Radeloos

[Kriel]

Lieve mensen,

Ik weet niet of ik dit in de juiste thread plaats maar momenteel weet ik me even geen raad meer. Ik zal even bij het begin beginnen.

5 weken terug een veel te heftige mushroom trip gehad op 0,7 gram p. cyanescens. Ik denk niet dat het zin heeft te diep in te gaan op deze trip, behalve dat ik tijdens de trip een jeugdtrauma heb besproken met mijn vriendin en een vriend die erbij waren. Na de trip niets aan de hand. Tot 2 weken later.

Ik kreeg een heftige paniekaanval. Nooit eerder gehad dus het overviel me bijzonder erg. De dagen erna voelde ik me ook paniekerig en angstig. Gedachtes die tijdens de trip aanwezig waren kwamen terug.

Ik rookte tot 3 weken terug gemiddeld 1 gram wiet per dag. Na de paniekaanval ben ik gaan minderen en sinds 13 dagen geen wiet meer aangeraakt. Heel erg blij mee en voelt als een verlossing.

Echter, momenteel lijken mijn zintuigen hypergevoelig. Alsof ik 20 minuten geleden psychedelica heb genomen. Ik hoor alles heel helder en intens, ruik alles intenser, zie alles met een heel heftig contrast (ik denk dat jullie wel weten wat ik bedoel) en alles lijkt veel hoger / groter dan voorheen. Angstige gevoelens en paniek zijn nu dagelijks en het schommelt van de ene angst naar de andere. Bang dat er fysiek iets mis is, bang dat ik mentaal ziek ben. Even om te verduidelijken, ik hoor en zie geen dingen die er niet zijn. Alhoewel ik wel bang ben dat dit uiteindelijk zal gaan gebeuren.

De klachten lijken te verdwijnen / verminderen wanneer ik diazepam neem.

Ik ben al bij de huisarts geweest, meerdere zelfs. Die schuiven het allemaal af op gestopt met wiet en heb niet het idee dat ze me echt helpen. Ik sta op een wachtlijst voor EMDR therapie maar dit duurt nog een half jaar.

Ik begin een beetje radeloos te worden en weet niet meer wat ik moet doen. Ik ben zo bang dat ik nooit meer dezelfde persoon zal zijn (op een negatieve manier) en dat het van kwaad tot erger zal gaan.

Ik vroeg me af of er mensen zijn met soortgelijke ervaringen.

Groetjes Willem

 

[Mindless]

Hoi Willem,

Dat klinkt erg naar en des te meer omdat je je niet geholpen voelt bij de huisarts...

Van wat ik zo lees denk ik meteen aan de-realisatie/de-personalisatie klachten. Er zijn er hier door de jaren heen al een hoop mensen voorbij gekomen met soortgelijke klachten. Meestal was er wiet en/of psychedelica/mdma in het spel en dan tijdens of na gebruik paniekaanvallen. En vaak was er een angst nooit meer dezelfde persoon te zullen zijn.

Zoals je zelf waarschijnlijk wel weet, leg je met wiet gebruiken een laagje fineer van "goed voelen" over je problemen heen. Even goed voelen of tenminste even niet slecht hoeven te voelen. Hiermee leg je je emotionele verwerking dus eigenlijk lam. Heel goed dat je nu bent gestopt met wiet en dat ook als iets goeds ervaart! Hopelijk kun je het definitief zo houden. Maar het is heel waarschijnlijk dat je na 13 dagen niet door al die weggestopte emoties heen bent gewerkt. Hoelang gebruikte je eigenlijk wiet? En hoeveel?

De klachten lijken te verdwijnen met diazepam omdat je hier op een vergelijkbare manier als met de wiet je emoties weer verdooft. Ook dit is geen echte oplossing, al kan het op korte termijn wel even rust geven natuurlijk.

Kenmerkend bij mensen met de-realisatie/de-personalisatie is dat vaak juist het bang zijn dat het nooit over zal gaan de klachten in stand houdt en zelfs versterkt. Er is vaak een angst dat er iets "kapot" is gegaan in het hoofd. Maar maak je hier nou geen zorgen om, zeker niet als de dokter hier geen aanleiding toe geeft. Er gaat niet iets "kapot in je hoofd" van wiet/psychedelicagebruik. Maar gebruik van met name wiet kan wel je emotionele verwerking in de weg staan en gebruik van psychedelica kan weggestopte emoties juist triggeren.

Ik kan natuurlijk alleen maar afgaan op je stukje tekst en daarnaast ben ik niet een huisarts o.i.d. maar ik zou je persoonlijk aanraden om tijdens het wachten op die EMDR therapie wanneer het mogelijk is, je gevoelens juist toe te laten. Wanneer je een regelrechte paniekaanval hebt of je heel erg gespannen voelt, dan die diazepam gebruiken (of wat je dokter ook gezegd heeft), maar op de momenten dat het je niet overweldigd, die gevoelens er proberen te laten zijn. Uiteindelijk is het vastzittende energie die weer moet gaan stromen. Dat kan alleen als het toegelaten wordt.

Daarnaast: als het toelaten van die gevoelens even teveel is en het jezelf "platleggen" met medicatie overkill: ga bewegen/sporten! Het beste buiten in de frisse lucht Ook zo gaat vastzittende energie stromen en kom je daarnaast uit je hoofd en in je lichaam. Je kunt een wandeling daarnaast ook nog eens combineren met bewustwording van je gevoel: dubbel zo effectief! Zoveel mogelijk voorkomen dat je in je hoofd gaat zitten, want dan ga je hierover malen.

Hopelijk ben je zo iets gerustgesteld. Met deze klachten is het bijna altijd dit, van wat ik heb gezien/gelezen. Maar ik ben ook benieuwd naar anderen meningen.

Keep us posted hoe het met je gaat en dit gaat wel over kerel. Hoe minder je je er zorgen over maakt, hoe eerder.

 

[Kriel]

Hoi Willem,

Dat klinkt erg naar en des te meer omdat je je niet geholpen voelt bij de huisarts...

Van wat ik zo lees denk ik meteen aan de-realisatie/de-personalisatie klachten. Er zijn er hier door de jaren heen al een hoop mensen voorbij gekomen met soortgelijke klachten. Meestal was er wiet en/of psychedelica/mdma in het spel en dan tijdens of na gebruik paniekaanvallen. En vaak was er een angst nooit meer dezelfde persoon te zullen zijn.

Zoals je zelf waarschijnlijk wel weet, leg je met wiet gebruiken een laagje fineer van "goed voelen" over je problemen heen. Even goed voelen of tenminste even niet slecht hoeven te voelen. Hiermee leg je je emotionele verwerking dus eigenlijk lam. Heel goed dat je nu bent gestopt met wiet en dat ook als iets goeds ervaart! Hopelijk kun je het definitief zo houden. Maar het is heel waarschijnlijk dat je na 13 dagen niet door al die weggestopte emoties heen bent gewerkt. Hoelang gebruikte je eigenlijk wiet? En hoeveel?

De klachten lijken te verdwijnen met diazepam omdat je hier op een vergelijkbare manier als met de wiet je emoties weer verdooft. Ook dit is geen echte oplossing, al kan het op korte termijn wel even rust geven natuurlijk.

