• Beste Bezoeker,

    Het zal je niet ontgaan zijn dat er een wereldwijde uitbraak is van een nieuw coronavirus met officiële naam SARS-CoV-2. De naam van de ziekte die dit virus veroorzaakt is COVID-19. De ziekte is besmettelijk en verspreidt zich snel. Het is niet 'zomaar een griepje'. De gevolgen van de ziekte, mede omdat er geen vaccin tegen is, kunnen ernstig zijn. Niet alleen voor ouderen en mensen met onderliggende medische problemen: momenteel betreft het in de helft van COVID-19 patiënten op IC's in Nederland mensen van onder de 50; de jongste patiënt is slechts 16 jaar oud.

    De overheid heeft maatregelen ingesteld om de snelheid van verspreiding af te remmen, zodat de druk op de gezondeidszorg en andere cruciale sectoren niet in een keer te groot is. Hoewel het aantal kritieke patiënten nog relatief klein is, betekent een IC-opname wel een verblijf van een paar weken en de noodzaak tot beademing. COVID-19 kan namelijk ernstige longproblemen veroorzaken.

    Veel mensen die besmet zijn met het virus zullen alleen milde klachten ervaren. Ook is het inmiddels erg aannemelijk dat mensen zonder klachten de ziekte kunnen verspreiden. Om deze reden is op 15 maart besloten tot vergaande maatregelen. Grotere bijeenkomsten worden geschrapt, scholen en horeca- en sportgelegenheden worden gesloten, iedereen wordt gevraagd sociale contacten te minimaliseren en in het dagelijks leven anderhalve meter afstand van elkaar te houden.

    Help mee om de verspreiding van dit virus af te remmen. Op deze manier kan voorkomen worden dat niet teveel mensen tegelijk de ziekte krijgen. Als iedereen een steentje bijdraagt, is het mogelijk om Italiaanse toestanden te voorkomen. Wil je weten hoe je kan helpen? Kijk dan op de website van de Nederlandse overheid, het RIVM of de WHO. Op deze pagina kun je zien hoeveel bevestigde COVID-19 meldingen er in Nederland zijn.

    Belangrijk: vermoed je dat je klachten hebben die duiden op een besmetting met het nieuwe coronavirus? Ga dan niet naar je huisarts toe, maar bel deze indien je hulp nodig hebt. Kijk op thuisarts.nl voor meer informatie.

    Stay safe!

Tripreport v/d Maand Road to Nowhere (20 mg 4-HO-MET trip report)

Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories

NiandraLades

Bewuste gebruiker
Tripreporter
We're on a ride to nowhere
Come on inside
Taking that ride to nowhere
We'll take that ride
Maybe you wonder where you are
I don't care
Here is where time is on our side
Take you there, take you there

(Talking Heads – Road To Nowhere)


Datum: april 2019
Wie: Niandra, vrouw 1.74 m 65 kg
Wat: 20 mg 4-HO-MET
Waar: in de auto

Terwijl ik uit de auto stap lacht het zonnetje me toe. Het is nog vroeg en ik heb net de eerste anderhalf uur van onze reis gereden. Voor de resterende zes uur neemt mijn man het van me over. We drinken wat, gooien de tank vol en ik ga in de bijrijdersstoel zitten. Daar gaan we dan; weg van alle sleur, weg van onze problemen. Hier is niets anders dan deze eindeloos lange weg. Het voelt goed.

10:00 (T+0) – Ik haal 8 microdots van 2,5 mg 4-HO-MET uit het zakje (= 20 mg) en leg ze onder mijn tong. Ik hou ze onder mijn tong tot de chemische smaak te ranzig wordt en dan slik ik ze snel door met water. Terwijl ik wacht tot het begint te werken geniet ik van de muziek en het ochtendzonnetje. Het duurt niet lang voor we in een file terechtkomen. Daar had ik niet helemaal op gerekend, maar ik kan me er ook niet echt druk over maken.

