Suicide. Wie heeft er, al of niet verslaafd, zich serieus mee bezig gehouden?

De Zandman

De Zandman

DF-koning
In het topic " vertrouwen in de huisarts " is dit ( heikele ) onderwerp terloops aan de orde gekomen.
Ik vind dit onderwerp, naast dus heikel, zeer interessant.
Dit, omdat het mij erg, erg lang heeft beziggehouden. En, af En toe nog steeds.
Hoeveel mensen hebben hier iets over te zeggen?
Had dit met het verslaafd zijn te maken, zo ja, in welke strekking?

En nu, hoe is dit nu?
Ik ben zeer benieuwd. Maar, wees toch met dit onderwerp voorzichtig met wat je schrijft.

Wees respectvol, en tactisch.
Ik vraag met name niet om allerlei methoden hiertoe te gaan beschrijven.
Daarvoor heb ik dit onderwerp niet bedoeld.
Het gaat mij om "de beleving" hiervan.

Heb jij hulp nodig?
Dan kun je contact opnemen met 113 Zelfmoordpreventie via 0900 0113 (24/7 bereikbaar) en 113.nl.
 
Laatst bewerkt door een moderator:
Een goed taboe om te doorbreken!
Persoonlijk zelf nooit suïcide gedachten gehad gelukkig, maar wel mensen in mijn omgeving en kom het beroepsmatig veel tegen.

Hoe deal jij nu met de soms nog opkomende gedachten @Legio Patria Nostra ?
 
Mijn inbreng in casu dit onderwerp is niet in enkele zinnen te beschrijven. Ik zal proberen om het niet te lang te maken i.i.g...

Elders hier op DF heb ik het weleens over een verbroken relatie gehad.
In mijn geval enorm, enorm pijnlijk, en het is vanaf dat moment, dat ik deze destructieve gedachtengang kreeg.
Niets was nog van belang.
Een vette drugs, en drankverslaving begonnen zich snel te ontwikkelen.
De suïcidale gedachten namen toe, ik was er dagelijks mee bezig, de verdovende middelen maakten eea weer draaglijk.
Dit ging enkele jaren zo door.
Suïcidaal zijn, gebruiken, onderdrukken, verder, en weer van voren af aan.

Totdat ik het idee kreeg, om iets speciaals te gaan doen, iets, wat niet iedereen zou kunnen.
Iets, waar je trots op kon zijn, in dienst van een overheid, iets wat risicovol was, alleen het momant suprême was eigenlijk nog onbekend.
Ook, of het al , of juist helemaal niet zou gebeuren. Het moest zwaar zijn, lichamelijk, dus, en met de dood te maken hebben. Of, beter gezegd, in een " link ' staan.

Het werd een reis naar Marseille, en resulteerde in een aanmelding, na een zeer zware keuring en selectieprocedure een inlijving in het Legion Etrangere.
Want, dit gaat niet zó maar.
De verhalen van " iedereen kan erin, moordenaars, whatever, je krijgt een nieuwe naam, en verder geen nieuws , wel, dit is dus gewoon gelul. Gelul in de ruimte.
Vergeet dit dus maar!

Dat werd een dienstname van 6 jaar, zo ongeveer, en ja, daar maak je wel het een en ander mee, soms link, soms minder, soms niet.
In ieder geval zeer intensief.

Na het moeten uittreden wegens een blessure die niet meer te herstellen was, bleef deze tijd plus ervaringen door mijn hoofd spoken.
Ik kreeg nachtmerries, en heb ptss ontwikkeld.
En ja, weer terug begin het gebruik weer, alcohol met name, totdat ik vond, dat het genoeg was geweest met die drank.
Ik ben ermee gestopt.

Dat wil helaas niet zeggen, dat het allemaal een goede afloop is geweest. Nee.
Dat gebeurt alleen in sprookjes...
Nog steeds, in de donkere momenten, denk suïcidaal. Jazeker. Je komt er nooit meer vanaf, zo lijkt het..

Ik was al zover, dat ik ben gaan uitzoeken waar ik de benodigdheden kon gaan krijgen/ halen.
Zover is het ( gelukkig!) Niet (nog,) niet gekomen.

Of dit verandert, ik kan het niet zeggen.

Je weet immers maar nooit...
 