Kenmerkend bij mensen met de-realisatie/de-personalisatie is dat vaak juist het bang zijn dat het nooit over zal gaan de klachten in stand houdt en zelfs versterkt. Er is vaak een angst dat er iets "kapot" is gegaan in het hoofd. Maar maak je hier nou geen zorgen om, zeker niet als de dokter hier geen aanleiding toe geeft. Er gaat niet iets "kapot in je hoofd" van wiet/psychedelicagebruik. Maar gebruik van met name wiet kan wel je emotionele verwerking in de weg staan en gebruik van psychedelica kan weggestopte emoties juist triggeren.

Ik kan natuurlijk alleen maar afgaan op je stukje tekst en daarnaast ben ik niet een huisarts o.i.d. maar ik zou je persoonlijk aanraden om tijdens het wachten op die EMDR therapie wanneer het mogelijk is, je gevoelens juist toe te laten. Wanneer je een regelrechte paniekaanval hebt of je heel erg gespannen voelt, dan die diazepam gebruiken (of wat je dokter ook gezegd heeft), maar op de momenten dat het je niet overweldigd, die gevoelens er proberen te laten zijn. Uiteindelijk is het vastzittende energie die weer moet gaan stromen. Dat kan alleen als het toegelaten wordt.

Daarnaast: als het toelaten van die gevoelens even teveel is en het jezelf "platleggen" met medicatie overkill: ga bewegen/sporten! Het beste buiten in de frisse lucht Ook zo gaat vastzittende energie stromen en kom je daarnaast uit je hoofd en in je lichaam. Je kunt een wandeling daarnaast ook nog eens combineren met bewustwording van je gevoel: dubbel zo effectief! Zoveel mogelijk voorkomen dat je in je hoofd gaat zitten, want dan ga je hierover malen.

Hopelijk ben je zo iets gerustgesteld. Met deze klachten is het bijna altijd dit, van wat ik heb gezien/gelezen. Maar ik ben ook benieuwd naar anderen meningen.

Keep us posted hoe het met je gaat en dit gaat wel over kerel. Hoe minder je je er zorgen over maakt, hoe eerder.

Als eerste heel erg bedankt voor je antwoord. Dit geeft me al een aardige geruststelling. Dit heeft gisteren in combinatie met een goede uitslag van een bloedtest bijna alles al doen verdwijnen. Voelde goed me even geen zorgen te maken en goed te kunnen ontspannen in de avond.

Alles wat je noemt makes perfect sense. Er zijn inderdaad een hele boel emoties die nooit verwerkt zijn en al jaren onderdrukt. Mijn vader is overleden toen ik 3,5 jaar oud was aan kanker. Mijn zusje was toen 1,5 en mijn broertje was 10 dagen oud. Het trauma dat ik heb besproken tijdens de mushroom trip was van de avond waarop hij stierf en ik niet langer in het ziekenhuis kon blijven en mijn oom en tante me meenamen naar huis. Ik merk dat nu ik dit typ de emoties hoog oplopen en de piep die ik hoor zo nu en dan veel luider wordt. Ik moest altijd sterk zijn voor mijn moeder want wanneer ik verdrietig was werd mijn moeder nog verdrietiger…

Ik dacht altijd dat dit allemaal verwerkt was maar als ik erover nadenk was het altijd diep verborgen en had het invloed op mij in de vorm van boosheid naar de wereld, frustratie en onzekerheid. Ik heb het alleen nooit zo ervaren als dat ik alles nu ervaar. Ik ben af en aan in therapie geweest zonder dat ik het idee had dat dit hielp of klachten verbeterde. Ik moest van mensen om me heen in therapie, want ze zeiden dat dit beter was. Uiteindelijk zonder enkel resultaat (denk ik).

Wiet speelt al langer een rol in mijn leven maar heb eerlijk gezegd nooit het idee gehad dat het mijn emoties zo erg verdoofde. Voorheen was het incidenteel. Vervolgens anderhalf jaar lang dagelijks. Hier succesvol mee gestopt voor een lange periode tot ik per ongeluk een persoon verspreid over het spoor zag liggen nadat hij / zij voor de trein was gesprongen. Hierna 2 jaar zeker dagelijks. Dit veroorzaakte op den duur angst en stopte ermee. Tot 2 jaar terug. Sinds dien dagelijks +/- 1 gram tot 14 dagen terug.

Het bizarre vond ik zelf dat 24 uur na mijn laatste hijs ik voor het eerst in jaren langer dan 5 minuten heb gehuild om mijn vader. Alsof ik ineens aan het rouwen was en nog steeds ben.

Kortom alles wat je noemt makes perfect sense en stelt me erg gerust. Wat me zo bang maakt steeds is dat ik mijn zintuigen heel anders ervaar. Zoals ik eerder beschreef alsof ik 20-30 minuten geleden psychedelica heb genomen. Ik kan dit echter wel koppelen aan emoties maar het lijkt ook op momenten te komen dat ik rustig ben. Ik heb dit nog nooit eerder gehad. Maar met het idee dat ik hier niet alleen in ben en er meer mensen zijn met dezelfde / soortgelijke ervaringen stelt het me erg gerust en geeft het me weer een beetje hoop voor de toekomst..

Verder probeer ik sporten aan te houden zoals ik voorheen deed. Train al jaren fanatiek (bodybuilding / powerliften) en merk dat het wel iets helpt. Wandelen moet ik wel meer gaan doen, hoop dat de drempel lager wordt als het warmer gaat worden. Verder focussen op werk en hobbies. Heb veel heel tevreden klanten en wil dat graag zo houden. Merk dat het allemaal goed afleid.

Nogmaals dank voor je antwoord. Ik hou jou / jullie op de hoogte.

 

[Torchic]

Ik herken me in je klachten en dit is bij mij ook ontstaan door overmatig drugs gebruik. Ik heb er nu al bijna een half jaar last van en was in het begin ook ontzettend bang dat het nooit meer over zou gaan en er echt iets kapot was in mijn brein (af en toe ben ik daar nog steeds wel bang voor) maar het word minder en je leert ermee omgaan. Ik volg verschillende therapieën waaronder cognitieve gedragstherapie en daar behandelen we deze klachten ook en ik merk dat het erg effectief is. En verder is bewegen, gezond eten, dag en nacht ritme erg belangrijk.

Voor vragen stuur me gerust een berichtje!

 

[Mindless]

@Kriel

Super dat je je al een stuk beter voelt!

Dat zijn zeker heftige dingen die je hebt meegemaakt...

En soms werkt dat raar met dingen die we op de een of andere manier ooit weg hebben gestopt. In mijn ervaring zit het in "lagen" opgeslagen. Soms werk je door 1 laag heen, voel je je helemaal bevrijdt daarvan en later word je je bewust van meer lagen. Zoals gezegd is met name psychedelica iets dat erom bekend staat weggestopte gevoelens uit het onderbewuste omhoog te halen. In principe is dit niet verkeerd, maar jouw vermogen om te dealen met de hoeveelheid en intensiteit van die gevoelens, bepaalt of dat teveel is of niet. In de regel zou ik persoonlijk mensen eerder aanraden nuchter en op een laag tempo te werken aan hun gevoelens (middels meditatie bijvoorbeeld). Psychedelica kan dan eventueel na zo'n periode van nuchter doorvoelen van gevoelens gedaan worden (maar is imo zeker niet nodig).

