• Hey, waar zijn de Tripreports van de Maand gebleven?

    Ben je de Tripreports van de Maand en andere toptripreports kwijt? Deze hebben we onlangs verzameld in een eigen subforum, getiteld Tripreport Toppers. In dit subforum staan alle toppers in chronologische volgorde verzameld. Lekker makkelijk terugzoeken!

Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories

NiandraLades

Bewuste gebruiker
Tripreporter

San Pedro ceremonie #2​

Verslag van mijn tweede San Pedro trip (december) in een ceremoniesetting, geschreven eind 2019 maar nog niet eerder gedeeld.
Wie: Niandra, 4 andere deelnemers en de ceremonieleider
Wat: San Pedro cactus, ofwel huachuma, ofwel mescaline
Waar: ceremonieruimte.

Aan het einde van de ochtend loop ik met mijn spullen naar binnen. Ik ben de eerste, en I (de ceremonieleider) verwelkomt me enthousiast met een warme knuffel. Hij zegt dat ik een totaal ander persoon lijk ten opzichte van de vorige keer, veel lichter, veel meer geaard. Dat is ook zo, in het afgelopen half jaar ben ik erg veranderd, maar recente gebeurtenissen stellen mijn nieuwe ‘ik’ wel erg op de proef waardoor ik me niet meer zo ‘licht’ voel als tot voor kort.

Ik kies het fijnste plekje van de ruimte uit en maak mijn bedje op, en zo langzaam maar zeker lopen de andere deelnemers binnen. Eén ervan ken ik al; een vriendelijke maar erg luidruchtige dame die de vorige keer naast mij lag en tijdens de gehele trip heel duidelijk aanwezig was met constant gekreun en gegil. Ook nu kiest ze een bedje naast mij uit en daar zit ik eerlijk gezegd niet bepaald op te wachten, maar laat ik niet gelijk van het ergste uit gaan. De andere deelnemers, twee mannen en één vrouw, komen vriendelijk, rustig en geaard over. We hebben allemaal al eens eerder een San Pedro ceremonie bijgewoond en hebben ervaring met meerdere psychedelica. Deze speciale ceremonie is echter nieuw voor ons allemaal; een ‘duisternis’ editie waarbij er zo min mogelijk prikkels zullen zijn en de trip volledig in het donker zal plaatsvinden.

De intakes beginnen, iedereen mag om en om naar de keukentafel komen en ondertussen wordt er gemediteerd. Ik stuur nog een laatste appje naar een aantal vrienden en lever mijn telefoon dan in. Ik denk aan ze, wetende dat zij vandaag ook gaan trippen, en de gedachte dat zij ook aan mij denken geeft me het gevoel dat ik niet alleen ben.
Mijn hoofd heeft eigenlijk helemaal niet naar de ceremonie gestaan. Ik heb me redelijk aan het dieet en het vasten gehouden, maar tijd voor meditatie, natuurwandelingen of zelfanalyse heb ik niet gehad, en van de voorgenomen scherm-onthouding (geen computer, geen telefoon) is ook niets terecht gekomen. Ik ben vooral bezig geweest met dingen regelen voor mijn nieuwe (nood)woning, waar ik morgen de sleutel van krijg en daar dan hard aan de slag zal moeten gaan. Daarnaast ben ik in mijn hoofd veel bezig geweest met een nare gebeurtenis, waar ik erg veel woede en verdriet bij voel. In normale toestand zijn de emoties daaromtrent al zo heftig dat ik erg heb getwijfeld of ik de ceremonie door zou laten gaan, maar ik besloot het toch te doen. Ik hoop dat ik hiermee de ene levensfase af kan sluiten, en de andere kan beginnen.

Als alle intakegesprekken zijn geweest begint I met het openings/reinigingsritueel. We zitten allemaal bij de open haard en er zijn hier en daar wat kaarsjes aangestoken. Daarna beginnen de schenkingen. Als ik aan de beurt ben kniel ik neer voor het altaartje en spreek in gedachten mijn intenties uit. I bepaalt op intuïtie hoeveel iemand krijgt, en ik krijg de maximale dosis. Ik ben er blij om en drink de bruine drab rustig helemaal op. De vorige keer was mijn trip vrij mild, dus ik hoop dat ik er deze keer dieper in zal kunnen gaan.

