1. Deze website gebruikt cookies. Door deze website verder te gebruiken, gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Leer Meer.
  2. Hey, waar zijn de Tripreports van de Maand gebleven?

    Ben je de Tripreports van de Maand en andere toptripreports kwijt? Deze hebben we onlangs verzameld in een eigen subforum, getiteld Tripreport Toppers. In dit subforum staan alle toppers in chronologische volgorde verzameld. Lekker makkelijk terugzoeken!

    Ontzet Notitie

Truffels - Fietsend over snelweg en spoorbrug, van België naar Bali

Discussie in 'Trip reports' gestart door Psilocyloner, 26 nov 2018.

Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories
  1. Psilocyloner

    Psilocyloner Experimenterende gebruiker

    Wederom een mooie ervaring met truffels in de nacht van afgelopen zaterdag op zondag. Ik had serieuze intenties deze nacht, vandaar de bewuste keuze voor een wat hogere dosering van 45 gram.

    Aanleiding
    Ik wou een tweetal zaken voor mezelf onderzoeken.
    1. Ik worstel al geruime tijd met het knagende gevoel iets in mijn leven te missen. Ik ervaar mijn leven als vrij leeg en voel me emotioneel wat afgevlakt. Ik mis daarbij tevens aansluiting met anderen. Ik voel me vaak alleen, het leven levend op een andere golflengte, met die ander gevoelsmatig buiten mijn bereik en zelf ook onbereikbaar zijnde voor die ander. Ik heb hier de laatste tijd veel over nagedacht. Sinds kort heb ik het idee dat het gemis dat ik ervaar vooral zit in het ontbreken van sociaal contact en verbondenheid met anderen. Ik ben nogal een einzelgänger, sociaal teruggetrokken, noem het gerust geïsoleerd. Alleen zijn an sich vind ik niet erg, maar het gebrek aan verbinding des te meer. Ik ben daarom op zoek naar manieren om me meer verbonden te kunnen voelen met anderen en de wereld om me heen.
    2. Ik leef nogal strak binnen de lijntjes. Ik ben erg geremd, noem het gerust braaf. Dit is hoe ik ben opgevoed. Vooral niet gek doen. Meer en meer ben ik me daarom gaan afvragen of het gemis ook niet ten dele zit in mijn onvermogen om zo nu en dan eens mijn remmingen te laten varen, het leven wat minder serieus te nemen en mezelf toe te staan op momenten op te gaan in hedonisme. Ik zie hedonisme vooral als escapisme, een momentane staat van geluk die op langere termijn niet houdbaar is en daarom niet bijdraagt aan een meer algemene staat van tevredenheid door het leven heen. Echter, na afloop van mijn vorige trip ben ik tot het inzicht gekomen dat hedonisme ook kan verbinden, of zelfs andersom, dat verbinding kan bijdragen aan of misschien zelfs noodzakelijk is voor een hedonistische beleving. Ik concludeerde daarom dat het toelaten van hedonisme me verder kan brengen in het aangaan van verbinding als hoger goed. Een soort tussenstap dus. Maar hoe moet ik dat aanpakken?

    Voorbereiding
    ’s Morgens truffels gaan halen. Middags lekker gedoucht. ’s Avonds een laatste, stevige maaltijd van rijst met gestoomde broccoli en witte bonen met oude kaas. Dit omdat ik de laatste keer toch wat slapjes was na 24 uur vasten. Aan het begin van de nacht een lange wandeling gemaakt van ruim twee uur om al mijn gedachten op een rij te zetten en volledige rust in mijn hoofd te creëren. Omdat ik me besefte dat mijn maaltijd wellicht wat zwaar was geweest, besloot ik 8 uur in plaats van 6 uur te wachten tot inname van de truffels, dus uiteindelijk, om 3 uur ’s nachts, was het dan zo ver. Ik wou een doorbraak forceren. Ik verzocht de entiteiten waarmee ik doorgaans contact voel alle controle over te nemen. Ik zei hen mijn bereidheid toe me geheel over te leveren in de hoop daarmee de antwoorden die ik nodig heb tot me te kunnen laten komen. Evenals vorige keer trok ik me in volledige stilte en duisternis terug op mijn slaapkamer, wachtende op wat zou komen.

    Teleurstelling
    Het eerste wat ik voelde was een lichte bodyload, gevolgd door lichamelijke onrust. De onrust nam toe naarmate het effect van de truffels verder opkwam. Ik voelde me immens ongemakkelijk. Het ging niet meer, ik kon niet blijven liggen. Ik moest mijn bed uit, in beweging komen. Ik besloot de slaapkamer te laten voor wat het is en naar de woonkamer te gaan. Ik deed het licht aan. Ik voelde me teleurgesteld. Was dit het? Ik had gehoop op een verpletterend effect waaraan ik me volledig over moest geven, maar nog altijd had ik alle controle, de controle die ik juist zo graag had willen verliezen om eens te ervaren hoe het voor mij als zijnde iemand met een altijd zo sterke drang tot controle is om écht overgeleverd te zijn. Ik voelde enige boosheid of opstandigheid opkomen, echter met daarbij ook de wens me te verontschuldigen vanuit mijn nederigheid tegenover de entiteiten waarmee ik op eerdere momenten meermaals in contact heb gestaan na het eten van truffels en waar ik nog altijd immens ontzag en diep respect voor heb.

