Dag mensen!
Als ik aan de pep ben, en dat ben ik in theorie vrij vaak omdat ik
dexamfetamine als medicatie voor geschreven krijg vanwege concentratieproblemen,
en ik neem wat meer dan de gebruikelijke inname dosis, dus meer een recreatieve dosis zegmaar, dan heb ik wel eens:
Dat wanneer ik me gewoon goed voel onder dat spul, me prima kan vermaken enzo, ineens
een vlaag van hulpeloosheid en eenzaamheid over me heen daalt. Heel kort, niet eens heel intens, maar gewoon naar en vervelend omdat ik me in het geheel gewoon goed voel. Maar even wijst een deel van mijn hersenen me weer even op de echte situatie van vals geluk.
Een beetje als dat een deel van mijn hersenen me probeert te wijzen op
de echte situatie, het valse geluk dus...en dat een ander deel juist actief en vrolijk
wil zijn!
hebben jullie dat nooit? Hoe ervaren jullie het als het voorkomt, en hoe ga je er mee om?
Of ben ik de enige? :P nah...
Tell me!
Als ik aan de pep ben, en dat ben ik in theorie vrij vaak omdat ik
dexamfetamine als medicatie voor geschreven krijg vanwege concentratieproblemen,
en ik neem wat meer dan de gebruikelijke inname dosis, dus meer een recreatieve dosis zegmaar, dan heb ik wel eens:
Dat wanneer ik me gewoon goed voel onder dat spul, me prima kan vermaken enzo, ineens
een vlaag van hulpeloosheid en eenzaamheid over me heen daalt. Heel kort, niet eens heel intens, maar gewoon naar en vervelend omdat ik me in het geheel gewoon goed voel. Maar even wijst een deel van mijn hersenen me weer even op de echte situatie van vals geluk.
Een beetje als dat een deel van mijn hersenen me probeert te wijzen op
de echte situatie, het valse geluk dus...en dat een ander deel juist actief en vrolijk
wil zijn!
hebben jullie dat nooit? Hoe ervaren jullie het als het voorkomt, en hoe ga je er mee om?
Of ben ik de enige? :P nah...
Tell me!