Rustig aan blijven doen.

 

[Boyman]

Hey Kriel!

@Mindless heeft zoals altijd weer de spijker volledig op z'n kop geslagen!

Graag wilde ik even kwijt dat ik in vrijwel exact dezelfde situatie als jij heb gezeten, zelfs de manier waarop het is ontstaan komt enorm overeen. Ook ik was totaal radeloos en zat echt met het gevoel dat er iets "stuk" was gegaan in mijn brein en ik vanaf nu voor altijd zo zou zijn. Gelukkig ben ik hier in een paar maanden tijd met hulp van therapie helemaal overheen gekomen, en voel ik me nu beter dan ooit (en trip ik trouwens ook weer regelmatig!). Maak je dus zeker niet te veel zorgen, ook jij gaat er weer helemaal bovenop komen.

Wat voor mij vooral uit die therapie sessies naar voren kwam, is dat er iets getriggerd is in je brein - waarschijnlijk tijdens de trip - om veel te snel in de fight-or-flight modus te schakelen. Je staat constant op alert bent dus altijd op je hoede omdat het "elk moment fout kan gaan". Daardoor ben je ook heel erg aan het letten op de dingen die jij ervaart en in je post beschrijft. Wat er de komende tijd gaat gebeuren is dat je weer zo'n paniekaanval (of een andere vorm van angst) gaat ervaren en dan moet je proberen je niet "mee te laten slepen". Je laat het over je heen komen, bestudeert wat er nou eigenlijk precies gebeurt, en verzet je er niet tegen. Dan trekt het sneller weg dan je denkt en zal de eerstvolgende keer minder snel triggeren en ben je er minder bang voor. Dat werd mij aangeleerd en zo merkte ik dat het geleidelijk elke dag een beetje minder erg werd.

Daarmee wil ik niet wegnemen dat wat je nu doormaakt ontzettend eng en zwaar is! Ik kijk er ook niet met een fijn gevoel op terug, maar achteraf ben ik enorm opgelucht dat ik er helemaal doorheen gekomen ben. Goed dat je hulp inschakelt (zowel van ons forumleden maar ook zeker van de huisarts). Ik heb zelf ook een tijdje oxazepam gekregen maar wil je wel waarschuwen om hier echt voorzichtig mee te zijn; dat is natuurlijk makkelijk praten nu ik er niet meer in zit, maar ik weet hoe snel het makkelijk wordt om een relax pilletje te pakken als je je onprettig voelt. Zoals Mindless al zei, los je hier echter het probleem niet mee op maar stel je het alleen uit.

Heel veel succes en houd moed: het komt weer goed!!

 

[Kriel]

Hey Kriel!

@Mindless heeft zoals altijd weer de spijker volledig op z'n kop geslagen!

Graag wilde ik even kwijt dat ik in vrijwel exact dezelfde situatie als jij heb gezeten, zelfs de manier waarop het is ontstaan komt enorm overeen. Ook ik was totaal radeloos en zat echt met het gevoel dat er iets "stuk" was gegaan in mijn brein en ik vanaf nu voor altijd zo zou zijn. Gelukkig ben ik hier in een paar maanden tijd met hulp van therapie helemaal overheen gekomen, en voel ik me nu beter dan ooit (en trip ik trouwens ook weer regelmatig!). Maak je dus zeker niet te veel zorgen, ook jij gaat er weer helemaal bovenop komen.

Wat voor mij vooral uit die therapie sessies naar voren kwam, is dat er iets getriggerd is in je brein - waarschijnlijk tijdens de trip - om veel te snel in de fight-or-flight modus te schakelen. Je staat constant op alert bent dus altijd op je hoede omdat het "elk moment fout kan gaan". Daardoor ben je ook heel erg aan het letten op de dingen die jij ervaart en in je post beschrijft. Wat er de komende tijd gaat gebeuren is dat je weer zo'n paniekaanval (of een andere vorm van angst) gaat ervaren en dan moet je proberen je niet "mee te laten slepen". Je laat het over je heen komen, bestudeert wat er nou eigenlijk precies gebeurt, en verzet je er niet tegen. Dan trekt het sneller weg dan je denkt en zal de eerstvolgende keer minder snel triggeren en ben je er minder bang voor. Dat werd mij aangeleerd en zo merkte ik dat het geleidelijk elke dag een beetje minder erg werd.

Daarmee wil ik niet wegnemen dat wat je nu doormaakt ontzettend eng en zwaar is! Ik kijk er ook niet met een fijn gevoel op terug, maar achteraf ben ik enorm opgelucht dat ik er helemaal doorheen gekomen ben. Goed dat je hulp inschakelt (zowel van ons forumleden maar ook zeker van de huisarts). Ik heb zelf ook een tijdje oxazepam gekregen maar wil je wel waarschuwen om hier echt voorzichtig mee te zijn; dat is natuurlijk makkelijk praten nu ik er niet meer in zit, maar ik weet hoe snel het makkelijk wordt om een relax pilletje te pakken als je je onprettig voelt. Zoals Mindless al zei, los je hier echter het probleem niet mee op maar stel je het alleen uit.

Heel veel succes en houd moed: het komt weer goed!!

Heel erg bedankt voor je bericht boyman. Momenteel zit ik zwaar in een paniekaanval en ervaar ik overal tintelingen in mijn lichaam. Dit maakt me meer angstig want ik ken het niet. Ik weet niet of dit normaal is? Ik twijfel om noodhulp in te schakelen want ik trek het echt niet langer. Ik zit al sinds half 5 hierin en het wordt langzaam erger. Ik heb diazepam genomen 45 minuten geleden. Ik ben wat rustiger maar de tintelingen worden steeds iets meer. Ik ben zo bang…

 

[Manu76]

Heel erg bedankt voor je bericht boyman. Momenteel zit ik zwaar in een paniekaanval en ervaar ik overal tintelingen in mijn lichaam. Dit maakt me meer angstig want ik ken het niet. Ik weet niet of dit normaal is? Ik twijfel om noodhulp in te schakelen want ik trek het echt niet langer. Ik zit al sinds half 5 hierin en het wordt langzaam erger. Ik heb diazepam genomen 45 minuten geleden. Ik ben wat rustiger maar de tintelingen worden steeds iets meer. Ik ben zo bang…

Wanneer heb je je laatste koffie, energie drank of cola genomen? Misschien dat dat een uur of twee uur geleden was? Als dat zo was kun je relatie paniekaanval en caffeïne wel onderzoeken..

 

[Kriel]

Wanneer heb je je laatste koffie, energie drank of cola genomen? Misschien dat dat een uur of twee uur geleden was? Als dat zo was kun je relatie paniekaanval en caffeïne wel onderzoeken..

Had vanmiddag rond 13 uur 2 cupjes nespresso op. Vanmiddag anderhalf uur getraind en vanavond 20 minuten gewandeld.

 

[Kriel]

Ik heb een vage blessure die tintelingen in mijn arm en gezicht lijkt te veroorzaken. Schoudergordelsyndroom. Dat heeft het vanmiddag getriggerd..

