Sacramento
Newbie
Wie: Ik, en een nuchtere sitter
Wat: Psilocybe Atlantis truffels, 10 gram
Waar: Leeuwarden
Wanneer: Zaterdag 27 maart
Wauw. Dat is het enige woord wat enigszins in de buurt komt om datgene te omschrijven wat ik in de afgelopen uren heb meegemaakt. Wauw wat was het spectaculair. Op sommige vlakken teleurstellend, maar dan wel spectaculair teleurstellend.
Ik zat in de bus, een beetje voor te chillen, had een relaxt funkmuziekje op (The Whispers - And The Beat Goes On) en had er enorm veel zin in. Ik was zenuwachtig voor wat nog komen moest. Ik stapte uit bij de halte bij het gerechtshof in de stad, en zag daar mijn vriend staan (de sitter van 't hele gebeuren), die met een grote grijns op zijn gezicht mij de truffels overhandigde.
Het eerste wat mij opviel, was de afmeting. Ik had verwacht dat een zo'n truffel ongeveer zo groot als een ei zou zijn, maar het bleken eerder een soort van cashewnootjes. En voor 10 gram had ik verwacht dat het veel meer zou zijn, maar ik was tevreden. We liepen naar de nabijgelegen Super de Boer om wat eten en drinken te halen. Ik koos voor een klein pakje vanillevla om de truffeltjes mee te nuttigen. We gingen in een parkje zitten, en deden de truffels in het pakje. Ik probeerde toen het geheel naar binnen te slurpen, maar dat ging niet zo makkelijk. Toen dacht ik van wat kan mij t schelen, en ik scheurde het pakje vanillevla open, en pakte met mijn vingers de steentjes er een voor een uit. Ik vond de truffels naar bladeren smaken, alsof iemand uit een tuin alle planten op een hoop had gedaan en die in een steentje had geperst. Ook de zure nasmaak proefde ik bij sommige stenen. Door de vanillevla was echter die viezige smaak bij de meeste gemaskeerd. Ik pakte dus de truffels uit de vanillevla met mijn vingers, uiteindelijk zat ik helemaal onder, maar het boeide niet. De 10 gram was naar binnen gewerkt.
Toen was het een eindje lopen. We gingen naar de bios voor Alice in Wonderland 3D. We staken ondertussen nog even een dikke snaak op (een Repelknots voor de Liwwadders onder ons) en begaven ons rustig naar de bioscoop. Toen we daar eenmaal waren, stonden we nog even stil en namen de laatste hijsjes van de joint (mog nooit zo'n goede gehad overigens). We stapten wat stoney de bios binnen, en bestelden ons kaartje voor Alice. De jongeman achter de balie zei dat om 17:30 alleen de Nederlandse versie te zien was. Ik vond die mededeling een beetje vaag, maar ach, een film is een film, nietwaar? We moesten nog even wachten, en ondertussen keek ik gefascineerd naar het menu van etens- en drinkwaren. Allerlei flesjes dubbelfris, cola, bier, popcorn, drop, schepsnoep etc. Ik las toen in plaats van schepsnoep, snepschoep. Ik moest er eerst een beetje om lachen, maar dacht toen: 'Wat is er zo raar aan? Het moet toch juist snepschoep zijn?' Afijn, er werd omgeroepen dat we de zaal in konden, een vriendelijke jongeman gaf ons een futuristisch 3D-brilletje en we installeerden ons voor het doek.
Advertenties. Gadverdegadver.
Nog nooit zo gewalgd als van advertenties. Zeker een kwartier lang, je vond t niet leuk maar je moest kijken. Toen kwam opeens een advertentie voorbij die weer een lach op mijn gezicht toverde. Het was een spotje voor mijn school, en daarop stond een meisje afgebeeld die ik toevallig ken. Het was een foto van een paar jaar oud, maar ze was in de tussentijd niks veranderd. Dat vond ik fascinerend, en ik heb een tijdje naar het spotje zitten staren, die voor mijn gevoel dus een eeuwigheid duurde. En toen, na een eeuwigheid wachten, begon de film. En jesus allemachtig, wat was dat een ervaring. Niet te filmen. Ik zal het kort samenvatten, aangezien ik me niet alles kon herinneren en me ook niet goed kon concentreren.