Laatst bewerkt:
tja, ook ik heb wel met zulke gedachtes rond gelopen. Onder invloed en nuchter...
Het is nog nooit zover gekomen tot: echt een poging tot...
Wel heel vaak gefantaseerd over hoe ik het dan zou doen. Maar zoals ik al eerder ergens zei: Het is een bizarre 'state off mind' die me niet onbekend is.
Misschien dat ik hier later nog wel verder op reageer maar vind het voor nu wel even genoeg. Gevoelig onderwerp :blush: :neutral:
 
Legio Patria Nostra zei:
Had dit met het verslaafd zijn te maken, zo ja, in welke strekking?
Klik om te vergroten...
Ik denk dat het naïef is om te stellen dat het nooit voorkomt in ieder geval. Ik geloof ook niet dat het een gedachte is die onderdrukt moet worden.

Drugs destabiliseert natuurlijk en kan mensen doen aanzetten tot, maar ik geloof niet dat drugs op zichzelf een (basis)oorzaak kan wezen om over te gaan op handelen. Drugs is zogezegd eerder een middel dan een doel. Dat gezegd hebbende noem ik nog wel eens dat benzodiazepines een hoop mentaal leed kunnen verdrukken en doen escaleren. Als je niet op z'n minst enkele dagen nuchter bent geweest en ontwenning achter de rug hebt gehad kun je er beter nog even over nadenken.

Ik heb enkele mensen voorbij zien komen met soortgelijke context in kader van o.a. leeftijd, studie, middelengebruik en achtergrond voorbij zien komen die zichzelf van kant maakte. Mensen die genadeloos kunnen wezen simpelweg omdat het kon, soms juist op het moment dat een ander zich in verzwaarde context bevond. Mensen kunnen lelijke wezens zijn wanneer ze wanhopig, verhard of simpelweg opportunistisch zijn.

Ik krijg er soms wel eens zware oogleden van maar er zit teveel woede en trots in mij om het een serieuze poging te kunnen geven. Er zijn ook mensen die ik dat niet kan gunnen maar nog belangrijker is mij teveel gegund door mensen om mij heen om deze teleur te kunnen stellen. Het is mooi klote maar ik vrees dat ik het zal moeten uitzien.

Dat gezegd hebbende, juristen horen niet thuis in context van het onderwijs.
 
Ik heb het idee, dat op het moment dat je als je echt volkomen hooked bent, en eigenlijk alleen nog maar bezig bent met het ervoor zorgen dat je weer nieuwe drugs hebt voor je navolgende rush, ( ja, wat voor een kwaliteit van leven heb je dan nog) dat suïcide heel dichtbij kan komen.
In dit stadium ben je meestal alles kwijt, je leeft op straat en bent onder andere
afhankelijk van het Leger des Heils, voor eten en als het je lukt een slaapplaats, kr hebt geen uitzicht op een verbetering, tsja.
Dan, (alweer) zou ikzelf de overweging gaan maken.
Zonder meer.
 
Nooit de gedachte gehad, maar toen ik enkele maanden in mijn burn-out zat, kreeg ik wel begrip voor de gevoelens van mensen in een depressie. Je wilt gewoon dat het nare gevoel ophoudt.

Ik wens iedereen die met dergelijke gedachten loopt veel beterschap.
 
Een aantal jaar geleden met dergelijke klachten geworsteld. Mede door middelengebruik en samenloop van tegenslagen.

De hoeveelheid en soorten drugs die ik toen op de plank had konden mij de das om gedaan hebben. Een medische diagnose met de stempel levenslang veroordeeld had bij mezelf bevestiging gegeven dat als ik doodga daar geen probleem mee zal hebben. Dat uitte zich verder in een soort van "leef alsof het je laatste dag is" leefwijze. Tot er op een bepaald punt cathinone en coke binges van dagenlang op het schema kwamen. Dan liep het helemaal mis en kwam ik terecht in fases waar ik totaal niet meer wou leven en meer nam om de kwade zwarte gedachten weg te werken. Op het einde van de rit werd ik opgeslokt door deze suicidale levenswijze en heeft een spoedopname me gered. Tot op de dag van vandaag zie ik dat als de meeste zwarte periode van mijn leven. Zonder externe hulp was ik waarschijnlijk de pijp uit.
 
🐺PsyTekz zei:
Een aantal jaar geleden met dergelijke klachten geworsteld. Mede door middelengebruik en samenloop van tegenslagen.