    Nieuw plan
    Ik besloot het over een andere boeg te gooien. Ik had geen zin om binnen te blijven hangen en maar wat muziek te gaan luisteren. Ik moest erop uit. Ik zag echter op tegen de kou. Ik zette me over mijn weerstand heen, kleedde me om, muts op, handschoenen aan, fiets gepakt. Geen idee waar ik heen moest, tot ik besloot naar een dorp iets verderop te fietsen, een dorp waar ik vreemd genoeg – na bijna twee jaar te wonen waar ik nu woon – nog nooit ben geweest, simpelweg omdat er weinig aanleiding is die richting op te gaan. Fietsen voelde opvallend lekker. Het was totaal niet koud en het voelde haast of ik zweefde. Er leek nauwelijks weerstand. Op de weg net na mijn huis dacht ik glasscherven te zien liggen van een gebroken groen Heineken-bierflesje. Ik reed door het glas, hoorde een sis, voelde mijn band zachter worden en mijn fiets zwaarder gaan trappen. Ik keek achterom. Niets aan de hand. Geen glas. Geen lekke band. Ik besloot door te fietsen. Later besefte ik dat dit symbool stond voor mijn weerstand om dingen op de bonnefooi te doen. Altijd maar ‘’Wat nou als...?’’. Er is niets aan de hand en er gaat ook niets ergs gebeuren.

    De brug
    Even later stond ik op een brug met een prachtig uitzicht, met de toppen van de windmolens nét in de laaghangende bewolking, waardoor de rode lampen op de windmolens een magisch uitziende rode gloed gaven aan het laaghangende wolkendek dat nu als een rode sluier boven het kanaal en de omliggende weilanden en boerderijen hing. De stilte, de rust. Totdat er koplampen naderden in de verte. Daar stond ik, zwaar trippend, met mijn fiets overdwars midden op de snelweg op het midden van een brug. Ik ging wat richting de zijkant. De auto passeerde langszij. Wacht even... is dit nou een snelweg? Oh, nee. Ik stond gewoon op een fietspad, met vangrail tussen mij en de rijbanen. Plots begon er iets verderop op de brug een bel te rinkelen. Een bel van slagbomen, de brug ging dicht, of open, afhankelijk van hoe je het bekijkt. Kan deze brug überhaupt open? Vervolgens rechts van me de verstralers van een naderende trein, het geluid van snerpend metaal, rammelende goederenwagons. Was dit een spoorbrug? Ik begreep er niets meer van. Ik fietste een stukje verder, van de brug af, en keek achterom. Ik begreep het weer. Ik besloot terug de brug op te fietsen. Opnieuw het idee midden op de snelweg te staan, maar bij nog eens goed kijken doorzag ik hoe het in elkaar stak. Vreemd genoeg ken ik de brug maar al te goed, maar ik beleefde het op dat moment heel anders.

    Bizarre fietstocht

    Met enige verbazing besloot ik mijn weg naar het dorp te vervolgen. Opeens had ik het gevoel in België te fietsen, in de buurt van Meer en Hoogstraten, een aardig eind van huis. Even later leek ik te fietsen op de weg richting het dorp waar mijn ouders wonen. Weer even later waande ik me in Indonesië, op een weggetje door de rijstvelden in de omgeving van Munduk, op Bali. Ik zag een vrouw met hond. Ik groette haar. Een stomverbaasde blik terug, zelf echter geen idee hebbende van wat er dan wel zo verbazingwekkend moest zijn. Ik sloeg random straten in, vol vertrouwen dat ik mijn weg naar huis wel weer zal vinden. Even later kwam ik in het centrum van het dorp. Mijn oog viel op de kerktoren. Al ruim 5 uur geweest. Ik besloot door te fietsen, het dorp uit. Ik besefte dat ik nu op een weg zat die me helemaal uit de richting van huis zou voeren. Mijn gezonde verstand deed me omdraaien – ik had immers geen zin om straks na afloop, hongerig en vermoeid, nog eens een dik uur of wat door de kou terug naar huis te moeten fietsen. Ik besloot bij een bushalte te kijken waar ik was. Een lijst straatnamen, een tabel met cijfers... als vrijwel dagelijkse busreiziger snapte ik er op dit moment geen hol van. Ik besloot maar gewoon om te draaien en terug te fietsen. Nog een paar willekeurige straten ingeslagen, het voelde goed, het zou mij thuisbrengen. Even later een straat naar rechts. Voelde niet goed. Omgedraaid, weg weer vervolgd. Ik liet me leiden door mijn intuïtie. Of datgene wat me werd ingegeven, ik weet het niet.

    Na enige tijd naderde ik mijn huis weer. Mijn fiets voelde opeens als een last, een beperking van mijn vrijheid om het ding bij me te moeten hebben. Ik wou lopen, met beide voeten op de grond, ik had behoefte om te aarden. Ik wou echter mijn fiets niet achterlaten, dan zou ik immers later weer terug moeten lopen om mijn fiets op te halen. Ik besloot snel naar huis te gaan, zette mijn fiets in de schuur, ging snel even naar binnen en gewapend met twee flinke stukken pure chocola liep ik richting het nabijgelegen bos.