Ik hoorde allereerst een vader tegen zijn zoontje zeggen: 'Deze film is van Tim Burton, da's de regisseur en die maakt hele rare films'. Ik was ontroerd. Een fantastische vader-zoon relatie. Wat kan een mens van kleine dingen genieten. Ik voelde me er ook ongemakkelijk bij, maar dat leg ik zo uit, eerst even terug naar de film: Ik was vanaf het begin helemaal gefascineerd door de Engelse 19de eeuwse setting. En wat een mooie hoofdrolspeelster
. Helemaal geniaal vond ik de Caterpillar. Die zat dus aan een waterpijp te paffen, en een beetje filosofisch te praten, maar ik keek en luisterde, en dacht: 'Vent, denk je nou echt dat ik je niet doorheb? Je bent echt fokking stoned ofniet?'. Verder kon ik de tekst moeilijk verstaan, wat volgens mij niet aan de truffels lag, want ik hoorde er ook andere mensen over klagen.
Johnny Depp als de gekke hoedenmaker was briljant gedaan, met dat oranje kapsel en die make-up. Ook de Witte Koningin (gespeeld door Anne Hathaway geloof ik) was bijzonder, want ze had een zeer bleke huid en kleding, maar donkere make-up rond haar ogen en mond. Het zag er zeer 'creepy' uit. Het is dat ze vriendelijk lachte, want als ze een evil face had getrokken was ik misschien wel écht bang geworden.
Ik was kortom aan het genieten en ging helemaal op in de film.
Ik voelde me af en toe een beetje wegsmelten, en verloor soms m’n gevoel. Dan had ik mijn handen in elkaar gevouwen en voelde ik ze opeens niet meer. Ik kon me op sommige momenten ook niet goed concentreren op de film, wat ik dan niet heel erg vond.
Pauze. Opstaan. Briljant. Het leek wel alsof alle andere mensen in fastforward opstonden en naar de uitgang liepen. Een jongen had allemaal roze strepen op zijn gezicht, het leek wel schmink. Ik keek, tijdens het lopen naar de foyer, een paar minuten in een spiegel die aan de muur hing, en zag mijn gezicht ineens allemaal kleuren krijgen, die je normaal in verschillende stadia van een bloeduitstorting hebt (geel, paars, blauw, rood), best wel grappig, maar echt mind-blowende visuals waren het (nog) niet. Toen wilden mijn maat en ik wat bestellen bij de bar, maar het was te druk met kleine kinderen, dus zochten we de automaat op. Ik had nog precies een euro aan muntgeld, en gooide die erin, zonder eerst bij de prijzen te kijken. Toen zag ik een zakje hamka’s. Die koos ik maar, want de rest was allemaal chocoladerepen etc., ik had trek in iets hartigs. We gingen weer op onze plekken in de zaal zitten, en direct begon de film weer. Ik stopte de eerste hamka in mijn mond. Een waar smaakorgasme zou je kunnen zeggen. De heerlijke kaas en hamsmaak vulde mijn mond, en ik bleef maar genieten en genieten. En dat allemaal van 1 hamka. Er zaten nog velen in het zakje, en ik pakte ze een voor een en ik bleef genieten. Het leek wel alsof het zakje bodemloos was en gevuld met die hamka’s. Toen uiteindelijk het zakje leeg was, bleef ik het vast houden, en het smolt in mijn handen. Dat voelde vaag, maar wel fijn.