De hoeveelheid en soorten drugs die ik toen op de plank had konden mij de das om gedaan hebben. Een medische diagnose met de stempel levenslang veroordeeld had bij mezelf bevestiging gegeven dat als ik doodga daar geen probleem mee zal hebben. Dat uitte zich verder in een soort van "leef alsof het je laatste dag is" leefwijze. Tot er op een bepaald punt cathinone en coke binges van dagenlang op het schema kwamen. Dan liep het helemaal mis en kwam ik terecht in fases waar ik totaal niet meer wou leven en meer nam om de kwade zwarte gedachten weg te werken. Op het einde van de rit werd ik opgeslokt door deze suicidale levenswijze en heeft een spoedopname me gered. Tot op de dag van vandaag zie ik dat als de meeste zwarte periode van mijn leven. Zonder externe hulp was ik waarschijnlijk de pijp uit.
Klik om te vergroten...
Mijn like op je bericht is bedoeld als I like dat je er nog bent en hulp hebt gekregen!
 
Ik heb hier ook al van jonge leeftijd meegezeten tot mijn 24. Namelijk nog geen drugs gewoon een gestoorde kinder-jeugd meegemaakt. Toen ik
drugs begon te gebruiken iets voor mijn 16. Had ik hier even geen last van omdat ik speed nam en nu nog. Maar na een tijdje ik was mezelf toen ook niet echt. Er was namelijk een speedjunk iets met mijn moeder begonnen. Ik had dadelijk door dit klopt niet zijn ogen en ingevallen gezicht tegen mijn ma zal hij wel iets anders gezegd hebben toen. En die kerel legde constant iets wat ik nooit gebruik hero op mijn kamer en ging hij zo zeggen er komt een vreemde geur van zijn kamer en mijn ma heeft dat een jaar allemaal gelooft. Dus ik had geen contact met mijn vader toen ik had niemand die me kon helpen. Toen ben ik zwaarder speed gaan gebruiken en ...... ben er zeker niet trots op , in totaal 8 OD van speed + benzo gehad. En toen kwam ik uit het ziekenhuis de laatste keer en ik heb die man ja laten we zeggen ik vond het raar een volwassen man horen janken van mij maar toen is die weggegaan en de wijkagent was op de hoogte van situatie. Die zei ik help liever uw zoon van de drugs dan die kerel want uw zoon heeft dit een jaar moeten mee kunnen omgaan. Maar goed we hebben die klootzak nooit meer gezien , en toen heb ik tegen men ma gezegd ik ga me vrijwillig laten opnemen voor mijn speedprobleem. En ik ze omhelsde me dadelijk en zei sorry zoon ik had achter u moeten staan....ik zei mam je bent mijn moeder en ik zat al aan de speed toen dus dat was wrm ik gekke dingen deed. En nadat ik uit het ziekenhuis kwam is alles ook beter gegaan zelfs terug contact met mijn vader , mijn ouders en ik komen goed overeen ze weten wel wat ik gebruik maar dat gebruik heb ik toch wel onder controle ook al lijkt dat soms van niet :) heel af en toe zijn die gedachten er nog maar ik heb ook hier mee leren omgaan en ik ben blij dat ik me toen heb laten opnemen dat heeft me wel geholpen. Sorry van tekst , maar dit leg je ook niet zomaar uit , hopelijk heb je er wat aan. Grtjs
 
Ja ik weet het en dat is ook maar ik was echt even volledig weg en toen wat berichten geschreven en heel verward mja ik dacht da ze me aan het uitlachen waren , was wrs ook wel haha maar toen voelde ik me flink naar de klote.
 
