Eergisteren kwam een maat bij me slapen. Meestal spelen we dan de hele dag computergames, maar aangezien het zo warm buiten was en zo prachtig weer stelde ik hem iets anders voor...
Hij wou wel eens weten wat het voelt om te trippen, of wat dat nu juist is dus we reden naar Nederland. Aangekomen in het Locomotiefje keken we rustig rond naar alles wat er stond. Voor hem was het de eerste keer in een "drugswinkeltje". Hij kon z'n ogen niet geloven dat in Nederland alles zomaar te koop stond. Voor mij een pakje giftige paddestoelen, waarvan ik rare dingen ga zien leek moeilijk vatbaar te zijn, maar in Nederland kan het
Ik vroeg hem wat hij wou, een filosoferende trip of een halicuneer spectakel.
We kozen voor de hawaiaanse. Een doosje deelden we met ons 2. Daardoor aten we elk 5g.
Het was een kwartier rijden met de brommer naar de plaats waar we zouden trippen, dus gingen we er zo snel mogelijk heen. Na een 10tal minuten dacht ik wel dat m'n beelden trager werden dan normaal, maar dit zal wel mijn fantasie geweest zijn.
Eens aangekomen legden we ons relaxt neer op een opengevouwen slaapzak, en legde een mp3 speler met kleine, maar sterke boxen tussen ons. 2x 7watt is genoeg voor plaatselijke muziek, want naast een kreek is er nooit veel lawaai.
Even later begonnen we te lachen, en we wisten niet waarom. We zaten domme dingen te zeggen tegen elkaar en wisten dat we begonnen te trippen door naar onze handen te kijken. De lijnen en lichte kleurverschillen in onze handpalmen dansten vrolijk door elkaar.
We keken rond ons, en ik voelde me ontzettend klein. Doordat we neerlagen bevond ons hoofd zich slechts een 30tal cm van de grond. Ik had dus een zicht op de natuur net alsof een konijntje zou hebben.
Met mijn ogen nog geen 10cm van een bosje grassprieten volgde ik een mier die erop kroop. Het sprietje lichte op naar een groene kleur die wij in onze dimensie niet kennen. Het was een kleur dat alleen bestond in de wereld van de paddo's... Het miertje zag er ongelooflijk groot uit. Wel zo groot als een gemiddelde vlieg. Het leek alsof ik door een vergrootglas keek. Mijn ogen en neus stonden super scherp. Ik rook de volledige natuur. Ik draaide mijn hoofd om en keek naar boven. Voor ons stond een boom die steeds meer onze aandacht trok. Met ons 2 hebben we meer dan een uur naar diezelfde boom liggen kijken, en erover grapjes vertellen tegen elkaar.
bv:
Moet eens kijken naar den boom. Wat em allemaal niet doet voor onze aandacht te trekken... Zijn bladeren flitsen hier tegen 300 km per uur rond mijn oren en em licht op gelijk dat radioactief is... Gewoon omda em bang is, da we naar nen anderen boom zouden kijken, de lafaard.
Toen ik na het uur toch mijn hoofd wegdraaide boeiden de wolken mij. De boom heeft afgedaan zei ik luidop, waarop mijn maat antwoorde. Nee dat is niet, den boom is onze vriend...
Samen keken we naar de wolken. Het was een hemelsblauwe lucht met daarop witte wolken. Echt het mooiste wat er bestond om op te trippen.
Doordat we onze paddo's genomen hadden om 7uur savonds zouden we ook de zonsondergang meemaken...
De zon begon oranje te worden en te zakken. Het was echt fantastisch. We keken er wel minuten lang naar, maar stopten ermee door een simpele grap van mijn maat.
"het is wel mooi, maar volgens mij zijn we toch al vollebak ons netvlies aan het verbranden" zei hij. Ik barste uit van het lachen en legde mij weer. Ik heb zin om te gaan wandelen zei ik, maar het gaat niet, aangezien ik hier verlamd lig... Zei ik. Toen begon mijn maat ook weer te lachen.
Tot savonds laat hebbe we zitten trippen op enkele grassprietjes, op 1 boom ( er stonden er wel honderden ) en op de wolken. De rest van de wereld bestond opeens niet meer voor ons... GEK HE?
