mindtravler
Newbie
beste mede-forumleden,
ik ben 30 jaar en heb zo een 15 jaar ervaring met drugs en eigelijk voor zolang ik mij kan herinneren met verslavingen.
het begon van heel jong al met een verslaving aan cola en videogames en dan later met benzos, gokken, alcohol, ketamine, exc...
mijn eerste echte en zwaarste verslaving was zoals bij velen nicotine, vanaf 13 jaar rookte ik een pakje per dag.
daarna begonnen ook jointjes een vaste routine te worden waarbij weed niet als verslavend aanvoelde tot de moment dat ik er mee wilde stoppen en het niet lukte.
zeker 7 jaar heb ik dagelijks weed gerookt en heel veel zelfs vanaf het opstaan tot het slapengaan.
ik had hier eigenlijk niet zo een probleem mee behalve dat ik niet veel motivatie had voor gelijk wat.
op mijn 16 jaar probeerde ik voor het eerst xtc, speed en coke.
op mijn 19 heb ik (het kan enorm snel gaan) een korte bondige zware speedverslaving gehad waarbij ik niet enkel in de weekends gebruikte maar ook op het werk, en eigenlijk gebruikte ik op een bepaald moment enkel om mij niet verschrikkelijk te voelen en gewoon normaal te functioneren.
ik herkende mijzelf niet meer verslaafd aan de speed, ik was agressief, depressief, mager en als ik mijn moeder zag wenen had ik besloten om er cold turkey mee te stoppen.
toen zeker een jaar lang enorm depressief geweest, stemmingswisselingen, insomnia, vermoeidheid en nog meer weed beginnen roken om te compenseren,
maar na een jaar kwam alles langzaam maar zeker terug goed en was ik terug mijzelf zoals ik mijzelf herkende.
het gedemotiveerd en lui zijn van de weed werd ik ook beu en besloot hiermee ook te stoppen en heb dit gekunnen door als vervanging te gaan fitnessen.
elke keer dat ik zin kreeg in weed ging ik gaan lopen in de plaats en na 2 weken moeilijk slapen begon ik terug helder te dromen en merkte ik alle voordelen van geen weed te roken zoals meer energie, geen vreetkicks meer, motivatie en heb zo de weed kunnen laten tot een punt dat het mij de dag van vandaag alles behalve zou kunnen amuseren om high te zijn.
toen ging ik ook nog veel uit en in de weekends werd er veel gedronken en cocaine gesnoven (wat naar mijn zeggen een ander soort verslaving is) maar al bij al geen problemen mee.
het probleem met alcohol begon tijdens de corona, ik had net een nieuwe partner leren kennen, we waren 6 weken in quarantaine en genoten er met volle teugen van en dronken elke dag, hadden veel sex.
het was een vakantiegevoel maar dan thuis.
daarna wanneer we terug moesten gaan werken was het dagelijks drinken toch een routine geworden die ik niet graag verbrak.
ik dronk dagelijks toch een liter of 3 desperados of meer, een fles rum op een paar uur was ook geen uitzondering door de week.
deze alcoholverslaving was makkelijk te combineren het werk (want ik heb nooit gestopt met werken door een verslaving).
overdag werkte ik en functioneerde ik goed en vanaf ik gedaan had direct in het tankstation stoppen achter wat blikken.
later toen ik ontdekte dat mijn partner in die tijd (bipolair) verschillende malen was vreemd gegaan en dit maar niet kon verwerken begonnen de echte problemen.
ik mij toen elke avond volledig blackout waarbij verschillende agressieve gebeurtenissen zijn gepasseerd waar ik dan geen herinneringen van had.
om het denken van mijn zorgen te verminderen en te kunnen slapen schreef de dokter mij benzos voor die ook hielpen.
ik wist dat benzos verslavend waren maar ik zat zo in de put dat het mij niet kon schelen en ik besefte ook niet hoe makkelijk je tolerantie er van opbouwt.
ik pakte benzos alsof het snoepjes waren op het werk en s'avonds met grote hoeveelheden alcohol tot ik elke avond blackout ging (wat door de tolerantie al serieus wat alcohol en benzos voor nodig was)
dagelijk nam ik ongeveer 60 mg valium soms nog wat xanax en bromazepam en ik dronk zeker 4 liter desperados per dag.
na uit elkaar te zijn gegaan met mijn toenmalige partner (door agressief gedrag) heb ik even bij mijn moeder ingetrokken tot ik terug een eigen stekje had.
ik bleef daarna een goed jaar nog met mijn benzo en alcoholverslaving door tot de dag dat mijn beste vriend (29 jaar) dronken in het water gereden is en overleed.
ik heb van de ene dag op de andere gestopt met drinken en dit lukte verassend goed, het was eigenlijk enkel wennen als ik met de collegas een uitstapje deed, wat ik nu moest bestellen maar het was gewoon een questi van gewoonte en ik miste het drinken dan ook niet.
na cold turkey te proberen stoppen met benzos (slecht idee) heb ik beslist om af te bouwen wat heel goed ging tot een bepaald punt dat als ik dat verlaagde ik gewoon niets kon slapen en heel chagerijnig en onrustig werd.