 

[Torchic]

Heel erg bedankt voor je bericht boyman. Momenteel zit ik zwaar in een paniekaanval en ervaar ik overal tintelingen in mijn lichaam. Dit maakt me meer angstig want ik ken het niet. Ik weet niet of dit normaal is? Ik twijfel om noodhulp in te schakelen want ik trek het echt niet langer. Ik zit al sinds half 5 hierin en het wordt langzaam erger. Ik heb diazepam genomen 45 minuten geleden. Ik ben wat rustiger maar de tintelingen worden steeds iets meer. Ik ben zo bang…

Derealisatie en depersonalisatie gaan vaak samen met angst en paniek klachten dus het is niet heel gek dat het gebeurd maar wel heel vervelend. Mij kan het soms helpen om een koude douche te nemen, in een icepack te knijpen, oefening om je te richten op wat anders zoals bijvoorbeeld dingen op te noemen die je ziet etc.

Je zou ook de luisterlijn kunnen bellen voor wat afleiding en geruststelling: https://www.deluisterlijn.nl/

Take care❤️

 

[Manu76]

Hmmm, tintelingen herken ik niet van mijn stoppen met wiet. Wel kriebels de eerste weken. En als ik paniek voelde komen ging ik op bed liggen en eindigde meestal weer wakker na een dutje en waren de negatieve/ vreemde zaken telkens verdwenen.
Ik weet even niet wat het kan zijn, maar die koffie van 13h kan paniekaanval veroorzaken rond 14-16h maar pas om 16h30 lijkt me wel ver verwijderd. Maar toch kijk in de toekomst na de relatie van koffie en je aanvallen, het kan toch de caffeïne zijn die je anders opneemt nu je geen wiet meer neemt.

 

[reDStone]

Kan ook hyperventilatie zijn, ademen in een zakje en minder zuurstof inademen en je weet of je aan het hyperventileren was.

 

[Kriel]

Kan ook hyperventilatie zijn, ademen in een zakje en minder zuurstof inademen en je weet of je aan het hyperventileren was.

Denk dat dit het zou moeten zijn geweest, of in ieder geval slechte ademhaling. Even gewandeld en het gaat wel weer gelukkig. Ik ben in ieder geval kalm.

Heel erg bedankt allemaal, ik voel me echt geholpen en gesteund door jullie. Blijf het zo vreemd vinden. Vanochtend en vanmiddag had ik goede moed en hoop en zag ik alles weer wat zonniger in. Even later was dat als sneeuw voor de zon verdwenen

 

[Torchic]

Tintelingen in je handen en voeten kunnen van een paniekaanval komen.

Fijn dat je je weer wat beter voelt!

 

[FerdFatoehaus]

Dit soort threads is waarom ik van dit forum houd. Shoutout naar iedereen hier.

 

[reDStone]

Denk dat dit het zou moeten zijn geweest, of in ieder geval slechte ademhaling. Even gewandeld en het gaat wel weer gelukkig. Ik ben in ieder geval kalm.

Heel erg bedankt allemaal, ik voel me echt geholpen en gesteund door jullie. Blijf het zo vreemd vinden. Vanochtend en vanmiddag had ik goede moed en hoop en zag ik alles weed wat zonniger in. Even later was dat als sneeuw voor de zon verdwenen

Het probleem met hyperventileren is wel dat je op dat moment, absoluut niet denkt dat, dat het kan zijn. Het komt wss niet eens in je op, je bent dan in paniek.
Maar ik weet het ook niet hoor, het was maar een idee. Maar het is niet echt leuk.

 

[Boyman]

Tintelingen horen 100% bij paniekaanvallen. Ik dacht altijd dat ik een hartaanval had.

 

[Mindless]

Denk dat dit het zou moeten zijn geweest, of in ieder geval slechte ademhaling. Even gewandeld en het gaat wel weer gelukkig. Ik ben in ieder geval kalm.

Heel erg bedankt allemaal, ik voel me echt geholpen en gesteund door jullie. Blijf het zo vreemd vinden. Vanochtend en vanmiddag had ik goede moed en hoop en zag ik alles weed wat zonniger in. Even later was dat als sneeuw voor de zon verdwenen

Hoe is het inmiddels met je?

Slechte ademhaling kan extreme effecten in het lichaam teweegbrengen. Tintelingen kan ik me zo niet herinneren, maar toen ik last had van chronische hyperventilatie en dus slechte (oppervlakkige) ademhaling, had ik soms ook paniekaanvallen omdat ik zoals hierboven ook gezegd wordt, dacht dat er iets met mijn hart was. (Zelfs nog voor naar het ziekenhuis geweest voor hartonderzoek) Maar allemaal het resultaat van te lang verkeerd ademhalen dus en dan daar weer over inzitten, wat de boel weer erger maakt. Je raakt makkelijk in een loop zo. Vergelijkbaar met de-realisatie/de-personalisatie in die zin en wellicht gerelateerd. Je moet dat patroon van angst doorbreken en dat doe je door uit je hoofd en in je lichaam te gaan zitten met je aandacht.

Fijn dat je je hier gesteund voelt, daar is deze community deels ook voor bedoeld. Er is goede hoop, maar het kost misschien even tijd voor je systeem om zichzelf "uit te lijnen". Regulatie van je ademhaling, symptomen herkennen en daar kalm onder blijven, gevoelens er laten zijn, zullen dit proces allemaal helpen/versnellen.

Keep us posted

 

[Kriel]

Net een half uurtje wakker en de piep in mijn linkeroor is weer erg aanwezig. Ik voel me een soort van rustig maar merk ook dat de paniek ergens van binnen al erg aanwezig is. De angst dat ik me voor altijd zo zal blijven voelen is er ook. Wil heel graag geholpen worden door bijvoorbeeld o.a. therapie maar het maakt niet uit wie of welke instelling ik benader, er is een wachttijd van minimaal 2 maanden tot een half jaar. De laatste 3,5 week zijn de zwaarste van mijn leven geweest en weet niet hoelang ik dit zo vol kan houden.. Ik ga dit absoluut niet alleen kunnen doen en het idee dat ik nog zo lang moet wachten op therapie is echt angstaanjagend..

 

[Blaatschaap]

Heeft je huisarts geen praktijk ondersteuner waarmee je kan praten? Erover praten met vrienden/familie die je vertrouwd kan ook helpen, of De luisterlijn als je anoniem je verhaal tegen iemand wilt vertellen. Je hoeft dit niet alleen te dragen.

De angst dat het voor altijd zo zal blijven herken ik wel, uit ervaring kan ik je vertellen dat dat niet zo is, ondanks dat dat nu wel zo voelt.

 

[Kriel]

Ik heb gelukkig heel veel lieve mensen om me heen die er voor me zijn. Ik probeer er zoveel mogelijk over te praten maar ik voel me ook bezwaard iedereen steeds te beladen hiermee. Wil niet dat ze het zat worden en denken zoek het maar uit met je onzin. Misschien handig om even langs de praktijkondersteuner te gaan, in de hoop dat dat wat helpt..