Anyway, de film was uiteindelijk afgelopen, en we hadden afgesproken om naar de McDonald's te gaan, want bij inlevering van je bioscoopkaartje krijg je bij aankoop medium frisdrank of milkshake een portie medium frites. Maar er was een groot obstakel. De eindeloze mensenmassa. Ik keek naar de lange rij in de straat, en realiseerde me dat aan het eind van de straat de Mac was, maar ja, als je niet begint met lopen, kom je er nooit. We begonnen aan de lange tocht. Het leek wel of iedereen me aankeek. Soms met een angstaanjagende, soms met een boosaardige, en soms met een neutrale blik. Ik voelde me kortom behoorlijk paranoïde, maar er sloegen geen stoppen door, ik bleef rustig lopen. Ik voelde me echter wel onprettig bij het feit dat het wel leek alsof ik om kon vallen. De gedachte dat ik dan tegen een vreemd iemand op zou botsen, was zeer onprettig. Afijn, we naderden de Mac. Ik zag nog wat vrienden van vroeger, en kwam zomaar op het gekke idee om om LSD te vragen, ik wilde nog meer visuals. Uiteindelijk herkenden ze mij niet, en heb ik ook nergens om gevraagd. Ik liep de Mac binnen, en vroeg om een medium aardbeienshake met een portie medium frites. We stonden daar zo te wachten en ik keek voor de gein de keuken in. Ik weet niet of sommigen van jullie de McDonald's in Leeuwarden kennen (Wirdumerdijk) maar die keuken is behoorlijk klein. Ik vond het fascinerend om te zien hoe ze zoveel klanten konden bedienen en zoveel machines en bezigheid in zo'n klein ruimtetje konden proppen. Ik moest nog eventjes wachten op mijn shake, en keek ondertussen naar wat ik vermoedde de filiaalleider moest zijn (kutzin, ik weet t). Hij maakte leuke grapjes tegen zijn personeel, en ik vond het uiteindelijk raar dat mensen dachten dat het kut was om bij de Mac te werken. Na een plate gekregen te hebben, liepen mijn mattie en ik naar een statafel, om de friet en shake naar binnen te werken. Een woord: god-de-lijk. De frietjes hadden prachtige zoutkristallen en ze smaakten heerlijk. Ook aan deze zak, net als de hamka's, leek geen einde te komen. Daarna de shake, wat een heerlijk fruitig bovennatuurlijke afkoeling is dat. Heel wat anders als dat je nuchter bent.
We waren klaar, ruimden ons afval op, en liepen naar buiten. Nog steeds links en rechts mensen. Veel mensen. Te veel mensen. We bespraken de dag nog even, en hadden het erover wat ik de volgende keer zou doen. Sterkere truffels (die ik in eerste instantie zou doen, maar die waren op volgens mijn maat, dus daarom Atlantis), een dubbele portie Atlantis, of zouden we op zoek naar LSD? We kwamen tot de conclusie dat het laatste sowieso moeilijk zou worden, we hadden beide geen connecties (nu nog steeds niet overigens ). We namen afscheid, en ik liep naar de zelfde bushalte als waar de trip was begonnen. Ik zag een moeder met twee kinderen voorbijlopen. Weer dat fantastische ouder-kind element. Het ene kind geschminkt als hond, de ander was een vlinder. Fantastische kunst, oordeelde ik. Het hondenkind zei: 'Ik ben een hond en ik zeg woef'. Het andere kind: 'Oh, en een vlinder zegt niks?'. Ik. ging. kapot. Ik kon gewoon niet meer stoppen met lachen om die fantastische uitspraak. Het zal wel een vreemd gezicht zijn geweest voor de omstanders, maar fock die.
En toen wachten op de bus. Ik wachtte vanaf 16:00 uur een eeuwigheid, maar toen ik keek op mijn mobiel voor de tijd, was het nog maar 16:08. Ik vond dat awesome, dat ik tijd anders ervaarde, dat tijd langer duurde (diep hè?). Ik had weer dat relaxte funkmuziekje van The Whispers op, dat ook eeuwig leek te duren (YouTube link onderaan). Maar toen, uit de verte, de bus. Er stonden al een aantal andere gegadigden voor dezelfde bus. Het leek oneindig voordat ik in de bus kon stappen. Maar goed, ik was aan de beurt, en liet zonder problemen mijn strippenkaart afstempelen, en ging zitten op zo'n enkele stoel die dan altijd dicht bij de chauffeur is (Connexxion bus, weet niet of anderen dat ook hebben). Ik observeerde de buschauffeur. Man van tussen 30-35. Ik voelde een soort van vriendschap, maar hield me in om ook maar iets te zeggen. De bus vertrok, en dat voelde ik. Het was net alsof me er een ongelofelijke 'journey' stond te wachten, echt zo'n 'fuck yeah' gevoel (weet niet hoe ik het anders moet omschrijven). Ik zette nog wat muziek op, maar was er niet actief naar aan het luisteren en ik dwaalde wat in mijn gedachten. Toen kwam dat ene, altijd weer terugkomende, thema weer op. De relatie tussen een ouder en een kind. Ik voelde me behoorlijk schuldig (hier kickte de emotionele side van de truffels pas echt goed in) t.o.v. mijn ouders, omdat ik vaak nogal chagrijnig deed. Ook al vroegen ze iets simpels als 'Hoe was t op school' of als m'n vader een gewone, goedbedoelde opmerking maakte, snauwde ik ze af. Het schuldgevoel groeide, en ik kwam tot de conclusie dat ik dan beter me kon inspannen om op een normale, vriendelijke manier te reageren, dan dat ik me schuldig voelde.
