• Beste Bezoeker,

    Het zal je niet ontgaan zijn dat er een wereldwijde uitbraak is van een nieuw coronavirus met officiële naam SARS-CoV-2. De naam van de ziekte die dit virus veroorzaakt is COVID-19. De ziekte is besmettelijk en verspreidt zich snel. Het is niet 'zomaar een griepje'. De gevolgen van de ziekte, mede omdat er geen vaccin tegen is, kunnen ernstig zijn. Niet alleen voor ouderen en mensen met onderliggende medische problemen: momenteel betreft het in de helft van COVID-19 patiënten op IC's in Nederland mensen van onder de 50; de jongste patiënt is slechts 16 jaar oud.

    De overheid heeft maatregelen ingesteld om de snelheid van verspreiding af te remmen, zodat de druk op de gezondeidszorg en andere cruciale sectoren niet in een keer te groot is. Hoewel het aantal kritieke patiënten nog relatief klein is, betekent een IC-opname wel een verblijf van een paar weken en de noodzaak tot beademing. COVID-19 kan namelijk ernstige longproblemen veroorzaken.

    Veel mensen die besmet zijn met het virus zullen alleen milde klachten ervaren. Ook is het inmiddels erg aannemelijk dat mensen zonder klachten de ziekte kunnen verspreiden. Om deze reden is op 15 maart besloten tot vergaande maatregelen. Grotere bijeenkomsten worden geschrapt, scholen en horeca- en sportgelegenheden worden gesloten, iedereen wordt gevraagd sociale contacten te minimaliseren en in het dagelijks leven anderhalve meter afstand van elkaar te houden.

    Help mee om de verspreiding van dit virus af te remmen. Op deze manier kan voorkomen worden dat niet teveel mensen tegelijk de ziekte krijgen. Als iedereen een steentje bijdraagt, is het mogelijk om Italiaanse toestanden te voorkomen. Wil je weten hoe je kan helpen? Kijk dan op de website van de Nederlandse overheid, het RIVM of de WHO. Op deze pagina kun je zien hoeveel bevestigde COVID-19 meldingen er in Nederland zijn.

    Belangrijk: vermoed je dat je klachten hebben die duiden op een besmetting met het nieuwe coronavirus? Ga dan niet naar je huisarts toe, maar bel deze indien je hulp nodig hebt. Kijk op thuisarts.nl voor meer informatie.

    Stay safe!

  • Hey, waar zijn de Tripreports van de Maand gebleven?

    Ben je de Tripreports van de Maand en andere toptripreports kwijt? Deze hebben we onlangs verzameld in een eigen subforum, getiteld Tripreport Toppers. In dit subforum staan alle toppers in chronologische volgorde verzameld. Lekker makkelijk terugzoeken!

Speed en Paroxetine (ssri). Een (te) lang en depressief (levens)verhaal.

Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories

Atwa

Experimenterende gebruiker
Ik schrijf dit stukje om mijn ervaringen te delen van mijn speedtrip van afgelopen avond/nacht. Ik kon niet heel veel duidelijke informatie vinden over deze combi, vandaar dat ik het op papier wilde zetten zodat het wellicht voor anderen nuttig kan zijn (daarnaast zit ik in de afterglow van de speed, dus verhalen schrijven bevalt me op dit moment wel). Het eerste deel is intussen een enorm lang en depressief verhaal geworden. In mijn speed-comedown voelt dit als relevante informatie voor mijn beweegredenen en dat is het excuus. Maar eigenlijk wil ik een deel hiervan al veel langer van me af schrijven. Het opschrijven helpt me sommige zaken beter onder woorden te brengen, plus dit anoniem/publiekelijk plaatsen is een oefening in me open stellen en kwetsbaar durven zijn. Beide zaken waar ik heel slecht in ben.

Als iemand geen behoefte heeft in een lang depressief verhaal, begrijp ik dat volkomen, 1x drukken op de backspace knop plaatst je terug op de vorige pagina. Ik wilde een paar paragrafen schrijven, maar dat werden 8 kantjes... Helemaal onderaan de post staat het report zelf, met daaronder de lessen die ik vandaag geleerd heb.
***Als dit beter in een ander subforum kan staan, graag het verzoek aan de mods om dit te verplaatsen.***

Even een stukje achtergrond informatie. Ik ben een man van 36 en ik heb een vrij heftig medisch verleden achter de rug. Toen ik 22 was had ik al 34 operaties achter de rug, er zijn jaren geweest op de basisschool dat ik maar een paar weken aanwezig was in een schooljaar. Op jongere leeftijd (rond de 10 jaar) heb ik daarom een tijd in een psychose geleefd om te dealen met alles wat toen gebeurde en toen ik daar uitraakte kreeg ik last van vrij heftige ptss. Dit werd tijdens mijn pubertijd erger en erger en daar kwam nog een stevige depressie bij. Toen ik jonger was heb ik bij diverse (kinder)psychiaters gelopen, welke mij niet echt konden helpen. Toen ik volwassen werd ben ik daar mee gestopt en ben ik eigenlijk in een lange depressie door gaan leven. Mijn werk was enorm onregelmatig, de vermoeidheid was een manier voor mij om de pijn te verzachten waar anderen blowen of drinken. Ik voelde me nooit echt goed, maar ik kon mezelf wijsmaken dat het zo wel prima was. Ik was bezig met overleven in plaats van leven. Natuurlijk kom je jezelf daar vroeg of laat in tegen. Een huwelijk is gestrand en een paar jaar later liep ook de relatie erna niet lekker. Een mengeling van enorme angsten, laag zelfbeeld, depressie, schuldgevoel waar ik decennia mee rondliep zijn een enorm giftige brij geworden zonder uitlaatklep, waarmee ik mezelf, maar ook mijn vriendin en relatie belast.