 

[Mindless]

Net een half uurtje wakker en de piep in mijn linkeroor is weer erg aanwezig. Ik voel me een soort van rustig maar merk ook dat de paniek ergens van binnen al erg aanwezig is. De angst dat ik me voor altijd zo zal blijven voelen is er ook. Wil heel graag geholpen worden door bijvoorbeeld o.a. therapie maar het maakt niet uit wie of welke instelling ik benader, er is een wachttijd van minimaal 2 maanden tot een half jaar. De laatste 3,5 week zijn de zwaarste van mijn leven geweest en weet niet hoelang ik dit zo vol kan houden.. Ik ga dit absoluut niet alleen kunnen doen en het idee dat ik nog zo lang moet wachten op therapie is echt angstaanjagend..

Als je je soort van rustig voelt, kun je misschien proberen daar juist op te focussen? Dat als je "basis" in te nemen. Het feit dat er enige rust is (hoe weinig soms dan ook misschien), betekent al dat er ook enige ruimte is om afstand te kunnen nemen van je gevoelens en je er (vanuit die rust) naar kunt kijken om het zo te kunnen verwerken.

Ik begrijp dat er een angst is dat het zo zal blijven, maar ik lees dat je in een staat bent van weerstand daartegen: "het mag er niet zijn, het moet weg, zo snel mogelijk" Nogmaals, helemaal begrijpelijk dat je dat wilt, maar weerstand tegen pijn en/of angst, versterkt juist die pijn en/of angst.

Het mag verder zo zijn dat je dit niet alleen kunt doen, maar besef je ook dat een dergelijke gedachte als "ik ga dit absoluut niet alleen kunnen doen" je "in de wacht" kan zetten: totaal gericht op het moment dat je die therapie gaat krijgen, ondertussen in je hoofd met weerstand tegen je gevoelens nu. Je zegt ook iets belangrijks:

"het idee dat ik nog zo lang moet wachten op therapie is echt angstaanjagend"

Dat is cruciaal: ja, het idéé dat je nog zo lang moet wachten op therapie is angstaanjagend. Veel meer dan de aanvankelijke angst zelf (de rauwe sensatie), is het de angst voor angst die zo verlammend werkt. Je kunt dealen met angst, maar je hoofd verteld je nu dingen over de komende periode. Wellicht ben je het niet gewend om je gevoelens op het moment zelf (voldoende) te verwerken en nu alles tegelijk komt, voelt het als teveel om te handelen. Ook weer heel begrijpelijk, maar ik wil je toch blijven zeggen: probeer in de tijd voordat je therapie gaat krijgen, toch steeds terug te komen naar je gevoel en uit het denken óver je gevoel.

En ja, daarnaast lijkt het me ook goed om als het mogelijk is, te gaan praten met een praktijkondersteuner. Het is beter om oog tot oog gerustgesteld te worden.

 

[Boyman]

Net een half uurtje wakker en de piep in mijn linkeroor is weer erg aanwezig. Ik voel me een soort van rustig maar merk ook dat de paniek ergens van binnen al erg aanwezig is. De angst dat ik me voor altijd zo zal blijven voelen is er ook. Wil heel graag geholpen worden door bijvoorbeeld o.a. therapie maar het maakt niet uit wie of welke instelling ik benader, er is een wachttijd van minimaal 2 maanden tot een half jaar. De laatste 3,5 week zijn de zwaarste van mijn leven geweest en weet niet hoelang ik dit zo vol kan houden.. Ik ga dit absoluut niet alleen kunnen doen en het idee dat ik nog zo lang moet wachten op therapie is echt angstaanjagend..

Sterkte!

Wat voor mij uiteindelijk ook hielp was om het gevoel dat je hebt uitgebreid te bestuderen. Wat voel je precies, waar voel je dat, en bovenal waarom word je daar bang van? Besef dat, hoewel het absoluut niet zo voelt, je fysiek niet in gevaar bent. Er kan je niks gebeuren, je lichaam slaat in feite vals alarm. Ik weet niet of je wel eens meditatie geprobeerd hebt, maar een goede oefening is om zo lang als je kunt (tijd gaat erg langzaam als je dit doet, maar probeer 5-10 minuten om te beginnen) te gaan zitten en alleen maar focusen op je ademhaling. Dwing jezelf niet op een bepaalde manier adem te halen, maar observeer gewoon hoe je onbewust ademt en kijk wat voor effect dat heeft op hoe je je voelt. Als dat lukt, probeer dan eens je ademhaling wat te vertragen: adem 5 seconden in door je neus, houd dit 5 seconden vast, adem 5 seconden uit door je mond, houd dat 5 seconden vast. Begin dan weer opnieuw. Je zal voelen dat dit je mentaal rust geeft en dat daarmee je fysieke verschijnselen ook minder wordt.

Mocht je behoefte hebben om een persoonlijk berichtje te sturen, voel je vrij! In ieder geval sterkte met hoe je je nu voelt en probeer echt het idee los te laten dat dit voor altijd zo is.

EDIT: Ohja, en ik ben enorm voorstander van therapie maar besef wel zij je ook niet op magische manier in 1x van je klachten af kunnen helpen. Zij gaan je helpen met het begrijpen van je denkwijze en hoe je dit om kunt draaien (ik kreeg cognitieve gedragstherapie). Alles wat ik hierboven heb getypt heb ik daar ook geleerd. Daarmee wil ik dus niets af doen aan therapie, maar je hopelijk van het idee af helpen dat je niets kunt doen totdat je eindelijk daar terecht kunt. Natuurlijk is het een fijn vooruitzicht om later bij een professional terecht te kunnen, maar tot die tijd kun je zelf ook al stapjes in de juiste richting maken!

 

[De Zandman]

Na het stoppen met een verdovende middel ligt er overprikkeling op de loer.
Je haalt immers een filter weg, zodat alle prikkels keihard binnenkomen en dat kan paniek opleveren.
Ik had dit na het stoppen dus ook, bij mij werd het na enige tijd steeds minder.
Dus, ik denk dat het overgaat, en zeer zeker kan therapie je verder helpen.
Hierboven staan goede adviezen, dus deze ga ik niet herhalen.
Sterkte toegewenst! Het komt goed!

 

[reDStone]

Na het stoppen met een verdovende middel ligt er overprikkeling op de loer.
Je haalt immers een filter weg, zodat alle prikkels keihard binnenkomen en dat kan paniek opleveren.
Ik had dit na het stoppen dus ook, bij mij werd het na enige tijd steeds minder.
Dus, ik denk dat het overgaat, en zeer zeker kan therapie je verder helpen.
Hierboven staan goede adviezen, dus deze ga ik niet herhalen.
Sterkte toegewenst! Het komt goed!

Het is eigenlijk vrij eenvoudig. Elk effect dat een drug heeft, geeft precies het tegenovergestelde effect, als je het niet meer neemt of als het uitwerkt.

Als je van tabak rustig wordt, wordt je onrustig als je ermee stopt. Als je een pep middel neemt om opgepept te raken, wordt je down als je er weer mee stopt.
Altijd het tegenovergestelde akelige terugslag effect.

There is no such a thing as a free lunch, gratis bestaat niet en alleen de zon is gratis.

 

[Kriel]

Lieve mensen,

Als eerste nogmaals heel veel dank voor alle berichten en steun. Ik had niet verwacht zoveel reacties te krijgen waar ik echt wat aan heb.