    Ultieme vrijheid in de chaos
    Daar stond ik dan, in het bos. Het voelde als thuiskomen, verbonden met de natuur, terug naar mijn wortels. Ik kwam in het denken terecht. Inzicht na inzicht kwam in me op. Het ene nog mooier dan het andere. Allemaal zo belangrijk om te onthouden! Dit moet ik opschrijven! Wat moest ik nou opschrijven...? Ah, zó zit het! Huh, wat was het nou? Hoe moet ik dit straks allemaal gaan verwerken in een tripreport? Maar deze trip is echt een tegenvaller... ik had gehoopt op overlevering, op grote inzichten. Ik moet me focussen op de vragen die ik had. Waar wou ik nou ook alweer over nadenken? Nah, ik zie zo wel. Oh, dit is belangrijk... nee, toch niet. Wat dacht ik ook alweer? Verwarring alom. Het voelde als een héérlijk gefuck met mijn controlebehoefte, zoals ik dat inmiddels gewend ben van de truffeltjes. Ik omarmde de innerlijke chaos wederom. Het doet er allemaal niet toe. Niets heeft wezenlijke betekenis in deze staat van zijn. Het is allemaal zo absurd, lachwekkend, waar maak ik me druk om? Als deze trip me niets oplevert, ook prima. Laat het gaan. Ik hoef niet alle antwoorden te hebben na vandaag. Er hoeft geen mooi tripreport te komen. Deze trip is vrij van enige verplichtingen. Ik hoef helemaal niks. Ik kan doen en laten wat ik wil. Hoe heerlijk is dat? Ik koos voor het vertrouwen opdat het allemaal goed zal komen. Ik vervolgde mijn weg, terug naar huis.

    Van lekkende kraan tot inzicht
    Ik zag dat de kraan drupte. Ik wou hem uitzetten, totdat ik de waterdruppels in de gootsteen zag, kronkelend, hun weg zoekende, hier en daar samensmeltend met elkaar. Ik raakte gefascineerd. Ik zette de kraan dicht. De beweging stopte. Het geheel werd statisch. Ik opende de kraan weer. Het tafereel kwam weer tot leven. Kraan ietsje harder. Het water spatte op van het gootsteenzeefje dat precies onder de straal lag. Nog ietsje harder. Fuck it, dan maar de vloer nat. Ik boog verder over de gootsteen, zette de kraan vol open. Mijn vest en mijn gezicht werden zeiknat. Waarschijnlijk stond inmiddels de halve keuken onder water, maar het interesseerde me geen reet. Na een tijdje had ik het wel gezien. Ik draaide de kraan weer dicht en droogde me af. Guess what? Geen druppel water op de vloer! Geen druppel! Hoe was dat mogelijk? Natuurwetten werden overtroefd! Wederom was daar mijn immens ontzag en diep respect voor hen die dit alles in handen hadden. Zie je wel, alles komt goed, zo dacht ik. Allemaal zorgen om niets. Moest ik wel gaan fietsen? Zou ik niet kunnen verdwalen? Bevangen worden door de kou? Uiteindelijk niets van dit alles? Moest ik wel naar het bos? Wat als straks mijn schoenen weer onder de stront zitten [wat negen van de tien keer ook daadwerkelijk zo is]? Brandschoon deze keer. Keuken onder water? Overal modderpoten? Laminaat naar de klote door het vocht? Niets van dit alles. Ik moet me inderdaad gewoon meer laten gaan. Niets hel en verdoemenis. Het valt allemaal wel mee. Wat als ik was verdwaald? So be it. Stront onder m’n schoenen? Gewoon weer schoonlopen zodra het regent. Keuken zeiknat? Handdoekje. Dweiltje. Opgelost. Zo moeilijk is het leven niet, bedacht ik me.

    Psy-Fi?
    Ik besloot een videoregistratie van Ajja op afgelopen Psy-Fi op te zetten. Misschien moet ik daar toch ook maar gewoon heen komend jaar, bedacht ik me. Vol verbazing aanschouwde ik hoe mensen in de menigte als geesten door elkaar heen liepen. Waar ik normaal eigenlijk nooit psytrance luister begreep ik nu plots deze muziek. Maar zou Psy-Fi wel iets voor mij zijn? Echt weer zo’n typische vraag voor mij om te stellen. Ik kan er gewoon heen ‘’on my own terms’’, besefte ik me. Wat zich allemaal aandient zie ik dan wel, bedacht ik me. Er lijkt me daar meer dan genoeg te beleven. Bijna had ik mijn ticket gekocht. Bijna!

    Terugblikkend
    Na afloop besloot ik lekker in de easy mindset van mijn trip te blijven hangen. Even geen gezond eten. ’s Morgens friet, ’s middags een pak stroopwafels, ’s avonds Chinees. In de middag bovendien nog teruggefietst naar het dorp, over de brug. Bij daglicht een rare gewaarwording. Bizar dat ik me de die nacht zoveel heb ingebeeld bij die ogenschijnlijk doodeenvoudige brug.