Op een jaar full-time blowen na toen ik 18 was, heb ik tot mijn 32e geen ervaring gehad met drugs. Ik heb toen een aantal keer truffels gedaan wat heel leuk was de eerste paar keer. Helaas niet ingelezen en geen enkel respect gehad voor de natuur, ik zal er kort over zijn, maar laten we zeggen dat ptss en psychedelia geen goede combinatie zijn. Mijn vriendin wilde daarna gaan experimenteren met LSD en MDMA en eigenlijk wilde ik daar helemaal niets van weten. Ik heb me uit een canabis-verslaving weten te worstelen en in mijn gedachten waren alle hard drugs vele malen erger. Ik ben me gaan inlezen (hoe ik met deze site in aanraking gekomen ben) en heb me gerust laten stellen. Ik zou tripsitter zijn terwijl zij een nieuwe wereld ging ontdekken.

Haar eerste ervaringen waren geweldig en na 2-3x MDMA gebruikt te hebben, gaf ze aan graag samen met mij te willen trippen. Of, als ik niet wilde, iemand zoeken om samen een avond mee te gebruiken. Nu zag ik hoe enorm knuffelig ze ervan werd, naakt door het huis ronddanste en dat soort welbekende fratsen van de eerste keer MDMA gebruik en ik zat er eigenlijk niet op te wachten dat ze samen met iemand die in de zelfde flow zat samen zou gaan zitten. Ik heb toen toegegeven, maar om heel eerlijk te zijn heb ik mijn eerste keer MDMA gebruikt omdat ik haar een tripmaatje niet wilde ontzeggen en ik tegelijk te jaloers was om haar bij iemand anders zo vrij en knuffelig te zien. Het zijn geen hele goede redenen om MDMA te proberen, maar als ik eerlijk ben is dit wel de naakte waarheid.

Op 1 januari 2017 heb ik in de avond mijn eerste pil gepakt. De herinnering van de laatste 2 truffel trips een paar maanden eerder zaten nog vers in mijn geheugen en aangezien ik al een angst stoornis heb, werd dit enorm versterkt en werd ik echt doodsbang 3 minuten na de pil gepakt te hebben. Ik heb een uur plat op de bank gelegen om me tegen te houden om niet naar de wc te gaan en mijn vinger in mijn keel te steken zodat ik er hopelijk nog onderuit kon. Ik raakte nog verder in paniek toen ik een enorm stoned gevoel kreeg. Ik heb met tanden op elkaar in angst gelegen, spijt dat ik me heb laten overhalen. 10 minuten later ervoer ik iets wat ik tot de dag van vandaag als spiritueel beschouw. Als een warme gloed die vanuit mijn hersenen via mijn ruggengraat zich verspreidde ervoer ik de wereld voor het eerst in misschien 30 jaar als iets moois. Ik voelde me geweldig, en bovenal, voor het eerst dat ik me kan herinneren voelde ik me veilig en zonder angst. Ik kon liefde ontvangen zonder te vinden dat ik het niet verdien of me af te vragen of het gemeend was. Ik kon vrij liefde geven. Deze 4 uur zijn nog steeds de beste die ik ooit heb mogen beleven. Het enorme contrast met de depressiviteit die ik normaal ervaar was zo enorm dat ik de emotie gewoon niet kon bevatten.

Een van de problemen die ik had, was dat ik me zolang ik kan herinneren nooit anders dan down had gevoeld. In mijn emotionele belevingswereld, waren de mogelijke smaken: kut, heel kut, wat minder kut dan normaal, zo kut dat ik zelfdestructief begon te worden, je snapt het idee. Ik had geen enkel referentiekader van hoe het voelt om je veilig te voelen, om geluk te voelen. Ik voelde me als een opgesloten dier dat niet meer van de wereld kent dan de vier dichte muren van zijn kooi waar het geboren is, dat plotseling een paar uur in het bos wordt vrijgelaten. De MDMA heeft me dat bos laten zien en al besef ik dat het een illusie is om te denken dat het mogelijk is om zonder middelen een zelfde mate van geluk te ervaren, het heeft me wel laten zien en ervaren dat er zo veel meer in de wereld is dan de smerige kooi waar ik mezelf in gevangen hield, simpelweg omdat er geen besef was dat er een wereld buiten die kooi bestond. De afterglow van deze eerste trip heeft 2 weken aangehouden en het spirituele besef dat er andere emoties bestaan dan ellende, is iets waar ik me tot op de dag van vandaag aan vasthoudt. Niet als iets om na te jagen, maar als referentiekader. Als ik de hel waar ik in geleefd heb aan de ene kant zet en de hemel die ik die dag heb mogen ervaren aan de andere kant, dan heb ik een richting om naartoe te bewegen, als ik maar 3 stappen richting de hemel weet te zetten, gaat mijn leven er een heel stuk op vooruit.