Zelfmoordgedachten heb ik al van jongs af aan. Dat was meestal gewoon van straks vermoord ik mezelf als iedereen weg is wat ik wel meende. Toen ik 15 werd ben ik xtc beginnen gebruiken, ik had al benzo's en pijnstillers gebruikt aan me 14 maar dat was toen nog sporadisch. Door de xtc's en al de rest wat ik ook in godsnaam nam werden deze gevoelens sterker tot ze geen gedachten meer waren. Ik was 16 jaar had zaldiar 37,5 mg thuisliggen. Alles leek normaal maar ik had die dag beslist om gewoon 3 strips zaldiar, 3 strips flunitrazepam ook een strip van een soort hartslag pillen. Ik had gezegd tegen me pa dat ik een xtc heb genomen zo vermoed hij niks als ik wat raar doe in het begin. Maar ik heb me mispakt me hart ging aan 100km/u ik dacht dat me hart uit me borst zal springen, het was net alsof ik 100 shots of adrenaline kreeg. Next thing blackout. ik word wakker in de ambulance, ik weet nog goed dat ik draaide in me hoofd en dat ik stemmen van de ambulanciers en me pa hoorde. Ze hebben me maag leeggepompd. Toen voelde ik me wat crappy.
Die periode van me leven heb ik een heel diep zwart gezeten. Tot op vandaag denken me ouders dat ik maar 10 zaldiars heb genomen maar ze weten de hoeveelheid en ook van me zelfmoordpoging. Nu heb ik soms nog die gedachten maar dat gebeurt een paar keer op een jaar misschien, niet meer zoals vroeger.
Dit is de eerste keer dat ik het ergens zeg of schrijf dat ik een poging heb gedaan. De details hou ik liever achterwege want ik wil niemand schuld toewijzen ook al is het mijn schuld dat ik het gedaan heb. Drugs en medicatie hield die gedachten en gevoelens ook weg. Maar ik kan er nu beter mee omgaan.
Heb altijd gedacht dat ik "anders" was omdat ik stil ben en het gevoel van anders denken en niet veel zegt maar soms begrijpen de mensen me daar niet in, de meeste wel en dan weten ze hoe ik ben en die weten ook dat ik kan praten maar ik ben wat introvert dus zal ik spreken als ik op het moment wil spreken.
 
Respect, kerel. Respect!
Hoe voel je je nu, na het schrijven van dit zeer beladen stuk?
Het gaat er nooit om, wie er schuld heeft aan het een of ander. Totaal onbelangrijk.
Het gaat erom, dat je zwarte sneeuw ziet, en de uitweg niet kunt vinden.
Het gaat erom, hoe diep je hebt moeten gaan, en vervolgens hoe je het gered hebt, en er dus nog altijd bent!
 
Laatst bewerkt:
Legio Patria Nostra zei:
Respect, kerel. Respect!
Hoe voel je je nu, na het schrijven van dit zeer beladen stuk?
Het gaat er noout om, wie er schuld heeft aan het een of ander.
Het gaat erom, hoe diep je hebt moeten gaan, en vervolgens hoe je het gered hebt, en er dus nog altijd bent!
Klik om te vergroten...
Het deed wel wat deugd al die emoties en gevoelens dat ik het wel wat heb kunnen wegschrijven.
Ik had wel zo een minuut vrijheid, precies alsof ik op een golf zat met een bodyboard van 3 meter :wink:
Er zijn nog andere dingen die ook dezelfde diepte gaan maar voor alles is er een plaats en tijd.
Vond het hier gemakkelijker te delen dan met iemand in het echt want schrijven gaat altijd gemakkelijker hoe erg sommige situaties ook kunnen zijn.
Zelf wil ik niemand onnodig leed toedienen waar ze bij gaan denken dat het hun schuld is, daar zou ik me dan slecht en schuldig bij voelen dus soms is de beste optie om het ergens weg te steken.
"Let bygones be bygones"
 
Dat ergens wegsteken, dat is maar een tijdelijke hulp.
Want, hoe dan ook het komt te pas en te onpas weer naar boven.
Hoe temeer je wegsteekt, Hoe te moeilijker het wordt om schoon schip te kunnen maken.
Wegsteken, onderdrukken, het werkt niet....
 
Legio Patria Nostra zei:
Dat ergens wegsteken, dat is maar een tijdelijke hulp.
Want, hoe dan ook het komt te pas en te onpas weer naar boven.
Hoe temeer je wegsteekt, Hoe te moeilijker het wordt om schoon schip te kunnen maken.
Wegsteken, onderdrukken, het werkt niet....
Klik om te vergroten...
Nja daar heb je gelijk in helaas...
In sommige situaties uit zich dat soms in een verkeerde beweging wat wel opluchting geeft maar het brengt een omgekeerde reactie helaas.
 
En dus....omgekeerde reacties, verkeerd begrip, wat krijg je dan. Ik denk, dat Barend
Servet dit 40jaar geleden al bezong.
Kennen jullie dit nog? Het ging toen ongeveer, zó.

waar gaat dat heen
Hoe moet het gaan
Waar komt die rotzooi toch vandaan....
Wat moeten wij
In ons bestaan
De wereld is al aan t' vergaan....
-- -
Waar eens, de booooterbloemen groeiden..
Staat nu......een maahaaaf paaleis.....