Ik kwam thuis. Mijn ouders verwelkomden me en vroegen van alles over m'n dag. Ik gaf overal normaal antwoord op, ook al merkte ik nog wel iets van de truffels. Het eten stond lekker te pruttelen. Ik ging even mijn telefoon, portemonnee etc. in mijn kamer weg leggen, broekriem uit, even relaxen, je kent t wel. Maar ik moest even naar het toilet, en ik keek aldaar in de spiegel. Ik keek naar mijn eigen gezicht, en dat wist ik, maar het voelde alsof ik naar iemand anders keek. Ik kwam steeds dichterbij het gezicht, totdat ik met mijn neus tegen de spiegel drukte en ik ook weer de realiteit ingeslingerd werd. Dat was het laatste noemenswaardige van de trip. Mijn ouders roepten me voor het eten. We aten in de olie gebakken aardappelschijfjes, varkenshaasje met pepersaus en doperwten. Een heerlijk maaltje waar ik van genoot, misschien lichtjes meer als dat ik zonder truffels had gedaan. We waren klaar en ik keek op internet wat er op TV kwam. Ik Hou Van Holland met daar achteraan Echt Waar?!. Nog nooit heb ik zo'n zin gehad in een TV-avondje.
En dat was m'n report. Ik deed er even over, omdat ik er niet altijd zin in had om er stukjes bij te schrijven, en al helemaal niet op de dag zelf nog (ik begon om 19:00 met schrijven, een goeie 6 uur na inname). Misschien is het niet 'Tripreport van de Maand'-waardig, maar het is m'n eerste, dus er zullen nog vast wel meer en betere volgen. Ik ga iig komende woensdag nog een portie droppen. Misschien dan wel weer een reportje!
Dit is dat héérlijke funkmuziekje. (weet niet of de embedder t doet)
Edit: fok it. hier de link: http://www.youtube.com/v/rzLkdhXIij0&hl=nl_NL
Wat: Psilocybe Atlantis truffels, 10 gram
Waar: Leeuwarden
Wanneer: Zaterdag 27 maart
Wauw. Dat is het enige woord wat enigszins in de buurt komt om datgene te omschrijven wat ik in de afgelopen uren heb meegemaakt. Wauw wat was het spectaculair. Op sommige vlakken teleurstellend, maar dan wel spectaculair teleurstellend.
Ik zat in de bus, een beetje voor te chillen, had een relaxt funkmuziekje op (The Whispers - And The Beat Goes On) en had er enorm veel zin in. Ik was zenuwachtig voor wat nog komen moest. Ik stapte uit bij de halte bij het gerechtshof in de stad, en zag daar mijn vriend staan (de sitter van 't hele gebeuren), die met een grote grijns op zijn gezicht mij de truffels overhandigde.
Het eerste wat mij opviel, was de afmeting. Ik had verwacht dat een zo'n truffel ongeveer zo groot als een ei zou zijn, maar het bleken eerder een soort van cashewnootjes. En voor 10 gram had ik verwacht dat het veel meer zou zijn, maar ik was tevreden. We liepen naar de nabijgelegen Super de Boer om wat eten en drinken te halen. Ik koos voor een klein pakje vanillevla om de truffeltjes mee te nuttigen. We gingen in een parkje zitten, en deden de truffels in het pakje. Ik probeerde toen het geheel naar binnen te slurpen, maar dat ging niet zo makkelijk. Toen dacht ik van wat kan mij t schelen, en ik scheurde het pakje vanillevla open, en pakte met mijn vingers de steentjes er een voor een uit. Ik vond de truffels naar bladeren smaken, alsof iemand uit een tuin alle planten op een hoop had gedaan en die in een steentje had geperst. Ook de zure nasmaak proefde ik bij sommige stenen. Door de vanillevla was echter die viezige smaak bij de meeste gemaskeerd. Ik pakte dus de truffels uit de vanillevla met mijn vingers, uiteindelijk zat ik helemaal onder, maar het boeide niet. De 10 gram was naar binnen gewerkt.