Na 25 minuten begint de bodyload op te komen en zie ik ook de eerste visuele effecten. Contrast en kleurverzadiging veranderen, de kleuren worden intenser en gaan mooi in elkaar over. Ik zou nu echt niet meer kunnen rijden met dit steeds veranderende beeld. Op het witte busje voor ons ontstaan prachtige geometrische patronen en fractals in felle kleuren. Ik begin te trillen en klappertanden, ik weet dat ik gevoelig ben voor spierspanning op middelen als deze. Mijn mondhoeken krullen omhoog en ik vind alles ineens grappig. De auto's lijken allemaal een eigen karakter te hebben en als er een zwarte karakteristieke jeep naast ons komt staan kom ik niet meer bij. Ik voel me even alsof ik in een stripverhaal zit en het beeld past zich aan aan die gedachte. Ik blijf overal om lachen, ook om dingen die niet grappig zijn, maar dat is mijn manier om mijn draai te vinden tijdens de come up.

We kunnen niet echt vlot doorrijden. Elke keer kunnen we een stukje rijden, dan weer plots remmen we, dan staat alles stil, en dan weer een stukje vooruit. Elke keer schrik ik als ik remlichten voor ons zie en ik kan hierdoor niet goed ontspannen. Ik zeg tegen mezelf dat ik niet de bestuurder ben en dat ik niet op hoef te letten, maar ik doe het automatisch toch. Ook met gesloten ogen zie ik nu steeds remlichten voor me en elke keer als we remmen schrik ik op. Ik besluit mijn stoel achterover te gooien zodat ik niet meer naar de auto's voor me kan kijken. Ik zet het album Drones van Muse op, deze ken ik nog niet zo goed en wil ik graag verder ontdekken. Direct hoor ik de muziek glashelder en zo verfijnd, alle verschillende lagen en dieptes klinken alsof ze van alle kanten komen. Deze muziek is zo gedetailleerd en mooi uitgewerkt, alles klopt gewoon. Ik voel een diepe euforie opkomen. Wat is dit mooi. Het duurt niet lang voordat ik me helemaal niet meer bewust ben van de files of onze auto. Met mijn ogen dicht zie ik prachtige, drukke closed eye visuals van van alles en nog wat. Ergens op de achtergrond bedenk ik me ineens dat ik bijna geen last van mijn rug heb en die gedachte zorgt ervoor dat ik nog meer geniet van dit moment, want ik weet dat dat straks wel anders zal zijn. Ik haal een paar keer diep adem en kom makkelijker los van mijn lichaam nu ik niet steeds dat schreeuwende pijnsignaal voel. Ik voel hoe de muziek me steeds verder overneemt. Geen gedachtes, geen gepieker. Enkel in het moment en één met de muziek. Tijdloos.

Ik weet niet hoe lang ik zo heb gelegen, maar ineens herken ik een lange gitaarsolo die dwars door me heen gaat en me reinigt. Ik voel mijn lijf nog harder trillen op de maat van de muziek. De klanken zijn zo emotioneel, veilig, verdrietig, vredig, vaderlijk en euforisch. Ik weet niet waar het ineens vandaan kwam, ik voel me compleet overdonderd, maar ineens is de solo weer afgelopen en ben ik weer 'hier', in de auto. "Wauw", zeg ik tegen mijn man. "Ik heb een gitaarsolo nog nooit zó intens gevoeld, zo door alle hoekjes van mijn lichaam heen en nog verder". Hij lacht. Nu de solo 'eruit' is voel ik me ineens ontzettend opgelucht, ik wist niet eens dat 'ie me dwarszat, maar ineens voelt het alsof er een last van mijn schouders valt. Ik begin te huilen. "Ik voel me zó opgelucht!"
Ik zak weer terug achterover en het duurt niet lang voordat ik weer compleet verdwenen ben in de muziek. Totdat ik na een tijdje ineens een stem hoor, mijn man. "Wow, dit lijkt wel opera". Ik heb geen idee waar hij het over heeft. Doelt hij op iets wat hij op de weg ziet? Wat is opera? Het duurt even voordat ik het snap. De muziek, die een geweldige perfecte brij was geworden met mijzelf. Ineens herken ik dat het stemmen zijn, en het klinkt inderdaad als opera. En ineens heb ik er ook een oordeel over, want ik hou niet zo van opera. Terwijl het net nog perfect was. Jammer, het haalt me eruit.

