Vrijdagnacht zijn we begonnen met speed, niet geslapen en zaterdag heb ik overdag niets gehad, 's Avonds hadden we weer een nieuwe lading speed en kon het feest weer beginnen. So far is er niets aan de hand. Ik was absoluut niet moe, had redelijk gegeten zaterdag en genoeg gedronken. 's Ochtends kwamen er een paar vrienden van ons bij ons chillen. Eén van hen had een paar gram 'speed' bij zich.
We begonnen rond 7 uur 's ochtends met zijn speed. Geleidelijk aan werd ik een beetje vager. Rond een uur of twaalf kwam er alleen nog maar onzin uit mijn mond. Heb me toen ook voortdurend staan verontschuldigen voor mijn wazigheid.. Mijn favoriete uitspraken waren toen: "wow, ik ben echt zo ontzettend leip!! Ik ben één keer eerder zo leip geweest als nu en van die avond kan ik me niets meer herinneren omdat ik te ver heen was haha' en 'let niet op mij, ik weet niet meer wat ik zeg'. Dit bleef ik ook continu herhalen.
Ik voelde me heel erg goed, alles was mooi en ik was echt compleet van de wereld. Ik sprak in zinsdelen (mensen moesten dan zelf maar de rest van de zin er bij bedenken
) en draaide woorden en letters om. Heb zelfs nog geroepen dat is dyslectisch was (terwijl ik dat absoluut niet ben). Ik was ontzettend vergeetachtig. Ik vergat continu de namen van mijn vrienden en van allemaal andere dingen.. Toen ik sigaretten ging halen bij het tankstation was ik ook helemaal de weg kwijt. ..
'Ik wil graag sigaretten.'
Welke?
'Ja die rode'
Ehm, welke?
'Ja die ene van 4 euro, ik weet niet meer hoe het heet'.
Pall Mall?
'Ja die!! Dank je. Doei'
Je moet nog betalen..
'Ow ja..'
Toen ik weer thuis was, was mn gevoel van 'helemaal van de wereld zijn' nog erger.. Ik begreep ineens wat een vriend van me bedoelde, toen hij tijdens zijn paddotrip telkens riep 'Ik ben het kwijt. Ik weet het niet meer'. Ik merkte dat een paar vrienden me telkens aan zaten te staren, wat me af en toe een beetje een ongemakkelijk gevoel gaf. Ik nam nog wat van die speed en toen viel me ineens op dat de speed veel minder brandde dan mijn eigen speed. Na een paar minuten kreeg ik die smerige smaak in mn mond, maar het was niet de typische chemische speed smaak. Ik kan de smaak niet omschrijven, maar het was duidelijk anders.. Normaal gesproken blijft die smaak wel een paar minuten hangen, maar nu was het binnen een minuut weer weg. Ik heb er toen wel een opmerkingen over gemaakt en toen viel het anderen ook ineens op.
Naar mate het later op de dag werd, gingen er meer mensen weg. Ik maakte het laatste restje (0,5 gram denk ik?) van die speed op samen met mijn vriend en stapte toen weer over op mijn eigen speed. Ik denk dat ik sinds vrijdag nacht ongeveer 3 gram op had, waar van 1,5 van die vreemde speed. Ik begon telkens meer in mn eigen wereldtje te raken, maar voelde me nog steeds super goed. Deze mate van leipheid kende ik totaal niet van speed, maar ik vond het geweldig.