Hij wou wel eens weten wat het voelt om te trippen, of wat dat nu juist is dus we reden naar Nederland. Aangekomen in het Locomotiefje keken we rustig rond naar alles wat er stond. Voor hem was het de eerste keer in een "drugswinkeltje". Hij kon z'n ogen niet geloven dat in Nederland alles zomaar te koop stond. Voor mij een pakje giftige paddestoelen, waarvan ik rare dingen ga zien leek moeilijk vatbaar te zijn, maar in Nederland kan het
Ik vroeg hem wat hij wou, een filosoferende trip of een halicuneer spectakel.
We kozen voor de hawaiaanse. Een doosje deelden we met ons 2. Daardoor aten we elk 5g.
Het was een kwartier rijden met de brommer naar de plaats waar we zouden trippen, dus gingen we er zo snel mogelijk heen. Na een 10tal minuten dacht ik wel dat m'n beelden trager werden dan normaal, maar dit zal wel mijn fantasie geweest zijn.
Eens aangekomen legden we ons relaxt neer op een opengevouwen slaapzak, en legde een mp3 speler met kleine, maar sterke boxen tussen ons. 2x 7watt is genoeg voor plaatselijke muziek, want naast een kreek is er nooit veel lawaai.
Even later begonnen we te lachen, en we wisten niet waarom. We zaten domme dingen te zeggen tegen elkaar en wisten dat we begonnen te trippen door naar onze handen te kijken. De lijnen en lichte kleurverschillen in onze handpalmen dansten vrolijk door elkaar.
We keken rond ons, en ik voelde me ontzettend klein. Doordat we neerlagen bevond ons hoofd zich slechts een 30tal cm van de grond. Ik had dus een zicht op de natuur net alsof een konijntje zou hebben.
Met mijn ogen nog geen 10cm van een bosje grassprieten volgde ik een mier die erop kroop. Het sprietje lichte op naar een groene kleur die wij in onze dimensie niet kennen. Het was een kleur dat alleen bestond in de wereld van de paddo's... Het miertje zag er ongelooflijk groot uit. Wel zo groot als een gemiddelde vlieg. Het leek alsof ik door een vergrootglas keek. Mijn ogen en neus stonden super scherp. Ik rook de volledige natuur. Ik draaide mijn hoofd om en keek naar boven. Voor ons stond een boom die steeds meer onze aandacht trok. Met ons 2 hebben we meer dan een uur naar diezelfde boom liggen kijken, en erover grapjes vertellen tegen elkaar.
bv:
Moet eens kijken naar den boom. Wat em allemaal niet doet voor onze aandacht te trekken... Zijn bladeren flitsen hier tegen 300 km per uur rond mijn oren en em licht op gelijk dat radioactief is... Gewoon omda em bang is, da we naar nen anderen boom zouden kijken, de lafaard.
Toen ik na het uur toch mijn hoofd wegdraaide boeiden de wolken mij. De boom heeft afgedaan zei ik luidop, waarop mijn maat antwoorde. Nee dat is niet, den boom is onze vriend...
Samen keken we naar de wolken. Het was een hemelsblauwe lucht met daarop witte wolken. Echt het mooiste wat er bestond om op te trippen.
Doordat we onze paddo's genomen hadden om 7uur savonds zouden we ook de zonsondergang meemaken...
De zon begon oranje te worden en te zakken. Het was echt fantastisch. We keken er wel minuten lang naar, maar stopten ermee door een simpele grap van mijn maat.
"het is wel mooi, maar volgens mij zijn we toch al vollebak ons netvlies aan het verbranden" zei hij. Ik barste uit van het lachen en legde mij weer. Ik heb zin om te gaan wandelen zei ik, maar het gaat niet, aangezien ik hier verlamd lig... Zei ik. Toen begon mijn maat ook weer te lachen.
Tot savonds laat hebbe we zitten trippen op enkele grassprietjes, op 1 boom ( er stonden er wel honderden ) en op de wolken. De rest van de wereld bestond opeens niet meer voor ons... GEK HE?