12:30 (T+2,5) - De cd is afgelopen en begint opnieuw. Ik vind het geweldig en wil nog wel een rondje, maar mijn man wil niet weer dezelfde cd, wat ik ook wel kan begrijpen. Dan maar een andere plaat van Muse, Showbizz. Deze plaat heb ik de laatste tijd eigenlijk wat te veel gehoord, maar zodra de piano intro begint krijg ik weer kippenvel over mijn hele lijf en voel ik me opnieuw ontroerd door de schoonheid van dit kunstwerk. Dan geeft man aan dat we bijna bij een tankstation zijn en dat hij even zijn benen wil strekken. Hoewel ik hier wel voor altijd zou willen blijven bedenk ik me dat het toch wel een goed idee is, want het is snikheet in de auto, het zweet loopt langs mijn armen en ik verlang naar wat frisse lucht. Dan zijn we ineens al bij de parkeerplaats van het tankstation, we rijden geparkeerde auto's voorbij. Het is stampvol, overal mensen in en rondom de auto's, veel gezinnen met kinderen. Logisch ook op deze vrijdagmiddag voorafgaand aan het Paasweekend, maar toch voelt het als een zeer onaangename verrassing.

We stappen uit, in eerste instant voelt de frisse lucht geweldig aan maar dan zie ik weer alle mensen om me heen en voel ik me enorm kwetsbaar. Ik merk ook nu pas hoe hard ik eigenlijk aan het trippen ben en hoe visueel mijn trip is. Ik pak mijn zonnebril en zet mijn pokerface op terwijl man een sigaretje rookt. Ik merk nu ook dat ik eigenlijk wel nodig moet plassen en bedenk me dat het toch wel handig is om nu te gaan, omdat ik niet weet wanneer het weer kan. Ik zie het helemaal niet zitten, maar het moet. Kom op, dit kun je wel. Als ik maar hard genoeg blijf knipperen vallen de visuals ook wel mee. Ik vraag mijn man om met me mee te lopen. Lopen voelt heerlijk, ik kan me niet herinneren dat lopen ooit zo lekker heeft gevoeld! Iets om te onthouden, misschien later nog wandelen. Ik kan er nu niet van genieten door al die mensen. Kan amper zien waar de wc's zijn. Nog meer mensen, niet tegen ze aanlopen. Ik hoop niet dat er iemand tegen me gaat praten. Ik loop achter man aan, hij wijst aan waar de wc's zijn. Ik moet in een rij staan, maar wat is rij en wat niet? Ik ben aan de beurt volgens mij, sta bij een glazen wand met zo'n draaipoortjessysteem. Ik moet muntjes in de machine gooien, man had me een euro gegeven. Als ik mijn arm omhoog rijk zie ik hoe deze als een gek aan het trillen is, zweetdruppeltjes lopen over mijn voorhoofd, ik heb het gevoel dat ik de aandacht trek. Heb ik het muntje er nu op de goede plek in gegooid? Ik loop door zonder op of om te kijken, kan mijn wisselgeld en kaartje niet vinden maar dat kan me ook niet schelen. Gelukkig gaat het draaipoortje open. Maar ik ben er nog niet. Ik voel me zo gedesoriënteerd, welke kant moet ik op? De muren zijn zo wit, het lijkt alsof ik er dwars doorheen kan kijken. Ik zie wc's... oh ja, eest kijken of het mannen of vrouwen wc's zijn. Ik kijk naar de plaatjes, volgens mij moet het hier zijn. Yes, wc's! Maar ze zijn zo klein. Kut, zijn dit kinder wc's?! Ik loop terug door het smalle drukke gangetje, zie dat mensen me aankijken maar ik doe alsof mijn neus bloedt. Ik voel de paniek door mijn lijf razen. Kijk nog eens naar de plaatjes... mannetje en vrouwtje. Of jongetje en meisje? Volgens mij zat ik toch goed. Ik loop weer terug naar die debiel kleine wc'tjes maar volgens mij moet dit het toch zijn. Ik vind een leeg hokje en ga zitten met de deur op slot. Ineens is de wc helemaal niet klein maar gewoon van normale grootte. Opluchting... zit dus toch goed, denk ik.