Ik moet wel zeggen dat ik behoorlijk onder invloed ben van een dissociatief stofje, wat ik nog nooit eerder heb gehad, wat 2FDCK had moeten zijn, en sooodeju het is absoluut iets anders.

Testen laten, het kan door die kut corona niet meer nu, en dat is jammer.
Maar, ik bewaar de rest en wanneer ik weer kan laten testen, dan doe ik dit zeer zeker!
Typisch.
Altijd gekregen, wat ik besteld had.
Ik had een zeer betrouwbare vendor. En nou dit. Tsjeeeesesss
En nu? Foute koek. Wat ik besteld had, 2FDCK, dus, dat is dit goedje zeer zeker niet.
En dus wil ik weten, wat het dan wél is.
Uiteraard.
 
Ik heb in m'n jonge jaren wel vaak afgevraagd wat het leven eigenlijk voor nut heeft maar niet meer dan dat. Al kon ik om deze gedachtes soms best depressief worden. Voor mij was het soms alsof ik in een gekke huis was gestopt. Gekkehuis de wereld. (denk ik vaak nog overigens :wink: )

De enige keer dat ik een nacht lang wel zelfmoord gedachtes heb gehad was tijdens een wat trieste periode in mijn leven waar ik een SSRI voorgeschreven kreeg. Ik moest beginnen met de helft van de gebruikelijke startdosis een uur voor het slapen gaan.... Nou... deze nacht is het meest verschrikkelijke nacht in mijn leven geweest!! Die nacht heb ik mij trillend, ziek, steenkoud, zwetend mezelf dood gewenst. Hopend om niet meer wakker te worden. Ik schrok ook zelf ontzettend van deze gedachtes. Maar actief zelf het leven beëindigen is volgens mij ook toen niet in mij opgekomen. Al helpt het natuurlijk dat ik volledig bewust was dat dit voor het grootste gedeelte door die SSRi kwam. Natuurlijk daarna nooit meer aan iets van antidepressiva gedacht. Mij veel te gevaarlijk spul.
 
Actief eruit stappen, wordt vaak als " laf " beoordeeld.
Je bent een slappe zak, zo zegt men dan, omdat je er de brui aan wilt gaan geven, i.p v. dóór te vechten tegen de depressieve gevoelens waar je mee worstelt.
: ach kerel, achter de wolken schijnt de zon, morgen is het Wel weer over de. Even doorbijten!

Ik vind dit een werkelijk onbegrijpelijke, en totaal verkeerde zienswijze.
Zo is het meestal nooit. Zo werkt het niet. Nee. Echt niet...

Allereerst, om daadwerkelijk de daad bij het woord te gaan voegen, daarvoor is heel veel moed nodig.
Want zover gaan, dat doe je niet zómaar.
Daar gaat een heel proces aan vooraf.
Soms een heel, heel langdurig proces.
De manier alleen al gaan uitkiezen.

( nee, geen details zijn hier gewenst om te gaan benoemen!)

De voorbereiding. Het zich gaan afvragen, wat er na het inslapen met je ziel gaat gebeuren. ( hierover zijn vele vertellingen, al vanaf de Griekse Oudheid, zo ook beschreven in de Koran )
Soms zijn drugs een aanleiding om net niet, of juist net wel over de laatste grens te gaan.

Ik heb in mijn donkere dagen hier zeer veel over nagedacht.
De gang van zaken zoals in de Griekse Oudheid staan me wel aan, maar die in De koran zijn genoemd, óók . Alleen:

Er is niemand teruggekomen om ons te vertellen wat ons te wachten staat.
Er was dan wel een bijbelse vertelling over ene meneer Lazarus, die door here Jezus zelf, uit De dood weer tot leven zou zijn gewekt.
Alleen vertelt dit verhaal jammer genoeg niet, wat deze Lazarus dan wel daar gezien en gehoord heeft...

Het is de enige echte zekerheid in ons leven.
Wij allemaal gaan ooit, vroeg of laat, zelf meemaken wat er gebeuren gaat.
Dat staat vast.

