Dig_this_vibe
Belezen gebruiker
Nog steeds natrippend. Maar ik heb nu de behoefte om dit te plaatsen.
Mijn eerste trip (een half portie Equadoriaanse), samen met een goede vriend, A.
Morgen zal ik de inleiding nog wel wat toelichten met feitjes vooraf, ik denk dat het wel goed is voor nu.
Anders dan dit zou ik het waarschijnlijk niet kunnen verwoorden (hopelijk is het in begrijpend nederlands zo, haha).
---
Rainy day, dream away
Waar zal ik beginnen, waar zal ik eindigen, ik laat me gaan. Alles wat in me opkomt spreekt voor zich zelf en alles wat ik zeg is vanzelfsprekend, want tenslotte IK=IK.
Er is geen afscheid, alleen een begin. Een begin van leegte, een begin van ruimte die vooral bestond uit leegte. Geen gedachten, maar een stroom van een doormalende duisternis waar geen eind aan kwam. Een stroom van emotie waar geen bezieling in zat, totdat de rust gekeerd was naar het punt waar het hoorde.
Totale rust, totaal mezelf en een totale overlevering aan het geen wat zo vanzelfsprekend is. Rust die nu als leidraad dient voor de film waar het zich allemaal in afspeelt. Een totaal krankzinnige realiteit, die nu als gewoon kan worden beschouwd omdat het toch allemaal is zoals het is, take it as it comes baby!.
En daar kwam het of daar is het in feite altijd al geweest. Het is geen beeld dat geschapen is uit fracties van je bestaan. Nee, alles sprak voor zich en was natuurlijk. Als een rode draad door je leven die nu uiteindelijk uit het diepste van je onderbewuste naar boven is gehaald om het daadwerkelijk eens goed te bekijken en te volgen. Go with the flow, gaan…
De muziek is als een soundtrack en behoeft geen ondertiteling, hoewel deze soms fijn is om achter de hand te hebben. Elke scène is een nieuw hoofdstuk en elk hoofdstuk heeft zijn of haar muziek. Totale controle, totale rust. A. was het met me eens.
Perfectie tot in de kleinste details en P-E-R-F-E-C-T-I-E groot op een muur geschreven zou nog niet beschrijven wat het was. Totale rust, totale controle.
Het leven speelde zich af op het moment dat we er zelf bij waren. Wij controleerden wat er gebeurde, wij waren de regisseurs van onze eigen film. Geloof je in wat je ziet, of weet je wat er gaat komen. Is het feit dat je weet wat er gaat komen ook beïnvloedbaar door hetgeen wat je ziet. Ik weet het niet, maar zo voelde het en zo voelt het nog.
Eindeloze gedachtegangen die geen gedachtegangen waren, maar een afgestompte visie op de realiteit. Je zegt en denkt iets anders, maar toch voel je de connectie en de band. De spirituele connectie die je samenhoudt en samen hetgeen laten ervaren wat je wilt voelen. Broederschap, totaal begrip.
Waar begint zoiets en waar eindigt zoiets...
Rust voor mezelf, minuten worden weer minuten. Tijd is weer begrip, tijd speelt weer een rol. Vrede met mezelf, de puzzelstukjes 1 voor 1 op haar plaats kunnen zetten en begrijpen waarom het in deze volgorde heeft moeten plaatsvinden.
Begrip en realiteit, alles een plaats kunnen geven op de plek waar het hoort maar in feite altijd al heeft gezeten. Vrede met mezelf.
Waar eindigt zoiets. Waar eindigt een stroom van gedachten die nog steeds geen gedachten zijn maar vanzelfsprekende prikkels van de geest. Waar eindigt een verhaal? Waar eindigt een film die de reflectie op de werkelijkheid nog nooit zo echt heeft laten schemeren op het witte doek? Waar het altijd eindigt…
Met een hand, met een knik en blik die zoveel zeggend is dat het niet in woorden uit de drukken is en ook niet zo bedoeld moet zijn.
