Rupsen God ❤ Bewuste gebruiker Tripreporter Donateur

    Haha ja, een beknopte samenvatting ergens van maken is nooit mijn sterkste kant geweest.. :wink: Dankjewel! :grin:

    Volgend jaar gewoon een hele week samen ja!! Maar.. dan ga ik wel full on :wink: Dat de ECG helemaal goed was is helemaal top natuurlijk, maar het zullen nog wel wat tests worden eer we erachter zijn wat het dan wel is.. Afgelopen weekend mezelf getrakteerd op coke om de goede uitslag te vieren, maar de pijn blijft natuurlijk. Gevolg: Na 2 puntjes super paranoïde en toch nog bang zijn :ill: Hopelijk is dat volgend jaar dus helemaal over en kunnen we lekker veel trippen :grin:

    Nouja.. niet helemaal alleen natuurlijk. Ik had gelukkig wel een groep om op terug te vallen. Maar ik ben wel van mening dat als je écht helemaal alleen komt, je je er prima kunt vermaken. De mensen zijn heel vrij en vriendelijk, waardoor je heel makkelijk ook in contact komt met andere mensen :)
     
    Revolutionair vindt dit leuk.
  15. Esmay

    Esmay Newbie

    Nee dat is ook wel zo, maar bedoel je had nog niemand echt ontmoet dan online. Das toch spannend :)
    Ik heb een paar jaar gewerkt op Psy-fi en weet meteen wat je daarmee bedoeld, alleen de meeste gingen na hun dienst toch wel naar huis haha

    En fijn dat je ECG uitslag goed was!
     
  16. שמש

    שמש Wijs gebruiker

    Lekker deze lange lappen tekst. Fijn geschreven ook! :)
     
Worldherbals - Online smartshop and headshop
Worldherbals - Online smartshop and headshop
Worldherbals - Online smartshop and headshop
Laden...