Vanochtend waren een paar zware uurtjes maar heb me uiteindelijk doorheen gesleept door een brief aan mezelf te schrijven. In deze brief schrijf vanuit de “relativerende ik” naar de “ik die in paniek is”. Dit leek te helpen. Ook had ik een sportmassage gepland staan vanmiddag wat zeer goed hielp. Even focussen op de fysieke pijn van de harde massage liet alles even verdwijnen. Hierna ben ik naar de sportschool gegaan en kort getraind. Rest van de dag rustig en net even gewandeld. Ik voel me iedere keer vreemd na het wandelen. Alsof ik een beetje wiet heb gerookt. Herkent een van jullie dit misschien? Ook heb ik weer wat tintelingen in mijn gezicht. Trekt na even weer weg gelukkig.

Na het stoppen met een verdovende middel ligt er overprikkeling op de loer.
Je haalt immers een filter weg, zodat alle prikkels keihard binnenkomen en dat kan paniek opleveren.
Ik had dit na het stoppen dus ook, bij mij werd het na enige tijd steeds minder.
Dus, ik denk dat het overgaat, en zeer zeker kan therapie je verder helpen.
Hierboven staan goede adviezen, dus deze ga ik niet herhalen.
Sterkte toegewenst! Het komt goed!

Met wiet kon ik al aardig overprikkeld raken. Ik werk als personal trainer en ben wat introvert van mezelf. Na een lange dag PTs geven en hier en daar een groepsles kwam ik aardig overprikkeld en opgejaagd thuis. Wiet hielp hier altijd wel bij. Even volhouden nog. Hoop dat dit minder zal worden. Ben nu ook gestopt met cafeïne. Wil even helemaal niets meer in mijn lichaam wat stimuleert of wat dan ook.

Het is eigenlijk vrij eenvoudig. Elk effect dat een drug heeft, geeft precies het tegenovergestelde effect, als je het niet meer neemt of als het uitwerkt.

Als je van tabak rustig wordt, wordt je onrustig als je ermee stopt. Als je een pep middel neemt om opgepept te raken, wordt je down als je er weer mee stopt.
Altijd het tegenovergestelde akelige terugslag effect.

There is no such a thing as a free lunch, gratis bestaat niet en alleen de zon is gratis.

Ik moet me er ook maar bij neerleggen dat naast een legere spaarrekening dit ook de prijs is die ik voor al het wietgebruik moet betalen. Ik ben vaker gestopt in het verleden maar heb het nooit zo heftig ervaren. Ik miste het altijd. Vond het zo heerlijk om een paar jointjes te roken savonds (wat uiteindelijk de hele dag door werd). Nu ben er ik doodsbang van en moet er niet aan denken nog maar een enkele hijs te nemen. Ik was trouwens ook niet vies van (zelfgemaakte) edibles en deed dit ook regelmatig.

Sterkte!

Wat voor mij uiteindelijk ook hielp was om het gevoel dat je hebt uitgebreid te bestuderen. Wat voel je precies, waar voel je dat, en bovenal waarom word je daar bang van? Besef dat, hoewel het absoluut niet zo voelt, je fysiek niet in gevaar bent. Er kan je niks gebeuren, je lichaam slaat in feite vals alarm. Ik weet niet of je wel eens meditatie geprobeerd hebt, maar een goede oefening is om zo lang als je kunt (tijd gaat erg langzaam als je dit doet, maar probeer 5-10 minuten om te beginnen) te gaan zitten en alleen maar focusen op je ademhaling. Dwing jezelf niet op een bepaalde manier adem te halen, maar observeer gewoon hoe je onbewust ademt en kijk wat voor effect dat heeft op hoe je je voelt. Als dat lukt, probeer dan eens je ademhaling wat te vertragen: adem 5 seconden in door je neus, houd dit 5 seconden vast, adem 5 seconden uit door je mond, houd dat 5 seconden vast. Begin dan weer opnieuw. Je zal voelen dat dit je mentaal rust geeft en dat daarmee je fysieke verschijnselen ook minder wordt.

Mocht je behoefte hebben om een persoonlijk berichtje te sturen, voel je vrij! In ieder geval sterkte met hoe je je nu voelt en probeer echt het idee los te laten dat dit voor altijd zo is.

EDIT: Ohja, en ik ben enorm voorstander van therapie maar besef wel zij je ook niet op magische manier in 1x van je klachten af kunnen helpen. Zij gaan je helpen met het begrijpen van je denkwijze en hoe je dit om kunt draaien (ik kreeg cognitieve gedragstherapie). Alles wat ik hierboven heb getypt heb ik daar ook geleerd. Daarmee wil ik dus niets af doen aan therapie, maar je hopelijk van het idee af helpen dat je niets kunt doen totdat je eindelijk daar terecht kunt. Natuurlijk is het een fijn vooruitzicht om later bij een professional terecht te kunnen, maar tot die tijd kun je zelf ook al stapjes in de juiste richting maken!

Kan het ook zo zijn dat mijn lichaam “vals alarm” slaat wanneer ik volledig in rust ben? Op het moment voel ik me rustig en ontspannen maar toch ervaar ik allemaal sensaties in mijn lichaam en hoor ik die piep. Momenteel heb ik zoiets van het zal wel, kom maar op. Als dat ervoor zorgt dat het snel beter gaat, dat is het maar zo. Ik vraag me ook steeds af wat er precies gaande is in mijn onderbewustzijn gezien ik op het moment geen tot weinig emoties ervaar. Is dat goed? Is dat slecht? Zijn er dan toch onbewust allemaal processen gaande met het verwerken van alle ellende waardoor ik die sensaties in mijn lichaam ervaar? Probeer een beetje alle eindjes aan elkaar vast te knopen zodat ik het beter kan begrijpen. Of is dit puur omdat ik met de wiet gestopt ben slecht 14 dagen geleden

Als je je soort van rustig voelt, kun je misschien proberen daar juist op te focussen? Dat als je "basis" in te nemen. Het feit dat er enige rust is (hoe weinig soms dan ook misschien), betekent al dat er ook enige ruimte is om afstand te kunnen nemen van je gevoelens en je er (vanuit die rust) naar kunt kijken om het zo te kunnen verwerken.

Ik begrijp dat er een angst is dat het zo zal blijven, maar ik lees dat je in een staat bent van weerstand daartegen: "het mag er niet zijn, het moet weg, zo snel mogelijk" Nogmaals, helemaal begrijpelijk dat je dat wilt, maar weerstand tegen pijn en/of angst, versterkt juist die pijn en/of angst.

Het mag verder zo zijn dat je dit niet alleen kunt doen, maar besef je ook dat een dergelijke gedachte als "ik ga dit absoluut niet alleen kunnen doen" je "in de wacht" kan zetten: totaal gericht op het moment dat je die therapie gaat krijgen, ondertussen in je hoofd met weerstand tegen je gevoelens nu. Je zegt ook iets belangrijks:

"het idee dat ik nog zo lang moet wachten op therapie is echt angstaanjagend"

Dat is cruciaal: ja, het idéé dat je nog zo lang moet wachten op therapie is angstaanjagend. Veel meer dan de aanvankelijke angst zelf (de rauwe sensatie), is het de angst voor angst die zo verlammend werkt. Je kunt dealen met angst, maar je hoofd verteld je nu dingen over de komende periode. Wellicht ben je het niet gewend om je gevoelens op het moment zelf (voldoende) te verwerken en nu alles tegelijk komt, voelt het als teveel om te handelen. Ook weer heel begrijpelijk, maar ik wil je toch blijven zeggen: probeer in de tijd voordat je therapie gaat krijgen, toch steeds terug te komen naar je gevoel en uit het denken óver je gevoel.

