Het liegen over hoe het met je gaat is heel herkenbaar. Hoe gaat het? Op deze vraag reageer ik altijd met 'ja goed' (terwijl ik mij diep verscheurd voel van binnen). Altijd chaos in mijn hoofd. Het gevoel dat je het overzicht compleet kwijt bent.
Ik schrijf nu ook maar even van mij af:
Ik heb mij altijd anders gevoeld. Het gevoel dat je nooit ergens echt bij hoort. Als kind had ik altijd heel veel angsten en stress. Ik was daardoor eigenlijk nooit helemaal mezelf. Op de Middelbare school werd het er niet beter op. Ik hoorde er totaal niet bij en naar school gaan vond ik vreselijk. Ik kreeg anorexia en was depressief. Ik dacht echt dat ik geen leuk persoon was en dacht altijd als ik straks ouder ben, zal het vast beter worden. Een grotere illusie is er niet.
Toen ik ging studeren ging het in het begin beter. Ik leerde medestudenten kennen die mij wel zagen staan. Ik kreeg ook een lieve vriend die soortgelijke dingen had meegemaakt tijdens zijn jeugd en tienerjaren. De scriptie schrijven werd alleen de hel. Het was in mijn ogen nooit goed genoeg en ik ging mensen ontwijken die zouden vragen of de scriptie al bijna af was. Ik was een en al zenuwen. Ik was al zo lang bezig met die shit en durfde daardoor niet meer om hulp te vragen. Er waren dagen dat ik me er gewoon niet toe kon zetten om er aan te werken en verzon allemaal smoesjes voor mezelf om iets anders te gaan doen. Ik voelde mij dan altijd heel erg schuldig, omdat mijn vriend gewoon naar zijn werk was. Uiteindelijk was ik zover om te kappen met de hele shitzooi. Ik was er echt helemaal klaar mee. Er leek een last van mijn af te vallen. Door te gaan werken, voelde ik me weer beter. Al waren er mensen die vonden dat ik beneden mijn niveau werkte, echt heel irritant. Als ze eens in mijn hoofd hadden kunnen kijken.... De eeuwige stress en chaos en daardoor slapeloze nachten. Helaas heb ik 13 jaar geleden de grootste fout in mijn leven gemaakt. Ik had een man leren kennen waarop ik verliefd werd. Ik ging bij mij vriend weg en ging met de 'nieuwe' vriend verder. Had ik toen maar geweten wat voor nare tijd ik met hem tegemoet zou gaan... Hij was een echte gaslighter. In het begin was het natuurlijk wel heel leuk. Anders neem je niet zo'n drastisch besluit. Al had ik altijd een onderbuik gevoel gehad en nooit echt het gevoel gehad dat hij van mij hield. Toen we twee kinderen kregen, ging het eigenlijk steeds minder goed. Ik kreeg een postnatale depressie na de geboorte van de eerste. Had hij niet eens door! Hij was er ook nooit, altijd aan het werk of naar vrienden en ik zorgde voor de kinderen en werkte daarnaast ook gewoon. Ik kreeg vaak te horen dat ik een zeikwijf was en dat ik niet spoorde. Hij verdraaide constant alles en was ontzettend jaloers. Als ik over een mannelijke collega vertelde, zag ik aan de blik in zijn ogen de jaloerzie. Mijn vriend zei toen dat die collega een vies mannetje was en mij alleen maar in bed probeerde te krijgen. Hij checkte ook meermaals mijn telefoon. Dus ik begon steeds minder te vertellen en ik voelde mij steeds minder begrepen en heel eenzaam. Ik vertelde niemand iets, omdat ik niet wilde falen. Ik had toch zelf voor deze relatie gekozen. Toen begon ik vreetbuien te krijgen en kotste dan alles weer uit. Heel triest. Ik kende boulimia verhalen en dat ik daar zelf nu mee te maken kreeg. Daarna heb ik een tijdje super veel gezopen en werd daar heel vrolijk van. Met mijn vriend leek het daardoor ook weer iets gezelliger. Die zoop vrolijk met mij mee. Toen heb ik hem op een avond na 3 flessen wijn over de boulimia verteld. Hij reageerde amper en leek het de volgende dag al vergeten te zijn. Ik stopte abrupt met zuipen, maar de boulimia werd toen weer erger. Drie jaar geleden had ik echt het dieptepunt bereikt. De boulimia was zo erg geworden dat ik pijn in mijn maag kreeg. Het gevolg was anorexia en ik begon mezelf te bewerken met een scheermes. Ik was totaal vervreemd van mij zelf. Was heel erg onrustig, mijn hoofd leek chaotischer dan ooit, had nergens meer zin in, begon weer met roken. Het ergste was dat ik totaal niet meer bij mijn gevoel kon. Ik had een giga muur om mezelf gebouwd om geen pijn meer te voelen. Dit alles zorgde er weer voor dat ik mij vaak een slechte moeder voelde en totaal geen eigenwaarde meer had. Ik kon mijn vriend niet meer verdragen en was blij als hij weer de deur uit ging. Ik voelde mij zo slecht dat ik de huisarts had gebeld en dat is echt niks voor mij. Ik los toch altijd alles zelf op... Ik voelde mij echt als een kleuter behandeld door de huisarts. Ik had inmiddels veel gelezen over ADD en herkende mij hier erg in. Ik vroeg of ik daarop getest kon worden, maar dat werd afgeblazen, omdat je toch niks had aan zo'n diagnose. Ik werd op een wachtlijst gezet om met de praktijk ondersteuner te praten. Ook dit hielp niet echt. Na 3 gesprekken zei ze dat ze mij niet verder kon helpen en mij op de wachtlijst voor de GGZ eetstoornissen zou zetten. Inmiddels ging het zo slecht dat ik mij opeens besefte dat ik voor mezelf moesten kiezen en weg moest bij mijn vriend. Al jaren spookte dat door mijn hoofd, maar ik was er ook bang voor om op mezelf te gaan wonen, maar het ergste vond ik dat mijn kinderen dan ook dagen bij hun vader zouden zijn. Maar dat moest dan maar. Ik had gelukkig vrij snel een huis gevonden en alles geregeld. Ik moet eigenlijk trots zijn op mezelf dat ik alles zelf gedaan heb. Ik moest helemaal opnieuw beginnen. Ik had amper spullen.
Ik had echt gedacht dat als ik mijn eigen huis zou hebben alles beter zou worden.Helaas gaat dat ook met ups en downs. De GGZ was een drama en ik was daar snel klaar mee. Het eet gedoe ging toen ook weer iets beter, maar 3 maanden later ging het weer helemaal fout tot de dag van vandaag. Het is echt elke dag een strijd en je kent het wel: morgen ga ik echt stoppen. Tegenwoordig is het een afwisseling van boulimia, af en toe weer drinken en drugs. Al zorg ik wel altijd dat ik gewoon mijn werk kan doen, voor mijn kids kan zorgen en als een 'normale' moeder mijn kinderen van school ophaal. Drugs gebruik ik doorgaans alleen op momenten dat ze bij hun vader zijn. Ik weet het: het is allemaal niet goed, maar het gaat toch goed met mij, want dat denkt de wereld om mij heen immers...
