• Hey, waar zijn de Tripreports van de Maand gebleven?

    Ben je de Tripreports van de Maand en andere toptripreports kwijt? Deze hebben we onlangs verzameld in een eigen subforum, getiteld Tripreport Toppers. In dit subforum staan alle toppers in chronologische volgorde verzameld. Lekker makkelijk terugzoeken!

We leven om te leven, niet om te overleven. AD

Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories

Jesse Pinkvrouw

Badass junkie
Hai,

Ten eerste, ik weet niet of het hier helemaal goed staat. Het is niet echt een volledig trip report maar ik wil graag vertellen over mijn ervaring met antidepressiva. Mocht het niet goed staan, i'm very sorry.

Ten tweede, dit is geen topic waar ik graag wil vertellen over 'hoe goed het met me gaat' en ik wil ook zeker geen reacties daarover uitlokken oid. Wat ik wel graag wil is mijn verhaal vertellen. Mensen helpen die hetzelfde beeld hadden of hebben over het leven als ik. Mensen die het leven ontzettend moeilijk vinden, die geen uitweg vinden en die constant aan het vechten zijn om hun hoofd boven water te houden. Ik hoop met heel mijn hart dat ik met dit report iets voor iemand kan betekenen. Ook al is het maar 1 persoon. Ook al is het maar 1 persoon die net als mij nooit aan de AD wou.
Ik ben geen professial of een expert, ik ben ook maar een jonge meid die net het leven een beetje begint te snappen, daar heb ik dan wel 21 jaar over moeten doen. En ik wil ook echt niet iedereen aan de AD gooien maar het kan zo'n mooi hulpmiddel zijn om het leven te leren te begrijpen.

Wie: Ik, Jesse Pinkvrouw
Wat: Citalopram 20 mg
Sinds wanneer: Bijna 4 weken

Bijna 4 weken, lijkt heel kort voor iemand die net aan de antidepressiva is toch? Ja vind ik ook.
Laat ik even in het kort vertellen hoe mijn verleden eruit zag. (nja 'in het kort'. Wil je het niet helemaal lezen gaan dan naar maart 2021))

Verleden:
Sinds ik me kan herinneren voelde ik me altijd al anders dan andere mensen in mijn omgeving. Als kind heb je daar nog niet zo heel veel last van, mama houd je een keer extra thuis van de peuterspeelzaal en je slaapt een keer meer. Waar ik altijd al last van had is onverwachtste veranderingen, onverwachts bij opa en oma lunchen? Ho maar. Andere route naar huis? Nee kan absoluut niet. Ik was snel boos en geïrriteerd en dat werd snel al een woede aanval. Destijds werd dat gegooid op het overlijden van mijn vader, wat ik ook begrijpelijk vind

Op de middelbare school kreeg ik echt veel moeite met het meedraaien in de maatschappij. Ik kon nooit een week school volhouden en ik was helemaal kapot. De prikkels op school gaven mij zoveel stress en het zoog al mijn energie eruit. Uiteindelijk ben ik op mijn 12e, in de eerste klas ook gediagnosticeerd met depressie. Laat ik jullie nu alvast vertellen, als ik toen wist dat ik er 9 jaar later pas uit zou komen had ik die 9 jaar niet overleefd. Gelukkig wisten we dat toen niet en zijn we door gegaan. Ik had heel veel last van depressieve gedachtes, ik was onwijs somber, altijd moe, altijd verdrietig, altijd depressief. Mijn klachten over onverwachtse veranderingen werden toen ook veel erger. Ik kon echt heel weinig hebben, ik was snel boos en dat was vaak onterecht. Alles in het leven irriteerde mij en dat koste ook onwijs veel energie. Op de middelbare school ben ik ook in therapie gegaan, dat heeft helaas niks geholpen. Ik was toen minderjarig en de pest is dan gewoon dat je ook zo behandeld word. Voor heel veel kinderen zou dat fijn zijn maar ik had behoefte aan normale gesprekken, maar dat kreeg ik niet. Ik moest maar tekenen hoe ik me voelde. Yeah right, dat gaat me niet helpen.
3 jaar van therapeut naar therapeut en niks hielp. Het enige 'goede' wat eruit is gekomen is dat ADD bij mij is gediagnosticeerd en dat verklaarde een hoop, maar het hielp niet veel.
Boven boven wonder heb ik mijn middelbare school gehaald. Ik was een van de leerlingen die het meeste ziek was in die afgelopen 4 jaar, heb veel docenten gehad die niet geloofde dat ik me zo slecht voelde. Ze dachten vaak dat ik me aanstelde, mezelf een schop onder m'n reet moest geven en dat 'iedereen wel eens moe is'. Ik voelde me erg onbegrepen, depressie sucks. Ik heb echt moeten overleven en zo weinig mensen die het begrijpen.

Ook na de middelbare school ging de depressie door, ik had geen moment rust in mijn leven. Als ik leuke dingen deed, was het vooral op dat moment leuk maar zodra je thuis kwam zakte je steeds weer verder weg in je eigen ellende. Na de middelbare school heb ik EMDR therapie gehad voor seksueel misbruik, dat heeft geholpen voor het misbruik maar niet voor de depressie. Ik heb me 1 winter 'wat beter gevoeld' maar zakte al snel weer terug in mijn eigen gedachtes. 'Een donkere kamer', zo beschreef ik het altijd als mensen vroegen wat ik voelde. Als ik naar m'n gedachtes ga is het een donkere, zwarte holle kamer. Ik zie niks anders, ik voel niks anders, ik wéét niks anders.

2019, drugs
We kunnen allemaal wel raden waar dit heen gaat natuurlijk. In begin 2019 leek het alsof ik me weer wat beter begon te voelen, dus ik ging weer aan het werk, voor de 6e keer bij een nieuw bedrijf omdat ik bij de andere allemaal ontslag had genomen omdat ik het niet vol kon houden. Vol goede moed was ik ook een opleiding begonnen en dat ging goed, had net het eerste jaar achter de rug en het leek oke te gaan. Maar ergens diep in mijn achterhoofd wist ik ook wel dat dit voor korte duur was, want laten we eerlijk zijn, niks in het leven heb ik ooit vol kunnen houden. Alles is word op den duur weer teveel, vroeg of laat voel ik deze klap.
Maar, wonder boven wonder, leek dit allemaal goed te gaan. Heb ik het dan toch gedaan? Lukt het me dan toch? Haha big suprise, nee.
Natuurlijk ging het goed, als ik maar wist dat ik in het weekend een lekkere lijn speed naar binnen kon werken, wel 1 lijn, 2 lijnen, 3 lijnen, 10 lijnen. Dat we ons daardoor een week kut voelen boeit niet. Als ik in het weekend maar gewoon lekker kan snuiven, af en toe wat xtc erbij! Dit houd een mens natuurlijk niet lang vol, dus wat doen we dan? Week kleiner maken, weekend langer! Woohoo! Ik bestempelde mij nooit als verslaafd, maar als het weekend op maandag eindigde en op donderdag weer begon, weet een gemiddeld mens wel dat dat wel zo is.
Dit heb ik een zomer lang vol kunnen houden, ik heb de hele zomer meer als 50u per week kunnen werken, totdat school weer begon en ik moest stage lopen. Ja fuck, en nu?

