Raketje
Belezen gebruiker
Dit is puur om het van me af te schrijven... Doe ermee wat jullie willen
Ik ben al een tijdje bekend met 3mmc. En toen mijn dealer mij vanmiddag een appje stuurde dat hij nieuwe had en of ik wou testen voor hem, kon ik geen nee zeggen en ging ik op naar 't station om die tester op te halen. Eenmaal thuis maak ik het fijn en gooi ik een nak in mn neus.. Top!!, denk ik. En ik voel gelijk mijn cravings weer opkomen zoals ik ze had toen ik echt nog dagelijks gebruikte.
Ik hou mezelf voor de gek door te zeggen:
Nog 1 lijntje, en daarna mooi naar bed.
Oh, nou nog 1 nak en een peuk. Daarna slapen.
Nou om 23:00 ga ik hoe dan ook naar bed.
En nog allerlei andere domme smoesjes.
Toch was mijn zooi ineens op om 23:30. En sloegen mijn cravings op hol... Dealer reageert niet meer, ik heb niets meer in huis. Maar merk dat ik een stim nodig heb. "Dan maar aan de ritalin" denk ik bij mezelf. En zo gezegd zo gedaan. Ik slik 2 ritalin en ga verder met muziek luisteren. Een half uur later voel ik de ritalin opkomen en zit ik weer bomvol energie. Maar tegelijk zit ik vastgenageld aan de bank een beetje niets te doen. Ik zit in een sleur en krijg mezelf er niet uit. Inmiddels zit ik op 80mg ritalin en is het 04:40 in de nacht. Gelukkig heb ik morgen toch niets op de planning staan. Maar het is alsnog vervelend.
Het gaat al een tijdje vrij slecht met mij mentale gezondheid. En eind van deze week mag ik eindelijk voor een intake bij een psycholoog. Dit heeft zo'n 5 maanden geduurd. En nog altijd als iemand mij vraagt hoe het met me gaat, antwoord ik met: Stabiel. Terwijl ik van binnen op ben. Vrienden van mij zeggen vaak: Het word tijd dat "sonja nakker" eens werk gaat zoeken en wat gaat doen overdag. Maar het enige wat ik denk is: "Ik trek dat nu niet". Afgelopen jaar was een enorme rollercoaster van gebeurtenissen en dat heeft mij echt gevloerd. Maar door alle gebeurtenissen die ik heb meegemaakt afgelopen jaar. Weet ik nu niet eens meer wat er nou mis is in mijn leven, waarom voel ik me zo kut, waarom verlang ik naar verdoving. Ik voel me klem in mijn eigen gedachtes. Ik weet dat ik te vaak drugs doe. En dat ik regelmatig flink over het randje ben gegaan. Maar ik heb toch weinig te verliezen, ik ben alleen... Mijn familie spreek ik niet meer, ik heb weinig tot geen vrienden. Ik heb enkel mezelf.. Ik ben vrij bewust van het feit dat ik een drugsprobleem heb. En ik weet ook dat ik de enige ben die daar wat aan kan doen. Ik ben als het ware de oplossing en het hele probleem...
Het is een onsamenhangend verhaal, en vrij onoverzichtelijk denk ik. Maar ik merkte dat ik het even kwijt moest..
Groetjes,
Sonja Nakker
Ik ben al een tijdje bekend met 3mmc. En toen mijn dealer mij vanmiddag een appje stuurde dat hij nieuwe had en of ik wou testen voor hem, kon ik geen nee zeggen en ging ik op naar 't station om die tester op te halen. Eenmaal thuis maak ik het fijn en gooi ik een nak in mn neus.. Top!!, denk ik. En ik voel gelijk mijn cravings weer opkomen zoals ik ze had toen ik echt nog dagelijks gebruikte.
Ik hou mezelf voor de gek door te zeggen:
Nog 1 lijntje, en daarna mooi naar bed.
Oh, nou nog 1 nak en een peuk. Daarna slapen.
Nou om 23:00 ga ik hoe dan ook naar bed.
En nog allerlei andere domme smoesjes.
Toch was mijn zooi ineens op om 23:30. En sloegen mijn cravings op hol... Dealer reageert niet meer, ik heb niets meer in huis. Maar merk dat ik een stim nodig heb. "Dan maar aan de ritalin" denk ik bij mezelf. En zo gezegd zo gedaan. Ik slik 2 ritalin en ga verder met muziek luisteren. Een half uur later voel ik de ritalin opkomen en zit ik weer bomvol energie. Maar tegelijk zit ik vastgenageld aan de bank een beetje niets te doen. Ik zit in een sleur en krijg mezelf er niet uit. Inmiddels zit ik op 80mg ritalin en is het 04:40 in de nacht. Gelukkig heb ik morgen toch niets op de planning staan. Maar het is alsnog vervelend.
Het gaat al een tijdje vrij slecht met mij mentale gezondheid. En eind van deze week mag ik eindelijk voor een intake bij een psycholoog. Dit heeft zo'n 5 maanden geduurd. En nog altijd als iemand mij vraagt hoe het met me gaat, antwoord ik met: Stabiel. Terwijl ik van binnen op ben. Vrienden van mij zeggen vaak: Het word tijd dat "sonja nakker" eens werk gaat zoeken en wat gaat doen overdag. Maar het enige wat ik denk is: "Ik trek dat nu niet". Afgelopen jaar was een enorme rollercoaster van gebeurtenissen en dat heeft mij echt gevloerd. Maar door alle gebeurtenissen die ik heb meegemaakt afgelopen jaar. Weet ik nu niet eens meer wat er nou mis is in mijn leven, waarom voel ik me zo kut, waarom verlang ik naar verdoving. Ik voel me klem in mijn eigen gedachtes. Ik weet dat ik te vaak drugs doe. En dat ik regelmatig flink over het randje ben gegaan. Maar ik heb toch weinig te verliezen, ik ben alleen... Mijn familie spreek ik niet meer, ik heb weinig tot geen vrienden. Ik heb enkel mezelf.. Ik ben vrij bewust van het feit dat ik een drugsprobleem heb. En ik weet ook dat ik de enige ben die daar wat aan kan doen. Ik ben als het ware de oplossing en het hele probleem...
Het is een onsamenhangend verhaal, en vrij onoverzichtelijk denk ik. Maar ik merkte dat ik het even kwijt moest..
Groetjes,
Sonja Nakker