Ik hoor enorm veel geluiden om me heen die ik niet goed kan plaatsen. Het voelt alsof ik in een soort futuristisch landschap zit. Alles ziet er zo wit, steriel en modern uit en de geluiden om mij heen klinken als robotgeluiden. Ik bedenk me dat ik dit echt gaaf had gevonden ware het niet dat nu de paniek overheerst omdat ik me zo dom voel en bang ben dat ik niet normaal kan doen en hier straks niet meer uit kom. Zo veel gedachten tegelijk, moeilijk om me niet mee te laten voeren. Voel me paranoïde, iedereen let op mij. Niet in paniek raken nu, focus. Ook nog ongesteld geworden, kut, daarom voelde m'n broek dus nat. Na het plassen vind ik gelukkig snel de wasbakken om mijn handen te wassen. Ik loop zo normaal mogelijk naar waar ik denk dat de uitgang is, maar zie ineens een glazen wand voor me. Of toch niet? Voorzichtig en zo nonchalant mogelijk voelen... nee, toch niet, kan gewoon verder lopen. Zet weer een stap vooruit en weer plotseling een glazen wand. Kan niet echt zijn toch? Oh God, ik wil hier weg... zie dan eindelijk het draaipoortje met de echte glazen wand weer staan, dit zal wel echt zijn toch? Het ding laat me erdoor gelukkig en dan zie ik man ook weer. Fascinerend dit soort mindfucks, maar in deze setting echt niet tof.
"Gelukt?" vraagt hij. "Ja", zeg ik, want ik wil nu geen aandacht trekken en wil vooral zo snel mogelijk weg. Ook tijdens het lopen naar de auto verschijnen er nog een paar glazen wanden waardoor ik voor de zekerheid steeds wel even opzij stap hoewel ik nu wel begrijp dat ze niet echt kunnen zijn.

We zijn weer terug bij de auto. Hij ziet er niet uit als mijn auto, maar het kenteken klopt en mijn spullen liggen erin. We rijden weg en ik vertel man even kort wat er gebeurde, en daarna probeer ik het los te laten. Man zet de muziek weer harder, maar ineens ben ik helemaal klaar met Muse. Ik zet Shivanki op (iets wat me de grootste moeite kost), psytrance, op aanraden van man. De muziek voelt koud, emotieloos, mechanisch, maar misschien moet ik het even een kans geven, overgangen zijn altijd moeilijk.

Ik merk dat ik in bekende gedachtepatronen aangaande mijn zelfbeeld terugschiet. Wat ben jij dom. Wat ben jij een idioot. Je bent waardeloos, je kan niks. Ik probeer te analyseren wat er zojuist is gebeurd. Ik wil alles loslaten, maar dan moet ik eerst weten wat er objectief gezien gebeurd is. Gedroeg ik me echt als een idioot of ging het vooral in mijn hoofd mis? Ik doorloop alle stappen in mijn hoofd, maar dat is moeilijk met zo'n mistig hoofd. Ik doorloop ze opnieuw en opnieuw en opnieuw. Volgens mij viel het best mee. En dus sluit ik het af. Maar het gevoel van dom en waardeloos zijn blijft wel hangen.
Ineens is mijn rugpijn ook weer helemaal terug en ik kan geen houding meer vinden die niet pijnlijk is. En de muziek blijft koud. Ik zet Hallucinogen op, maar ook deze muziek doet me niks. Eigenlijk heb ik helemaal geen zin meer in muziek.