toen heb ik naar de huisdokter geweest (ik had ondertussen als veel andere manieren om aan benzos te komen dus ik ging er nooit meer voor naar de dokter) om mij te helpen.
deze begeleide mij en verlaagde de dosis op maat gemaakt en vertelde mij telkens hoe lang ik die dosis moest aanhouden.
elke keer was het 4 weken ongeveer een dosis voor het verlagen en de eerste week is enorm kut.
na enkele maanden af te bouwen en af te zien is het mij toch gelukt om er van af te geraken, ondertussen leerde ik beter en beter omgaan met stress wat anders door de benzos onder een dekendje verdwijnt.
wauw dus ik heb kunnen stoppen met mijn weed verslaving, speed, alcohol en benzos dus waarom (iets wat ik mij nooit voor mogelijk hield) zou ik niet proberen stoppen met roken?
ondertussen rookte ik al 6 maanden geen sigaretten meer maar een vapor (wat in mijn opinie een stuk beter was) en ging hetzelfde principe als de benzos toepassen en de nicotine beetje per beetje afbouwen waarbij het precies hetzelfde de eerste dagen wat beu was waarna ik de dosis gewoon werd.
ondertussen al heel laag on de nicotine grens gekomen had ik de keuze om te vapen zonder nicotine en hierdoor mijn eigen bedriegen dat ik nicotine binnenpak terwijl het niet zo is.
maar ik wilde af van de volledige verslaving en heb het vapen toen volledig gelaten.
na een 2 weken enorm moe (ik verschoot er van wat voor een oppepper nicotine eigelijk is) en ambetant gelopen te hebben was het gelukt.
als ik gravings had in nicotine en nerveus werd dan maakte ik mijzelf de harde waarheid duidelijk dat nicotine niet beter ging laten voelen, maar dat ik mij zo slecht voelde door de nicotine.
en als een wonder heb ik nu echt geen enkel verlangen meer naar nicotine en vind sigaretten enorm stinken.
het voelt gewoon goed en vrij om geen verslavingen te hebben, ook al is het soms heel moeilijk om een verslaving te stoppen en lijkt het soms onmogelijk, maar we zijn veel sterker dan je jezelf kunt voorstellen.
met een goede mindset en wilskracht kan je het zeker.
nu ik mijn eigen demonen heb kunnen bestrijden zou ik er enorm van genieten om anderen hiermee te helpen.
dank je wel voor mijn lange report te lezen en mijn excuses indien er spellingsfouten in zitten.
peace!
ik ben 30 jaar en heb zo een 15 jaar ervaring met drugs en eigelijk voor zolang ik mij kan herinneren met verslavingen.
het begon van heel jong al met een verslaving aan cola en videogames en dan later met benzos, gokken, alcohol, ketamine, exc...
mijn eerste echte en zwaarste verslaving was zoals bij velen nicotine, vanaf 13 jaar rookte ik een pakje per dag.
daarna begonnen ook jointjes een vaste routine te worden waarbij weed niet als verslavend aanvoelde tot de moment dat ik er mee wilde stoppen en het niet lukte.
zeker 7 jaar heb ik dagelijks weed gerookt en heel veel zelfs vanaf het opstaan tot het slapengaan.
ik had hier eigenlijk niet zo een probleem mee behalve dat ik niet veel motivatie had voor gelijk wat.
op mijn 16 jaar probeerde ik voor het eerst xtc, speed en coke.
op mijn 19 heb ik (het kan enorm snel gaan) een korte bondige zware speedverslaving gehad waarbij ik niet enkel in de weekends gebruikte maar ook op het werk, en eigenlijk gebruikte ik op een bepaald moment enkel om mij niet verschrikkelijk te voelen en gewoon normaal te functioneren.
ik herkende mijzelf niet meer verslaafd aan de speed, ik was agressief, depressief, mager en als ik mijn moeder zag wenen had ik besloten om er cold turkey mee te stoppen.
toen zeker een jaar lang enorm depressief geweest, stemmingswisselingen, insomnia, vermoeidheid en nog meer weed beginnen roken om te compenseren,
maar na een jaar kwam alles langzaam maar zeker terug goed en was ik terug mijzelf zoals ik mijzelf herkende.
het gedemotiveerd en lui zijn van de weed werd ik ook beu en besloot hiermee ook te stoppen en heb dit gekunnen door als vervanging te gaan fitnessen.
elke keer dat ik zin kreeg in weed ging ik gaan lopen in de plaats en na 2 weken moeilijk slapen begon ik terug helder te dromen en merkte ik alle voordelen van geen weed te roken zoals meer energie, geen vreetkicks meer, motivatie en heb zo de weed kunnen laten tot een punt dat het mij de dag van vandaag alles behalve zou kunnen amuseren om high te zijn.
toen ging ik ook nog veel uit en in de weekends werd er veel gedronken en cocaine gesnoven (wat naar mijn zeggen een ander soort verslaving is) maar al bij al geen problemen mee.