    Nu, achteraf bezien, vraag ik me af of ik me niet over mijn aanvankelijke ongemak heen had moeten zetten, mezelf had moeten dwingen toch op bed te blijven liggen in stilte en duisternis. Te ondergaan. Heb ik me tóch niet echt overgegeven? In plaats van het vervelende gevoel te accepteren, over me heen te laten komen, heb ik de setting veranderd om eraan te ontkomen. Zou ik me daarmee die kans op volledige overlevering hebben ontnomen? Achteraf bezien leende de setting zich misschien ook niet zo voor een diepe filosofische trip. Ik ben gewend alleen te trippen diep in een bos. Je bent dan toch meer op jezelf aangewezen. Thuis is er simpelweg meer mogelijk en is afleiding, zowel gewenst als ongewenst, dus veel sneller aan de orde.

    Hoewel ik niet de grote doorbraak heb gehad waar ik naar op zoek was, noch dat het een trip was met een erg serieus, overpeinzend en filosofisch karakter, heb ik toch wel antwoorden gekregen. Het was vooral een trip van gewoon doen en van laten gaan, gepaard gaande met het besef dat daarmee alles prima in orde is. Een heerlijk stukje hedonisme kreeg ik mee, niets te zwaar en serieus. Hierin zit voor mij het antwoord. Ja, ik mag me af en toe wat meer laten gaan. Ik mag het leven wat minder serieus nemen. Prima om mezelf op zijn tijd wat hedonisme te gunnen, ondanks dat het een tijdelijke vlucht is. Echter, het bewust en weloverwogen opzoeken van hedonisme kan bijdragen aan verbinding, waarmee het wel degelijk een langdurig positieve bijdrage kan bieden aan mijn bestaan.
     
    Laatst bewerkt: 26 nov 2018
    Fenrir, De Dunne, Iskra en 7 anderen vinden dit leuk.
  2. verwondering

    verwondering Bewuste gebruiker Tripreporter

    Leuk report!

    Jammer dat het in hevigheid teleurstelde. Ik heb dat ook vaak gehad met truffels. 45 gram is toch een beste dosering dus daar mag je ook wel iets van verwachten.

    Ik herken wel heel veel van mezelf in jouw omschrijving trouwens. Het einzelgängergedeelte had ik zelf geschreven kunnen hebben. Wat betreft het strak binnen de lijntjes leven: zo ben ik ook opgevoed, echter heb ik dat in de loop der jaren - ook met behulp van psychedelica - steeds meer van me af weten te gooien en inmiddels sta ik dichter bij het andere uiterste. Doe maar lekker gek, het leven is te kort om normaal te doen en op te gaan in de massa. Ik maak me niet meer zo'n zorgen om onbenullige dingen, het komt allemaal wel goed. En ik neem vooral mezelf niet al te serieus. Ik zou eindeloos de strijd kunnen aangaan om mijn huis enigszins netjes te krijgen. Maar zodra de keuken netjes is zijn de badkamer, slaapkamer en hal een bende. Inmiddels is het besef gekomen dat een rommelig huis nu eenmaal bij mij past. Om dit kracht bij te zetten ben ik van plan alle deuren in mijn huis al trippend met veel kleuren en psychedelische patronen te beschilderen. Ik vertik het om twee dezelfde sokken aan te trekken. Ik leef van dag tot dag, neem lukrake besluiten en maak daardoor vaak bijzondere dingen mee, en ik zie wel wat de dag van morgen brengt. Het leven is een kunstwerk dat je helemaal zelf mag ontwerpen. Waarom dan niet zorgen dat je iets ontwerpt dat er uitspringt? En dat helemaal naar jouw smaak is?

    Gooi die behoefte aan veilig en vertrouwd een beetje van je af. Wanneer je op sterven ligt wil je niet denken: mijn vloer is altijd streeploos schoon geweest. Liever denk je: ik heb een interessant leven gehad en leuke mensen over de vloer gehad. Tenminste, ik spreek nu voor mezelf.

    Ah... so close! Binnenkort lukt het je! :thumbsup1:

    Zoals je zelf ook al concludeerde, de trip was niet wat je ervan verwachtte, maar het heeft wel iets opgeleverd. Iedere trip heeft zijn waarde, en een volgende trip kan ineens onverwacht heftig zijn en je antwoorden geven waar je op dat moment misschien niet eens naar op zoek was.
     
    Fenrir, FrauLindemann, NiandraLades en 2 anderen vinden dit leuk.
  3. kapitein-x

    kapitein-x Wijs gebruiker Tripreporter

    Mooi beschreven. Gelukkig geen echte snelweg - dacht al wtf, gek!
    (Edit: althans, je zat in elk geval op fietspad en was niet per ongeluk autoweg of snelweg of ringweg opgefietst.)
    Gelukkig veilig thuis gekomen.

    Erg hoge dosis, misschien dat het idd in je kamer dieper was gegaan dan buiten.
     
  4. Psilocyloner

    Psilocyloner Experimenterende gebruiker

    Ik vind het echt mooi dat je die verandering hebt kunnen maken. Een inspiratie voor velen denk ik, voor mij sowieso. Die deuren, echt, ik zou het willen zien, haha.