Voor de mensen die heel dit stuk gelezen hebben en zich afvragen waarom ik zo veel over MDMA praat terwijl dit report over Speed gaat... Dat komt.

1 april 2017 was mijn eerste keer speed. Zoals gewoonlijk heeft mijn vriendin dit eerst 1 of 2 keer uitgetest, waarna ik het wel een keer mee wilde doen. Snuiven voelt toch wat meer als junk gedrag, maar goed, iets met vervagende grenzen enzo. Speed was ook een openbaring. Een enorme openbaring. Speed zorgde ervoor dat het mogelijk werd om te praten over diepere gevoelens die ik normaal weggestopt hield. Of dat ik zonder gigantisch in de verdediging te schieten de dingen kon aanhoren die mijn vriendin dwars zaten. MDMA zorgde dat ik me veilig en gelukkig voelde, wat het uitspreken van emoties een stuk makkelijker maakte. Speed zorgde ervoor dat die emoties ook besproken konden worden. Ik denk dat we makkeliijk 15 uur lang hebben gepraat die dag en nacht over dingen die ons al jaren dwars zaten over elkaar, de relatie en de wereld om ons heen. Het schakelde de emoties niet uit, maar ik werd er niet door overdonderd zoals normaal het geval was. Als ik verdrietig was, dan voelde ik dat ook zo. Maar ik kon blijven nadenken in plaats van meegesleurd te worden door een enorme draaikolk van negativiteit. We hebben die dag besloten allebei psychische hulp te zoeken. De naar buiten gerichte problemen bij haar waren een stuk erger, tot auto-mutilatie aan toe, waardoor we besloten hadden dat zij eerst hulp zou gaan zoeken. Op dat moment hadden we nog een aantal flinke schulden bij oa de belastingdienst, waardoor we niet het eigen risico van 2 personen tegelijk konden betalen.

Na ongeveer een jaar onderzoeken en wachten was het hoogste woord eruit. Ze heeft autisme. Voor haar een erkenning dat ze altijd gewoon haar best gedaan had om mee te komen in de maatschappij en dat het falen in sommige aspecten niets te maken hadden met luiheid, maar dat sommige zaken simpelweg veel moeilijker zijn voor haar zijn. Haar hele traject van de eerste keer dat ze informatie zocht over speed-gebruikt, tot het merken dat het bij haar anders werkt, de link die dat legde naar adhd en door daarop te testen bij autisme uit te komen is terug te lezen ergens op het speed forum. Ik heb dat verhaal terug gelezen vannacht omdat ik het met toeval vond en het krijgen van de diagnose en vandaar uit gericht problemen en zwakke punten kunnen aanpakken heeft zo veel verschil gemaakt. Als je er midden in zit, merk je niet hoe geleidelijk aan dingen veranderen, maar toen ik dat relaas terug las, realiseerde ik me hoe enorm ze gegroeid is. Ik ben echt zo ontzettend trots op haar!

In de tussentijd gebruik ik iedere 4 maanden ongeveer een keer MDMA en ondanks dat we de speed een paar maanden lang ieder weekend zijn gaan gebruiken als vorm van zelfmedicatie om aan onze relatie te werken, is dit na een aantal maanden ook teruggelopen naar 1x speed in 1-1.5 maanden. Niet heel weinig, maar het blijft binnen de perken.

De relatie gaat intussen een stuk beter, met mijn vriendin gaat het gelukkig in stappen vooruit en de financiële problemen heb ik opgelost. Maar anders dan een paar momenten van plezier, blijf ik in mijn hoofd maar in de negatieve spiraal hangen. Mijn momenten MDMA beginnen meer strohalmen te worden, waar ik naartoe leef om mezelf staande te kunnen houden thuis en op het werk. Het is mijn beurt om onze afspraken na te komen, maar eigenlijk wil ik geen behandeling. Nou ja, ik wil wel een behandeling, maar ik wil eigenlijk niet de beerput van mijn psyche opentrekken, bang wat daar op me wacht. En nog banger dat ikzelf die beerput ingetrokken wordt en het nog erger wordt, Na lang treuzelen besluit ik me aan te melden, waarna ik 5 maanden op een wachtlijst sta voor een intake bij de GGZ. Na deze intake krijg ik te horen dat ik inderdaad ptss heb en een ernstige depressie. Dat wist ik natuurlijk al, maar ik denk dat het mens eigen is waar het gaat om mentaal leed, te denken dat je je aanstelt. Jezelf vertellen dat anderen het slechter hebben. Het is verschrikkelijk wat voor taboe er in de westerse wereld heerst waar het gaat om geestesziektes. Een hoop mensen leiden een stuk meer/langer enkel omdat ze zichzelf wijsmaken dat het allemaal niet zo erg is en daarom geen hulp zoeken. Hierna nog een keer 5 maanden moeten wachten op mijn behandeling.