Toen was het een eindje lopen. We gingen naar de bios voor Alice in Wonderland 3D. We staken ondertussen nog even een dikke snaak op (een Repelknots voor de Liwwadders onder ons) en begaven ons rustig naar de bioscoop. Toen we daar eenmaal waren, stonden we nog even stil en namen de laatste hijsjes van de joint (mog nooit zo'n goede gehad overigens). We stapten wat stoney de bios binnen, en bestelden ons kaartje voor Alice. De jongeman achter de balie zei dat om 17:30 alleen de Nederlandse versie te zien was. Ik vond die mededeling een beetje vaag, maar ach, een film is een film, nietwaar? We moesten nog even wachten, en ondertussen keek ik gefascineerd naar het menu van etens- en drinkwaren. Allerlei flesjes dubbelfris, cola, bier, popcorn, drop, schepsnoep etc. Ik las toen in plaats van schepsnoep, snepschoep. Ik moest er eerst een beetje om lachen, maar dacht toen: 'Wat is er zo raar aan? Het moet toch juist snepschoep zijn?' Afijn, er werd omgeroepen dat we de zaal in konden, een vriendelijke jongeman gaf ons een futuristisch 3D-brilletje en we installeerden ons voor het doek.
Advertenties. Gadverdegadver.
Nog nooit zo gewalgd als van advertenties. Zeker een kwartier lang, je vond t niet leuk maar je moest kijken. Toen kwam opeens een advertentie voorbij die weer een lach op mijn gezicht toverde. Het was een spotje voor mijn school, en daarop stond een meisje afgebeeld die ik toevallig ken. Het was een foto van een paar jaar oud, maar ze was in de tussentijd niks veranderd. Dat vond ik fascinerend, en ik heb een tijdje naar het spotje zitten staren, die voor mijn gevoel dus een eeuwigheid duurde. En toen, na een eeuwigheid wachten, begon de film. En jesus allemachtig, wat was dat een ervaring. Niet te filmen. Ik zal het kort samenvatten, aangezien ik me niet alles kon herinneren en me ook niet goed kon concentreren. Ik hoorde allereerst een vader tegen zijn zoontje zeggen: 'Deze film is van Tim Burton, da's de regisseur en die maakt hele rare films'. Ik was ontroerd. Een fantastische vader-zoon relatie. Wat kan een mens van kleine dingen genieten. Ik voelde me er ook ongemakkelijk bij, maar dat leg ik zo uit, eerst even terug naar de film: Ik was vanaf het begin helemaal gefascineerd door de Engelse 19de eeuwse setting. En wat een mooie hoofdrolspeelster
. Helemaal geniaal vond ik de Caterpillar. Die zat dus aan een waterpijp te paffen, en een beetje filosofisch te praten, maar ik keek en luisterde, en dacht: 'Vent, denk je nou echt dat ik je niet doorheb? Je bent echt fokking stoned ofniet?'. Verder kon ik de tekst moeilijk verstaan, wat volgens mij niet aan de truffels lag, want ik hoorde er ook andere mensen over klagen. Johnny Depp als de gekke hoedenmaker was briljant gedaan, met dat oranje kapsel en die make-up. Ook de Witte Koningin (gespeeld door Anne Hathaway geloof ik) was bijzonder, want ze had een zeer bleke huid en kleding, maar donkere make-up rond haar ogen en mond. Het zag er zeer 'creepy' uit. Het is dat ze vriendelijk lachte, want als ze een evil face had getrokken was ik misschien wel écht bang geworden.
Ik was kortom aan het genieten en ging helemaal op in de film.
Ik voelde me af en toe een beetje wegsmelten, en verloor soms m’n gevoel. Dan had ik mijn handen in elkaar gevouwen en voelde ik ze opeens niet meer. Ik kon me op sommige momenten ook niet goed concentreren op de film, wat ik dan niet heel erg vond.