    Nee, klopt. Echt helemaal gelijk in. Dat inzicht krijg ik zelf gelukkig ook steeds sterker. Niet alleen verstandelijk, maar ook gevoelsmatig nu. Dat bewustzijn vormt het startpunt van een veranderingsproces dat voorzichtig in gang is gezet. Het zal z'n tijd nodig hebben. Dat deert me eigenlijk niet. Ik wil gewoon gaan genieten van de weg ernaartoe, waar die weg dan ook heen zal leiden. De weg erheen is misschien ook wel veel mooier dan het doel. Er is nog eindeloos veel te ontdekken.

    Zeker. A small step for men, a giant leap for me... maar ik ga 'm zetten, die stap, vroeg of laat.

    Volgende week komt een vriendin uit Indonesië over, de enige persoon in mijn leven met wie ik wél echt een verbondenheid voel en bij wie ik me echt veilig en vertrouwd kan voelen en mezelf kan zijn. Ik wou daarom met haar mijn eerste niet-solo trip gaan ervaren. Zul je altijd zien dat ik uitgerekend dán keihard ga ja... :P

    Ja, dat denk ik echt. Ik had vooraf nog wel mijn bereidheid toegezegd om me helemaal over te leveren. Vervolgens liep ik m'n kamer uit zodra het geringste ongemak zich aandiende. Ja, wat wil je dan hè? Ik ga dit zeker nog een keer overdoen. Opnieuw 45 gram, in volledige stilte en duisternis... en dan niet weglopen, maar echt volharden en lijdzaam ondergaan.
     
  5. Eik

    Eik Bewuste gebruiker Tripreporter

    @Psilocyloner interessant tripreport hoor! Je neemt de lezer echt helemaal mee in je ervaring. Veel herkenbare psilocybine-dingetjes ook. Ik had eigenlijk ook wel een heftiger effect verwacht van 45 gram truffels. Dat is echt wel een hele serieuze dosis namelijk! Ben nu al benieuwd naar je eerst volgende diepe trip.

    Wel mooi dat je zo een duidelijk les hebt gekregen tijdens deze trip. Die behoefte aan veiligheid herken ik wel maar het is af en toe echt ook wel goed om die veiligheid achter je te laten en te genieten van het leven! Je mist anders echt veel te veel leuke dingen. En er is niets mis met een beetje hedonisme toch?! :sweatsmile:

    Wel weer typisch dat je een hele andere les krijgt dan je had verwacht. Wat een bijzondere activiteit is trippen toch!
     
    Fenrir vindt dit leuk.
  6. Psilocyloner

    Psilocyloner Experimenterende gebruiker

    Dankje! Het effect was erg mild inderdaad. Benieuwd naar m'n volgende trip? Ik ook! :P

    Zeker niet, al moet dat besef nog een plekje krijgen. Een opvoeding van ''vooral niet gek doen'' krijg je er niet van de een op de andere dag uit weet ik inmiddels. Maar het komt heus wel. Dat vertrouwen heb ik. Het heeft z'n tijd nodig.

    Interessant is dat zich bij deze trip wederom een patroon voltrok dat zich steevast bij elke trip lijkt te voltrekken: wachten op het effect, kort na opkomst denken dat het weinig meer gaat worden, teleurstelling doordat het geheel niet aan mijn verwachtingen voldoet. Vervolgens volgt er een periode van heerlijke verwarring, met tegelijkertijd een wat machteloos gevoel omdat ik al wat in mij opkomt niet echt vast weet te grijpen, alles komt en gaat in razend tempo. Dan een periode van acceptatie: alle verwachtingen en alle doelen die ik heb gesteld, alle taken die ik me heb opgelegd en al het andere loslaten en simpelweg opgaan in het moment. Dit geeft doorgaans een diepgaand bewustzijn van de absurditeit van alles. Ik vraag me dan af waar ik me in godsnaam allemaal druk om maak. Ik voel me bevrijd van alles wat ik, zo besef ik dan, mezelf opleg. Te veel moeten. Te veel willen. Uiteindelijk, wanneer de effecten langzaamaan beginnen af te nemen, daalt het besef in tóch wel een substantiële trip te hebben gehad, sterker dan ik dacht op het moment zelf. Tot slot, wanneer de trip verder begint af te zwakken, wordt geleidelijk aan alles duidelijk, krijg ik vat op mijn gedachten en opgedane inzichten op een manier waarop ik ze kan gaan verwerken en keren herinneringen waarvan ik bang was ze inmiddels kwijt te zijn geraakt terug. Pas na afloop ben ik in staat het cadeau te zien wat ik in mijn trip uit heb mogen pakken, zo lijkt het. Omdat ik inmiddels zo bekend ben met dit patroon, lukt het loslaten steeds beter. Ik kan echt uitgaan van dat vertrouwen dat alles goedkomt. Echt fijn is dat.

    Overigens heb ik wel een manier gevonden waarmee ik die eerste fase van teleurstelling min of meer kan omzeilen. Ik vind het prettiger om er gewoon ''BAM!'' in te worden gelanceerd. Het zal in dat opzicht nooit DMT worden, maar lemon tek helpt wel om een iets sneller opkomende en intensere (maar helaas dan wel kortere) piek te bewerkstelligen. Dan is het patroon net iets anders. Dan vraag ik me na de piek vol verbazing af what the fuck er is gebeurd, omarm ik die ervaring en mijn initiële verwachtingen doen er dan niet eens meer toe. De rest van de trip staat dan vooral in het teken van het verwerken van de piekervaring, van betekenisgeving en beginnende integratie van die ervaring naarmate de effecten verder afnemen.