Een jaar geleden ben ik begonnen met EMDR-sessies voor de trauma verwerking, aangevuld met een stukje patronen leren herkennen en een kleine start met af en toe wat cognitieve gedragstherapie. Ik plan mijn sessies altijd op het einde van de vrijdag middag, waarna ik 2 dagen nodig heb om bij te komen van de emoties en de vermoeidheid. Daarna weer een week enorm druk op het werk en zo dender ik meer dan een half jaar door. Eigenlijk geen moment om tot rust te komen mentaal. Gelukkig merk ik dat we onderwerp voor onderwerp, trauma voor trauma kunnen behandelen en verwerken. Ik kan niet ongedaan maken wat gebeurd is, maar ik werk me kapot om een andere lading te geven aan het verhaal. En als de emotionele lading te behappen is, kan ik de baas zijn over de herinneringen. En als ze me niet meer overweldigen, kan ik eindelijk werken aan acceptatie. De moeilijkheid voor mijn situatie is alleen dat de trauma's opgelopen zijn tijdens mijn hele jeugd. Iemand die een ongeluk heeft gehad, herinnerd zich hoe die zichzelf voelde voor het ongeluk. Ik heb die herinneringen helaas niet. Daarnaast zijn alle coping mechanismes die ik opgebouwd heb om overeind te blijven staan, zo lang nodig geweest, dat deze vormen van bescherming (en daarmee gepaarde emotionele verwaarlozing) compleet verweven met mijn persoonlijkheid. Wat het afleren van ongezond gedrag en het aanleren van gezonde gedachtepatronen een lastig een langdurig proces maakt.

Ik heb gelukkig een therapeut die ik vertrouw en die intussen goed weet hoe ze me aan het denken kan zetten. De traumaverwerking gaat prima, maar als onderdeel daarvan moet ik leren om meer in verbinding te staan met mijn emoties. En daarmee zet ik de deur naar mijn interne beerput open. Dus terwijl er zeker vooruitgang in het trauma stuk zit, holt het hard achteruit met de depressie en zelfbeeld. Ik had al een afspraak gemaakt om naar de sportschool te gaan voor wat beweging en sociale contacten, maar die werden toen gesloten. Het grootste deel van mijn genoegdoening en eigenwaarde haal ik uit mijn werk. Ik ben werkvoorbereider bij een technisch bedrijf in de evenementen sector. De hoofdbron van mijn eigenwaarde is ook verdwenen, want we draaien al een paar maanden geen klussen meer en dat duurt ook nog wel even voor we weer wat kunnen doen.

Ik heb dit 2 weken aan kunnen zien en toen was het de druppel voor me. Ik ging een van mijn grootste taboes doorbreken. Ik ben jarenlang compleet machteloos geweest over wat met me gebeurde. Het enige dat ik zelf in de hand had was het wel of niet accepteren van medicatie bij psychische hulp. Dit structureel weigeren was een van de weinige manieren waarop ik kon laten zien dat ik niet een zwak, klein, hulpeloos slachtoffer was. Het was mijn manier van terugvechten tegen een verschrikkelijke wereld die het op mij voorzien had. Toegeven dat ik toch ondersteuning nodig had voelde aan als het verliezen van het laatste slagveld van een oorlog. Maar 20 jaar lang me verzetten heeft me ook niet geholpen en de quote is aan een hoop mensen toegeschreven: "The definition of insanity is doing the same thing over and over, and expecting a different result". Ik wist dat het een maand of 2 kon duren voordat ik ze voorgeschreven kon krijgen en intussen werden we op het werk verplicht op de dag na hemelvaart een vrij dag op te nemen. Ik gebruik alleen drugs als ik voldoende kan uitrusten erna en als ik de dag voor hemelvaart nog een vrije dag zou opnemen, zou ik een weekend van 5 dagen hebben. Tijd zat voor een MDMA trip. Een die ik heel hard kon gebruiken. Even een paar uur verlost van angsten, van paranoia, twijfels en zorgen over het voortbestaan van het bedrijf waar ik voor werk. Even een avondje opladen om daarna er weer met frisse moed tegenaan te gaan. Dit werd mijn lichtpuntje in de duisternis van mijn depressie. Als je in een zware depressie zit en je hebt een lichtpuntje om naar uit te kijken, grijp je dat wanhopig vast. Een deel van het eerste couplet van het nummer "Less Bright Eyes, More Deicide" van de band A Wilhelm Scream verwoord dat gevoel beter dan ik het ooit zelf zou kunnen:

White knuckle grip on the world?
I'm losing it, I'm losing it.
I tried to love you, but I hate you all.
I'm losing it all.


Bedenk mijn enorme frustratie toen ik te horen kreeg dat ik een maand eerder dan verwacht (2 weken geleden) al langs kon komen voor een intake en recept. Ja, ik wilde hulp. Maar eigenlijk zag ik er ook enorm tegenop. Ik was bang voor wat het zou doen met me, ik was bang voor afhankelijkheid en het theoretische besluit nemen dat je medicatie gaat gebruiken is iets anders dan daadwerkelijk het recept krijgen. Dat maakt het realiteit in plaats van verre toekomstmuziek. Daarnaast wist ik dat het combineren van antidepressiva in combinatie met serotonine slurper een enorme no go was. En ik hunkerde enorm naar die MDMA trip. Ik heb nog overwogen om 2 weken te wachten met het beginnen van mijn medicatie, maar komende dinsdag is het vervolg gesprek om te evalueren of dit het juiste middel is. Met heel veel pijn in mijn hart heb ik de volwassen keuze gemaakt om de MDMA op te schorten tot ik klaar ben met het gebruik van medicatie. Na wat zoekwerk had ik daarna ook ontdekt dat de kans heel groot is dat het sowieso niets met me zou doen, aangezien zowel de medicatie als MDMA een stuk overlappende werking hebben.