Uiteindelijk bleef ik over met mn vriend en een andere vriend. Het viel me op dat ik toen op een andere manier ging praten, veel kinderlijker qua woorden, maar ook qua stem. Dit proces was de hele dag al bezig, maar het werd steeds heftiger. Ik wilde ontzettend graag grappig zijn en grappig gevonden worden. Ik wist dat ik op dat moment echt niet grappig was, want er kwam niets normaals meer uit. Toch vond ik dat ze allebei om me moesten lachen.. Ik begon met een spelletje, ik ging een dier na doen en zij moesten raden wat ik was.. Ik blies mn wangen op en nadat ze twee keer een fout antwoord hadden gegeven zei ik: 'nee, tuurlijk niet!! Ik ben toch gewoon een opblaas olifant. Die wonen in Zweden!!'' Vlak daarna bedacht ik dat ik een piranha was.. Ik deed mn onderkaak naar voren en maakte heel snel hapbewegingen. Mn vrienden vonden me nu ontzettend grappig en ik vond mezelf ook heel erg hilarisch.. Ik heb toen 1 angstig moment gehad, er zat een klein pluisje om mn vriends been (mijn benen lagen op zijn benen), maar ik was er van overtuigd dat het een heel gevaarlijke paars/gele spin was.. Nadat ze mij er van hadden overtuigd dat het een pluisje was, ging ik naar de wc.. Daar viel het me ineens op dat er allemaal kleine zwarte muggen rondvlogen. Ze maakten hele snelle draaibewegingen en ik werd er duizelig van.
Die vriend ging weg en mn vriend en ik bleven over.. het is lastig om dit goed op te schrijven, omdat alles in een soort roes leek te gaan. Het ene moment voelde ik me heel nuchter (dit omschrijf ik even als 'mijn normale ik') en het moment daarna was ik helemaal van de wereld ('mijn kinderlijke ik'). Het verschil tussen mijn normale en mijn kinderlijke ik werd telkens groter. Op het moment dat ik normaal was, voelde ik me vrijwel nuchter en kon ik normaal communiceren. Was ik echter mijn kinderlijke ik, dan ging alles compleet langs me heen. Ik weet nog dat ik aan mn vriend vroeg hoe het kwam dat hij ineens zo groot en breed was. Toen dacht ik dat hij gegroeid was, later ben ik tot de conclusie gekomen dat ik mezelf zo klein voelde. Ik praatte en dacht niet alleen als een kind, ik voelde me er ook écht één. Zelfs qua lengte..
Maar goed, in welke wereld ik ook zat, het enige wat nog leek te bestaan waren ik, mijn vriend, de tafel en de televisie. De tv ging al snel uit, omdat ik daar helemaal gek van werd. Het geluid was ontzettend hard voor mij (in het echt was dit niet het geval) en de kleuren sprongen letterlijk de tv uit. Alles was ineens zo fel en heftig.. Er was niets op waar ik naar wilde kijken, dus hij moest uit. Want met vervelende programma's irriteerde ik me alleen maar aan dat ding. Mijn vriend vond dat ik wat moest eten.. Ik wilde een ijsje en soep, wat hij beide voor me pakte.. Ik besloot mijn ijsje 'guppie' te noemen, op dat moment was het zowel een ijsje als mijn vriendje. Ik nam geen normale hapjes van mijn ijsje, maar liet het als een vliegtuigje naar me toe komen. Net zoals ouders vaak doen als ze hun kind voeren.. Ik hield mn vriend voor de gek door te doen als of hij een hapje kreeg, maar het vliegtuigje veranderde van koers en ging naar mij. Na guppie was mijn soep aan de beurt. Ik heb hier weinig van gegeten, maar voor iedere hap die ik nam zei ik 'hap'.
Ik switchte continu van persoonlijkheid, dat deed ik door een paar seconden te staren en dan mn hoofd te schudden.. Mijn vriend keek me heel angstig en bezorgd aan.. Ik vroeg hem of hij bezorgd was en hij antwoorde met 'een beetje'. Ik zei: 'Dat hoeft niet! Ik zit gewoon in drie werelden!! Het is super leuk'. Op dat moment had ik er nog een derde wereld bij, die ik 'mijn roze bril wereld' noemde. Ik vond deze wereld al snel saai worden en besloot toen om hem maar weg te doen. Ik had nu dus alleen mn normale en mn kinderlijke ik over. In het begin bracht ik ongeveer even veel tijd door in mijn normale ik als in mijn kinderlijke ik.. Maar naar mate de tijd verstreek zat ik vooral nog in mijn kinderlijke wereld. Ik kwam slechts heel af en toe hieruit, zei dan een paar woorden en switchte direct weer naar mn kinderlijke wereld.