Ik ga liggen op mijn matrasje en mediteer, waardoor ik me al gauw in een rustige, warme zen-staat bevind. Het voelt goed, ik ben er klaar voor, laat maar komen. Door mijn kruik en vier dikke dekens ben ik lekker warm, iets wat belangrijk is om grootvader San Pedro tot je te laten komen. Ondertussen voert I nog wat rituelen uit en wordt er af en toe salie naar me toegeblazen. Na een uur is het tijd voor de tweede en laatste schenking. Ook deze keer krijg ik de maximale dosis, daar had ik al op gehoopt. Ik ben ondertussen wat misselijk, heb wat last van mijn buik en voel wat maagzuur opkomen, maar verder voel ik me warm, dromerig en kalm.

I komt bij me met een thee. Hij zegt dat hij een zeer krachtig plantmedicijn voor me heeft, iets waar ik van zou kunnen overgeven en waar ik buikpijn van kan krijgen, maar iets wat mij wel goed zou kunnen helpen. Hij vraagt me het rustig op te drinken en dat is wat ik doe. Ik ben hier om beter te worden, dus ik vertrouw blindelings op zijn oordeel. Daarna vraagt hij me ook nog wat mapacho te roken, om dichter bij het ‘voelen’ in plaats van het ‘denken’ te komen. Na drie keer inhaleren stijgt de warmte naar mijn hoofd en heb ik het gevoel dat het de San Pedro gekickstart heeft. Dan is het tijd dat alle kaarsjes en het haardvuur uit gaan.

Daar liggen we dan, in het donker. Zoals verwacht is de persoon naast me al hard aan het kreunen, gillen, schaterlachen, praten, huilen, rollen en kokhalzen. Goed, iedereen tript op zijn eigen manier, en wat eruit moet moet eruit, ik zal niet oordelen. Ik vind het wel mooi dat ze zich zo vrij voelt, ik zou me zelf ook wel wat vrijer willen voelen, maar voel me nu niet geroepen me te laten horen.

Deze trip is fysiek een stuk zwaarder dan de vorige, misschien ook wel door de thee. Ook voel ik al dat hij een stuk intenser zal worden als de vorige, zoals ik al hoopte. De trip komt geleidelijk, in fases op. Direct krijg ik weer het gevoel dat ik in een kunstmatige, robot-achtige wereld leef. Zelfs met San Pedro… is het dan toch waar? Het lukt me eigenlijk niet goed om me te richten op wat ik nu voel door het constante luidruchtige gedrag van degene naast me. De anderen moeten er om lachen en maken droge opmerkingen. Normaal zou ik er ook best de humor van in kunnen zien en ik weet dat lachen ook maar een manier is om te relativeren, maar deze keer lukt het me niet. Ik hoor haar lachen omdat de effecten zo raar en grappig zijn, de anderen lachen mee. Is dit het dan? Allemaal lekker wappie worden en daar om lachen? Zogenaamd verkapt meedoen voor groei en spirituele ontwikkeling, maar ondertussen willen we gewoon allemaal op een geaccepteerde manier van de kaart zijn om ons saaie en oppervlakkige bestaan even te vergeten? Ik vind het maar een leeg bestaan, en op deze manier hoeven die ceremonies van mij niet. Ik probeer te luisteren naar wat San Pedro me wil vertellen, probeer in mezelf te duiken, maar het geluid naast me is gewoon te hard.

I pakt de drum en begint daarop te slaan. Een laag, zwaar geluid waar de snelheid langzaam van wordt opgevoerd terwijl hij monotone geluiden maakt met zijn stem. Het dreunt door, ik voel de spanning in mijn lijf opbouwen. Degene naast mij voelt de spanning ook en begint weer te gillen, huilen en met volle overgave te kotsen. Haar gegil wordt zo hard dat er uit mij ook een kreet ontsnapt. Ik wil schreeuwen of ze alsjeblieft even één moment haar kop kan houden, maar mijn fatsoen weerhoudt me ervan. Ik ga zitten en barst in huilen uit. Kut mens, kut ceremonie, kut leven. Het is niet eerlijk. Ik ben boos, zo boos.
Maar niet op haar.

I zei dat het goed is om alles eruit te laten, vroeg me ook me vooral niet in te houden en mijn woede eruit te gooien. Maar ik kan hier toch moeilijk de boel kort en klein slaan?
Welke idioot doet zoiets. Welke IDIOOT doet zoiets?? WELKE IDIOOT DOET ZOIETS???!!! Ik wil het hardop schreeuwen, sta op het punt, maar durf toch niet. Welke IDIOOT vertrekt zo ineens naar de andere kant van de wereld?? Wie moet zichzelf groot houden, de boel draaiende houden, en het allemaal oplossen, trappelend om boven water te blijven? Ik. Ik moet het allemaal oplossen. Ik moet het allemaal alleen doen. Alleen ik. Ik alleen.