Ik had al wel een extra vrije dag opgenomen en ik had eigenlijk wel enorm zin om samen met mijn vriendin een dagje drugs te doen. Lekker samen in de zelfde flow, even alle ellende achter ons laten. Op bepaalde vlakken is onze relatie nog nooit zo goed geweest als nu, maar helaas zijn er ook wat vlakken waar wat stappen achteruit gezet zijn. Mijn verergerde depressies maken de zaken ook zeker niet beter. Dus was mijn volgende keuze om samen speed te doen, dat is gewoon prettig, plus het maakt het bespreekbaar maken van de stappen achteruit ook een stuk makkelijker. Nu hebben we intussen 8 maanden geen speed meer gebruikt, de lol was er een beetje vanaf gegaan en na een paar keer mopperen op elkaar tijdens de katers was onze resterende voorraad spontaan de WC in verdwenen. Intussen ben ik als een gek informatie op gaan zoeken over deze combinatie en deze leek relatief veilig te zijn. De wisselwerking was volgens de meeste bronnen te verwaarlozen. De ene arts geeft aan dat je minder speed moet gebruiken. De ander dat je meer nodig kan hebben voor een zelfde effect. Echt een heel duidelijk antwoord was er niet helaas, dus ik besloot om het gewoon rustig aan te doen. Ik begin rustig aan en kan altijd nog bij pakken als het goed voelt. Mijn medicatie zit nog wel in de opstart fase (2-3 weken inwerken, gisteren was dag 11). Extra reden om voorzichtig te zijn. Eigenlijk was het natuurlijk slimmer om niet in deze weken drugs te pakken, ik heb er echt over getwijfeld en uiteindelijk besloten dat ik het het risico waard vond.

En nu voor het echte report:

Een vriendin van ons (P) waar we af en toe samen mee snoepen had nog wat liggen en een zakje meegenomen van 60% zuiverheid. Ik heb nog nooit gewassen met aceton, al wil ik daar wel eens mee experimenteren. Ik had het overwogen om te doen, maar P was vertraagd en mijn vriendin had niet het geduld om nog langer te wachten. Die zat al 2 dagen lang te hyperen door ongeduld en anticipatie. Even later komt ook haar vriend (D) binnen en we drogen de inhoud van het zakje. Intussen hadden we op het gras in de tuin een tweepersoons matras gelegd waar we even heerlijk van het zonnetje hebben genoten. Mijn vriendin had al vrij snel haar neus gepoederd en rond 15.00u maak ik voor mezelf een capsule klaar (ik ben een beroerde snuiver). In de tijd dat ik zo iedere maand gebruikte, had ik een vaste hoeveelheid die ik in de capsule deed. Dit deed ik het laatste jaar op het oog, maar dat zal tussen de 90-110 mg zijn. Omdat ik voorzichtig wilde zijn met mijn medicatie en ik geen tolerantie meer heb, heb ik mijn halve normale hoeveelheid gepakt, dus mijn eerste bom was ongeveer 50mg. Ik heb een irrationele angst dat de capsule blijft drijven in mijn mond als ik hem probeer door te slikken, in mijn mond/keel blijft hangen en dan open gaat. Ik vul de rest van mijn capsules daarom altijd af met kristalsuiker (werk voor alle poeders/kristallen). Geen lucht in de capsule = niet drijven.

Na lichtelijk te verbranden besluiten we om even binnen te gaan zitten. P&D gaan aan de alcohol, ik en mijn vriendin gaan genieten van de pep. We praten wat (in het Engels aangezien D Italiaans is), wat in het begin altijd even omschakelen is, maar al snel ben ik hem aan het overtuigen om The Wheel of Time te gaan lezen (15-delig fantasy epos van ik denk een 14.000 bladzijdes. Zoveel vrije tijd heeft hij helemaal niet). Ik begin steeds enthousiaster en vloeiender te praten en ik realiseer me dat de speed begint te werken. Dit voelde echt weer heerlijk als vanouds. Lekker gezellig party games gespeeld met zijn vieren (en gewonnen), bijgepraat, gezelligheid ten top. Als ik even samen met mijn vriendin buiten zat, konden we al vrij snel diepe gesprekken voeren. We houden nooit echt de tijden bij van het bij pakken. Doordat mijn vriendin snuift en ik slik, liggen onze bij-pak-schema's nooit gelijk. Wel melden we altijd even aan de ander als iemand wat bij pakt, een stukje sociale controle en mocht het verkeerd vallen, dan weet de ander grofweg hoe lang geleden de dosis genomen was. Ik vond het effect eigenlijk wel aan de erg milde kant. Ik voelde me sociaal en goed, maar van mij mocht het wel wat meer.

Mijn gebruikelijke schema als ik 's avonds begin met speed is:
100-120mg rond 20.30u
50 mg rond 1.30u
50 mg rond 6.00u
30 mg rond 9.30u
25 mg oxazepam rond 23.30u
24.00u naar bed
Hier zit geen echte logica in. Dit is een natuurlijk verloop van mijn trips die zo gegroeid is. Voor mij werkt dit prima, maar ik doe geen garanties voor anderen.

