(...) Even later was het weg heeft iemand ook zo een ervaring?
Ik denk dat iedereen die tript soortgelijke dingen meemaakt en zich nadien ook dezelfde vragen stelt.
Zo vraag ik me nog steeds af wie of wat ik raakte tijdens de start van mijn tweede trip jaren geleden.
Ik had flink wat paddo's binnengespeeld en danste vrolijk in de kamer... mijn handen maakten draaiende bewegingen en overal waar ze naar wezen draaiden de dingen met hun mee... tot ik iets raakte... "
Kan niet", beredeneerde ik onmiddellijk... "
ik sta in het midden van de kamer, er is niets om tegen te stoten. Maken paddo’s mij zo gevoelig dat ik stofdeeltjes in de lucht kan voelen????" En terwijl ik dat bedacht keek ik naar mijn arm en zag hoe die losgelaten werd door een witte schim die in het niets verdween... WTF... ik was stomverbaasd. En toen sprak een stem geruststellend: 'niet bang zijn, ga zitten...'
Ik had thans niet de indruk ‘bang’ te zijn, wel geïntrigeerd, maar goed, het gebeurde allemaal zo snel en al bij al -hoe subtiel ook- was ik wel geschrokken van ‘iets te voelen’. Soit, de rest van die trip was supervet, maar ik ben die schim niet meer tegengekomen en heb er nog steeds het raden naar.
’t Is eigenlijk jammer dat een trip verandert zodra je over de dingen gaat nadenken, want dat laatste gebeurt vaak heel onbewust. Daarom (denk ik dan) dat die schim die ik voelde, verdween. Omdat ik op het moment van voelen, wilde begrijpen wat ik voelde. En ‘iets willen begrijpen’ is een vorm van ‘controle willen hebben’. En zolang je wil controleren (en dus niet kan loslaten, incl. ‘uw denken’ loslaten), is er geen totale overgave en kan je uw geest niet volledig verruimen. Maar totale overgave is best lastig als ge uzelf bijvoorbeeld afvraagt wat ge allemaal oproept…
Met andere woorden: zodra je in hogere sferen je zelf niet kan stilhouden, kom je terug op een aardser niveau. Zo kon ik ooit tijdens een trip mezelf op meditatieve wijze heel stil houden om na een flinke psychedelische wandeling heerlijk te baden in een zee van zaligmakend wit licht.. maar het werd ook direct weer donker toen ’t tot mij doordrong waar ik dacht te zijn…..
Tijdens verschillende trips had ik ook het gevoel vastgehouden te worden. Vooral mijn hoofd. Alsof ik zelf geen controle meer had over mijn lichaam. Alsof enorme handen mijn hoofd vastnamen, in de juiste positie brachten om dan hoppekee… een hoop volt te jagen door de kruin van mijn schedel. Bijzonder raar gevoel trouwens. Die ‘entiteit’ die me vasthield, voelde ook niet eng… eerder goedaardig en goedbedoelend. Maar wel machtiger dan mezelf.
Maar of je echt dingen of entiteiten oproept of kan oproepen en of ze ook écht bestaan zoals je ze ervaart..? Nee, dat geloof ik niet. Ik denk dat we onszelf graag vanalles (laten) wijsmaken. En het idee ‘dingen op te roepen’, is een voor de hand liggende verklaring van wat we ervaren hebben, maar niet direct kunnen verklaren. En het is ‘voor de hand liggend’ omdat we van jongsaf aan geconfronteerd worden met het ‘oproepings-idee’ via films, spelletjes, … Zoals Mindless hierboven schrijft denk ik dat we de verklaring ook beter zoeken in de relatie van ons zelf tot al het andere. Maar welke theorie is de juiste wanneer het gaat over dingen die niet tastbaar of meetbaar zijjn…?
Het blijft wat mij betreft een vet intrigerende mindfuck..