    Nu ik dit allemaal zo heb uitgetypt, is het waarschijnlijk een kwestie van tijd voor zich een geheel nieuw patroon aandient dat ik tot dusver nog niet voor mogelijk hield. Dát maakt het trippen zo bijzonder. Mijn ervaring: je krijgt niet wat je wil of wat je verwacht, maar wat je écht nodig hebt. Dat is dus in de regel iets totaal anders dan waar je aan dacht. Ik probeer dan ook lang niet altijd met concrete vragen of intenties een trip in te gaan, integendeel. De vorige keer, voorafgaand aan mijn psilohuascatrip, verzocht ik simpelweg om ''datgene wat ik nodig heb, wat dat ook moge zijn''. Nou, dat was me wat kan ik je vertellen. Werkelijk waar een hoogtepunt van eenzame proporties. Die trip is namelijk pas een kleine maand geleden. Misschien ook mede hierdoor dat mijn trip van afgelopen weekend zo mild was?
     
    Eik vindt dit leuk.
  7. NiandraLades

    NiandraLades Bewuste gebruiker Tripreporter

    Mooi report!
    Herkenbare stukken, vooral dat stuk over de druppels uit de kraan. Zoiets heb ik ook eens meegemaakt op LSD, maar is moeilijk in woorden uit te drukken.

    En toen ik las dat je de deur uit ging, vond ik dat juist heel dapper. Ik zou mezelf prijzen voor mijn ondernemendheid en lef en het volgen van m'n gevoel! Ik zou zelf niet met zo'n dosis de deur uit durven gaan, zeker niet midden in de nacht. Terwijl trippen in de buitenlucht zoveel toe kan voegen. Jezelf opsluiten in je veilige huis kan je ook zien als beperkend, hoewel ik snap met welke intentie je dat wilde doen.
     
    Fenrir vindt dit leuk.
  8. Mindless

    Mindless DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Mooie trip en report! En wel wat herkenbare dingen voor mij.

    Alles op zijn eigen tijd denk ik. Dat is het mooie ook aan psilocybine: je krijgt wat je nodig hebt en niet wat je wilt.

    Maar het heeft wel een bepaalde intentie en wil nodig om te blijven zitten door alle ongemak heen en "door te breken" naar die staat van overlevering. Soms mis ik die intentie of wil (of beide) ook en dan komt het er niet van.

    Ik zie het als twee tegengestelde richtingen. Een richting inwaarts waarbij je meer naar de hogere staten van bewustzijn gaat en een richting uitwaarts waarbij je aandacht op de externe wereld gericht is. De ene is niet beter dan de andere. En je kunt je ook bewust zijn van beide richtingen tegelijk. Dan zie je de externe wereld in een nieuw licht, doordat je in contact staat met het hogere.

    Misschien ook wel wat een leerpunt voor mij.

    Wat jij omschrijft vind ik echter niet heel erg hedonistisch. Mijn opvatting is dat zolang je in contact staat met jezelf, je wel weet wat nog kan en wat uiteindelijk niet goed is voor je. Maar als je iemand bent die alleen maar hedonistische kicks zoekt om een leegte op te vullen, dan ga je je zelf gegarandeerd nog een keer tegenkomen.
     
  9. Psilocyloner

    Psilocyloner Experimenterende gebruiker

    Precies, en juist daarom wil ik op een meer doordachte wijze dat hedonisme opzoeken, om er uiteindelijk toch meer - en iets duurzaams, wanneer het gaat om die verbinding - uit te halen dan louter een kick. Neem MDMA als voorbeeld. Dat ligt eigenlijk precies op dat grensgebied waar ik naar op zoek ben: enerzijds geschikt om gewoon heerlijk op uit je dak te gaan, anderzijds kan het inzichten geven in thema's als verbondenheid en liefde en je ook daadwerkelijk dichter bij de ander brengen.
     
    Laatst bewerkt: 27 nov 2018
  10. Mindless

    Mindless DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Voor mij blijft het wel tricky. Mijn ego probeert me via hedonisme weg te houden van introspectie/meditatie. Waarschijnlijk dat ik daarom ook wat anti-hedonisme ben geworden, terwijl hedonisme op zich geen probleem hoeft te zijn dus. Ik sta dus niet altijd zo in contact met mezelf, waardoor het voor mij op die momenten "gevaarlijk" wordt om sensueel plezier op te zoeken. Het is vaak een subtiele grens die ik overga en op dat moment niet doorheb.

    Ik weet dat ik ook niet de enige ben. Als een willekeurig persoon in een kamer wordt gezet en niets heeft te doen, zal deze in veel gevallen al gauw helemaal rusteloos worden. We denken dat dit normaal is, maar dit is het ego in werking om maar niet 'niets' te doen. Om maar weg te blijven van mogelijke meditatie waarbij leegte wordt gevoeld.

    Ik ben dus niet per definitie tegen hedonisme, maar denk dat veel mensen niet inzien dat het vaak toch een vlucht is van een leegte die je niet wilt voelen. Als we bereid waren de leegte te voelen, dan waren we allemaal zen-meesters geweest.
     