Ik heb geprobeerd om het speed gebruik te minderen, maar toen kwam ik erachter hoe erg ik mijn lichaam heb uitgeput. Depressieve gedachtes waren erger dan ooit. Begon de dag met huilen en eindigde de dag met huilen. Hoe moet ik ooit leven in deze wereld? Ik kan dit niet, ik kan dit echt niet.
Op eigen kracht toch de speed opzij gezet, maar toen kwam de echte ellende. Ik had mijn hele lichaam overwerkt, geestelijk en lichamelijk. Ik zat echt dieper in de shit dan ooit. In november had ik een maand geen speed gebruikt, maar ik was dieper weggezakt dan ooit. Ik had stage (40 uur) en werk (20 uur), ik heb dat precies een maand zonder speed volgehouden.
Onderweg naar stage werd het zwart voor mijn ogen, in de auto. Ik zakte weg, ik had geen reactie vermogen meer en kon nauwelijks reageren. Thank god was er een tankstation waar ik heb kunnen stoppen. Uiteindelijk op stage terecht gekomen (geen herinnering meer aan) waar ik binnen 5 min weer weg werd gestuurd, naar het ziekenhuis.
' Hoe de fuck kan dit nou? het kan geen drugs zijn. Ik heb het al een maand niet aangeraakt, wat is dit joh'? Vroeg ik mezelf de hele tijd af onderweg naar het ziekenhuis.
Ik heb daar een hele lieve arts gesproken, alles uitgelegd over mijn hele leven (ook speed/andere drugs gebruik). Dat alles in mijn leven zoveel moeite kost, dat ik niks kan want alles word opgegeven moment gewoon teveel, ik kan alleen maar huilen als ik moe ben, ik ben mijn hele leven geen leuk mens omdat ik het niet kan in deze maatschappij. Het is te zwaar. Dit leven is het niet voor mij.

Burn-out. Mijn hele leven werkte ik mijzelf al naar een burn-out, wanneer ik toch ging werken ook al was het te zwaar, wanneer ik toch naar school ging ook al was het te zwaar, wanneer ik toch wou socializen ook al had ik geen energie. De zomer van 2019 heeft mij genekt, mijn genade slag, ik heb mezelf zo overwerkt met speed dat mijn lichaam zei 'en nu gaat het licht uit'
En dat ging het ook, douchen? Wist niet meer hoe dat moest, ik kon het niet eens voor elkaar krijgen om shampoo in mijn haar te doen. Ik wist gewoon niet meer hoe het moest. Ik voelde me een klein kind of een bejaarde met Alzheimer die hulp nodig had. Ik kon het niet meer. Tegelijkertijd was ik ook nog zo depressief als de pest.
Toen kwam de dokter met antidepressiva. Nou ik kan je vertellen. Ik heb nog nooit zoveel ruzie gehad met mijn moeder over antidepressiva. No way dat ik daar aan ging. 'kan ik net zo goed elke dag XTC slikken!' Echt niet dat ik daar aan ging, rot op. Ik was zo onwijs boos als dat weer naar boven werd gebracht. En waarom? Juist, omdat ik dan geen xtc meer kon gebruiken. XTC was mijn enige lichtpuntje, voelde me dan blij. No way dat ik dat aan de kant ging zetten. Totaal niet bij nagedacht dat antidepressiva mij ook blij kon maken.
Drugs was nog steeds mijn overlevingsmachisme, ook al zat ik niet zoveel meer aan de speed vloog de xtc er doorheen op de dagen dat ik voelde dat het 'kon'. Dat ik me de dagen daarna wat rotter voelde. Who fucking cares.


Zomer 2020 werd het allemaal wat beter, minder drugs gebruik en corona gaf mij de ruimte om te ademen. Niet zoveel verplichtingen meer van de maatschappij, het gaf mij de ruimte om wat blijer te worden. Toen ook ingeschreven bij het slaapcentrum voor slaapverlammingen en de psychiater heeft gezegd dat ik chronisch depressief ben. Hele dikke klap natuurlijk.

Maart 2021
Ik had mezelf weer flink voor de gek gehouden, werk en stage. Dat is gewoon het recept voor ongelukkigheid, en dat was ook correct. Mijn depressieve gedachtes begonnen al weer op te spelen toen ik voelde hoe zwaar stage eigenlijk was. Ook al had ik het maar 20 uur in de week, samen met werk is het gewoon wéér te veel.
Het ging pas echt mis toen ik speed ging gebruiken voor een stage opdracht. Ik moest en zou het af moeten krijgen anders had ik een groot probleem. Niet wetende dat ik nu daardoor helemaal gestopt ben met stage.
Stage opdracht maken ging redelijk, maar die dag daarna kwam ik in een complete psychose. In de psychose kwam er een stem naar me toe, die vertelde hoe ongelukkig ik wel niet moest zijn in dit leven
'Jij kan echt niks en gaat dat je hele leven niet kunnen'
' Jouw leven word echt niks anders dan lijden en lijden'
'Ook al denk je dat het goed gaat, je weet altijd dat het snel weer mis gaat'
'Stop het maar'
'Eindig zoals je vader'
'Maak er maar een eind aan, toe je kunt het'
En zo ongeveer 2 uur door, ik was zo in de war, herkende mijn eigen kamer niet meer, mijn omgeving, mijn eigen lichaam.
De stem was zo geloofwaardig dat ik het ben gaan geloven, na 2 uur ellende ben ik opzoek gegaan naar een einde. Hier kan ik niet mee leven, stop het maar. Gelukkig was ik zo in de war dat ik niet eens wist waar ik naar moest zoeken en hoe ik het zou moeten doen.

2 lieve, lieve lieve lieve mensen van drugsforum hebben mij erdoorheen geholpen (weet niet of ze willen dat ik hun naam noem haha). Ze hebben me stap voor stap verteld wat ik het beste kon doen en zo ben ik uiteindelijk rustig in slaap gevallen.

Mam en zus waren onwijs geschrokken, de dag daarna crisishulp alsnog gebeld. Vertrouwde mezelf niet meer en ben vanaf moment 1 goed geholpen.

Toch kwam het onderwerp antidepressiva weer naar boven, ik kreeg het direct weer heet. Hou toch een keer op met dat rot spul, hoef die zooi niet. Totdat ik me bedacht dat ik nu niet echt meer drugs gebruik om me blij te maken, had tenslotte ook al 3 maand geen xtc meer gehad. En eerlijk is eerlijk, dit is geen leven. Ik heb geen uitzicht meer zo, het is zo moeilijk op deze manier.
Langzaam heb ik het een kans gegeven, en no way dat ik nu ooit nog weer terug ga.
Citalopram, dat zou het moeten worden. We begonnen met druppels, heel vies. Zelfs door drinken met smaak, ik begon direct al 'als ik dit zo moet doen ga ik het niet doen, daag' Maar besloot het een kans te geven.
Na 3 dagen voelde ik me niet meer de Jesse Pinkvrouw die ik mijn hele leven geweest ben. Ik heb rust, ik ben blij, ik heb energie. Mijn gedachtes razen niet meer alle kanten op. Hoe kan dit nou?
Ondanks deze goede effecten was ik nog sceptisch, 'zal wel alleen de eerste dagen zijn, over paar dagen voel ik er niks meer van'
Elke dag dat ik met de dosseringen omhoog ging voelde ik me beter..

Ik had bijna tot geen bijwerkingen, enkel een droge mond en wat duizelig en dat was het wel.

Na een week had ik alweer mijn eerste werkdag erop zitten en heb geen 1x gedacht 'mag naar huis?' Wat? bestaat het dan echt? Werken omdat iemand het leuk vind? Niet omdat het moet? Hoe dan?
Hoe kan het zijn dat ik niet moe ben na werk? Bestaat dat? Niet uitgeput zijn na een werk dag? Ik wist niet wat me overkwam, het was zo overweldigend en zo fijn. De rust in mijn hoofd is echt onvoorstelbaar. Zelfs mijn ADD klachten zijn met 90% verminderd. Ik ben gewoon een blij persoon, iets wat ik nog nooit in mijn hele leven zo gevoeld heb, nog nooit.
Ondertussen zijn we al een paar weken verder en ik herken mezelf niet meer terug in de persoon die ik altijd ben geweest, ik ben altijd zo aan het overleven geweest en nu kan ik eindelijk leven. Leven hoe ik het wil, wanneer ik het wil en waar ik het wil. Ik ga slapen met een lach en sta er mee op. Dat ik dit AD altijd aan de kant heb geschoven voor drugs.. Drugs is verleden tijd. Ik heb het niet nodig, ik heb mijn eigen energie. Ik kan dit helemaal zelf en wie had dit ooit gedacht.
Ik sta er versteld van hoe dit is verlopen, een maand geleden zat ik diep in de shit en nu voel ik me gelukkiger dan ooit. AD is niet voor iedereen de oplossing, daar ben ik me goed van bewust maar man, hoe mooi zou het zijn als iemand die depressief is hetzelfde kan voelen dat wat ik voel. Het is onvoorstelbaar en zo de moeite waard.

