Ik twijfelde of ik het topic bij de ‘natuurlijke empathogenen’ of in 'de coffeeshop' moest plaatsen. Uiteindelijk is het verhaal langer geworden dan verwacht en lijkt het me hier het meest relevant.
Komtie: Laatst liep ik wat rond te kloten en vond ik een filmpje over hoe je een soort vaporizer van een gloeilamp kan maken. Creatief als ik ben, besloot ik daar eens mee aan de slag te gaan.
Netjes de bulb schoongemaakt en het glas verwijderd met zout en water. Doppie erop, pennetje erdoorheen en vastgetaped. Wat wiet en ook maar wat hasj erin geflikkerd en onder een kaarsje gehouden. Er ontstond al vrij snel smoke, ik hijs het in, maar voel nog niks. Er zat nog steeds bud in, dus ik verwarm weer boven het kaarsje. Weer een hijs, en nu voel ik een héél klein beetje effect. Ik zag dat er nog een paar brokken hasj inlagen en probeerde het een derde keer. Dit keer liet ik de bulb er een stuk langer boven en kwam er ook veel meer smoke in los.
Ik hijs en voel een hele 'scherpe' lucht mijn longen ingaan. Mijn eerste reactie is om de smoke uit te proesten, maar die reflex weet ik te onderdrukken, ik was immers benieuwd naar het effect. Na zo'n 20 seconden moet ik mijn longinhoud toch laten gaan en begin ik direct stevig te hoesten. Ik besluit naar mijn wastafel te lopen om een slokje water te nemen en merk direct dat ik behoorlijk lauw ben, omdat recht lopen wat moeilijk gaat.
Het hoesten houdt aan en inademen gaat moeizaam. Bij het inademen van lucht krijg ik na één tel al een stekende pijn in mijn keel/luchtpijp, waardoor ik slechts heel kort kan inademen, het drinken van water helpt niets. Omdat het hoesten en de pijn blijft en alleen maar verergert, begin ik me zorgen te maken dat de hete lucht schade heeft aangebracht aan mijn keel, longen of stembanden. Direct probeer ik iets te zeggen, om te ervaren of dat nog wel gaat. Gelukkig voel ik geen pijn en hoor ik niets vreemds aan mijn stem. Het hoesten houdt evenwel aan en wordt zelfs zo erg dat het leidt tot braakneigingen.
Needless to say, voelde ik me zwaar fucked up. Ik zat half op mijn knieën op de grond en probeerde mezelf in bedwang te krijgen. Maar het enige dat door mijn kop spookte was hoe ik in godsnaam aan de dokter en later mijn ouders moest gaan uitleggen, hoe ik aan die brandwonden in mijn luchtpijp was gekomen.... Uit ellende besloot ik na een kwartiertje dat het een goed idee zou zijn om op bed te gaan liggen. Toen ik richting mijn bedje strompelde merkte ik pas écht hoe lauw ik was, want mijn gevoel voor evenwicht was ver te zoeken. Toen ik er eenmaal in lag begon ik vervolgens goed hard te spacen.
Ik voelde overal tintelingen op mijn lichaam en een aanhoudend trillend geluid dat in golven door mijn oren suisde. Het geluid van de televisie leek in dezelfde golven door te komen, soms vertraagd en wisselend qua volume. Ik kon er in ieder geval geen touw meer aan vastknopen. Het beeldscherm was ook moeilijk te zien, omdat ik allerlei lichtstralen vanuit het beeld rond het scherm zag. Die ging dus maar uit.
Ik sloot mijn ogen om te proberen in slaap te vallen. Direct flashte ik terug naar 2 weken eerder, naar mijn eerste paddotrip. Ik zag eenzelfde soort beelden, patronen en energiestromen voorbij komen en voelde me net als in de paddotrip half buiten mijn eigen lichaam zweven. Ik herinnerde me ook ineens hoe geluiden in mijn hoofd vervormden tijdens die trip, op eenzelfde manier als het geluid van de televisie die avond zo vervormd raakte.
De drang om te hoesten was inmiddels bijna weer verdwenen en de pijn in mijn keel en luchtpijp nam ook af. Inmiddels voelde ik me al lang niet kut meer en begon ik er gewoon van te genieten, die paddo trip was namelijk goed bevallen en ik had wel zin om weer op eenzelfde manier te trippen. Uit nieuwsgierigheid ging ik een stukje lopen door mijn kamer. Dat ging meer van links naar rechts dan rechtdoor, wat zeer vermakelijk voor mijzelf was.
Ergens had ik zin om naar buiten te gaan om te kijken wat er zou gebeuren, maar ik had mijn kleren al uit en het was laat op de avond, dus besloot ik maar terug in bed te kruipen. Daar heb ik vervolgens nog ruim 2 uur verder getript, alvorens ik in slaap viel, waardoor het in totaal zo'n 3 uur heeft geduurd.
Het was by far de meest bizarre ervaring die ik ooit met wiet of hasj heb gehad. Ik ging zó heftig dat ik serieus zat na te denken (voor zover dat ging) of ik niet per ongeluk iets anders binnen had gekregen die deze effecten veroorzaakte. Tenzij er een stofje aan de binnenkant van gloeilampen zit dat je kan laten trippen, kan ik niets bedenken. De enige logische verklaring die ik heb is dat dit 'vaporizen' ergens iets in mijn kop heeft getriggerd waardoor ik terugflashte naar mijn recente paddotrip.