En dan was er de discussie over de zgn. Pil v aan Drion.
Deze zou bedoeld zijn geweest om ouderen van dagen, die " klaar" zouden zijn met hun leven, de gelegenheid bieden om zelf het moment van eruit stappen, te bepalen.
Wel, voor hen, deze pil is er ( nog ) steeds niet.
Gaat er ook niet komen.
Maar dan, deze pil, voor mensen, die n i e t tot die specifieke groep van ouderen behoren. Zoals:

De groep, voor wie dit topic bedoeld is.
De groep, die chronisch zeer zware depressies heeft.
De groep, die door misbruik zeer zwaar beschadigd is, en niet meer kan functioneren.
De groep, die psychisch zwaar belast zijn, zonder enig vooruitzichten.
De groep van zeer zwaar verslaafden, die never nooit meer zonder hun middelen kan.
En zo zijn ver nog veel meer groepen, of...eenlingen.
Hebben deze groepen zelf het recht om te kunnen beslissen " ik stop ermee"?

Ik vind : jazeker!

Alleen : niet te lichtvaardig mee omgaan.
Het mag niet zo zijn van : vandaag de vraag, en overmorgen de daad.
Zorgvuldigheid is natuurlijk belangrijk.
Alleen: hoe moeilijk moet het zijn?
En: mag iemand je helpen, en moet het absoluut een arts zijn?

Wat vinden we er nu van?
Is een en ander nu goed geregeld?
 
Hierbij voeg ik nog dit:
Vanavond had ik nog een heel heel klein beetje " disso" getest.
Van dat laatst bestelde grammetje, dus.
Bevindingen:

De smaak was toch a la 2fd.
Ja.
De werking dus beslist niet.
Typisch als je deze drug neemt, dat je niet eens meer je gedachten onder woorden kunt brengen, ( dan weet je dus ook Hoe dat is voor mensen met een hersenbloeding, die wél iets wíllen zeggen, maar dat niet meer kunnen,
Ergo : dat is erg, heel Erg klote,

En voorts allerlei zeer diepgaande elementen van zienswijzen/ discussies te gaan beredeneren in de gedachtenwereld. Onderwerp:
In dit topic dus, suicide.
Conclusie betreffende deze disso:
Dit is rotzooi. Niet meer in te nemen.
Het restant gaat later naar de testers.

Met corona zijn de vendors misschien niet meer betrouwbaar.
 
Laatst bewerkt:
Legio Patria Nostra zei:
Hierbij voeg ik nog dit:
Vanavond had uk nogbeensnheel heel klein beetje " disso" getest.
De smaak was toch a la 2fd.
Ja.
De werking dus beslist niet.
Typisch als je deze drug neemt, dat je niet eens meer je gedachten onder woorden kunt brengen, ( dan weet je dus ook Hoe dat is voor mensen met een hersenbloeding, die wél iets wíllen zeggen, maar dat niet meer kunnen,
Ergo : dat is erg, heel Erg klote,

En voorts allerlei zeer diepgaande elementen van zienswijzen/ discussies te gaan beredeneren in de gedachtenwereld. Onderwerp:
In dit topic dus, suicide.
Conclusie betreffende deze disso:
Dit is rotzooi. Niet meer in te nemen.
Het restant gaat later naar de testers.

Met corona zijn de vendors misschien niet meer betrouwbaar.
Klik om te vergroten...
Gaat het wel goed met je ?
 
Ehhh. Gisterenavond niet , nee.
Nu vanmorgen gaat het weer beter.

Anyway.
Met dat laatste spul ben ik geflikt.
Kan niet anders....
 
Ik heb me er 2 jaar geleden heel erg mee bezig gehouden. Heb ook pogingen gedaan. Nu ben ik wel blij dat ik er nog ben. Ik zou het ook echt niet meer durfen. Dit jaar heb ik nog een vriend verloren door zelfmoord.
 
Ik werk als verpleegkundige op een High- en Intensive Care afdeling in een psychiatrisch ziekenhuis. Om deze reden heb ik er wel regelmatig mee te maken, vorige week heeft ook een patiënt in mijn dienst zich gesuïcideerd.

Vanmiddag hebben we er ook een evaluatie over, ik merk dat ik er toch best wel last van heb.
 
Ja, daar is hulp voor. Maar ik wil het niet groter maken voor mezelf dan het is. Ik werk op een acute opnameafdeling en zulke dingen gebeuren, hoe erg dat ook is.

Ik heb met mezelf afgesproken dat ik eerst de evaluatie ga afwachten, omdat de psychiater en de betrokkene collega's daar ook bij zijn. Als dat niet helpt, wil ik zeker wel verder kijken.
 