Het leven is zo mooi, het is zo jammer dat het voor depressieve mensen niet te zien is. Tuurlijk zien we mooie momenten, maar op het einde van de dag liggen we weer verzeild in onze eigen nare gedachtes en dat is zo zonde. Zo erg zonde. Ik zag ook echt wel mooie momenten en heb ze ook beleefd, maar niet zoals ik nu doe. Het is anders nu, het leven in het geheel is mooier. Het is niet meer gebaseerd op momenten Ik begrijp nu dat het leven niet zwaar hoeft te zijn, dat werken echt leuk kan zijn, dat je kan genieten van sociaal contact en dat we het niet alleen doen omdat het zou moeten. Alles valt nu op z'n plek en dat is zo fijn, en dat al na 4 weken, maar wel pas na 21 jaar

PS: ik heb alles natuurlijk verkort uitgetypt, anders zou dit verhaal 50 a4tjes lang zijn. Mochten er vragen zijn, don’t be shy
 
Laatst bewerkt:

GeEFmEDiEShIzzLe

Bewuste gebruiker
Hai,

Ten eerste, ik weet niet of het hier helemaal goed staat. Het is niet echt een volledig trip report maar ik wil graag vertellen over mijn ervaring met antidepressiva. Mocht het niet goed staan, i'm very sorry.

Ten tweede, dit is geen topic waar ik graag wil vertellen over 'hoe goed het met me gaat' en ik wil ook zeker geen reacties daarover uitlokken oid. Wat ik wel graag wil is mijn verhaal vertellen. Mensen helpen die hetzelfde beeld hadden of hebben over het leven als ik. Mensen die het leven ontzettend moeilijk vinden, die geen uitweg vinden en die constant aan het vechten zijn om hun hoofd boven water te houden. Ik hoop met heel mijn hart dat ik met dit report iets voor iemand kan betekenen. Ook al is het maar 1 persoon. Ook al is het maar 1 persoon die net als mij nooit aan de AD wou.
Ik ben geen professial of een expert, ik ben ook maar een jonge meid die net het leven een beetje begint te snappen, daar heb ik dan wel 21 jaar over moeten doen. En ik wil ook echt niet iedereen aan de AD gooien maar het kan zo'n mooi hulpmiddel zijn om het leven te leren te begrijpen.

Wie: Ik, Jesse Pinkvrouw
Wat: Citalopram 20 mg
Sinds wanneer: Bijna 4 weken

Bijna 4 weken, lijkt heel kort voor iemand die net aan de antidepressiva is toch? Ja vind ik ook.
Laat ik even in het kort vertellen hoe mijn verleden eruit zag. (nja 'in het kort'. Wil je het niet helemaal lezen gaan dan naar maart 2021))

Verleden:
Sinds ik me kan herinneren voelde ik me altijd al anders dan andere mensen in mijn omgeving. Als kind heb je daar nog niet zo heel veel last van, mama houd je een keer extra thuis van de peuterspeelzaal en je slaapt een keer meer. Waar ik altijd al last van had is onverwachtste veranderingen, onverwachts bij opa en oma lunchen? Ho maar. Andere route naar huis? Nee kan absoluut niet. Ik was snel boos en geïrriteerd en dat werd snel al een woede aanval. Destijds werd dat gegooid op het overlijden van mijn vader, wat ik ook begrijpelijk vind

Op de middelbare school kreeg ik echt veel moeite met het meedraaien in de maatschappij. Ik kon nooit een week school volhouden en ik was helemaal kapot. De prikkels op school gaven mij zoveel stress en het zoog al mijn energie eruit. Uiteindelijk ben ik op mijn 12e, in de eerste klas ook gediagnosticeerd met depressie. Laat ik jullie nu alvast vertellen, als ik toen wist dat ik er 9 jaar later pas uit zou komen had ik die 9 jaar niet overleefd. Gelukkig wisten we dat toen niet en zijn we door gegaan. Ik had heel veel last van depressieve gedachtes, ik was onwijs somber, altijd moe, altijd verdrietig, altijd depressief. Mijn klachten over onverwachtse veranderingen werden toen ook veel erger. Ik kon echt heel weinig hebben, ik was snel boos en dat was vaak onterecht. Alles in het leven irriteerde mij en dat koste ook onwijs veel energie. Op de middelbare school ben ik ook in therapie gegaan, dat heeft helaas niks geholpen. Ik was toen minderjarig en de pest is dan gewoon dat je ook zo behandeld word. Voor heel veel kinderen zou dat fijn zijn maar ik had behoefte aan normale gesprekken, maar dat kreeg ik niet. Ik moest maar tekenen hoe ik me voelde. Yeah right, dat gaat me niet helpen.
3 jaar van therapeut naar therapeut en niks hielp. Het enige 'goede' wat eruit is gekomen is dat ADD bij mij is gediagnosticeerd en dat verklaarde een hoop, maar het hielp niet veel.
Boven boven wonder heb ik mijn middelbare school gehaald. Ik was een van de leerlingen die het meeste ziek was in die afgelopen 4 jaar, heb veel docenten gehad die niet geloofde dat ik me zo slecht voelde. Ze dachten vaak dat ik me aanstelde, mezelf een schop onder m'n reet moest geven en dat 'iedereen wel eens moe is'. Ik voelde me erg onbegrepen, depressie sucks. Ik heb echt moeten overleven en zo weinig mensen die het begrijpen.

Ook na de middelbare school ging de depressie door, ik had geen moment rust in mijn leven. Als ik leuke dingen deed, was het vooral op dat moment leuk maar zodra je thuis kwam zakte je steeds weer verder weg in je eigen ellende. Na de middelbare school heb ik EMDR therapie gehad voor seksueel misbruik, dat heeft geholpen voor het misbruik maar niet voor de depressie. Ik heb me 1 winter 'wat beter gevoeld' maar zakte al snel weer terug in mijn eigen gedachtes. 'Een donkere kamer', zo beschreef ik het altijd als mensen vroegen wat ik voelde. Als ik naar m'n gedachtes ga is het een donkere, zwarte holle kamer. Ik zie niks anders, ik voel niks anders, ik wéét niks anders.

2019, drugs
We kunnen allemaal wel raden waar dit heen gaat natuurlijk. In begin 2019 leek het alsof ik me weer wat beter begon te voelen, dus ik ging weer aan het werk, voor de 6e keer bij een nieuw bedrijf omdat ik bij de andere allemaal ontslag had genomen omdat ik het niet vol kon houden. Vol goede moed was ik ook een opleiding begonnen en dat ging goed, had net het eerste jaar achter de rug en het leek oke te gaan. Maar ergens diep in mijn achterhoofd wist ik ook wel dat dit voor korte duur was, want laten we eerlijk zijn, niks in het leven heb ik ooit vol kunnen houden. Alles is word op den duur weer teveel, vroeg of laat voel ik deze klap.
Maar, wonder boven wonder, leek dit allemaal goed te gaan. Heb ik het dan toch gedaan? Lukt het me dan toch? Haha big suprise, nee.
Natuurlijk ging het goed, als ik maar wist dat ik in het weekend een lekkere lijn speed naar binnen kon werken, wel 1 lijn, 2 lijnen, 3 lijnen, 10 lijnen. Dat we ons daardoor een week kut voelen boeit niet. Als ik in het weekend maar gewoon lekker kan snuiven, af en toe wat xtc erbij! Dit houd een mens natuurlijk niet lang vol, dus wat doen we dan? Week kleiner maken, weekend langer! Woohoo! Ik bestempelde mij nooit als verslaafd, maar als het weekend op maandag eindigde en op donderdag weer begon, weet een gemiddeld mens wel dat dat wel zo is.
Dit heb ik een zomer lang vol kunnen houden, ik heb de hele zomer meer als 50u per week kunnen werken, totdat school weer begon en ik moest stage lopen. Ja fuck, en nu?