Mijn eerste trip (een half portie Equadoriaanse), samen met een goede vriend, A.
Morgen zal ik de inleiding nog wel wat toelichten met feitjes vooraf, ik denk dat het wel goed is voor nu.
Anders dan dit zou ik het waarschijnlijk niet kunnen verwoorden (hopelijk is het in begrijpend nederlands zo, haha).
---
Rainy day, dream away
Waar zal ik beginnen, waar zal ik eindigen, ik laat me gaan. Alles wat in me opkomt spreekt voor zich zelf en alles wat ik zeg is vanzelfsprekend, want tenslotte IK=IK.
Er is geen afscheid, alleen een begin. Een begin van leegte, een begin van ruimte die vooral bestond uit leegte. Geen gedachten, maar een stroom van een doormalende duisternis waar geen eind aan kwam. Een stroom van emotie waar geen bezieling in zat, totdat de rust gekeerd was naar het punt waar het hoorde.
Totale rust, totaal mezelf en een totale overlevering aan het geen wat zo vanzelfsprekend is. Rust die nu als leidraad dient voor de film waar het zich allemaal in afspeelt. Een totaal krankzinnige realiteit, die nu als gewoon kan worden beschouwd omdat het toch allemaal is zoals het is, take it as it comes baby!.
En daar kwam het of daar is het in feite altijd al geweest. Het is geen beeld dat geschapen is uit fracties van je bestaan. Nee, alles sprak voor zich en was natuurlijk. Als een rode draad door je leven die nu uiteindelijk uit het diepste van je onderbewuste naar boven is gehaald om het daadwerkelijk eens goed te bekijken en te volgen. Go with the flow, gaan…
De muziek is als een soundtrack en behoeft geen ondertiteling, hoewel deze soms fijn is om achter de hand te hebben. Elke scène is een nieuw hoofdstuk en elk hoofdstuk heeft zijn of haar muziek. Totale controle, totale rust. A. was het met me eens.
Perfectie tot in de kleinste details en P-E-R-F-E-C-T-I-E groot op een muur geschreven zou nog niet beschrijven wat het was. Totale rust, totale controle.
Het leven speelde zich af op het moment dat we er zelf bij waren. Wij controleerden wat er gebeurde, wij waren de regisseurs van onze eigen film. Geloof je in wat je ziet, of weet je wat er gaat komen. Is het feit dat je weet wat er gaat komen ook beïnvloedbaar door hetgeen wat je ziet. Ik weet het niet, maar zo voelde het en zo voelt het nog.
Eindeloze gedachtegangen die geen gedachtegangen waren, maar een afgestompte visie op de realiteit. Je zegt en denkt iets anders, maar toch voel je de connectie en de band. De spirituele connectie die je samenhoudt en samen hetgeen laten ervaren wat je wilt voelen. Broederschap, totaal begrip.
Waar begint zoiets en waar eindigt zoiets...
Rust voor mezelf, minuten worden weer minuten. Tijd is weer begrip, tijd speelt weer een rol. Vrede met mezelf, de puzzelstukjes 1 voor 1 op haar plaats kunnen zetten en begrijpen waarom het in deze volgorde heeft moeten plaatsvinden.
Begrip en realiteit, alles een plaats kunnen geven op de plek waar het hoort maar in feite altijd al heeft gezeten. Vrede met mezelf.
Waar eindigt zoiets. Waar eindigt een stroom van gedachten die nog steeds geen gedachten zijn maar vanzelfsprekende prikkels van de geest. Waar eindigt een verhaal? Waar eindigt een film die de reflectie op de werkelijkheid nog nooit zo echt heeft laten schemeren op het witte doek? Waar het altijd eindigt…
Met een hand, met een knik en blik die zoveel zeggend is dat het niet in woorden uit de drukken is en ook niet zo bedoeld moet zijn.
