Heel herkenbaar! Ik ben ook extreem vroeg begonnen met drugs.
Destijds ging ik ook met de verkeerde jongeren om. Het leken toen wel echte vrienden. Achteraf gezien natuurlijk dikke onzin! Vanaf mijn eerste lijntje is het eigenlijk alleen maar bergafwaarts gegaan. Luisterde niet meer naar mijn ouders toen, ik loog over alles, waar ik was, dat ik heus wel nuchter zou zijn, hoe laat ik thuis kwam en dat ik nooit drugs zou gebruiken.
Zelfs toen mijn ouders drugs vonden in mijn kamer bleef in liegen, liegen en ontkennen. Uiteindelijk ben ik weg gegaan thuis en heel vroeg op mezelf gaan wonen. Vanaf hier is het alleen maar erger geworden en viel ik van verslaving in verslaving. En het contact met mijn ouders werd steeds minder.
Uiteindelijk kon ik het ook niet meer aan en heb ik ze álles vertelt wat ik gedaan heb al die jaren.
Ouders zijn niet gek, ze hebben alles door wat je doet. Ik heb juist het allerfijnste gesprek ooit met ze gehad. En dat is echt omdat ik eerlijk ben geweest.
Eerlijkheid duurt het langste… Je ouders houden van je en willen het beste voor je.
Inmiddels is het met mij en m’n ouders al een lange tijd super goed en kan ik me geen betere ouders voorstellen.
Nog steeds tot op de dag van vandaag heb ik spijt van hoe ik mezelf, maar ook mijn ouders heb behandeld. En dat weten ze.
Spreek uit waar je mee zit… En ja, het is ontzettend spannend. Maar doe nu het nog verder uit de hand loopt. Het is al mega knap van je dat je op jouw leeftijd al kunt toegeven dat je verslaafd bent. Dan heeft bij mij een kleine tien jaar geduurd voor ik het heb durven toegeven.
Go for it!