Ik heb geprobeerd om het speed gebruik te minderen, maar toen kwam ik erachter hoe erg ik mijn lichaam heb uitgeput. Depressieve gedachtes waren erger dan ooit. Begon de dag met huilen en eindigde de dag met huilen. Hoe moet ik ooit leven in deze wereld? Ik kan dit niet, ik kan dit echt niet.
Op eigen kracht toch de speed opzij gezet, maar toen kwam de echte ellende. Ik had mijn hele lichaam overwerkt, geestelijk en lichamelijk. Ik zat echt dieper in de shit dan ooit. In november had ik een maand geen speed gebruikt, maar ik was dieper weggezakt dan ooit. Ik had stage (40 uur) en werk (20 uur), ik heb dat precies een maand zonder speed volgehouden.
Onderweg naar stage werd het zwart voor mijn ogen, in de auto. Ik zakte weg, ik had geen reactie vermogen meer en kon nauwelijks reageren. Thank god was er een tankstation waar ik heb kunnen stoppen. Uiteindelijk op stage terecht gekomen (geen herinnering meer aan) waar ik binnen 5 min weer weg werd gestuurd, naar het ziekenhuis.
' Hoe de fuck kan dit nou? het kan geen drugs zijn. Ik heb het al een maand niet aangeraakt, wat is dit joh'? Vroeg ik mezelf de hele tijd af onderweg naar het ziekenhuis.
Ik heb daar een hele lieve arts gesproken, alles uitgelegd over mijn hele leven (ook speed/andere drugs gebruik). Dat alles in mijn leven zoveel moeite kost, dat ik niks kan want alles word opgegeven moment gewoon teveel, ik kan alleen maar huilen als ik moe ben, ik ben mijn hele leven geen leuk mens omdat ik het niet kan in deze maatschappij. Het is te zwaar. Dit leven is het niet voor mij.

Burn-out. Mijn hele leven werkte ik mijzelf al naar een burn-out, wanneer ik toch ging werken ook al was het te zwaar, wanneer ik toch naar school ging ook al was het te zwaar, wanneer ik toch wou socializen ook al had ik geen energie. De zomer van 2019 heeft mij genekt, mijn genade slag, ik heb mezelf zo overwerkt met speed dat mijn lichaam zei 'en nu gaat het licht uit'
En dat ging het ook, douchen? Wist niet meer hoe dat moest, ik kon het niet eens voor elkaar krijgen om shampoo in mijn haar te doen. Ik wist gewoon niet meer hoe het moest. Ik voelde me een klein kind of een bejaarde met Alzheimer die hulp nodig had. Ik kon het niet meer. Tegelijkertijd was ik ook nog zo depressief als de pest.
Toen kwam de dokter met antidepressiva. Nou ik kan je vertellen. Ik heb nog nooit zoveel ruzie gehad met mijn moeder over antidepressiva. No way dat ik daar aan ging. 'kan ik net zo goed elke dag XTC slikken!' Echt niet dat ik daar aan ging, rot op. Ik was zo onwijs boos als dat weer naar boven werd gebracht. En waarom? Juist, omdat ik dan geen xtc meer kon gebruiken. XTC was mijn enige lichtpuntje, voelde me dan blij. No way dat ik dat aan de kant ging zetten. Totaal niet bij nagedacht dat antidepressiva mij ook blij kon maken.
Drugs was nog steeds mijn overlevingsmachisme, ook al zat ik niet zoveel meer aan de speed vloog de xtc er doorheen op de dagen dat ik voelde dat het 'kon'. Dat ik me de dagen daarna wat rotter voelde. Who fucking cares.


Zomer 2020 werd het allemaal wat beter, minder drugs gebruik en corona gaf mij de ruimte om te ademen. Niet zoveel verplichtingen meer van de maatschappij, het gaf mij de ruimte om wat blijer te worden. Toen ook ingeschreven bij het slaapcentrum voor slaapverlammingen en de psychiater heeft gezegd dat ik chronisch depressief ben. Hele dikke klap natuurlijk.

Maart 2021
Ik had mezelf weer flink voor de gek gehouden, werk en stage. Dat is gewoon het recept voor ongelukkigheid, en dat was ook correct. Mijn depressieve gedachtes begonnen al weer op te spelen toen ik voelde hoe zwaar stage eigenlijk was. Ook al had ik het maar 20 uur in de week, samen met werk is het gewoon wéér te veel.
Het ging pas echt mis toen ik speed ging gebruiken voor een stage opdracht. Ik moest en zou het af moeten krijgen anders had ik een groot probleem. Niet wetende dat ik nu daardoor helemaal gestopt ben met stage.
Stage opdracht maken ging redelijk, maar die dag daarna kwam ik in een complete psychose. In de psychose kwam er een stem naar me toe, die vertelde hoe ongelukkig ik wel niet moest zijn in dit leven
'Jij kan echt niks en gaat dat je hele leven niet kunnen'
' Jouw leven word echt niks anders dan lijden en lijden'
'Ook al denk je dat het goed gaat, je weet altijd dat het snel weer mis gaat'
'Stop het maar'
'Eindig zoals je vader'
'Maak er maar een eind aan, toe je kunt het'
En zo ongeveer 2 uur door, ik was zo in de war, herkende mijn eigen kamer niet meer, mijn omgeving, mijn eigen lichaam.
De stem was zo geloofwaardig dat ik het ben gaan geloven, na 2 uur ellende ben ik opzoek gegaan naar een einde. Hier kan ik niet mee leven, stop het maar. Gelukkig was ik zo in de war dat ik niet eens wist waar ik naar moest zoeken en hoe ik het zou moeten doen.

2 lieve, lieve lieve lieve mensen van drugsforum hebben mij erdoorheen geholpen (weet niet of ze willen dat ik hun naam noem haha). Ze hebben me stap voor stap verteld wat ik het beste kon doen en zo ben ik uiteindelijk rustig in slaap gevallen.

Mam en zus waren onwijs geschrokken, de dag daarna crisishulp alsnog gebeld. Vertrouwde mezelf niet meer en ben vanaf moment 1 goed geholpen.

Toch kwam het onderwerp antidepressiva weer naar boven, ik kreeg het direct weer heet. Hou toch een keer op met dat rot spul, hoef die zooi niet. Totdat ik me bedacht dat ik nu niet echt meer drugs gebruik om me blij te maken, had tenslotte ook al 3 maand geen xtc meer gehad. En eerlijk is eerlijk, dit is geen leven. Ik heb geen uitzicht meer zo, het is zo moeilijk op deze manier.
Langzaam heb ik het een kans gegeven, en no way dat ik nu ooit nog weer terug ga.
Citalopram, dat zou het moeten worden. We begonnen met druppels, heel vies. Zelfs door drinken met smaak, ik begon direct al 'als ik dit zo moet doen ga ik het niet doen, daag' Maar besloot het een kans te geven.
Na 3 dagen voelde ik me niet meer de Jesse Pinkvrouw die ik mijn hele leven geweest ben. Ik heb rust, ik ben blij, ik heb energie. Mijn gedachtes razen niet meer alle kanten op. Hoe kan dit nou?
Ondanks deze goede effecten was ik nog sceptisch, 'zal wel alleen de eerste dagen zijn, over paar dagen voel ik er niks meer van'
Elke dag dat ik met de dosseringen omhoog ging voelde ik me beter..

Ik had bijna tot geen bijwerkingen, enkel een droge mond en wat duizelig en dat was het wel.