het probleem met alcohol begon tijdens de corona, ik had net een nieuwe partner leren kennen, we waren 6 weken in quarantaine en genoten er met volle teugen van en dronken elke dag, hadden veel sex.
het was een vakantiegevoel maar dan thuis.
daarna wanneer we terug moesten gaan werken was het dagelijks drinken toch een routine geworden die ik niet graag verbrak.
ik dronk dagelijks toch een liter of 3 desperados of meer, een fles rum op een paar uur was ook geen uitzondering door de week.
deze alcoholverslaving was makkelijk te combineren het werk (want ik heb nooit gestopt met werken door een verslaving).
overdag werkte ik en functioneerde ik goed en vanaf ik gedaan had direct in het tankstation stoppen achter wat blikken.
later toen ik ontdekte dat mijn partner in die tijd (bipolair) verschillende malen was vreemd gegaan en dit maar niet kon verwerken begonnen de echte problemen.
ik mij toen elke avond volledig blackout waarbij verschillende agressieve gebeurtenissen zijn gepasseerd waar ik dan geen herinneringen van had.
om het denken van mijn zorgen te verminderen en te kunnen slapen schreef de dokter mij benzos voor die ook hielpen.
ik wist dat benzos verslavend waren maar ik zat zo in de put dat het mij niet kon schelen en ik besefte ook niet hoe makkelijk je tolerantie er van opbouwt.
ik pakte benzos alsof het snoepjes waren op het werk en s'avonds met grote hoeveelheden alcohol tot ik elke avond blackout ging (wat door de tolerantie al serieus wat alcohol en benzos voor nodig was)
dagelijk nam ik ongeveer 60 mg valium soms nog wat xanax en bromazepam en ik dronk zeker 4 liter desperados per dag.
na uit elkaar te zijn gegaan met mijn toenmalige partner (door agressief gedrag) heb ik even bij mijn moeder ingetrokken tot ik terug een eigen stekje had.
ik bleef daarna een goed jaar nog met mijn benzo en alcoholverslaving door tot de dag dat mijn beste vriend (29 jaar) dronken in het water gereden is en overleed.
ik heb van de ene dag op de andere gestopt met drinken en dit lukte verassend goed, het was eigenlijk enkel wennen als ik met de collegas een uitstapje deed, wat ik nu moest bestellen maar het was gewoon een questi van gewoonte en ik miste het drinken dan ook niet.
na cold turkey te proberen stoppen met benzos (slecht idee) heb ik beslist om af te bouwen wat heel goed ging tot een bepaald punt dat als ik dat verlaagde ik gewoon niets kon slapen en heel chagerijnig en onrustig werd.
toen heb ik naar de huisdokter geweest (ik had ondertussen als veel andere manieren om aan benzos te komen dus ik ging er nooit meer voor naar de dokter) om mij te helpen.
deze begeleide mij en verlaagde de dosis op maat gemaakt en vertelde mij telkens hoe lang ik die dosis moest aanhouden.
elke keer was het 4 weken ongeveer een dosis voor het verlagen en de eerste week is enorm kut.
na enkele maanden af te bouwen en af te zien is het mij toch gelukt om er van af te geraken, ondertussen leerde ik beter en beter omgaan met stress wat anders door de benzos onder een dekendje verdwijnt.
wauw dus ik heb kunnen stoppen met mijn weed verslaving, speed, alcohol en benzos dus waarom (iets wat ik mij nooit voor mogelijk hield) zou ik niet proberen stoppen met roken?
ondertussen rookte ik al 6 maanden geen sigaretten meer maar een vapor (wat in mijn opinie een stuk beter was) en ging hetzelfde principe als de benzos toepassen en de nicotine beetje per beetje afbouwen waarbij het precies hetzelfde de eerste dagen wat beu was waarna ik de dosis gewoon werd.
ondertussen al heel laag on de nicotine grens gekomen had ik de keuze om te vapen zonder nicotine en hierdoor mijn eigen bedriegen dat ik nicotine binnenpak terwijl het niet zo is.
maar ik wilde af van de volledige verslaving en heb het vapen toen volledig gelaten.
na een 2 weken enorm moe (ik verschoot er van wat voor een oppepper nicotine eigelijk is) en ambetant gelopen te hebben was het gelukt.
als ik gravings had in nicotine en nerveus werd dan maakte ik mijzelf de harde waarheid duidelijk dat nicotine niet beter ging laten voelen, maar dat ik mij zo slecht voelde door de nicotine.
en als een wonder heb ik nu echt geen enkel verlangen meer naar nicotine en vind sigaretten enorm stinken.
het voelt gewoon goed en vrij om geen verslavingen te hebben, ook al is het soms heel moeilijk om een verslaving te stoppen en lijkt het soms onmogelijk, maar we zijn veel sterker dan je jezelf kunt voorstellen.
met een goede mindset en wilskracht kan je het zeker.
nu ik mijn eigen demonen heb kunnen bestrijden zou ik er enorm van genieten om anderen hiermee te helpen.
dank je wel voor mijn lange report te lezen en mijn excuses indien er spellingsfouten in zitten.
peace!
Laatst bewerkt:
