Spelletje met jezelf spelen: Hoe diep kan ik in de put?

[heyol]

Heeft nog iemand het gevoel dat je op den duur een spelletje met jezelf speelt in de aard van: “Hoe ver kan ik mezelf dieper in de put duwen”?

Dat je semi-bewust jezelf slechter en slechter gaat behandelen, en steeds zwaarder gaat gebruiken omdat je denkt dat diep in de put je plaats is en je dat verdient?

 

[Don Draper]

Hoe meer ik in de put zit, hoe erger mijn gebruik.

Maar ook verwaarlozing, middelen als doel maken van het leven, op dagen met een lege agenda al gelijk beginnen met drugs, zo erg in een roes dat niks je meer boeit.

Neerwaarts spiraal. Ik ken het. Ik kom net uit zo'n korte periode wat helaas verkeerd afliep. Probeer m'n leven weer te verbeteren. (Wat een vicieuze cirkel is bij mij)

 

[Casrus]

Heeft nog iemand het gevoel dat je op den duur een spelletje met jezelf speelt in de aard van: “Hoe ver kan ik mezelf dieper in de put duwen”?

Dat je semi-bewust jezelf slechter en slechter gaat behandelen, en steeds zwaarder gaat gebruiken omdat je denkt dat diep in de put je plaats is en je dat verdient?

Ben zelf een 'binger'... is dat niet hetzelfde maar dan in het kort?

 

[Mindless]

Ja...

Laag zelfgevoel, dat me er toe aan deed zetten om nog dieper te zinken. Omdat ik niet zag hoe ik eruit kon komen, dacht ik: dan maar nog dieper, nog slechter. Ook als een soort wraak: is dit wat je me geeft universum/God? Prima, dan doen we het toch zo...

Het is (volgens Sigmund Freud) de death-drive. Wiki:

In classical Freudian psychoanalytic theory, the death drive (German: Todestrieb) is the drive toward death and destruction, often expressed through behaviors such as aggression, repetition compulsion, and self-destructiveness.

Iemand waar ik zelf veel naar heb geluisterd, is Shunyamurti. Hij maakt onderscheid tussen een zogenaamde "lower death drive" en een "higher death drive"

De "lower death drive" is min of meer Freud's beschrijving van de death drive.

De "higher death drive" is de drive naar destructie van je lagere verlangens. Het is niet zélf kapot (of soms zelfs dood) willen gaan, maar de drive om die negatieve gedachten/emoties/verlangens en dat compulsieve gedrag te ontstijgen door middel van zelf-accepatie, zelf-liefde.

 

[Zweevteev]

Zeker herkenbaar, vooral als ik last heb van m'n eetstoornis. Dan ga ik gewoon kijken hoeveel dagen in de week het me kan lukken om onder de 200kcal te blijven. Als ik m'n eetstoornis enigszins onder controle heb en ik mezelf de klote in wil werken met drugs, dan val ik weer terug in dagelijks alcohol, ketamine- en opiaatgebruik. Het spelletje van "hoe ziek kan ik mezelf maken" speel ik eigenlijk best regelmatig, omdat ik het gevoel heb dat hulpverleners niet goed inzien hoe slecht het met me gaat, ongeacht of ik dat goed met ze communiceer. Dan heb ik gewoon iets van "kennelijk werken mijn woorden niet genoeg om jullie duidelijk maken dat het echt heel slecht gaat, dus dan laat ik mijn daden maar voor me spreken." Extreem giftige manier van denken, maar ja.

 

[_shikantaza]

Ja, herkenbaar. Ik had mijn zelfwaarde en zelfvertrouwen helemaal weggesnoven. De enige optie om nog met mezelf om te kunnen gaan was om weer te gaan gebruiken. Dat gebeurde dan eigenlijk altijd na een gebeurtenis die mij mezelf stom deed vinden of zoiets. Ik weet niet of het nou de uitdaging was om zo diep mogelijk te zinken maar het hield zichzelf wel in stand, en uiteindelijk zonk ik ook diep. Dit heb ik uiteindelijk wel nodig gehad om na 3 jaar aanklooien een keer echt met overtuiging te stoppen.

 

[FerdFatoehaus]

Heeft nog iemand het gevoel dat je op den duur een spelletje met jezelf speelt in de aard van: “Hoe ver kan ik mezelf dieper in de put duwen”?

Dat je semi-bewust jezelf slechter en slechter gaat behandelen, en steeds zwaarder gaat gebruiken omdat je denkt dat diep in de put je plaats is en je dat verdient?

Ik begin dan met coke injecteren.

 

[Fairflower]

Heeft nog iemand het gevoel dat je op den duur een spelletje met jezelf speelt in de aard van: “Hoe ver kan ik mezelf dieper in de put duwen”?

Dat je semi-bewust jezelf slechter en slechter gaat behandelen, en steeds zwaarder gaat gebruiken omdat je denkt dat diep in de put je plaats is en je dat verdient?

Is dit geen verlangen om te stoppen, maar niet geloven dat je t kan, dus denken "als ik zover door ga tot ik niet meer kan dan stop ik vanzelf".
Ik herken het...maar uit een verhakkeld verlangen mezelf te doen stoppen.