Na een week had ik alweer mijn eerste werkdag erop zitten en heb geen 1x gedacht 'mag naar huis?' Wat? bestaat het dan echt? Werken omdat iemand het leuk vind? Niet omdat het moet? Hoe dan?
Hoe kan het zijn dat ik niet moe ben na werk? Bestaat dat? Niet uitgeput zijn na een werk dag? Ik wist niet wat me overkwam, het was zo overweldigend en zo fijn. De rust in mijn hoofd is echt onvoorstelbaar. Zelfs mijn ADD klachten zijn met 90% verminderd. Ik ben gewoon een blij persoon, iets wat ik nog nooit in mijn hele leven zo gevoeld heb, nog nooit.
Ondertussen zijn we al een paar weken verder en ik herken mezelf niet meer terug in de persoon die ik altijd ben geweest, ik ben altijd zo aan het overleven geweest en nu kan ik eindelijk leven. Leven hoe ik het wil, wanneer ik het wil en waar ik het wil. Ik ga slapen met een lach en sta er mee op. Dat ik dit AD altijd aan de kant heb geschoven voor drugs.. Drugs is verleden tijd. Ik heb het niet nodig, ik heb mijn eigen energie. Ik kan dit helemaal zelf en wie had dit ooit gedacht.
Ik sta er versteld van hoe dit is verlopen, een maand geleden zat ik diep in de shit en nu voel ik me gelukkiger dan ooit. AD is niet voor iedereen de oplossing, daar ben ik me goed van bewust maar man, hoe mooi zou het zijn als iemand die depressief is hetzelfde kan voelen dat wat ik voel. Het is onvoorstelbaar en zo de moeite waard.

Het leven is zo mooi, het is zo jammer dat het voor depressieve mensen niet te zien is. Tuurlijk zien we mooie momenten, maar op het einde van de dag liggen we weer verzeild in onze eigen nare gedachtes en dat is zo zonde. Zo erg zonde. Ik zag ook echt wel mooie momenten en heb ze ook beleefd, maar niet zoals ik nu doe. Het is anders nu, het leven in het geheel is mooier. Het is niet meer gebaseerd op momenten Ik begrijp nu dat het leven niet zwaar hoeft te zijn, dat werken echt leuk kan zijn, dat je kan genieten van sociaal contact en dat we het niet alleen doen omdat het zou moeten. Alles valt nu op z'n plek en dat is zo fijn, en dat al na 4 weken, maar wel pas na 21 jaar

PS: ik heb alles natuurlijk verkort uitgetypt, anders zou dit verhaal 50 a4tjes lang zijn. Mochten er vragen zijn, don’t be shy
Wat mooi geschreven en wat ben je dapper. Dit is heel herkenbaar voor mij en ja, het leven is veels te mooi om het weg te gooien, op wat voor manier dan ook. Ik wens je heel veel geluk toe in je leven en dat je deze gedachten mag blijven houden. ❤️
 

Syl

Badass junkie
Diepe respect voor je verhaal.. 💪😘❤️

Heb zelfs traantje gelaten...

Wat onwijs mooi geschreven en ik weet zeker dat je hier ook andere mee kunt helpen!!.

Je kunt echt onwijs trots op jezelf zijn!!!.
Wat ben jij een strijder.. 💪🙏❤️

Ik ben onwijs blij te lezen dat je nu weer kunt genieten van dingen.
Tis je meer dan gegund, je bent een topper !!!

Ben onwijs trots op jou... 😘❤️🌹
 

MetalGuy

Badass junkie
Hai,

Ten eerste, ik weet niet of het hier helemaal goed staat. Het is niet echt een volledig trip report maar ik wil graag vertellen over mijn ervaring met antidepressiva. Mocht het niet goed staan, i'm very sorry.

Ten tweede, dit is geen topic waar ik graag wil vertellen over 'hoe goed het met me gaat' en ik wil ook zeker geen reacties daarover uitlokken oid. Wat ik wel graag wil is mijn verhaal vertellen. Mensen helpen die hetzelfde beeld hadden of hebben over het leven als ik. Mensen die het leven ontzettend moeilijk vinden, die geen uitweg vinden en die constant aan het vechten zijn om hun hoofd boven water te houden. Ik hoop met heel mijn hart dat ik met dit report iets voor iemand kan betekenen. Ook al is het maar 1 persoon. Ook al is het maar 1 persoon die net als mij nooit aan de AD wou.
Ik ben geen professial of een expert, ik ben ook maar een jonge meid die net het leven een beetje begint te snappen, daar heb ik dan wel 21 jaar over moeten doen. En ik wil ook echt niet iedereen aan de AD gooien maar het kan zo'n mooi hulpmiddel zijn om het leven te leren te begrijpen.

Wie: Ik, Jesse Pinkvrouw
Wat: Citalopram 20 mg
Sinds wanneer: Bijna 4 weken

Bijna 4 weken, lijkt heel kort voor iemand die net aan de antidepressiva is toch? Ja vind ik ook.
Laat ik even in het kort vertellen hoe mijn verleden eruit zag. (nja 'in het kort'. Wil je het niet helemaal lezen gaan dan naar maart 2021))

Verleden:
Sinds ik me kan herinneren voelde ik me altijd al anders dan andere mensen in mijn omgeving. Als kind heb je daar nog niet zo heel veel last van, mama houd je een keer extra thuis van de peuterspeelzaal en je slaapt een keer meer. Waar ik altijd al last van had is onverwachtste veranderingen, onverwachts bij opa en oma lunchen? Ho maar. Andere route naar huis? Nee kan absoluut niet. Ik was snel boos en geïrriteerd en dat werd snel al een woede aanval. Destijds werd dat gegooid op het overlijden van mijn vader, wat ik ook begrijpelijk vind

Op de middelbare school kreeg ik echt veel moeite met het meedraaien in de maatschappij. Ik kon nooit een week school volhouden en ik was helemaal kapot. De prikkels op school gaven mij zoveel stress en het zoog al mijn energie eruit. Uiteindelijk ben ik op mijn 12e, in de eerste klas ook gediagnosticeerd met depressie. Laat ik jullie nu alvast vertellen, als ik toen wist dat ik er 9 jaar later pas uit zou komen had ik die 9 jaar niet overleefd. Gelukkig wisten we dat toen niet en zijn we door gegaan. Ik had heel veel last van depressieve gedachtes, ik was onwijs somber, altijd moe, altijd verdrietig, altijd depressief. Mijn klachten over onverwachtse veranderingen werden toen ook veel erger. Ik kon echt heel weinig hebben, ik was snel boos en dat was vaak onterecht. Alles in het leven irriteerde mij en dat koste ook onwijs veel energie. Op de middelbare school ben ik ook in therapie gegaan, dat heeft helaas niks geholpen. Ik was toen minderjarig en de pest is dan gewoon dat je ook zo behandeld word. Voor heel veel kinderen zou dat fijn zijn maar ik had behoefte aan normale gesprekken, maar dat kreeg ik niet. Ik moest maar tekenen hoe ik me voelde. Yeah right, dat gaat me niet helpen.
3 jaar van therapeut naar therapeut en niks hielp. Het enige 'goede' wat eruit is gekomen is dat ADD bij mij is gediagnosticeerd en dat verklaarde een hoop, maar het hielp niet veel.
Boven boven wonder heb ik mijn middelbare school gehaald. Ik was een van de leerlingen die het meeste ziek was in die afgelopen 4 jaar, heb veel docenten gehad die niet geloofde dat ik me zo slecht voelde. Ze dachten vaak dat ik me aanstelde, mezelf een schop onder m'n reet moest geven en dat 'iedereen wel eens moe is'. Ik voelde me erg onbegrepen, depressie sucks. Ik heb echt moeten overleven en zo weinig mensen die het begrijpen.

Ook na de middelbare school ging de depressie door, ik had geen moment rust in mijn leven. Als ik leuke dingen deed, was het vooral op dat moment leuk maar zodra je thuis kwam zakte je steeds weer verder weg in je eigen ellende. Na de middelbare school heb ik EMDR therapie gehad voor seksueel misbruik, dat heeft geholpen voor het misbruik maar niet voor de depressie. Ik heb me 1 winter 'wat beter gevoeld' maar zakte al snel weer terug in mijn eigen gedachtes. 'Een donkere kamer', zo beschreef ik het altijd als mensen vroegen wat ik voelde. Als ik naar m'n gedachtes ga is het een donkere, zwarte holle kamer. Ik zie niks anders, ik voel niks anders, ik wéét niks anders.

2019, drugs
We kunnen allemaal wel raden waar dit heen gaat natuurlijk. In begin 2019 leek het alsof ik me weer wat beter begon te voelen, dus ik ging weer aan het werk, voor de 6e keer bij een nieuw bedrijf omdat ik bij de andere allemaal ontslag had genomen omdat ik het niet vol kon houden. Vol goede moed was ik ook een opleiding begonnen en dat ging goed, had net het eerste jaar achter de rug en het leek oke te gaan. Maar ergens diep in mijn achterhoofd wist ik ook wel dat dit voor korte duur was, want laten we eerlijk zijn, niks in het leven heb ik ooit vol kunnen houden. Alles is word op den duur weer teveel, vroeg of laat voel ik deze klap.
Maar, wonder boven wonder, leek dit allemaal goed te gaan. Heb ik het dan toch gedaan? Lukt het me dan toch? Haha big suprise, nee.
Natuurlijk ging het goed, als ik maar wist dat ik in het weekend een lekkere lijn speed naar binnen kon werken, wel 1 lijn, 2 lijnen, 3 lijnen, 10 lijnen. Dat we ons daardoor een week kut voelen boeit niet. Als ik in het weekend maar gewoon lekker kan snuiven, af en toe wat xtc erbij! Dit houd een mens natuurlijk niet lang vol, dus wat doen we dan? Week kleiner maken, weekend langer! Woohoo! Ik bestempelde mij nooit als verslaafd, maar als het weekend op maandag eindigde en op donderdag weer begon, weet een gemiddeld mens wel dat dat wel zo is.
Dit heb ik een zomer lang vol kunnen houden, ik heb de hele zomer meer als 50u per week kunnen werken, totdat school weer begon en ik moest stage lopen. Ja fuck, en nu?

Ik heb geprobeerd om het speed gebruik te minderen, maar toen kwam ik erachter hoe erg ik mijn lichaam heb uitgeput. Depressieve gedachtes waren erger dan ooit. Begon de dag met huilen en eindigde de dag met huilen. Hoe moet ik ooit leven in deze wereld? Ik kan dit niet, ik kan dit echt niet.
Op eigen kracht toch de speed opzij gezet, maar toen kwam de echte ellende. Ik had mijn hele lichaam overwerkt, geestelijk en lichamelijk. Ik zat echt dieper in de shit dan ooit. In november had ik een maand geen speed gebruikt, maar ik was dieper weggezakt dan ooit. Ik had stage (40 uur) en werk (20 uur), ik heb dat precies een maand zonder speed volgehouden.
Onderweg naar stage werd het zwart voor mijn ogen, in de auto. Ik zakte weg, ik had geen reactie vermogen meer en kon nauwelijks reageren. Thank god was er een tankstation waar ik heb kunnen stoppen. Uiteindelijk op stage terecht gekomen (geen herinnering meer aan) waar ik binnen 5 min weer weg werd gestuurd, naar het ziekenhuis.
' Hoe de fuck kan dit nou? het kan geen drugs zijn. Ik heb het al een maand niet aangeraakt, wat is dit joh'? Vroeg ik mezelf de hele tijd af onderweg naar het ziekenhuis.
Ik heb daar een hele lieve arts gesproken, alles uitgelegd over mijn hele leven (ook speed/andere drugs gebruik). Dat alles in mijn leven zoveel moeite kost, dat ik niks kan want alles word opgegeven moment gewoon teveel, ik kan alleen maar huilen als ik moe ben, ik ben mijn hele leven geen leuk mens omdat ik het niet kan in deze maatschappij. Het is te zwaar. Dit leven is het niet voor mij.

Burn-out. Mijn hele leven werkte ik mijzelf al naar een burn-out, wanneer ik toch ging werken ook al was het te zwaar, wanneer ik toch naar school ging ook al was het te zwaar, wanneer ik toch wou socializen ook al had ik geen energie. De zomer van 2019 heeft mij genekt, mijn genade slag, ik heb mezelf zo overwerkt met speed dat mijn lichaam zei 'en nu gaat het licht uit'
En dat ging het ook, douchen? Wist niet meer hoe dat moest, ik kon het niet eens voor elkaar krijgen om shampoo in mijn haar te doen. Ik wist gewoon niet meer hoe het moest. Ik voelde me een klein kind of een bejaarde met Alzheimer die hulp nodig had. Ik kon het niet meer. Tegelijkertijd was ik ook nog zo depressief als de pest.
Toen kwam de dokter met antidepressiva. Nou ik kan je vertellen. Ik heb nog nooit zoveel ruzie gehad met mijn moeder over antidepressiva. No way dat ik daar aan ging. 'kan ik net zo goed elke dag XTC slikken!' Echt niet dat ik daar aan ging, rot op. Ik was zo onwijs boos als dat weer naar boven werd gebracht. En waarom? Juist, omdat ik dan geen xtc meer kon gebruiken. XTC was mijn enige lichtpuntje, voelde me dan blij. No way dat ik dat aan de kant ging zetten. Totaal niet bij nagedacht dat antidepressiva mij ook blij kon maken.
Drugs was nog steeds mijn overlevingsmachisme, ook al zat ik niet zoveel meer aan de speed vloog de xtc er doorheen op de dagen dat ik voelde dat het 'kon'. Dat ik me de dagen daarna wat rotter voelde. Who fucking cares.


Zomer 2020 werd het allemaal wat beter, minder drugs gebruik en corona gaf mij de ruimte om te ademen. Niet zoveel verplichtingen meer van de maatschappij, het gaf mij de ruimte om wat blijer te worden. Toen ook ingeschreven bij het slaapcentrum voor slaapverlammingen en de psychiater heeft gezegd dat ik chronisch depressief ben. Hele dikke klap natuurlijk.

Maart 2021
Ik had mezelf weer flink voor de gek gehouden, werk en stage. Dat is gewoon het recept voor ongelukkigheid, en dat was ook correct. Mijn depressieve gedachtes begonnen al weer op te spelen toen ik voelde hoe zwaar stage eigenlijk was. Ook al had ik het maar 20 uur in de week, samen met werk is het gewoon wéér te veel.
Het ging pas echt mis toen ik speed ging gebruiken voor een stage opdracht. Ik moest en zou het af moeten krijgen anders had ik een groot probleem. Niet wetende dat ik nu daardoor helemaal gestopt ben met stage.
Stage opdracht maken ging redelijk, maar die dag daarna kwam ik in een complete psychose. In de psychose kwam er een stem naar me toe, die vertelde hoe ongelukkig ik wel niet moest zijn in dit leven
'Jij kan echt niks en gaat dat je hele leven niet kunnen'
' Jouw leven word echt niks anders dan lijden en lijden'
'Ook al denk je dat het goed gaat, je weet altijd dat het snel weer mis gaat'
'Stop het maar'
'Eindig zoals je vader'
'Maak er maar een eind aan, toe je kunt het'
En zo ongeveer 2 uur door, ik was zo in de war, herkende mijn eigen kamer niet meer, mijn omgeving, mijn eigen lichaam.
De stem was zo geloofwaardig dat ik het ben gaan geloven, na 2 uur ellende ben ik opzoek gegaan naar een einde. Hier kan ik niet mee leven, stop het maar. Gelukkig was ik zo in de war dat ik niet eens wist waar ik naar moest zoeken en hoe ik het zou moeten doen.

2 lieve, lieve lieve lieve mensen van drugsforum hebben mij erdoorheen geholpen (weet niet of ze willen dat ik hun naam noem haha). Ze hebben me stap voor stap verteld wat ik het beste kon doen en zo ben ik uiteindelijk rustig in slaap gevallen.

Mam en zus waren onwijs geschrokken, de dag daarna crisishulp alsnog gebeld. Vertrouwde mezelf niet meer en ben vanaf moment 1 goed geholpen.

Toch kwam het onderwerp antidepressiva weer naar boven, ik kreeg het direct weer heet. Hou toch een keer op met dat rot spul, hoef die zooi niet. Totdat ik me bedacht dat ik nu niet echt meer drugs gebruik om me blij te maken, had tenslotte ook al 3 maand geen xtc meer gehad. En eerlijk is eerlijk, dit is geen leven. Ik heb geen uitzicht meer zo, het is zo moeilijk op deze manier.
Langzaam heb ik het een kans gegeven, en no way dat ik nu ooit nog weer terug ga.
Citalopram, dat zou het moeten worden. We begonnen met druppels, heel vies. Zelfs door drinken met smaak, ik begon direct al 'als ik dit zo moet doen ga ik het niet doen, daag' Maar besloot het een kans te geven.
Na 3 dagen voelde ik me niet meer de Jesse Pinkvrouw die ik mijn hele leven geweest ben. Ik heb rust, ik ben blij, ik heb energie. Mijn gedachtes razen niet meer alle kanten op. Hoe kan dit nou?
Ondanks deze goede effecten was ik nog sceptisch, 'zal wel alleen de eerste dagen zijn, over paar dagen voel ik er niks meer van'
Elke dag dat ik met de dosseringen omhoog ging voelde ik me beter..

Ik had bijna tot geen bijwerkingen, enkel een droge mond en wat duizelig en dat was het wel.

Na een week had ik alweer mijn eerste werkdag erop zitten en heb geen 1x gedacht 'mag naar huis?' Wat? bestaat het dan echt? Werken omdat iemand het leuk vind? Niet omdat het moet? Hoe dan?
Hoe kan het zijn dat ik niet moe ben na werk? Bestaat dat? Niet uitgeput zijn na een werk dag? Ik wist niet wat me overkwam, het was zo overweldigend en zo fijn. De rust in mijn hoofd is echt onvoorstelbaar. Zelfs mijn ADD klachten zijn met 90% verminderd. Ik ben gewoon een blij persoon, iets wat ik nog nooit in mijn hele leven zo gevoeld heb, nog nooit.
Ondertussen zijn we al een paar weken verder en ik herken mezelf niet meer terug in de persoon die ik altijd ben geweest, ik ben altijd zo aan het overleven geweest en nu kan ik eindelijk leven. Leven hoe ik het wil, wanneer ik het wil en waar ik het wil. Ik ga slapen met een lach en sta er mee op. Dat ik dit AD altijd aan de kant heb geschoven voor drugs.. Drugs is verleden tijd. Ik heb het niet nodig, ik heb mijn eigen energie. Ik kan dit helemaal zelf en wie had dit ooit gedacht.
Ik sta er versteld van hoe dit is verlopen, een maand geleden zat ik diep in de shit en nu voel ik me gelukkiger dan ooit. AD is niet voor iedereen de oplossing, daar ben ik me goed van bewust maar man, hoe mooi zou het zijn als iemand die depressief is hetzelfde kan voelen dat wat ik voel. Het is onvoorstelbaar en zo de moeite waard.

Het leven is zo mooi, het is zo jammer dat het voor depressieve mensen niet te zien is. Tuurlijk zien we mooie momenten, maar op het einde van de dag liggen we weer verzeild in onze eigen nare gedachtes en dat is zo zonde. Zo erg zonde. Ik zag ook echt wel mooie momenten en heb ze ook beleefd, maar niet zoals ik nu doe. Het is anders nu, het leven in het geheel is mooier. Het is niet meer gebaseerd op momenten Ik begrijp nu dat het leven niet zwaar hoeft te zijn, dat werken echt leuk kan zijn, dat je kan genieten van sociaal contact en dat we het niet alleen doen omdat het zou moeten. Alles valt nu op z'n plek en dat is zo fijn, en dat al na 4 weken, maar wel pas na 21 jaar

PS: ik heb alles natuurlijk verkort uitgetypt, anders zou dit verhaal 50 a4tjes lang zijn. Mochten er vragen zijn, don’t be shy
Slik... 🥺

Fantastisch geschreven @Jesse Pinkvrouw! Brok in m'n keel.

Wat ben jij een ongelofelijk dappere vrouw die zo even haar verhaal durft neer te zetten en je keiharde verleden zo haarfijn kunt verwoorden. Er zijn er niet veel die je dat zo nadoen. Petje af! 💪🏼❤️

Ik gun jou het allerbeste, leukste, mooiste, gezelligste, gezondste, liefdevolle en fenomenale toe naar wat het leven je in de toekomst nog zal bieden. Je hebt het meer dan verdiend! 🙏🏼🥰

Fijne avond, mooi mens! ❤️
 

moipieter

Belezen gebruiker
Heel veel respect voor jou verhaal!💪

Ik herken veel punten die jij beschrijft die voor mij hetzelfde zijn , heb ook add en neem ook elke week drugs om toch nog een beetje geluk te ervaren , en ben ook altijd sceptisch tegenover Ad geweest.

Nu ik dit verhaal lees ga ik morgen direct een afspraak inplannen bij de huisarts om de ad optie te bespreken.

Dankje voor je bericht!
 

Syl

Badass junkie
Heel veel respect voor jou verhaal!💪

Ik herken veel punten die jij beschrijft die voor mij hetzelfde zijn , heb ook add en neem ook elke week drugs om toch nog een beetje geluk te ervaren , en ben ook altijd sceptisch tegenover Ad geweest.

Nu ik dit verhaal lees ga ik morgen direct een afspraak inplannen bij de huisarts om de ad optie te bespreken.

Dankje voor je bericht!
Respect voor jou.. 💪👌
Houd ons op de hoogte... ❤️
 

Atwa

Belezen gebruiker
Super goed dat je dit opgeschreven hebt. Het onbegrepen voelen herken ik enorm van mijn vriendin, die had ook heel haar leven al last dat ze niet goed mee kon komen, dom en lui gevonden werd. De psycholoog toen ze 10 jaar was had haar verteld dat ze gewoon een sip meisje was en wat meer moest gaan lachen. Zij heeft 3 jaar geleden de diagnose autisme gekregen en zit best ver in dat spectrum. Gelukkig is de wetenschap een stuk verder nu waar het gaat om spectrum stoornissen bij vrouwen, maar daar hadden ze 10 jaar geleden nog bijna nooit van gehoord.

Ikzelf herken het verhaal van de werking van de AD. Mijn hele leven last gehad van ptss en depressies. Ook toen in jong was konden ze er niets aan doen, toen ik de 18 voorbij was wilde ik er niets meer mee doen en ben ik een zeer onregelmatige baan gaan doen, de vermoeidheid gebruiken om te dempen en af te stompen. Sinds 2.5 jaar ben ik nu in behandeling, ook EMDR icm een paar andere zaken. Een jaar geleden ben ik begonnen met AD, ook mezelf er met hand en tand er tegen verzettend tot het echt niet langer ging.

En ik herken je gevoel van opluchting. Dat begon bij mij al na de eerste week. Een enorme opluchting dat dingen opeens wel weer kunnen, dat je energie hebt om andere dingen te doen dan werken en bij thuiskomst voor je uit te zitten staren tot je naar bed moet. Bij mij is het een tijdelijk ding, ik wil komende maand beginnen met afbouwen en ik wil in de zomer helemaal gestopt zijn, maar mij heeft het zeker de verlichting gegeven om hard aan mezelf te kunnen werken.

Ik ben super blij voor je dat je een modus gevonden hebt die werkt voor je. En als het nodig is dat je daarvoor AD gebruikt, dan is dat maar zo. Ik weet heel goed wat voor bittere pil (pun intended) het is om te slikken, maar als je hierdoor je leven kunt leiden zoals je wilt, dan is dat het zeker waard. Je bent pas 21, je hebt nog een heel leven voor je! Ik ben nu 37 en als ik geweten had wat ik nu wist toen ik 21 was, was ik er ook al veel eerder mee begonnen.
 

Amateurtje

Wijs gebruiker
Jeetje, wat heftig om te lezen allemaal! En mooi dat het veel beter gaat nu!

En even wat anders trouwens, het kan zijn dat ik het fout heb hoor. Maar kan het misschien zijn dat je ook autisme hebt? Omdat je zei dat je veel prikkels had en heel moe was aan het eind van de dag. En ook dat je niet tegen veranderingen kunt.