En ja, daarnaast lijkt het me ook goed om als het mogelijk is, te gaan praten met een praktijkondersteuner. Het is beter om oog tot oog gerustgesteld te worden.

Vanochtend was ik aardig in een staat van weerstand inderdaad, ik had het idee dat ik volledig mijn shit aan het verliezen was. Het voelde ook een complete chaos van allemaal emoties en gedachtes tegelijk in mijn hoofd. Ook de angst suïcidaal te worden omdat ik het niet vol zou houden was erg aanwezig. Het was net alsof mijn hersenen op maximaal aan stonden. Hier kwamen ook gedachtes in voor die ik tijdens de mushroom trip had 5,5 week terug. Het voelde inderdaad teveel om te handelen…

Heb het voor elkaar gekregen donderdag 6 april een intake in te plannen bij een therapeut waar ik via een klant terecht ben gekomen voor EMDR therapie, of een andere vorm waarvan de therapeut denkt dat die het beste aansluit op de situatie.

 

[HierEnDaarEenFuifje]

Wil gewoon even zeggen dat ik dit erg interessant vond om allemaal te lezen zeg. Fijn dat je wat geruststelling kan vinden hier en je hopelijk een positiever beeld geeft van de toekomst! @Kriel

@Mindless props voor je reactie. Mooi geschreven!

 

[Boyman]

Kan het ook zo zijn dat mijn lichaam “vals alarm” slaat wanneer ik volledig in rust ben? Op het moment voel ik me rustig en ontspannen maar toch ervaar ik allemaal sensaties in mijn lichaam en hoor ik die piep. Momenteel heb ik zoiets van het zal wel, kom maar op. Als dat ervoor zorgt dat het snel beter gaat, dat is het maar zo. Ik vraag me ook steeds af wat er precies gaande is in mijn onderbewustzijn gezien ik op het moment geen tot weinig emoties ervaar. Is dat goed? Is dat slecht? Zijn er dan toch onbewust allemaal processen gaande met het verwerken van alle ellende waardoor ik die sensaties in mijn lichaam ervaar? Probeer een beetje alle eindjes aan elkaar vast te knopen zodat ik het beter kan begrijpen. Of is dit puur omdat ik met de wiet gestopt ben slecht 14 dagen geleden

Zeker weten! Dat is juist het moeilijke er aan; onderbewust kan er van alles spelen dat je zelf misschien helemaal niet door hebt. Dat vond ik zo frustrerend: er is toch niks aan de hand?! Waarom voel ik me dan zo?!

Wat super goed dat je zo aan het observeren bent bij jezelf wat je allemaal meemaakt! Probeer er geen goed of slecht oordeel aan te hangen. Het is gewoon wat het is.

Zoals hierboven gezegd heeft het stoppen met regelmatig drugs nemen (in mijn geval antidepressiva en oxazepam) inderdaad ook een groot effect. Je ervaart ineens weer allemaal dingen die je lange tijd onderdrukt hebt. Die komen nu zelfs nog veel sterker dan eerst binnen. Dat zal even wennen zijn, maar ook dit hoort erbij.

Je bent goed bezig, houd dit vol!

 

[Mindless]

Kan het ook zo zijn dat mijn lichaam “vals alarm” slaat wanneer ik volledig in rust ben? Op het moment voel ik me rustig en ontspannen maar toch ervaar ik allemaal sensaties in mijn lichaam en hoor ik die piep. Momenteel heb ik zoiets van het zal wel, kom maar op. Als dat ervoor zorgt dat het snel beter gaat, dat is het maar zo.

Zoals @Boyman ook al zei: zeker weten!

Maar wees daarnaast ook blij met dat je in rust bent! Zonder dat kun je niet eens je gevoelens verwerken.

Dit klinkt misschien alsof het tegen het instinct ingaat, maar de állerbeste manier om hiermee om te gaan, is je gevoelens beschouwen alsof deze er áltijd zullen blijven. Let op: ik zeg niet dat ze dat zullen, want dat zullen ze niet. Maar pas als je je gevoelens beschouwd alsof ze hier áltijd zullen blijven, zul je terwijl ze aanwezig zijn in complete acceptatie ervan zijn. Dat is de test van ware acceptatie: kan ik hiermee leven, zélfs al zou het nooit weggaan? Antwoord: ja.

Zo kun je temidden van je gevoelens in vrede met je gevoelens zijn en tegelijk het allerbeste door je gevoelens heen werken.

Ik vraag me ook steeds af wat er precies gaande is in mijn onderbewustzijn gezien ik op het moment geen tot weinig emoties ervaar. Is dat goed? Is dat slecht? Zijn er dan toch onbewust allemaal processen gaande met het verwerken van alle ellende waardoor ik die sensaties in mijn lichaam ervaar? Probeer een beetje alle eindjes aan elkaar vast te knopen zodat ik het beter kan begrijpen. Of is dit puur omdat ik met de wiet gestopt ben slecht 14 dagen geleden

Wellicht zullen er mensen zijn die het hier niet mee eens zijn, maar imo is er niet zoiets als onbewuste verwerking. Alles wat in je onderbewuste gaat, blijft daar zitten, groeien vaak zelfs. Verwerking begint wanneer gevoelens uit het onderbewuste- en in het "licht" van bewustzijn worden gebracht, oftewel: worden doorzien/doorvoelt.

Maar zorgen maken over wat er allemaal in je onderbewuste zit is onnodig en werk je jezelf zelfs mee tegen. Elk moment worden gevoelens aan jou gepresenteerd om te kunnen voelen: alleen déze hoef je je mee bezig te houden. Je kunt het daadwerkelijk zo gaan bekijken dat je dankbaar bent voor elk gevoel dat er op het moment opkomt, want alleen die gevoelens waar je je bewust van bent, kun je wat mee doen. Het is een beetje een switch die je kunt maken: in plaats van voelen dat je wordt "gestraft" door hoe je je voelt, dit juist als dé mogelijkheden te zien om die gevoelens te verwerken.

Vanochtend was ik aardig in een staat van weerstand inderdaad, ik had het idee dat ik volledig mijn shit aan het verliezen was. Het voelde ook een complete chaos van allemaal emoties en gedachtes tegelijk in mijn hoofd. Ook de angst suïcidaal te worden omdat ik het niet vol zou houden was erg aanwezig. Het was net alsof mijn hersenen op maximaal aan stonden. Hier kwamen ook gedachtes in voor die ik tijdens de mushroom trip had 5,5 week terug. Het voelde inderdaad teveel om te handelen…

Als iets voelt als teveel om te handelen, is dat in mijn ervaring áltijd een indicatie dat je het gevoel niet direct genoeg "aankijkt". Bij direct zien/voelen is er de capaciteit om de meest intense sensaties te voelen.

En dit is dan wellicht meer mijn persoonlijke overtuiging (waarvan ik hoop dat niemand er aanstoot aan neemt), maar ik geloof dat we alleen maar dat voorgeschoteld krijgen dat we in principe kunnen handelen (door er dus onze volledige aandacht aan te geven).