Pauze. Opstaan. Briljant. Het leek wel alsof alle andere mensen in fastforward opstonden en naar de uitgang liepen. Een jongen had allemaal roze strepen op zijn gezicht, het leek wel schmink. Ik keek, tijdens het lopen naar de foyer, een paar minuten in een spiegel die aan de muur hing, en zag mijn gezicht ineens allemaal kleuren krijgen, die je normaal in verschillende stadia van een bloeduitstorting hebt (geel, paars, blauw, rood), best wel grappig, maar echt mind-blowende visuals waren het (nog) niet. Toen wilden mijn maat en ik wat bestellen bij de bar, maar het was te druk met kleine kinderen, dus zochten we de automaat op. Ik had nog precies een euro aan muntgeld, en gooide die erin, zonder eerst bij de prijzen te kijken. Toen zag ik een zakje hamka’s. Die koos ik maar, want de rest was allemaal chocoladerepen etc., ik had trek in iets hartigs. We gingen weer op onze plekken in de zaal zitten, en direct begon de film weer. Ik stopte de eerste hamka in mijn mond. Een waar smaakorgasme zou je kunnen zeggen. De heerlijke kaas en hamsmaak vulde mijn mond, en ik bleef maar genieten en genieten. En dat allemaal van 1 hamka. Er zaten nog velen in het zakje, en ik pakte ze een voor een en ik bleef genieten. Het leek wel alsof het zakje bodemloos was en gevuld met die hamka’s. Toen uiteindelijk het zakje leeg was, bleef ik het vast houden, en het smolt in mijn handen. Dat voelde vaag, maar wel fijn.
Anyway, de film was uiteindelijk afgelopen, en we hadden afgesproken om naar de McDonald's te gaan, want bij inlevering van je bioscoopkaartje krijg je bij aankoop medium frisdrank of milkshake een portie medium frites. Maar er was een groot obstakel. De eindeloze mensenmassa. Ik keek naar de lange rij in de straat, en realiseerde me dat aan het eind van de straat de Mac was, maar ja, als je niet begint met lopen, kom je er nooit. We begonnen aan de lange tocht. Het leek wel of iedereen me aankeek. Soms met een angstaanjagende, soms met een boosaardige, en soms met een neutrale blik. Ik voelde me kortom behoorlijk paranoïde, maar er sloegen geen stoppen door, ik bleef rustig lopen. Ik voelde me echter wel onprettig bij het feit dat het wel leek alsof ik om kon vallen. De gedachte dat ik dan tegen een vreemd iemand op zou botsen, was zeer onprettig. Afijn, we naderden de Mac. Ik zag nog wat vrienden van vroeger, en kwam zomaar op het gekke idee om om LSD te vragen, ik wilde nog meer visuals. Uiteindelijk herkenden ze mij niet, en heb ik ook nergens om gevraagd. Ik liep de Mac binnen, en vroeg om een medium aardbeienshake met een portie medium frites. We stonden daar zo te wachten en ik keek voor de gein de keuken in. Ik weet niet of sommigen van jullie de McDonald's in Leeuwarden kennen (Wirdumerdijk) maar die keuken is behoorlijk klein. Ik vond het fascinerend om te zien hoe ze zoveel klanten konden bedienen en zoveel machines en bezigheid in zo'n klein ruimtetje konden proppen. Ik moest nog eventjes wachten op mijn shake, en keek ondertussen naar wat ik vermoedde de filiaalleider moest zijn (kutzin, ik weet t). Hij maakte leuke grapjes tegen zijn personeel, en ik vond het uiteindelijk raar dat mensen dachten dat het kut was om bij de Mac te werken. Na een plate gekregen te hebben, liepen mijn mattie en ik naar een statafel, om de friet en shake naar binnen te werken. Een woord: god-de-lijk. De frietjes hadden prachtige zoutkristallen en ze smaakten heerlijk. Ook aan deze zak, net als de hamka's, leek geen einde te komen. Daarna de shake, wat een heerlijk fruitig bovennatuurlijke afkoeling is dat. Heel wat anders als dat je nuchter bent.