Uiteindelijk heb ik om 19.15u een tweede bom van 50 mg genomen. Dat is iets eerder dan ik normaal zou doen, maar mijn startdosis was veel minder, dus die twee dingen woog ik wat tegen elkaar af, het effect mocht wel wat meer zijn. We waren weer gezellig buiten op het matras gaan zitten. Wat roken, ik met een schepnet de vijver schoon maken. En opeens kwam de bom op. Normaal komt een bom heel geleidelijk op, maar ik herinner me precies het moment van inslaan. Ik krijg opeens een enorm kloppende hoofdpijn boven mijn slaap. Ik ga even zitten in de hoop dat het weg trekt, maar na 5 minuten blijft het nog steeds even erg aanhouden.

Ik sta op en loop naar de wc, pak daar panadol tegen de hoofdpijn. Ik merk ook dat ik duizelig ben als ik loop en het lijkt alsof mijn zicht donkerder wordt. Alsof het vanaf de buitenkant af naar binnen verduisterd wordt. Het lijkt heel erg op flauwvallen, maar net niet heftig genoeg. Ik rust even uit op de wc en wanneer de duizeligheid is verdwenen sta ik op en loop naar de woonkamer en ga op de bank liggen. Opnieuw de aankondigingen van flauwvallen. Soms heb ik tijdens drugs even een moment last van misselijkheid of zo, dus ik raak niet in paniek terwijl dit gebeurd. Ik ga rustig languit op de bank liggen en wacht tot de hoofdpijn minder wordt. Dit lijkt heel even te helpen, tot ik last krijg van sensory overload. De muziek staat zachtjes aan, maar ik kan deze niet verdragen. Er komt te veel licht binnen door het raam en ik word gek van de stemmen die uit te tuin komen. Ik besluit rustig boven op bed te gaan liggen. Opnieuw zodra ik opsta slaat mijn hart op hol en lijk ik flauw te willen vallen. Dit lijkt de extreme variant van te snel opstaan waardoor je wat licht in je hoofd wordt, waar ik bekend mee ben want ik heb een vrij lage bloeddruk. Zowel de paraxetine als de speed verhogen deze, dus het leek me dat ik juist geen last hiervan zou moeten hebben.

Boven in bed trekt mijn hoofdpijn langzaam weg en iets meer dan een uur later besluit ik weer naar beneden te gaan. P&D hadden besloten ons te gaan verlaten, dus ik heb nog een laatste spelletje met ze gespeeld (en opnieuw gewonnen :) ), waarna ze ons samen alleen achter lieten. In principe hebben we een prima nacht gehad. We hebben een aantal goede gesprekken gevoerd, afspraken gemaakt, lekker geknuffeld. Spelletjes gespeeld, super fijn gevreeën en daarna knuffelend samen in de tuin gezeten terwijl de lucht steeds lichter werd en we een groepje vleermuizen konden zien jagen. Maar helaas heeft dat gevoel van flauw gaan vallen en zwart wordend zicht zodra ik opstond meer dan 12 uur lang aangehouden, pas na 7.30u nam het wat af en tegen 10.00u was het verdwenen. Dat heeft zeker wel afgedaan aan de ervaring. Na wat opzoek werk lijken de symptomen overeen te komen met een veel te hoge dosis speed. Dit kan uiteraard te maken hebben met tolerantie, maar ik vermoed dat er zeker een wisselwerking plaats heeft gevonden tussen paraxetine en speed. Het hele stomme is dat ik er alleen last van had als ik opstond of liep. We zijn best een tijdje inspannend bezig geweest op de slaapkamer, maar daar heb ik er geen last van gehad. Ik heb nog overwogen om in de ochtend een klein bommetje te pakken om vandaag overdag door te kunnen trekken, maar heb besloten dat dat niet wijs was. Zeker ook omdat ik rond 10.00u mijn nieuwe paroxetine pil genomen had.

Wat wil ik mensen meegeven die speed overwegen terwijl ze paroxetine (of een andere ssri) gebruiken?

Was het slim wat ik gedaan heb?
-Nee, absoluut niet. Ik ga dat ook zeker niet goedpraten, ik had mijn redenen en was bereid de gevolgen te dragen. Misschien een keer testen hoe het valt als de medicatie meer dan 3 weken ingewerkt is, maar tijdens de inwerkfase zou je eigenlijk niet moeten klooien met je hersenen als die al bezig zijn een balans te zoeken van een andere stof.

Welke bronnen hadden nu eigenlijk gelijk?
-Naar mijn mening is er zeker een wisselwerking tussen de 2 stoffen. Ze zitten niet in elkaars vaarwater, maar het lijkt mij zeer waarschijnlijk dat je minder speed nodig hebt voor hetzelfde effect. 100mg is voor mij een gemiddelde startdosis en dat is alles waar ik intussen al 24 uur op teer. Normaal val ik daar na 12 uur al van in slaap.Ik kan het gebrek aan tolerantie niet compleet uitsluiten, maar 12 uur lang bijna flauwvallen lijkt me overdreven op 100mg speed. Ik zou in ieder geval niet luisteren naar mensen die zeggen dat je meer speed moet nemen om het zelfde effect te ervaren.