Mijn oprechte excuses maar kan je aub nog eens extra eens het bericht herbekijken/herlezen....!!

dank u
 

Jesse Pinkvrouw

Badass junkie
Jeetje, wat heftig om te lezen allemaal! En mooi dat het veel beter gaat nu!

En even wat anders trouwens, het kan zijn dat ik het fout heb hoor. Maar kan het misschien zijn dat je ook autisme hebt? Omdat je zei dat je veel prikkels had en heel moe was aan het eind van de dag. En ook dat je niet tegen veranderingen kunt.


Mijn oprechte excuses maar kan je aub nog eens extra eens het bericht herbekijken/herlezen....!!

dank u


Nergens voor nodig, het is een hele terechte vraag zelfs van whitesugar! Mijn psychiater bij de crisisdienst en IHT dacht namelijk hetzelfde. Citalopram kan wel eens gegeven worden aan mensen met autisme en aangezien mijn klachten nu aanzienlijk minder zijn, is de kans best aanwezig.
Ik sta op de wachtlijst voor onderzoek daarna, het duurt alleen nog even!
 
Laatst bewerkt:

Jesse Pinkvrouw

Badass junkie
Ik ben helemaal overdonderd door alle lieve en mooie reacties, stuk voor stuk. Ik ga morgen even uitgebreid reageren, in dit topic en in pb! Nu lekker slapen!


Heel veel respect voor jou verhaal!💪

Ik herken veel punten die jij beschrijft die voor mij hetzelfde zijn , heb ook add en neem ook elke week drugs om toch nog een beetje geluk te ervaren , en ben ook altijd sceptisch tegenover Ad geweest.

Nu ik dit verhaal lees ga ik morgen direct een afspraak inplannen bij de huisarts om de ad optie te bespreken.

Dankje voor je bericht!
Wel wil ik nog even op jou reageren, onwijs stoer dat je dit aandurft. Ik weet zeker dat je het kunt, laat je niet afschrikken voor de lijst met bijwerkingen, het valt echt heel erg mee.
Je kan het en als je wilt, hou me op de hoogte🥰
Ook als je vragen hebt, stel ze! Ben zo blij dat ik iemand heb kunnen helpen..
 

Amateurtje

Wijs gebruiker
Jeetje, wat heftig om te lezen allemaal! En mooi dat het veel beter gaat nu!

En even wat anders trouwens, het kan zijn dat ik het fout heb hoor. Maar kan het misschien zijn dat je ook autisme hebt? Omdat je zei dat je veel prikkels had en heel moe was aan het eind van de dag. En ook dat je niet tegen veranderingen kunt.


Mijn welgemeende excuses..ten eerste hoef je geen sorry te zeggen ten tweede was ik voorbarig en reageerde ik zonder meer...Ik zie het als een werkpunt dus sta ik bij u in het krijt...Zot hoe een simpel iets, iets 'groots' teweeg kan brengen....

Eniwee,

Ik stam af van de oude stempel en ik kan er niets aan doen maar op een flits lijkt het dat er nu overal zo rap mogenlijk een stempel op iemand gedrukt staat of toch iets in de zin van....: jij bent niet doorsnee dus er moet wel iets aan de hand zen...


Nogmaals het ligt inet aan jou maar aan mij. Jij hebt allleen maar goede bedoelingen en ik vind het interessant hoe door een flits de gedachten kunnen keren...
 

whitesugar

Badass junkie
Mijn welgemeende excuses..ten eerste hoef je geen sorry te zeggen ten tweede was ik voorbarig en reageerde ik zonder meer...Ik zie het als een werkpunt dus sta ik bij u in het krijt...Zot hoe een simpel iets, iets 'groots' teweeg kan brengen....

Eniwee,

Ik stam af van de oude stempel en ik kan er niets aan doen maar op een flits lijkt het dat er nu overal zo rap mogenlijk een stempel op iemand gedrukt staat of toch iets in de zin van....: jij bent niet doorsnee dus er moet wel iets aan de hand zen...


Nogmaals het ligt inet aan jou maar aan mij. Jij hebt allleen maar goede bedoelingen en ik vind het interessant hoe door een flits de gedachten kunnen keren...
Ik zei sorry? Omdat ik niet begreep van je precies bedoelde. En goed dat je het zegt. En ik wil zeker niet iemand snel een stempel geven, maar ik zei dit omdat ik zelf wel heel veel dingen herken in haar verhaal. Wil nog niet zeggen dat het beslist betekent dat ze autisme heeft, daarom zei ik ook met zin erbij: ik kan het fout hebben.
 

Cerberus

Bewuste gebruiker
Ik moet eigelijk ook ad hebben, en ze zeggen het helpt enzv. Maar ik kreeg er hartkloppingen van en werd bang nou maarja,kan ook te maken hebben met angst wat ik toen had maar hoop voor je dat het helpt succes
Denk dat dat een eerste periode (paar dagen of weken) is waar je gewoon doormoet als je er neemt, maar dat het betert erna.
 

Jbruinsma

Bewuste gebruiker
Denk dat dat een eerste periode (paar dagen of weken) is waar je gewoon doormoet als je er neemt, maar dat het betert erna.
Jaa mischien wel maar, k had echt hartkloppingen van uuuren.mischien dat je er even doorheen moet ofs maar ik zou het niet weeten
 

Atwa

Belezen gebruiker
Jaa mischien wel maar, k had echt hartkloppingen van uuuren.mischien dat je er even doorheen moet ofs maar ik zou het niet weeten
Wat mij gebeurde was dat ik het gevoel had MDMA genomen te hebben, maar dat die op het randje bleef hangen dat die net niet inslaat. Op zich ook best logisch aangezien de werking van AD een deel van de werking van MDMA heeft (namelijk het heropnemen van seretonine verminderen). De bijpassende inwerkingen zijn de zelfde als die je in de uur na inname van MDMA kunt verwachten: Zweten, vermoeidheid, vergeetachting, opgejaagd gevoel, versnelde (en beter voelbare) hartslag, ontregeld evenwicht (ga de eerste paar dagen geen auto rijden).

Dit gevoel heeft bij mij ongeveer 3 dagen constant aangehouden, hierna merkte ik het vooral een uur of 2/3 na inname, waarna dit weer weg ging. Deze inwerk effecten waren bij mij na anderhalve week helemaal weg.

Ook kan het zijn dat je in de eerste week tot 2 weken last kunt krijgen van Moodswings, zowel de negatieve als positieve kant op. Het libido neemt enorm af (was onmogelijk een erectie te krijgen tijdens de eerste paar weken), maar er komt na een paar dagen wel een enorme verlichting bij.

De eerst week is zeker taai, maar als je met wat regelmaat drugs gebruikt en weet wat je kunt verwachten, is die week prima voor te komen.
 

NtH

Newbie
Ik heb het precies andersom. Had ik maar nooit citalopram geslikt want mijn libido is daardoor grotendeels verdwenen. En had ik maar eerder getript op truffels/psychedelica, dan was mijn depressie sneller de grond ingetrapt.

Maar als het voor jou werkt, dan is dat natuurlijk heel fijn voor je en hoop ik ook dat je er baat bij blijft houden.

Ikzelf wil in ieder geval niks meer met de ggz te maken hebben.
 

Eik

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Tripreporter
Beetje late reactie maar ik heb dit vorig weekend gemist (te druk met LSD en 6-APB :sweatsmile: ). Wat een mooi openhartig verhaal @Jesse Pinkvrouw . Je legt heel duidelijk uit hoe het is om te leven met een depressie. Zoals je gemerkt hebt, is dat heel waardevol voor anderen die met depressie worstelen. Het kan mensen helpen bij de lastige keuze om wel of niet voor Anti-Depressiva te kiezen. Los hiervan is jouw verhaal ook heel nuttig voor mensen die juist geen ervaring met depressie hebben. Jouw verhaal helpt mij in ieder geval om het gevoel beter te begrijpen waardoor ik hopelijk op een betere manier om kan gaan met mensen die depressief zijn. Bedankt daarvoor!
 
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories
Bovenaan