We stoppen nog even om te tanken. Ik besluit achterin te gaan liggen, beter voor mijn rug. We rijden weer weg en een volgende zwarte wolk van gedachten komt over me heen. Ik bedenk me dat ik wel kan proberen mijn leven leuker te maken met dingen die ik leuk vind zoals deze vakantie, drugs... maar dat het eigenlijk alleen maar afleiding is van alle ellende. Wie hou ik nou eigenlijk voor de gek? Die leuke dingen zijn allemaal betekenisloos, want onder de oppervlakte is alles donker en zinloos. En dat zal nooit beter worden, want dat is wie ik ben. Ik denk aan alle problemen die er momenteel spelen, in mijn leven maar ook in de wereld, en stel vast dat het leven toch vooral een grote lijdensweg is voor mens en dier. Ik weet dat ik het dan nog relatief goed heb maar toch voelt het alsof ik meer krijg dan ik aan kan. Huilen, huilen, nog meer huilen. Stilletjes. Ik had er wel rekening mee gehouden dat dit kon gebeuren tijdens het trippen, want ik zit niet echt lekker in m'n vel de laatste tijd. Gelukkig hou ik er wel controle over en word ik er niet helemaal in meegezogen zoals bij LSD.

Ik betrap mezelf erop dat ik hoop dat de trip zo minder wordt. Vooral omdat ik alweer moet plassen maar ik dat echt niet meer durf na het vorige fiasco. Zonde, want straks nemen de effecten af en verlang ik weer terug naar de piek. Ik probeer er dus toch nog wat van te maken. Probeer nog wat te luisteren naar de muziek, te kijken naar de CEV's en te mediteren, wat wel een beetje lukt, maar het zware donkere gevoel blijft overheersen. Ik voel me ook uitgeput ineens.

14:00 (T+4) - De trip begint duidelijk af te nemen in intensiteit. We stoppen nog een keer bij een tankstation omdat we de auto uit zweten. Het briesje buiten voelt heerlijk maar ik voel me nog wel mega ongemakkelijk met al die mensen om me heen. Toch heb ik het gevoel dat ik het nu wel aan kan en ik ga dus nog een keer naar de wc. Het gaat nu een stuk beter, hoewel ik nog wel werd gebeten door de zeepmachine (ik en machines...). Ik merk dat ik de situatie onder controle heb en durf zelfs met man mee terwijl hij wat te eten voor hemzelf en een milkshake voor mij bestelt. Toch nog wel wat paranoïde, want ik heb het gevoel dat de kassamedewerkers me doorhebben en als ze ineens iets tegen elkaar zeggen en lachen heb ik het gevoel dat het over mij gaat. We lopen terug naar de auto (welke nu wel weer op mijn auto lijkt) en ik drink mijn milkshake op, welke heerlijk smaakt. Verkoelend voor mijn pijnlijke kaken. Ik voel me weer een beetje mens worden en mijn zelfvertrouwen en humor begint weer wat terug te komen.