Ik voel me zo intens alleen. Ik huil zachtjes, zielig en vol zelfmedelijden. Ik ben helemaal alleen. Vanaf morgen woon ik in een nieuwe onbekende omgeving waar ik helemaal niemand ken. Daar moet ik het allemaal zien te gaan redden, terwijl ik zelf nog maar een kind ben, of zo voel ik me tenminste. En met die chronische kutpijn lukt het me allemaal niet. Hoe moet ik dat in godsnaam doen?

Ik zie voor me hoe ik in dat huis zit, hoe ik wel door zal gaan op automatische piloot, maar puur en alleen omdat het moet. Ik zal doorgaan, de kinderen zullen doorgaan, maar gelukkig zullen we nooit meer worden. De beslissing om te gaan scheiden was de allerdomste beslissing van mijn leven.

I komt bij me zitten. De persoon naast me is nog steeds of alweer keihard aan het schaterlachen. “Ik geloof niet dat ik ooit nog zo zal kunnen lachen”, snik ik. I veegt mijn tranen weg met zijn handen en smeert mijn gezicht in met een zachte, lekker ruikende olie. Door het kaarsje wat hij bij zich heeft zie ik zijn gezicht. Hij troost me, zegt dat er een dag zal komen waarop ik ook weer zo zal lachen. Ik zie dat hij ook onder invloed is van San Pedro en ik voel zijn liefde.
“Je ziet er jong uit, als een kind. Je gezicht veranderd steeds naar het gezicht van een kind”, zegt hij.
“Zo voel ik me ook”, snik ik. “Ik ben een kind en ik ben helemaal alleen.”
“Je bent nooit alleen”, zegt hij. “Je bent nooit alleen.”
“Maar wie is er dan?”, vraag ik hem, wanhopig.
Een korte stilte en vertwijfeling in zijn stem. “Dat weet ik niet. Je zult zelf moeten kijken. Maar je bent nooit alleen.”

Hij gaat weer. Zie je wel, denk ik, ik ben dus alleen, ik hoorde de twijfel in zijn stem toch. Ik merk dat de andere deelnemers toenadering bij elkaar zoeken. Gesprekken ontstaan, mensen gaan bij elkaar zitten of liggen, steeds meer binding tussen iedereen. Alleen ik val erbuiten. Zoals altijd.
Altijd hetzelfde, je bent niet gegroeid, jij kunt dit niet. Ik moet dit soort dingen ook niet doen, nu heeft iedereen weer last van me. Ik moet weggaan en mezelf nooit meer laten zien, een kluizenaarsbestaan zou de beste optie zijn, dan zal ik niemand meer tot last zijn. Ik haat mezelf, waarom kan ik nooit normaal doen zoals de rest. Laat dit de laatste keer zijn geweest.

Als ik op een gegeven moment echt nodig naar de wc moet roep ik I om me te begeleiden aangezien ik niks zie in het donker en met al die flikkerende visuals. Ik merk dat ik amper op mijn benen kan staan en een paar keer bijna moet overgeven. Op de wc merk ik eigenlijk pas écht hoe hard ik aan het trippen ben en hoe mooi visueel de trip is. Heel dromerig, wazig maar toch ook vol patroontjes en kleurtinten. Zoiets als een broek losmaken, niet omvallen en gaan plassen kost de grootste moeite.

Eenmaal weer terug kan ik door mijn rugpijn geen houding meer vinden, liggen op het matrasje gaat niet meer maar zitten is niet veel beter. Ook dat nog, hoe lang duurt dit nog en wanneer gaat het licht weer aan? Afzien dit, wat een ellende heb ik mezelf weer in gestort. Ik voel wat sarcasme en zelfspot in me opkomen en dat maakt dat ik ook wel weer kan lachen om mezelf.

Langzaam maar zeker begint het wat rustiger te worden om me heen. Eindelijk zak ik weg in de trip en laat ik mij meevoeren door wat San Pedro mij te vertellen heeft.
San Pedro laat me zien hoe oud hij is. Wow… terug naar verschillende tijdperken, zo ver terug, zo oud, zo aards en zo machtig. Hij laat me zien hoe oud ík ben, in welke tijden ik heb geleefd. Terug naar het simpele bestaan, andere culturen, terug naar het primitieve bestaan. Terug naar iets in mij wat er altijd is geweest en altijd zal zijn… terug naar de liefde in mij.