  11. Psilocyloner

    Psilocyloner Experimenterende gebruiker

    Je geeft me wel weer stof om over na te denken @Mindless. Ik ben heel erg op zoek naar een oplossing voor dat gevoel van gemis dat ik ervaar, zoals ik in het begin van mijn report beschrijf. Moet ik dan, in plaats van manieren te zoeken om de leegte te vullen, de leegte accepteren?

    Echter, wat jij beschrijft als een ''leegte'' die mensen voelen op het moment dat ze gedwongen worden niets te doen, is voor velen denk ik niet zozeer leegte maar eerder confrontatie met zichzelf. Nietsdoen, of stilstaan, creëert ruimte voor reflectie en bezinning, zaken die de gemiddelde mens in de samenleving anno 2018 het liefst zo veel mogelijk uit de weg gaat. Reflectie en bezinning leiden tot (zelf)bewustzijn en dat is voor mensen die zich in het leven overeind houden door maar met oogkleppen op door te blijven hollen in de tredmolen van de Westerse maatschappij haast ondraaglijk, te confronterend, een verstoring van het vluchten in onafgebroken activiteit. Maar dat is het bij mij niet. Eerder het tegenovergestelde.

    Je post doet me trouwens denken aan het reizen met de trein, waarin je werkelijk iedereen als een zombie naar een smartphone ziet staren. Ik heb niet eens een smartphone, ook nog nooit een gehad. Reizen is voor mij doorgaans dus echt niets anders dan bewust worden. Ik raakte laatst in gesprek met een oude man en vrouw, die op hun weg terug waren van een dagje uit. Die man merkte op een gegeven moment op ''Jij bent wel een uitzondering hè?'' Ik: ''O, ja?'' ''Ja, de rest van die jongelui van jouw leeftijd is alleen maar bezig met z'n telefoon... jij praat tenminste nog, maar je bent wel echt de enige.'' Tsja...
     
    Eik en Mindless vinden dit leuk.
  12. Mindless

    Mindless DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Eerst maar gewoon voelen. Want als je het probeert te accepteren, zal het het ego zijn die het wil accepteren. De acceptatie komt op een gegeven moment vanzelf merk ik, wanneer de leegte gevoeld wordt.

    Leegte, spanning, angst. Zijn dit in bepaalde zin niet allemaal waardeoordelen wanneer we het hebben over dat wanneer we niets doen? Wanneer we alleen met onszelf zijn? Voor mij is het soms een leegte, soms spanning en soms angst. Maar wat het gemeen heeft is dat ik op dat moment geen afleiding daarvan heb.

    We zijn toch een beschaving van mensen die in de regel een grote angst hebben om geconfronteerd te worden met zichzelf. Om geen afleidingen te hebben.

    Haha mooi :) Vind het altijd mooi te zien hoe nuchter oudere mensen vaak nog zijn gebleven. (niet altijd!)

    Je bent niet de enige. Reizen (lopen/fietsen/autorijden in mijn geval) is voor mij ook bewust zijn in het moment. Maar soms lijk ik wel de enige te zijn wanneer letterlijk iedereen op straat alleen maar naar een scherm zit te kijken.

    Ik overweeg trouwens een 'dumb phone' te kopen. Gebruik mijn smartphone toch al heel weinig en wil mezelf nog wat meer pushen om onderweg of bij anderen niet met mijn telefoon bezig te zijn.
     
    Fenrir vindt dit leuk.
  13. Psilocyloner

    Psilocyloner Experimenterende gebruiker

    Zonder meer waar. Als het niet vanzelf komt, ben je alsnog maar weer aan het moeten en aan het willen. Dit doet me denken aan een eerdere post van mezelf van vanmiddag, hier. Wat maakt nou dat je uit een depressie komt, dat je besluit de boel weer op te pakken? Ook zo'n kantelmoment om uit een depressie te geraken moet misschien wel gewoon ''als vanzelf'' op je pad komen, in plaats van dat je daar vanuit een zelfopgelegde taak naar op zoek bent gegaan. De vraag wat dan heeft gemaakt dat je opeens verder kon komen is daarom denk ik niet te beantwoorden. Ja, wérkelijke acceptatie, maar hoe je daar toe bent gekomen...?

    Dat wanneer we niets doen is in mijn optiek echt dat wat bovenkomt als gevolg van bewustzijn. Dat kan bewustzijn van vanalles zijn, waaronder leegte, spanning, angst, maar nog veel meer dan dat. Opvallend dat er nu allemaal overwegend negatief beladen dingen opkomen (negatieve waardeoordelen), terwijl ik op momenten van niets doen ook gewoon sereniteit kan ervaren, of een tot in het diepst van mijn binnenste gevoelde tevredenheid, wanneer ik bijvoorbeeld stil sta in de woonkamer en om me heen kijk. Dan ben ik oprecht blij met mijn huis. Niet eens zo met het huis zelf of de spullen die er binnen staan, maar met het hebben van een thuis, een plek waar ik ongestoord tot mezelf kan komen. Een thuis hebben is ook lang niet voor iedereen een vanzelfsprekendheid.