In de normale wereld zag alles er normaal uit, alleen was mijn vriend dan het enige wat bestond. In de kinderlijke wereld lag de focus ook op mijn vriend, alleen zag hij er daar 'anders' uit. Ik kon in deze wereld alleen zijn gezicht zien, de rest was er wel, maar niet belangrijk. Zijn gezicht was alleen niet normaal.. Ik zag het als een soort boek. Eerst zag ik zijn ogen heel groot, daarna de neus en dan de mond. Tenslotte vielen alle beelden samen en werd het zijn gezicht. Mijn vriend probeerde wanhopig om zich vrolijk voor te doen, in de hoop dat het dan beter met me ging.. Maar zijn ogen verraden hem iedere keer.. Hij keek continu angstig en bezorgd, terwijl zijn mond lachte. Ik vond alles nog steeds helemaal leuk en geweldig.
Mijn vriend was bang, maar ik zelf kende geen angst. Ik was extreem blij en gelukkig maar dan écht op de kinderlijke manier.. Ik was op dat moment weer helemaal onschuldig en zag de wereld ook als een mooie plek waar geen gevaar bestond. Ik voelde me niet een kind, ik wás een kind. Langzaam aan kwam de normale ik weer terug. De kinderlijke ik kwam steeds korter, tot dat alleen de normale ik nog over was. terwijl dit proces bezig was zat ik continu heel verdwaasd om me heen te kijken, als of ik alles voor het eerst zag. Ik denk dat het leven in meerdere werelden zo'n twee uur heeft geduurd. Toen alles afgelopen was, was het inmiddels een uur of 9 's avonds..
Tijdens het trippen vond ik alles alleen maar geweldig, toen ik weer nuchter was werd ik ineens heel bang.. Mijn vriend heeft een paar vrienden gebeld (waaronder dzy) en die zijn langs gekomen.. Ik was toen helemaal in paniek en snapte er niets meer van. Ik was compleet de draad kwijt en kon alleen maar huilen.. Hoewel ik heel erg moe was, durfde ik niet te slapen.. Ik was ontzettend bang dat het weer zou terug komen.. Raar is dat ik volgende week begin met therapie om bepaalde dingen te verwerken.. Ik moet daar o.a. leren om mijn innerlijke kind weer terug te vinden. Vanaf mijn 8ste kon ik geen kind meer zijn.. Ik heb een enorm stuk van mn jeugd dus moeten missen..
We hebben het nog een tijd gehad over wat die speed geweest kon zijn.. Het was in ieder geval zeker geen normale speed. Jan en een andere vriend herkenden veel dingen van hun ervaringen met ketamine, met als verschil dat zij zich (vrijwel) niet konden bewegen tijdens hun trip en ik daar geen moeite mee had. Daarnaast hadden zij zo'n 15 minuten na het snuiven hun trip en zat er bij mij een hele tijd tussen..
Ik was de hele dag al ontzettend misselijk en duizelig, dat heb ik normaal bij speed ook wel na zo'n lange tijd van snuiven, maar het gevoel was heel anders.. In het begin weet ik alles aan slaaptekort en te veel snuiven, maar dat heb ik ook wel vaker gedaan en nog nooit dit gehad. We gingen na wie van mn vrienden nog meer die zooi hebben gehad en iedereen die het had voelde zich ook zo raar misselijk en duizelig.. behalve mij zijn er nog twee vrienden geweest die ook zo'n soort trip hebben gehad, allemaal wel iets compleet anders, maar allen compleet in hun eigen wereldje en achetraf ontzettend angstig.. De mensen die niet van die speed hadden gehad hadden nergens last van.. Een vriend maakte de opmrking dat iedereen die het had gesnoven ook anders uit zn ogen keek.. Onze ogen lagen veel dieper in hun kas en er zat een heel donkere kring omheen.. Mn vriend en ik hebben het nu nog steeds een klein beetje, maar niet meer zo erg als toen.. Raar is dat ik tijdens het leip zijn niets anders zag aan mezelf..