Wat zou ik vandaag anders gedaan hebben?
-Met de kennis van nu zou ik ipv een middag-avond-nacht doortrekken (met de gedachte 4x een bom te pakken), liever vandaag vroeg zijn opgestaan en dan een enkele bom genomen van 50mg. Dat effect was niet overdreven sterk, maar het voelde gewoon prima aan. Dan had ik in de avond ook gewoon kunnen gaan slapen. Het bij pakken viel compleet anders uit dan verwacht.

Wat raad je anderen aan?
- Zorg dat je eerst een spiegel van de paroxetine in je bloed hebt en dat je lichaam en geest gewend is aan de ssri. Slik minstens 3 weken zonder andere drugs om zo goed mogelijk je hersenen een nieuw evenwicht te laten vinden voor je besluit het met drugs opnieuw te verstoren.
- Ik vermoed ten sterkste dat de paroxetine het effect van speed versterkt en dat je daarom minder nodig hebt. Start niet met meer dan 50% van je gebruikelijke startdosis en ga niet lopen stapelen hierna.
- Verheug je niet al te erg op een drugs weekendje, zodat je uit frustratie vervanging gaat zoeken mocht het niet door kunnen gaan. Als ik geen plannen gemaakt had origineel om MDMA te nemen dit weekend, zou het nooit bij me zijn opgekomen om dit weekend speed te pakken toen dat niet doorging. Dan zou het zelfs ondenkbaar zijn dat ik drugs deed tijdens deze inwerk periode. Lichtpuntjes op de horizon zijn belangrijk om te hebben, maar hou er niet met witte knokkels zo stevig aan vast als je enige anker om je hoofd boven water te houden mentaal.
 

8️⃣6️⃣

Badass junkie
De Leukste Thuis!
@Atwa
Je gaat hele conclusies trekken op basis van maar liefst 1 ervaring.

Los van het feit dat je eigenlijk geen drugs zou moeten gebruiken als je je zo slecht in je vel voelt als je antidepressiva nodig hebt, hebben amfetamines en SSRI's volgens mij geen wisselwerking. Misschien paratoxine wel (ik ken dat middel niet) maar op de bijsluiter staat ook al niks over een mogelijke wisselwerking met soortgelijke medicatie, dus wellicht is een en ander gewoon toeval geweest.
 

Roze Olifant

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Top Tripreporter
Ik reageer alvast even, niet te uitgebreid, want ben aan het werk. :wink: Maar wil wel alvast zeggen dat ik het knap vind (in een speedglow of niet) dat je dit - en dan bedoel ik je achtergrond en problemen, het daadwerkelijke report wil ik nog wat beter lezen - deelt. Het is persoonlijk en daar is moed voor nodig. Je stuk over angsten, depressie, laag zelfbeeld en geen liefde durven/kunnen ontvangen en de verandering die drugs daar in teweeg kunnen brengen/hebben gebracht raakte me; ik herken hier heel veel in. Wat betreft de wisselwerking, heb zelf een maand een SNRI (duloxetine) gebruikt, daarna overgegaan op Wellbutrin. Tijdens die maand duloxetine wel een keer speed gebruikt maar geen wisselwerking bemerkt (dat was wel anders met LSD trouwens; daar had ik 11 zegels van nodig i.p.v 3 lol). Tja, niet super slim om drugs te gebruiken bij depressie... maar wel iets wat ieder voor zich moet en kan bepalen. Verder wel met 8.6 eens dat het natuurlijk altijd oppassen is met conclusies trekken op basis van één ervaring. Ik had een relatief heftige 2C-B FLY trip (normaal vind ik niks heftigs aan FLY) vrij kort na ophoging van mijn medicatie, daar toen ook een topic over geopend, maar achteraf denk ik toch dat het waarschijnlijk toeval is geweest. Niet-kloppende gevolgtrekkingen zijn zo gemaakt.

Maar goed, ik heb dit deel van je verhaal nog niet goed genoeg gelezen, dus ik moet er misschien nog niet teveel over zeggen. Wilde gewoon wel alvast laten weten dat ik het dapper vind dat je dit opgeschreven en gedeeld hebt.
 

AphexTwin

Wijs gebruiker
Hoed af voor jouw open- en eerlijkheid.
Ik ben een trage lezer (dyslexie) en normaalgezien sla ik zulke lappen tekst over, maar jouw report dus niet. Je pent je verhaal makkelijk leesbaar en helder neer.

Jouw verhaal is op bepaalde punten herkenbaar voor me, maar ik beperk me in deze reactie tot jouw speed tripreport.

Zorg dat je eerst een spiegel van de paroxetine in je bloed hebt
Dit dus ja.