Nu ben ik eigenlijk wel benieuwd of er meer mensen zijn die weken later terug in een paddotrip zijn geraakt of iets soortgelijks hebben meegemaakt....
Komtie: Laatst liep ik wat rond te kloten en vond ik een filmpje over hoe je een soort vaporizer van een gloeilamp kan maken. Creatief als ik ben, besloot ik daar eens mee aan de slag te gaan.
Netjes de bulb schoongemaakt en het glas verwijderd met zout en water. Doppie erop, pennetje erdoorheen en vastgetaped. Wat wiet en ook maar wat hasj erin geflikkerd en onder een kaarsje gehouden. Er ontstond al vrij snel smoke, ik hijs het in, maar voel nog niks. Er zat nog steeds bud in, dus ik verwarm weer boven het kaarsje. Weer een hijs, en nu voel ik een héél klein beetje effect. Ik zag dat er nog een paar brokken hasj inlagen en probeerde het een derde keer. Dit keer liet ik de bulb er een stuk langer boven en kwam er ook veel meer smoke in los.
Ik hijs en voel een hele 'scherpe' lucht mijn longen ingaan. Mijn eerste reactie is om de smoke uit te proesten, maar die reflex weet ik te onderdrukken, ik was immers benieuwd naar het effect. Na zo'n 20 seconden moet ik mijn longinhoud toch laten gaan en begin ik direct stevig te hoesten. Ik besluit naar mijn wastafel te lopen om een slokje water te nemen en merk direct dat ik behoorlijk lauw ben, omdat recht lopen wat moeilijk gaat.
Het hoesten houdt aan en inademen gaat moeizaam. Bij het inademen van lucht krijg ik na één tel al een stekende pijn in mijn keel/luchtpijp, waardoor ik slechts heel kort kan inademen, het drinken van water helpt niets. Omdat het hoesten en de pijn blijft en alleen maar verergert, begin ik me zorgen te maken dat de hete lucht schade heeft aangebracht aan mijn keel, longen of stembanden. Direct probeer ik iets te zeggen, om te ervaren of dat nog wel gaat. Gelukkig voel ik geen pijn en hoor ik niets vreemds aan mijn stem. Het hoesten houdt evenwel aan en wordt zelfs zo erg dat het leidt tot braakneigingen.
Needless to say, voelde ik me zwaar fucked up. Ik zat half op mijn knieën op de grond en probeerde mezelf in bedwang te krijgen. Maar het enige dat door mijn kop spookte was hoe ik in godsnaam aan de dokter en later mijn ouders moest gaan uitleggen, hoe ik aan die brandwonden in mijn luchtpijp was gekomen.... Uit ellende besloot ik na een kwartiertje dat het een goed idee zou zijn om op bed te gaan liggen. Toen ik richting mijn bedje strompelde merkte ik pas écht hoe lauw ik was, want mijn gevoel voor evenwicht was ver te zoeken. Toen ik er eenmaal in lag begon ik vervolgens goed hard te spacen.
Ik voelde overal tintelingen op mijn lichaam en een aanhoudend trillend geluid dat in golven door mijn oren suisde. Het geluid van de televisie leek in dezelfde golven door te komen, soms vertraagd en wisselend qua volume. Ik kon er in ieder geval geen touw meer aan vastknopen. Het beeldscherm was ook moeilijk te zien, omdat ik allerlei lichtstralen vanuit het beeld rond het scherm zag. Die ging dus maar uit.
Ik sloot mijn ogen om te proberen in slaap te vallen. Direct flashte ik terug naar 2 weken eerder, naar mijn eerste paddotrip. Ik zag eenzelfde soort beelden, patronen en energiestromen voorbij komen en voelde me net als in de paddotrip half buiten mijn eigen lichaam zweven. Ik herinnerde me ook ineens hoe geluiden in mijn hoofd vervormden tijdens die trip, op eenzelfde manier als het geluid van de televisie die avond zo vervormd raakte.
De drang om te hoesten was inmiddels bijna weer verdwenen en de pijn in mijn keel en luchtpijp nam ook af. Inmiddels voelde ik me al lang niet kut meer en begon ik er gewoon van te genieten, die paddo trip was namelijk goed bevallen en ik had wel zin om weer op eenzelfde manier te trippen. Uit nieuwsgierigheid ging ik een stukje lopen door mijn kamer. Dat ging meer van links naar rechts dan rechtdoor, wat zeer vermakelijk voor mijzelf was.
Ergens had ik zin om naar buiten te gaan om te kijken wat er zou gebeuren, maar ik had mijn kleren al uit en het was laat op de avond, dus besloot ik maar terug in bed te kruipen. Daar heb ik vervolgens nog ruim 2 uur verder getript, alvorens ik in slaap viel, waardoor het in totaal zo'n 3 uur heeft geduurd.
Het was by far de meest bizarre ervaring die ik ooit met wiet of hasj heb gehad. Ik ging zó heftig dat ik serieus zat na te denken (voor zover dat ging) of ik niet per ongeluk iets anders binnen had gekregen die deze effecten veroorzaakte. Tenzij er een stofje aan de binnenkant van gloeilampen zit dat je kan laten trippen, kan ik niets bedenken. De enige logische verklaring die ik heb is dat dit 'vaporizen' ergens iets in mijn kop heeft getriggerd waardoor ik terugflashte naar mijn recente paddotrip.
Nu ben ik eigenlijk wel benieuwd of er meer mensen zijn die weken later terug in een paddotrip zijn geraakt of iets soortgelijks hebben meegemaakt....