De liefde in mij. Niet de liefde van buitenaf. Ik ben zo hard aan het zoeken in mijn omgeving om liefde te ontvangen. Hopeloos heb ik de laatste tijd rondgekeken, wie geeft mij liefde, ik ben alleen, alsjeblieft?! Maar in mijn omgeving zal ik het op deze manier nooit vinden. Want daar is niet waar het begint. Echte liefde begint in mezelf. Ik ben liefde. En als ik die echte liefde voel en erken, en mijzelf toesta het te voelen, zal ik dat uitstralen. En als ik het uitstraal, zal het overslaan op mijn omgeving. Mijn werkelijkheid zal zich ernaar gaan vormen. En dán zal er liefde zijn, binnenin mij en om mij heen. Ik heb zo ver en lang gezocht, maar ik heb het altijd binnenin mij gedragen. En in die liefde ben ik nooit alleen.

I komt nog eens langs, hij vraagt empathisch hoe het nu gaat. Ik zie hoe hij de liefde in zichzelf al gevonden heeft. Ik vertel hem over mijn inzichten, en hij begrijpt precies wat ik bedoel. Met een grote glimlach knuffelen we elkaar en kijken we elkaar lange tijd recht in de ogen. We zien allebei hetzelfde. Hij weet dat ik het nu begrijp. En ik weet wat me te doen staat als ik hier wegga. Ik weet met welke toekomstplannen ik verder bezig wil. En ik weet hoe ik dat ga doen. Hoewel ik morgen ga verhuizen, weet ik dat ik daar niet lang zal wonen.

Na uren in duisternis gaat het eerste kaarsje aan. Kreten van opluchting en ontroering. Zo mooi. Ik ben nu over de piek heen, en ik voel me warm, zacht en dankbaar. Ik besluit om deze keer niet te vermijden wat ik moeilijk vind, maar juist wél bij de anderen te gaan zitten, naar de conversaties te luisteren en een beetje mee te praten. We praten over de oorzaken van burn-outs, hoe het systeem anders ingericht zou kunnen worden om dit te voorkomen. En over hoe het schoolsysteem in elkaar zit, dat er in de basis al zo veel misgaat. Over de ‘unschooling’ beweging waar sommigen mee bezig zijn; een holistische manier om je kind te onderwijzen en op te voeden. Deze beweging wordt steeds groter. Zolang we onze ogen sluiten voor media, politiek, de commerciële voedselindustrie, de farmaceutische industrie, en manipulatie en beïnvloeding van bovenaf, zullen steeds meer mensen in contact komen met hun ware zelf, de weg vinden en niet langer meewerken aan onze ondergang. We moeten in contact blijven met ons gevoel, met de liefde die we allemaal binnenin ons dragen. Dat is de enige manier. Om te horen hoe veel mensen al op weg zijn, stemt me hoopvol. Ik was mijzelf ook even kwijt, maar ik weet nu waar ik moet zoeken. Hoe kon ik dit niet gezien hebben?

Ik besluit na dit gesprek nog één keer in mezelf te duiken, maar het effect is te zeer weggeëbd. Het is oké. Ik heb gekregen wat ik zocht.

De volgende ochtend geniet ik van een heerlijk ontbijt, hoewel het nog wel zwaar op de maag ligt. We praten na over onze reis. Als ik mijn telefoon aan zet, zie ik van alledrie de vrienden die die nacht ook getript hebben, een lief berichtje. Alledrie hebben ze op verschillende momenten aan me gedacht vannacht. Ik voel me zo geliefd. Ik ben mijn partner dan wel kwijt; ik heb er wel enorm waardevolle vriendschappen voor teruggekregen. En ik ben nooit alleen.
 

Empower Eachother

Experimenterende gebruiker
Super mooi report! Fijn dat deze ceremonie je dit inzicht heeft gebracht, dat jij de liefde bent en dat wanneer je deze belichaamt, de liefde in jouw leven meer zichtbaar wordt. Heb onlangs dit topic zien staan, niet gelezen, maar het idee om een San Pedro ceremonie is hierdoor in me opgekomen. Na gisteren wat zoeken al een plek gevonden om dit te gaan ervaren, en nu net je report gelezen wat een extra bevestiging voor mij is! Dank hiervoor.

Ik hoop dat je de lessen goed kan integreren in je leven, en snel een fijn thuis hebt.
 

Mindless

DF-koning
Zweefkees
Emeritus Mod
Top Tripreporter
Goh ik zal jou wel missen @NiandraLades... Wederom een prachtig report, puur op gevoel geschreven. :redheart:

Ik ben enorm blij voor je dat je uiteindelijk toch weer de liefde in jezelf hervond en mensen in je omgeving hebt die je opvangen! Met liefde wordt een zwaar moeilijk leven licht en makkelijk. Iets voor ons allemaal om te blijven herinneren.
 
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories
Bovenaan