Natuurlijk is het beter om geen speed (of drugs in het algemeen) te gebruiken als je antidepressiva gebruikt. Zoals je zelf ook aanhaalt is dat extra riskant in de opstartfase / opbouw stabiele bloedspiegel.
Doch lijkt een kortwerkend middel zoals amfetamine me vrij vergevingsgezind, net omdat z'n impact omwille van z'n kortdurende werking niet té groot is en v. relatief snel voorbijgaande aard. Zelf gebruik ik, met toestemming v. m'n psychiater en op voorschrift, af en toe dexamfetamine (i.v.m. concentratieproblemen / ADD) naast m'n Wellbutrin (antidepressiva). En persoonlijk merk ik geen nadelige uitwerking vd. (dex)amfetamine op het effect vd. Wellbutrin.
Mijn combi gebruik verschilt dus vh. jouwe op 2 belangrijke punten, nl.:
  • ik ben de opstartfase vd. Wellbutrin ondertussen gepasseerd (ik had tijdens de opstart ook last v. duizeligheid btw en dat zonder combi gebruik, dus enkel door de Wellbutrin);
  • mijn voorgeschreven dosis dexamfetamine bedraagt amper max. 2 x 8,5mg/dag, dus idd een beperkte dosis.

Mijn eigen ervaring lijkt dus in overeenstemming met jouw getrokken conclusies.

Samenvattend ben ik het eens met @8️⃣6️⃣ dat je beter zo min mogelijk drugs gebruikt in jouw situatie, doch zie ik dan wel weer een logica in jouw (eenmalige) combi ervaring en kan ik me vinden in het door jou getrokken oordeel.

Succes met het vervolg van je behandeling (heb zelf positieve ervaringen met EMDR) en de antidepressiva. :)
 

Atwa

Experimenterende gebruiker
@Atwa
Je gaat hele conclusies trekken op basis van maar liefst 1 ervaring.

Los van het feit dat je eigenlijk geen drugs zou moeten gebruiken als je je zo slecht in je vel voelt als je antidepressiva nodig hebt, hebben amfetamines en SSRI's volgens mij geen wisselwerking. Misschien paratoxine wel (ik ken dat middel niet) maar op de bijsluiter staat ook al niks over een mogelijke wisselwerking met soortgelijke medicatie, dus wellicht is een en ander gewoon toeval geweest.
Ik kan alleen maar afgaan op een enkele ervaring inderdaad, maar ik wilde deze wel delen omdat er simpelweg weinig over te vinden is. Ik heb van te voren wel informatie geprobeerd op te zoeken, maar ik kwam daar wisselende informatie tegen. Het ene bericht zegt dat er geen wisselwerking is, de andere zegt dat het de werking van speed kan versterken en weer andere berichten zeggen dat je juist meer speed nodig hebt om een gewenst effect te halen. Mijn ervaring is dat het de effecten lijkt te versterken. Dit is is inderdaad na 1 enkele keer gebruik en ook tijdens de inwerkfase van de ssri wat ook meegeholpen kan hebben met hoe ik het ervaren heb, maar mij leek een waarschuwing geven wel op zijn plaats juist vanwege tegenstrijdige informatie die te vinden is online.

Daarnaast heb je natuurlijk gelijk dat het niet heel slim is om drugs te gebruiken als je niet lekker in je vel zit, maar de werkelijkheid is natuurlijk dat een hoop mensen dit wel doen. Het verhaal dat vooraf gaat aan mijn ervaring vorige week is dan ook niet bedoeld als excuus, maar als verklaring hoe ik tot het besluit gekomen ben om dit te doen. Ik weet dat daar maar een dunne scheidingslijn tussen zit en voor buitenstaanders komt het vaak op hetzelfde neer, maar dat is het in mijn hoofd niet. Daarnaast zijn er een hoop mensen die alcohol drinken om hun pijn te verzachten en als ik 10 bier op een jaar drink is het veel. Ik houd het op een paar keer per jaar speed of MDMA en ik gebruik geen enkele vorm van psychidelica, juist omdat mijn problemen voortkomen uit ptss. Af en toe een vorm van escapism nodig hebben lijkt me iets menselijks.

Het is niet voor niets dat ik in mijn conclusies ook zeg dat het niet slim was om te doen en dat je drugsgebruik niet moet misbruiken als een lichtpuntje op de horizon om je aan omhoog te trekken in het dagelijks leven. Maar we maken allemaal fouten en ik probeer anderen te waarschuwen niet de zelfde fouten te maken als ik gedaan had.
Wilde gewoon wel alvast laten weten dat ik het dapper vind dat je dit opgeschreven en gedeeld hebt.
Dank voor de fijne woorden.

Samenvattend ben ik het eens met @8️⃣6️⃣ dat je beter zo min mogelijk drugs gebruikt in jouw situatie, doch zie ik dan wel weer een logica in jouw (eenmalige) combi ervaring en kan ik me vinden in het door jou getrokken oordeel.

Succes met het vervolg van je behandeling (heb zelf positieve ervaringen met EMDR) en de antidepressiva. :)
Dank je, de EMDR lijkt inderdaad te werken, al is het een traag proces doordat er veel onderwerpen te behandelen zijn. De antidepressiva slik ik nu 3 weken en alle bijwerkingen lijken weg te blijven nu. De "rugzak" met depressie die ik mee moet trekken bij alles wat ik doe is nog niet weg, maar hij is wel een flink stuk verlicht. Dat maakt het een stuk minder inspannend om te blijven functioneren. Ik zit in ieder geval niet meer iedere avond na mijn werk voor me uit te staren als een zombie en de tijd uit te zitten tot ik naar bed moet. Dat is al een enorme verlichting.
 
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories
Bovenaan