We waren klaar, ruimden ons afval op, en liepen naar buiten. Nog steeds links en rechts mensen. Veel mensen. Te veel mensen. We bespraken de dag nog even, en hadden het erover wat ik de volgende keer zou doen. Sterkere truffels (die ik in eerste instantie zou doen, maar die waren op volgens mijn maat, dus daarom Atlantis), een dubbele portie Atlantis, of zouden we op zoek naar LSD? We kwamen tot de conclusie dat het laatste sowieso moeilijk zou worden, we hadden beide geen connecties (nu nog steeds niet overigens
). We namen afscheid, en ik liep naar de zelfde bushalte als waar de trip was begonnen. Ik zag een moeder met twee kinderen voorbijlopen. Weer dat fantastische ouder-kind element. Het ene kind geschminkt als hond, de ander was een vlinder. Fantastische kunst, oordeelde ik. Het hondenkind zei: 'Ik ben een hond en ik zeg woef'. Het andere kind: 'Oh, en een vlinder zegt niks?'. Ik. ging. kapot. Ik kon gewoon niet meer stoppen met lachen om die fantastische uitspraak. Het zal wel een vreemd gezicht zijn geweest voor de omstanders, maar fock die. En toen wachten op de bus. Ik wachtte vanaf 16:00 uur een eeuwigheid, maar toen ik keek op mijn mobiel voor de tijd, was het nog maar 16:08. Ik vond dat awesome, dat ik tijd anders ervaarde, dat tijd langer duurde (diep hè?). Ik had weer dat relaxte funkmuziekje van The Whispers op, dat ook eeuwig leek te duren (YouTube link onderaan). Maar toen, uit de verte, de bus. Er stonden al een aantal andere gegadigden voor dezelfde bus. Het leek oneindig voordat ik in de bus kon stappen. Maar goed, ik was aan de beurt, en liet zonder problemen mijn strippenkaart afstempelen, en ging zitten op zo'n enkele stoel die dan altijd dicht bij de chauffeur is (Connexxion bus, weet niet of anderen dat ook hebben). Ik observeerde de buschauffeur. Man van tussen 30-35. Ik voelde een soort van vriendschap, maar hield me in om ook maar iets te zeggen. De bus vertrok, en dat voelde ik. Het was net alsof me er een ongelofelijke 'journey' stond te wachten, echt zo'n 'fuck yeah' gevoel (weet niet hoe ik het anders moet omschrijven). Ik zette nog wat muziek op, maar was er niet actief naar aan het luisteren en ik dwaalde wat in mijn gedachten. Toen kwam dat ene, altijd weer terugkomende, thema weer op. De relatie tussen een ouder en een kind. Ik voelde me behoorlijk schuldig (hier kickte de emotionele side van de truffels pas echt goed in) t.o.v. mijn ouders, omdat ik vaak nogal chagrijnig deed. Ook al vroegen ze iets simpels als 'Hoe was t op school' of als m'n vader een gewone, goedbedoelde opmerking maakte, snauwde ik ze af. Het schuldgevoel groeide, en ik kwam tot de conclusie dat ik dan beter me kon inspannen om op een normale, vriendelijke manier te reageren, dan dat ik me schuldig voelde.
Ik kwam thuis. Mijn ouders verwelkomden me en vroegen van alles over m'n dag. Ik gaf overal normaal antwoord op, ook al merkte ik nog wel iets van de truffels. Het eten stond lekker te pruttelen. Ik ging even mijn telefoon, portemonnee etc. in mijn kamer weg leggen, broekriem uit, even relaxen, je kent t wel. Maar ik moest even naar het toilet, en ik keek aldaar in de spiegel. Ik keek naar mijn eigen gezicht, en dat wist ik, maar het voelde alsof ik naar iemand anders keek. Ik kwam steeds dichterbij het gezicht, totdat ik met mijn neus tegen de spiegel drukte en ik ook weer de realiteit ingeslingerd werd. Dat was het laatste noemenswaardige van de trip. Mijn ouders roepten me voor het eten. We aten in de olie gebakken aardappelschijfjes, varkenshaasje met pepersaus en doperwten. Een heerlijk maaltje waar ik van genoot, misschien lichtjes meer als dat ik zonder truffels had gedaan. We waren klaar en ik keek op internet wat er op TV kwam. Ik Hou Van Holland met daar achteraan Echt Waar?!. Nog nooit heb ik zo'n zin gehad in een TV-avondje.
En dat was m'n report. Ik deed er even over, omdat ik er niet altijd zin in had om er stukjes bij te schrijven, en al helemaal niet op de dag zelf nog (ik begon om 19:00 met schrijven, een goeie 6 uur na inname). Misschien is het niet 'Tripreport van de Maand'-waardig, maar het is m'n eerste, dus er zullen nog vast wel meer en betere volgen. Ik ga iig komende woensdag nog een portie droppen. Misschien dan wel weer een reportje!
Dit is dat héérlijke funkmuziekje. (weet niet of de embedder t doet)
Edit: fok it. hier de link: http://www.youtube.com/v/rzLkdhXIij0&hl=nl_NL