Ik heb zelf eens moeten meemaken, dat een mmedepatient suïcide wist te plegen in haar kast met kleding!
Hoe ze zit voor elkaar heeft weten te krijgen, dit iS mij nog altijd onbekend.
Ik vind wel, dat het getuigt van een zeer creatief denkvermogen......
 
Ja dat is waar. Maar als mensen een einde aan hun leven willen maken, vinden ze toch wel manieren. Het enige wat je als hulpverlener kan doen is er zijn, want voorkomen kan je het toch niet altijd. Mensen met suïcideklachten zitten toch in een crisis.

Helaas is het niet als met een gebroken been, dat je via een echo kan zien waar de breuk zit. Je weet niet wat iemand voelt en wat diegene meemaakt, dat maakt het zo moeilijk.
 
Toen ik 16 was, was ik enorm depressief en heb ik maanden lang, dag in dag uit, meerdere keren per dag wel aan zelfmoord gedacht; hoe ik het zou doen, met wat ik het zou kunnen doen, wanneer ik het zou doen, of ik nog een afscheidsbrief zou nalaten en zo ja, wat er dan in zou staan... al die details vulden een aanzienlijk groot deel van waar ik dagelijks aan dacht in die periode. Ook letterlijk de zin "ik wil dood" kwam vaak gewoon tijdens het doen van willekeurige dingen in me op. Ook altijd als ik op de fiets zat en ik iedere keer dezelfde route moest fietsen, zat mijn lichaam op de automatische piloot, terwijl ik zelf tijdens die momenten hele intense dissociaties had waarin ik heel veel traumatische gebeurtenissen herleefde of hypothetische situaties die daarop zouden kunnen volgen eraan begon te plakken. Ik leefde gewoon in een nachtmerrie waarvan ik dacht dat er nooit een einde aan zou komen. Ik dacht dat ik me nooit meer niet zo miserabel als toen zou kunnen voelen en was compleet het gevoel van gelukkig zijn ontleerd. Gelukkig was dat niet zo en heb ik in 2018 een fleurige periode gehad (door psychedelische drugs, best wel belangrijk om erbij te vermelden) maar sinds begin dit jaar zijn de suïcidale gedachten weer terug. Het verschil is nu alleen dat ik weet dat ik gewoon niet in staat ben om zelfmoord te plegen door een mislukte (duh) zelfmoordpoging en de reflectie die ik daarover gedaan heb na die gebeurtenis. Ik durf het namelijk gewoon niet, omdat ik te bang ben om extreme pijn te ervaren. Als ik 100% zeker zou weten dat ik er geen schrijntje van zou voelen, dan zou ik het op momenten waarin ik in mijn diepste dal zit het nog serieus overwegen, maar dat is dus niet het geval. Die depressiviteit zorgt er wel voor dat ik nog veel roekelozer ben met drugs dan ik al was. Drugs waarvan ik zei dat ik ze nooit zou doen zijn nu ineens niet meer zo gek in mijn ogen, omdat ik alleen maar kijk naar welk effect ik eruit kan halen (oxycodon is een goed voorbeeld ervan). Alles om maar even van de wereld te zijn en me goed te voelen. Ben me ervan bewust dat dat enorm slecht is, maar het is niet alsof suïcidaliteit ratio enorm in acht neemt voordat het toelaat, bij mij in ieder geval.

Ik heb 2 jaar bij een psychiater gelopen en ik zit nu sinds kort bij 2 therapeuten die me helpen met PTSS, verslaving en ADD, dus hulp is er wel en ik heb iets om op terug te vallen, maar momenteel lijk ik eigenlijk alleen maar te vallen in plaats van dat ik enigszins terugspring naar een gezonde mentale staat. Het is enorm zwaar en ontmoedigend om gewoon geen progressie te zien, alsof het allemaal gewoon voor niets is, al weet ik dat dat niet zo is, aangezien ik iedere dag opnieuw ontzettend veel over mezelf leer, maar ook dat maakt me heel onzeker, want het geeft me het idee dat ik gewoon continu gedesillusioneerd ben en totaal geen grip heb op wat er nu werkelijk allemaal aan de hand is in mijn hoofd en om me heen. Ik zit vast in een gevangenis die ik zelf gemaakt heb en nog steeds aan het versterken ben, omdat er steeds meer trauma bijkomt en ik het oude trauma nog helemaal niet verwerkt heb.

Maar goed, bedankt voor het openen van dit topic. Het was misschien wel ergens goed voor dat ik dit voor mezelf heb uitgetypt. Het maakt de enorme abstracte rommel in mijn hoofd wat concreter.