Wie dit helemaal heeft gelezen is een held. Het is een stuk langer verhaal geworden dan ik dacht. Heeft iemand die als eens eerder gehad? Wat zou het kunnen zijn?
We begonnen rond 7 uur 's ochtends met zijn speed. Geleidelijk aan werd ik een beetje vager. Rond een uur of twaalf kwam er alleen nog maar onzin uit mijn mond. Heb me toen ook voortdurend staan verontschuldigen voor mijn wazigheid.. Mijn favoriete uitspraken waren toen: "wow, ik ben echt zo ontzettend leip!! Ik ben één keer eerder zo leip geweest als nu en van die avond kan ik me niets meer herinneren omdat ik te ver heen was haha' en 'let niet op mij, ik weet niet meer wat ik zeg'. Dit bleef ik ook continu herhalen.
Ik voelde me heel erg goed, alles was mooi en ik was echt compleet van de wereld. Ik sprak in zinsdelen (mensen moesten dan zelf maar de rest van de zin er bij bedenken
) en draaide woorden en letters om. Heb zelfs nog geroepen dat is dyslectisch was (terwijl ik dat absoluut niet ben). Ik was ontzettend vergeetachtig. Ik vergat continu de namen van mijn vrienden en van allemaal andere dingen.. Toen ik sigaretten ging halen bij het tankstation was ik ook helemaal de weg kwijt. ..'Ik wil graag sigaretten.'
Welke?
'Ja die rode'
Ehm, welke?
'Ja die ene van 4 euro, ik weet niet meer hoe het heet'.
Pall Mall?
'Ja die!! Dank je. Doei'
Je moet nog betalen..
'Ow ja..'
Toen ik weer thuis was, was mn gevoel van 'helemaal van de wereld zijn' nog erger.. Ik begreep ineens wat een vriend van me bedoelde, toen hij tijdens zijn paddotrip telkens riep 'Ik ben het kwijt. Ik weet het niet meer'. Ik merkte dat een paar vrienden me telkens aan zaten te staren, wat me af en toe een beetje een ongemakkelijk gevoel gaf. Ik nam nog wat van die speed en toen viel me ineens op dat de speed veel minder brandde dan mijn eigen speed. Na een paar minuten kreeg ik die smerige smaak in mn mond, maar het was niet de typische chemische speed smaak. Ik kan de smaak niet omschrijven, maar het was duidelijk anders.. Normaal gesproken blijft die smaak wel een paar minuten hangen, maar nu was het binnen een minuut weer weg. Ik heb er toen wel een opmerkingen over gemaakt en toen viel het anderen ook ineens op.
Naar mate het later op de dag werd, gingen er meer mensen weg. Ik maakte het laatste restje (0,5 gram denk ik?) van die speed op samen met mijn vriend en stapte toen weer over op mijn eigen speed. Ik denk dat ik sinds vrijdag nacht ongeveer 3 gram op had, waar van 1,5 van die vreemde speed. Ik begon telkens meer in mn eigen wereldtje te raken, maar voelde me nog steeds super goed. Deze mate van leipheid kende ik totaal niet van speed, maar ik vond het geweldig.
Uiteindelijk bleef ik over met mn vriend en een andere vriend. Het viel me op dat ik toen op een andere manier ging praten, veel kinderlijker qua woorden, maar ook qua stem. Dit proces was de hele dag al bezig, maar het werd steeds heftiger. Ik wilde ontzettend graag grappig zijn en grappig gevonden worden. Ik wist dat ik op dat moment echt niet grappig was, want er kwam niets normaals meer uit. Toch vond ik dat ze allebei om me moesten lachen.. Ik begon met een spelletje, ik ging een dier na doen en zij moesten raden wat ik was.. Ik blies mn wangen op en nadat ze twee keer een fout antwoord hadden gegeven zei ik: 'nee, tuurlijk niet!! Ik ben toch gewoon een opblaas olifant. Die wonen in Zweden!!'' Vlak daarna bedacht ik dat ik een piranha was.. Ik deed mn onderkaak naar voren en maakte heel snel hapbewegingen. Mn vrienden vonden me nu ontzettend grappig en ik vond mezelf ook heel erg hilarisch.. Ik heb toen 1 angstig moment gehad, er zat een klein pluisje om mn vriends been (mijn benen lagen op zijn benen), maar ik was er van overtuigd dat het een heel gevaarlijke paars/gele spin was.. Nadat ze mij er van hadden overtuigd dat het een pluisje was, ging ik naar de wc.. Daar viel het me ineens op dat er allemaal kleine zwarte muggen rondvlogen. Ze maakten hele snelle draaibewegingen en ik werd er duizelig van.