15:00 (T+5) - De trip is duidelijk al aan z'n einde aan het komen. Met vlagen voel ik me weer terug bij baseline. Ik eet wat fruit wat ik had meegenomen en het smaakt heerlijk. Ik voel dat het fruit me voedt en bij elke hap voel ik me weer meer tot leven komen. Ik wil nu wel graag wat wandelen want mijn rug trekt het niet meer om te zitten of te liggen. Man vindt het een goed idee en we gaan spontaan de snelweg af en komen in een leuk dorpje terecht. We wandelen langs akkers met hoge bergen op de achtergrond en de sfeer is fijn. Mijn zintuigen zijn nog steeds wat gevoeliger waardoor alles wat intenser binnenkomt, maar dat voelt ook wel heel puur en mooi. Na het wandelen heb ik nog steeds erg veel rugpijn waardoor ik bijna niet meer kan zitten in de auto. Ik besluit een Oxycodon (10 mg) te nemen en als deze begint te werken is de pijn weer draaglijk. Het laatste deel van de reis is prettig, we genieten van het rijden door de bergen en we luisteren met plezier afwisselend naar industrial, rock en death metal. Als we uiteindelijk bij ons hotel aankomen voel ik me weer 100% helder.
Laat de vakantie maar beginnen.


Conclusie: al met al toch een mooie eerste ervaring met 4-HO-MET (ik had rekening gehouden met negatieve gevoelens die naar boven zouden kunnen komen). Vooral het in de muziek verdwijnen en het euforische gevoel wat ik daarbij kreeg is me bijgebleven, dat was zo waanzinnig mooi! Dit middel lijkt inderdaad visueel wat sterker te zijn en wat minder diep te gaan dan LSD of psilocybine, maar het geeft je wel een volwaardige tripervaring. Ook de korte werkingsduur vond ik wel prettig.
We waren in eerste instantie van plan om tijdens onze vakantie in de natuur te gaan trippen, maar mijn man vond dit uiteindelijk toch geen prettig idee en had zelf geen behoefte om te trippen, en toen kwam hij op het idee dat ik ook tijdens onze (road) trip kon gaan trippen. :wink: Dat leek me wel een leuk experiment.
Ik ga hier op termijn zeker verder mee experimenteren, ik ben ook benieuwd naar hogere doseringen, maar dan wel gewoon lekker thuis.
 
Laatst bewerkt:

Eik

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Tripreporter
Mooi Reportje weer @NiandraLades ! Je hebt het weer heel makkelijk gemaakt om mee te leven met al je ervaringen... Al heb ik zelf weinig ervaring met onverwachts ongesteld worden :sweatsmile:

Ik zou zelf niet op het idee gekomen zijn om te gaan trippen tijdens een autorit. Gelukkig is het allemaal redelijk goed verlopen. Interessant ook om te lezen over de verschillen tussen 4-HO-MET en psilocybine.
 

Iskra

Bewuste gebruiker
Mooie geschreven.
Je schrijft inderdaad heel fijn. Mijn leesstem in mijn hoofd voelt heel erg gelijk aan jou woorden, met andere woorden, het is makkelijk mee te leven zoals Eik al zei.

Mijn stem heb je in ieder geval voor deze maand.
 

NiandraLades

Bewuste gebruiker
Tripreporter
Dankjewel! :)

Mooi Reportje weer @NiandraLades ! Je hebt het weer heel makkelijk gemaakt om mee te leven met al je ervaringen... Al heb ik zelf weinig ervaring met onverwachts ongesteld worden :sweatsmile:
:tearsofjoy:

Het was een spontaan idee om onderweg te gaan trippen, eerst twijfelde ik maar het leek me toch wel een interessant experiment. Was benieuwd of ik nog makkelijker in de muziek en in mijn gedachten kon duiken in zo'n kleine ruimte met weinig andere prikkels en weinig andere dingen te doen, en inderdaad, dat ging als vanzelf! Met iets wat langer zou duren zou ik het niet doen maar dit was eigenlijk perfect qua werkingsduur. Het heeft de uren onderweg in ieder geval heel wat vermakelijker gemaakt. Maar de volgende keer ga ik weer lekker thuis trippen en dan ben ik ook benieuwd naar wat hogere doseringen.
 

Fenrir

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Tripreporter
Deze had ik gemist... wat een mooi trip report weer! Jammer dat je het zo moeilijk had. Ik moet er ook niet aan denken om trippend gebruik te moeten maken van een druk benzinestationtoilet :coldsweat:
 
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories
Bovenaan