Edit: de behandeling voor verslaving is momenteel eigenlijk voornamelijk doordat ik ketamine heel erg misbruik. Het zorgt ervoor dat ik me euforisch voel en als ik k-hole dan geeft het me vaak ook best wel veel flashbacks waarvan ik denk dat ze zinnig zijn, terwijl ze er eigenlijk alleen maar voor zorgen dat ik extreem veel pieker, waardoor ik nog méér ketamine neem om te kalmeren, et cetera. Werkt voor geen meter dus, maar ik heb geen beter alternatief waar ik naar kan grijpen momenteel.
 
Laatst bewerkt:
Hoe herkenbaar is dit voor mij.
Geloof me als ik zeg, dat ik heel goed weet, wat je doormaakt.
Zwarte sneeuw, noem ik het..ja. Ook ik heb ptss. Alleen, de hulp in de vorm zoals deze nu is gegoten, in casu groepstherapie, daarvoor pas ik. Ja.
Dat maaktnhet nog veel erger, dan dat het al is.
Als je daar zit in een kringetje, en je krijgt er alle denkbare ellende van die anderen er nog eens bij, dan blokkeer ik.
Daar zit ik niet op te wachten!
Juist het feit, dat ik geen zekerheid had, om te kunnen weten dat wanneer ik de daad bij het woord wilde gaan voegen, de methode niet voor de volle honderd procent werkzaam zou zijn, heeft me er tot nu toe van weerhouden.
Verbeeld je, dat het net niet lukt, en je met hersenschade als kasplantje verder zou moeten, maakt, dat ik er voorlopig afstand van neem. Het dus nog niet doe...
 
Legio Patria Nostra zei:
Hoe herkenbaar is dit voor mij.
Geloof me als ik zeg, dat ik heel goed weet, wat je doormaakt.
Zwarte sneeuw, noem ik het..ja. Ook ik heb ptss. Alleen, de hulp in de vorm zoals deze nu is gegoten, in casu groepstherapie, daarvoor pas ik. Ja.
Dat maaktnhet nog veel erger, dan dat het al is.
Als je daar zit in een kringetje, en je krijgt er alle denkbare ellende van die anderen er nog eens bij, dan blokkeer ik.
Daar zit ik niet op te wachten!
Juist het feit, dat ik geen zekerheid had, om te kunnen weten dat wanneer ik de daad bij het woord wilde gaan voegen, de methode niet voor de volle honderd procent werkzaam zou zijn, heeft me er tot nu toe van weerhouden.
Verbeeld je, dat het net niet lukt, en je met hersenschade als kasplantje verder zou moeten, maakt, dat ik er voorlopig afstand van neem. Het dus nog niet doe...
Klik om te vergroten...
Zelf heb ik nog nooit groepstherapie gedaan. Ik ben er wel benieuwd naar, want het vooroordeel dat ik erover heb is dat het voor mij waarschijnlijk ook compleet waardeloos is, aangezien ik van mezelf al heel open ben 1 op 1 en ik niet denk dat de inbreng van anderen me heel veel nieuwe, nuttige inzichten zal bieden (in gedachten houdend dat ik genoeg vrienden heb die ook hele intense problemen hebben en waar we uitgebreid over praten; het helpt maar in bepaalde mate en daarna is het gewoon echt tijd voor een deskundige die je helpt, anders leg je gewoon te veel van je eigen bagage bij een ander of andersom, wat ik allebei meegemaakt heb, meerdere keren). Misschien dat ik er baat bij zou hebben als mijn therapeut niet de juiste vragen zou stellen, maar degene die ik nu heb is oprecht wel goed en weet waar hij me heen leidt. Met mijn eerste psychiater had ik dat totaal niet.
 
Als het niet " klikt " met jouw psychiater, dan is het zaak om een andere te nemen.
Op een seconde opinion heb je altijd recht.
Het is volkomen zinloos, en een verspilling van tijd en moeite, om bijv een psychiater te blijven modderen, die voor jouw beleving niet de goede voor je is.
Dus: zoek een andere!
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer

Similar threads

Linda1979
Hulp gevraagd bij afbouw lorazepam
Reacties
21
Weergaven
6K
De Zandman
De Zandman
N
overdosis methylfenidaat
Reacties
9
Weergaven
9K
KropSla
KropSla
Terug
Bovenaan