Die vriend ging weg en mn vriend en ik bleven over.. het is lastig om dit goed op te schrijven, omdat alles in een soort roes leek te gaan. Het ene moment voelde ik me heel nuchter (dit omschrijf ik even als 'mijn normale ik') en het moment daarna was ik helemaal van de wereld ('mijn kinderlijke ik'). Het verschil tussen mijn normale en mijn kinderlijke ik werd telkens groter. Op het moment dat ik normaal was, voelde ik me vrijwel nuchter en kon ik normaal communiceren. Was ik echter mijn kinderlijke ik, dan ging alles compleet langs me heen. Ik weet nog dat ik aan mn vriend vroeg hoe het kwam dat hij ineens zo groot en breed was. Toen dacht ik dat hij gegroeid was, later ben ik tot de conclusie gekomen dat ik mezelf zo klein voelde. Ik praatte en dacht niet alleen als een kind, ik voelde me er ook écht één. Zelfs qua lengte..
Maar goed, in welke wereld ik ook zat, het enige wat nog leek te bestaan waren ik, mijn vriend, de tafel en de televisie. De tv ging al snel uit, omdat ik daar helemaal gek van werd. Het geluid was ontzettend hard voor mij (in het echt was dit niet het geval) en de kleuren sprongen letterlijk de tv uit. Alles was ineens zo fel en heftig.. Er was niets op waar ik naar wilde kijken, dus hij moest uit. Want met vervelende programma's irriteerde ik me alleen maar aan dat ding. Mijn vriend vond dat ik wat moest eten.. Ik wilde een ijsje en soep, wat hij beide voor me pakte.. Ik besloot mijn ijsje 'guppie' te noemen, op dat moment was het zowel een ijsje als mijn vriendje. Ik nam geen normale hapjes van mijn ijsje, maar liet het als een vliegtuigje naar me toe komen. Net zoals ouders vaak doen als ze hun kind voeren.. Ik hield mn vriend voor de gek door te doen als of hij een hapje kreeg, maar het vliegtuigje veranderde van koers en ging naar mij. Na guppie was mijn soep aan de beurt. Ik heb hier weinig van gegeten, maar voor iedere hap die ik nam zei ik 'hap'.
Ik switchte continu van persoonlijkheid, dat deed ik door een paar seconden te staren en dan mn hoofd te schudden.. Mijn vriend keek me heel angstig en bezorgd aan.. Ik vroeg hem of hij bezorgd was en hij antwoorde met 'een beetje'. Ik zei: 'Dat hoeft niet! Ik zit gewoon in drie werelden!! Het is super leuk'. Op dat moment had ik er nog een derde wereld bij, die ik 'mijn roze bril wereld' noemde. Ik vond deze wereld al snel saai worden en besloot toen om hem maar weg te doen. Ik had nu dus alleen mn normale en mn kinderlijke ik over. In het begin bracht ik ongeveer even veel tijd door in mijn normale ik als in mijn kinderlijke ik.. Maar naar mate de tijd verstreek zat ik vooral nog in mijn kinderlijke wereld. Ik kwam slechts heel af en toe hieruit, zei dan een paar woorden en switchte direct weer naar mn kinderlijke wereld.