Heb het voor elkaar gekregen donderdag 6 april een intake in te plannen bij een therapeut waar ik via een klant terecht ben gekomen voor EMDR therapie, of een andere vorm waarvan de therapeut denkt dat die het beste aansluit op de situatie.

Super! Dat is waarschijnlijk al een stuk vroeger dan over een halfjaar.

 

[Kriel]

Goedemorgen allemaal,

Ik dacht laat ik een kleine update geven gezien het nu twee weken geleden is sinds ik het eerste bericht heb geplaatst.

Alles lijkt langzaam beter te gaan. De angstgevoelens lijken minder heftig en de paniekaanvallen zijn minder frequent. Ze zijn zeker nog aanwezig maar angst dat er fysiek iets mis is is vrijwel helemaal weg. Ik vind het nu meer “irritant” en probeer de fysieke klachten te negeren. Denk aan klachten als tintelingen in mijn gezicht, soms steken op de borst en zo nu en dan hypergevoelige zintuigen en (hele aparte) hoofdpijn. Gek genoeg gaan alle fysieke klachten vaak weg in de avond en kan ik eigenlijk heel goed ontspannen savonds. Ook slapen is eigenlijk niet echt een probleem.

Angsten dat er mentaal wat mis is zijn zeker nog aanwezig en verwacht ook niet dat deze snel weg zullen gaan. Ik probeer me er alleen niet door te laten consumeren.

Het is nu 27 dagen zonder wiet. 20 dagen zonder tabak. 13 dagen zonder diazepam en 13 dagen zonder cafeïne.

Ik kan nog niet zeggen of ik me nou echt wat beter voel omdat alles echt minder wordt of dat ik er simpelweg gewend aan ben geraakt. Aankomende donderdag heb ik eerste gesprek met Jan Mars. Hij is klinisch therapeut die heeft meegewerkt aan psilocybine studies en heeft flink wat kennis en ervaring wat betreft psychedelica. We gaan eerst 2-3 oriënterende gesprekken houden en op basis van wat hier uit komt EMDR therapie.

Allemaal heel positief dus en zeker gezien ik me al langzaam wat beter voel. Alleen heeft het voor mijn gevoel wel al lang genoeg geduurd en is het wel mooi geweest na meer dan 5 weken. Maar goed, hier moet ik me maar bij neerleggen want ertegen vechten heeft weinig zin.

Nogmaals dank allemaal, jullie hebben me erg geholpen mezelf door de moeilijkste dagen te slepen.

 

[De Zandman]

Ga zo door! Je zult je zeer waarschijnlijk elke dag een klein beetje beter voelen, koester deze momenten en deze momenten zullen je sterker maken om niet weer opnieuw te beginnen.
Je weet straks ( en nu al) wat je moet doormaken als je weer opnieuw zou moeten stoppen en het is het niet waard!
Respect!

 

[Kriel]

Lieve mensen,

We zijn inmiddels bijna een jaar verder na de psychedelische ervaring die mijn leven volledig veranderd heeft en ik dacht laat ik even de laatste update geven. Ik ga het zo kort mogelijk houden anders ben ik morgenochtend nog niet klaar met dit bericht.

Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen of hoe ik alles moet verwoorden. Ik voel me op het moment weer helemaal de oude, misschien zelfs beter. De angsten en fysieke klachten zijn soms nog wel aanwezig, en dat is oké. Deze zijn er met een goede rede en mogen er zijn. Hoe vervelend het soms ook kan zijn.

Ik heb in de tussentijd weer mogen genieten van lsd, 2cb, mdma, ketamine, changa dmt en heb een ayahuasca (niet mijn eerste ceremonie) en San Pedro ceremonie mogen ervaren. Deze ervaringen hebben me bijzonder veel geholpen in het proces van mijn persoonlijke ontwikkeling. Dit waren grote overwinningen gezien mijn angst voor geestverruimende middelen / psychedelica erg groot was.

Voor mijn gevoel ben ik echter pas net begonnen aan de reis en heb ik nog een hele lange weg te gaan. Maar voor het eerst in mijn leven kijk ik er naar uit om deze lange weg te bewandelen, ondanks dat het soms erg zwaar kan zijn.

Nogmaals wil ik iedereen bedanken die mij in deze voor mij zware tijd hebben gesteund via deze weg. Jullie hebben echt een verschil gemaakt. Ik hoop dat ik op een dag hetzelfde voor iemand kan betekenen.

 

[Mindless]

Fijn dat je je zoveel beter voelt!

Voor mijn gevoel ben ik echter pas net begonnen aan de reis en heb ik nog een hele lange weg te gaan. Maar voor het eerst in mijn leven kijk ik er naar uit om deze lange weg te bewandelen, ondanks dat het soms erg zwaar kan zijn.

Een hele grote stap!

De reis gaat ook gewoon door hè. Maar voelen dat je de capaciteit hebt om deze aan te kunnen maakt eigenlijk het hele verschil. Kan soms ook voelen (voor mij in ieder geval) als nog steeds in een tunnel zitten, maar nu tenminste het licht aan het eind van de tunnel te zien. Dus ondanks dat je nog door dingen heen moet, weet je al: het komt goed en daarmee is het eigenlijk ook nu al goed.

Leuk dat je even een update geeft Wel apart dat dit alweer bijna een jaar geleden is joh. Als ik de posts hierboven lees lijkt dit iets van een paar maandjes terug. De tijd vliegt.

 

[Boyman]

Lieve mensen,

We zijn inmiddels bijna een jaar verder na de psychedelische ervaring die mijn leven volledig veranderd heeft en ik dacht laat ik even de laatste update geven. Ik ga het zo kort mogelijk houden anders ben ik morgenochtend nog niet klaar met dit bericht.

Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen of hoe ik alles moet verwoorden. Ik voel me op het moment weer helemaal de oude, misschien zelfs beter. De angsten en fysieke klachten zijn soms nog wel aanwezig, en dat is oké. Deze zijn er met een goede rede en mogen er zijn. Hoe vervelend het soms ook kan zijn.

Ik heb in de tussentijd weer mogen genieten van lsd, 2cb, mdma, ketamine, changa dmt en heb een ayahuasca (niet mijn eerste ceremonie) en San Pedro ceremonie mogen ervaren. Deze ervaringen hebben me bijzonder veel geholpen in het proces van mijn persoonlijke ontwikkeling. Dit waren grote overwinningen gezien mijn angst voor geestverruimende middelen / psychedelica erg groot was.

Voor mijn gevoel ben ik echter pas net begonnen aan de reis en heb ik nog een hele lange weg te gaan. Maar voor het eerst in mijn leven kijk ik er naar uit om deze lange weg te bewandelen, ondanks dat het soms erg zwaar kan zijn.

Nogmaals wil ik iedereen bedanken die mij in deze voor mij zware tijd hebben gesteund via deze weg. Jullie hebben echt een verschil gemaakt. Ik hoop dat ik op een dag hetzelfde voor iemand kan betekenen.

Super fijn dat het zo veel beter met je gaat en wat leuk dat je dat ook even laat weten aan ons Soms hoor je nooit meer wat van mensen met een hulpvraag, en dan kun je alleen maar hopen op het beste. Blij om te horen dat het zo goed met je gaat en dat je alles achter je hebt weten te laten!