    Ja, kunnen soms toch mooie gesprekken zijn. Met buschauffeurs ook trouwens. Lang niet allemaal, maar je hebt er echt tussen met een verhaal en met echt een unieke, persoonlijke en vrije kijk op de wereld. Zo tref ik regelmatig een chauffeur wiens vader vroeger voor de Shell werkte. Hij kon daarom voor een habbekrats met zijn vader de hele wereld over reizen in zijn jongvolwassen jaren. In de meest exotische uithoeken is hij geweest, alweer hij zich ook onder de meest uiteenlopende culturen heeft mogen mengen. Prachtige verhalen heeft die man.

    Vaak ben je dan ook daadwerkelijk de enige ben ik bang. Tenzij wij toevalligerwijs door dezelfde straat zouden lopen, dan zijn we met z'n tweeën... :P
     
  14. Mindless

    Mindless DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Ik denk dat je jezelf uit de weg haalt en zo de ruimte creëert voor zo'n kantelmoment, voor acceptatie. Wat het dan is dat daadwerkelijk de acceptatie echt "doet" en hoe het dat dan doet, tja dat is een mysterie. En dat is er ook zo mooi aan. :)

    Dat wou ik ook niet beweren hoor, dat er enkel negatief beladen dingen zullen opkomen. Maar ik richt me daar op om ze in het bewustzijn te krijgen, zodat er wat aan gedaan kan worden. "Onder" die negatieve dingen is het bewustzijn dat deze dingen kan oplossen in zichzelf (zo zie ik het). Door die "positie" aan te nemen van dat bewustzijn, houden we de negativiteit in ons en weken we het los als het ware, waarna het uiteindelijk los zal laten. De golfjes keren terug naar de stille oceaan eronder. Het is dus niet richten op het negatieve en daarin zwelgen, maar met een positief licht schijnen op de pijn die zich verstopt in de schaduw, om er zo wat aan te kunnen doen.

    Dat soort mensen moet je koesteren. :)

    Haha :wink:

    Maar serieus, ik denk dat er heel veel mensen zijn die wat meer verdieping in het leven zoeken en geïnteresseerd zijn in de echte wereld. Je weet niet altijd wanneer je ze tegenkomt.
     
  15. Psilocyloner

    Psilocyloner Experimenterende gebruiker

    Interessante kijk!

    Zeker. Ik merk dat ik soms geneigd ben wat overmatig af te vallen op de mensen om me heen, vanuit het idee dat ze allemaal zo oppervlakkig zijn. Daarmee zie ik soms misschien mensen die wel degelijk ook die verdieping zoeken en geïnteresseerd zijn in de echte wereld over het hoofd. Toch ben ik in het algemeen toch echt wel een filantroop. Het is echter vaak pas wanneer ik iemand net ietsje beter heb leren kennen dat ik datgene in die ander kan zien wat ik in veel mensen mis. Dat er meer zijn staat buiten kijf.
     
  16. Psychedelibee

    Psychedelibee DF Staff Medewerker Moderator Tripreporter

    Mooi geschreven. Persoonlijk ga ik juist zonder verwachtingen of vragen een trip in want je krijgt toch nooit wat je verwacht.

    Je fiets actie klinkt overigens wel redelijk als een vlucht voor wat de trip je ging brengen. Opzich niks mis mee, maar als je echt diep wilt gaan kun je beter binnen blijven en het over je heen laten komen. Ik neem aan dat je überhaupt 45 gram neemt om diep te gaan, dus dan kun je wat lichamelijk ongemak bij de opkomst wel verwachten natuurlijk.
     
    Fenrir vindt dit leuk.
  17. Psilocyloner

    Psilocyloner Experimenterende gebruiker

    Concrete vragen, of thema's welke ik graag door zou willen werken heb ik vaak wel. Soms ook niet. De dingen die je op op een bepaald moment bezig houden komen vaak toch vanzelf wel boven, zij het vaak op een andere manier dan je je had voorgesteld. Ze hebben echt hun eigen agenda. Dan dringt de les pas door op het moment dat je na afloop alles nog eens voor jezelf gaat beschouwen. Uiteindelijk krijg je wat je nodig hebt, in plaats van datgene wat je zélf denkt nodig te hebben, zou willen of had verwacht.

    Klopt. Eerst zeggen bereid te zijn me over te leveren, vervolgens bij opkomst al de benen nemen. Beetje flauw eigenlijk, niet? Ik ga dit zeker nog een keer over doen in de hoop dat ik het dan wél echt aan weet te gaan, al denk ik dat ik voorlopig even rustigaan ga doen met psychedelica tot aan mijn ayahuascaceremonie komende maand.
     
  18. Fenrir

    Fenrir Bewuste gebruiker Tripreporter

    Supertof trip report! Goed geschreven, lekker veel details, niet te kort. Het enige wat ik tijdens het lezen miste was was de truffelintrospectie en diepgang, maar ja: tegen het einde bleek dat je die niet beschreven had omdat je ze zelf miste in de trip. Hopelijk volgende keer beter :)


    Haha, ik sta momenteel precies tussen jullie in wat deze dingen betreft! Grappig om te zien dat we alledrie met dezelfde reis bezig zijn.

    Ik heb wel eens over de snelweg gefietst maar dat kwam puur door mijn befaamde gebrek aan richtingsgevoel en het feit dat ik al twee uur te laat was en nog half sliep. Oeps.
     
Laden...