In de normale wereld zag alles er normaal uit, alleen was mijn vriend dan het enige wat bestond. In de kinderlijke wereld lag de focus ook op mijn vriend, alleen zag hij er daar 'anders' uit. Ik kon in deze wereld alleen zijn gezicht zien, de rest was er wel, maar niet belangrijk. Zijn gezicht was alleen niet normaal.. Ik zag het als een soort boek. Eerst zag ik zijn ogen heel groot, daarna de neus en dan de mond. Tenslotte vielen alle beelden samen en werd het zijn gezicht. Mijn vriend probeerde wanhopig om zich vrolijk voor te doen, in de hoop dat het dan beter met me ging.. Maar zijn ogen verraden hem iedere keer.. Hij keek continu angstig en bezorgd, terwijl zijn mond lachte. Ik vond alles nog steeds helemaal leuk en geweldig.
Mijn vriend was bang, maar ik zelf kende geen angst. Ik was extreem blij en gelukkig maar dan écht op de kinderlijke manier.. Ik was op dat moment weer helemaal onschuldig en zag de wereld ook als een mooie plek waar geen gevaar bestond. Ik voelde me niet een kind, ik wás een kind. Langzaam aan kwam de normale ik weer terug. De kinderlijke ik kwam steeds korter, tot dat alleen de normale ik nog over was. terwijl dit proces bezig was zat ik continu heel verdwaasd om me heen te kijken, als of ik alles voor het eerst zag. Ik denk dat het leven in meerdere werelden zo'n twee uur heeft geduurd. Toen alles afgelopen was, was het inmiddels een uur of 9 's avonds..
Tijdens het trippen vond ik alles alleen maar geweldig, toen ik weer nuchter was werd ik ineens heel bang.. Mijn vriend heeft een paar vrienden gebeld (waaronder dzy) en die zijn langs gekomen.. Ik was toen helemaal in paniek en snapte er niets meer van. Ik was compleet de draad kwijt en kon alleen maar huilen.. Hoewel ik heel erg moe was, durfde ik niet te slapen.. Ik was ontzettend bang dat het weer zou terug komen.. Raar is dat ik volgende week begin met therapie om bepaalde dingen te verwerken.. Ik moet daar o.a. leren om mijn innerlijke kind weer terug te vinden. Vanaf mijn 8ste kon ik geen kind meer zijn.. Ik heb een enorm stuk van mn jeugd dus moeten missen..
We hebben het nog een tijd gehad over wat die speed geweest kon zijn.. Het was in ieder geval zeker geen normale speed. Jan en een andere vriend herkenden veel dingen van hun ervaringen met ketamine, met als verschil dat zij zich (vrijwel) niet konden bewegen tijdens hun trip en ik daar geen moeite mee had. Daarnaast hadden zij zo'n 15 minuten na het snuiven hun trip en zat er bij mij een hele tijd tussen..
Ik was de hele dag al ontzettend misselijk en duizelig, dat heb ik normaal bij speed ook wel na zo'n lange tijd van snuiven, maar het gevoel was heel anders.. In het begin weet ik alles aan slaaptekort en te veel snuiven, maar dat heb ik ook wel vaker gedaan en nog nooit dit gehad. We gingen na wie van mn vrienden nog meer die zooi hebben gehad en iedereen die het had voelde zich ook zo raar misselijk en duizelig.. behalve mij zijn er nog twee vrienden geweest die ook zo'n soort trip hebben gehad, allemaal wel iets compleet anders, maar allen compleet in hun eigen wereldje en achetraf ontzettend angstig.. De mensen die niet van die speed hadden gehad hadden nergens last van.. Een vriend maakte de opmrking dat iedereen die het had gesnoven ook anders uit zn ogen keek.. Onze ogen lagen veel dieper in hun kas en er zat een heel donkere kring omheen.. Mn vriend en ik hebben het nu nog steeds een klein beetje, maar niet meer zo erg als toen.. Raar is dat ik tijdens het leip zijn niets anders zag aan mezelf..
Wie dit helemaal heeft gelezen is een held. Het is een stuk langer verhaal geworden dan ik dacht. Heeft iemand die als eens eerder gehad? Wat zou het kunnen zijn?
