Wie – Tijdloos en ik
Wanneer – 20 mei 2017
Waar - In het huis van Tijdloos
Wat – Tijdloos neemt ongeveer 200ug LSD, ikzelf neem 188ug ALD-52. Verder blowen we veel tijdens de gehele trip.
Een tijdje geleden ontstond het idee om een meeting met de mods te plannen. We hebben natuurlijk regelmatig contact met elkaar, maar tegelijk hebben we elkaar nog nooit in het echt ontmoet. Toen we bespraken wat we gingen doen was het snel duidelijk, we zouden aan de LSD gaan. Helaas moest Mindless afhaken ivm gezondheidsproblemen, maar Tijdloos en ik besloten het plan verder door te zetten met zijn tweeën. Uiteindelijk besloot ik van de kans gebruik te maken om voor het eerst ALD-52 te doen, Tijdloos zou wel gewoon voor LSD gaan.
Voorgeschiedenis
Hoewel ik al vaak getript heb is mijn laatste serieuze trip zo’n anderhalf jaar geleden. In de tussentijd heb ik nog wel meerdere keren 2C-B gedaan en een keer 5-MeO-MiPT en DOC geprobeerd, maar deze middelen zijn voor mij geen volwaardige tripmiddelen dus die tel ik niet mee. Er is wel een reden dat ik al zo lang niet meer getript heb. Ik trip vooral voor de inzichten en de spirituele ervaring en de laatste 10 trips ongeveer leden mij allemaal tot vergelijkbare inzichten. Ik besloot dat het tijd werd om serieus aan de slag te gaan met het integreren van deze inzichten in mijn dagelijks leven voordat ik ook maar weer aan trippen zou denken. Dit ging allemaal echter vrij stroef voor een jaar lang aangezien oude gewoonten lastig te doorbreken blijken.
Ongeveer een half jaar geleden kwam daar gelukkig verandering in toen ik mij bij een meditatiegroep aansloot. In eerste instantie kwam ik hierdoor in een ontzettend lastige periode terecht omdat er door het mediteren net als met trippen zaken uit mijn onderbewuste naar voren komen die behoorlijk confronterend zijn. Hierdoor val ik tijdelijk zelfs weer terug in oude gewoonte die ik al lang achter me had gelaten, even ben ik dus nog slechter af dan voordat ik zo intensief met mediteren begon. Maar uiteindelijk besluit ik dit keer nou eindelijk eens echt de confrontatie aan te gaan ipv het te onderdrukken zoals ik soms vroeger deed. Sinds een maand of twee merk ik hier eindelijk het resultaat van, ik zit ontzettend lekker in mijn vel, mijn leven zit momenteel in een flow. Met het lekker in mijn vel zitten begon het trippen ook alweer een tijdje te kriebelen. Ik heb zeker nog niet al mijn eerdere inzichten volledig geïntegreerd, maar ben wel al een heel eind en voel dat het weer tijd is voor een volgende trip. Genoeg voorgeschiedenis voor nu, op naar de dag van de trip!
De dag van de trip
Ik sta die dag vroeg op om wat klusjes af te werken, schoonmaken, boodschappen doen, spullen kopen, je kent het wel. Hoewel we niet bij mij thuis gaan trippen, weet ik dat het ook voor je hoofd goed is om al je klusjes klaar te hebben. Uiteindelijk kom ik rond 13:45 in Utrecht aan en Tijdloos wacht mij op met de fiets. Ik spring achter op de fiets, we stoppen nog snel in de supermarkt om wat eten en drinken te halen en gaan daarna naar zijn huis. Tijdloos bereid vast een pan met chinees voor later op de avond en ik begin met het draaien van een aantal joints.
Uiteindelijk nemen we rond 15:30 onze zegels in en besluiten een rondje buiten door het park te gaan lopen wachtend tot het begint in te werken. Zo’n 30 tot 40 minuten na inname beginnen we allebei licht wat te voelen. Ik kan nog niet zeggen dat ik visueel veel zie veranderen, alhoewel ik wel opmerk dat ik het een erg mooi park vind. Maar de bodyload begint duidelijk toe te nemen en dat is meestal niet echt het fijnste moment van de trip. Het voelt altijd een beetje alsof je lichaam enorm van slag is en protesteert tegen wat komen gaat. Aangezien we op dit moment ook nog geen idee hebben hoe heftig de trip gaat zijn besluiten we maar weer lekker naar binnen te gaan.
Eenmaal binnen zet Tijdloos een animatie film op en steken we de eerste joint aan. Zoals altijd neemt de heftigheid snel toe na het blowen. Van het een op het andere moment wordt alles een stuk visueler en langzaam ontstaat er een overlay van geometrische patronen over mijn volledige gezichtsveld. Wat me echter direct opvalt is dat die overlay een stuk minder dominant mijn zicht overheerst dan dat ik van LSD gewend ben. Als ik naar de film kijk zie ik wel wat fellere kleuren, maar ik kan alles gewoon nog herkennen. Met LSD heb ik eigenlijk altijd wanneer ik naar iets op tv kijk dat ik echt geen idee meer heb waar ik naar zit te kijken, alles is dan zo druk en chaotisch dat er gewoon niks meer van te maken is. Met LSD zijn de visuals voor mij echt in your face en moet ik moeite doen om er doorheen te kijken, met ALD-52 is het precies andersom. Als ik er op let zie ik overal visuals, maar als ik even met andere dingen bezig ben dan verdwijnen de visuals volledig naar de achtergrond. Een ander verschil met LSD dat me heel duidelijk opvalt is dat mijn bodyload zich vertaald in een gebrek aan energie ipv de overvloed aan energie die ik altijd op LSD ervaar. Mijn lichaam voelt zwaar en vermoeid, een beetje zoals met 2C-B alleen dan aanzienlijk minder confortabel. In de loop van de trip valt me op dat de bodyload echt de hele tijd varieert van zeer onaangenaam een zeer confortabel. Het is telkens een van de uitersten, er zit niks tussenin.
Ergens tussen 17:00 en 17:30 bereik ik de piek van de trip en vanaf dit moment wordt het begrip ‘tijd’ steeds vager. Mijn ego wordt duidelijk steeds kleiner en kleiner, maar er is wel een duidelijk verschil met LSD. Ik mis de diepgang, met LSD was ik nu allang die diepte ingestort maar nu met ALD-52 heb ik een keuze. Zo voelt het ook echt, alsof ik boven op de berg sta die mijn ego heet. Ik heb de keuze om op de berg bij mijn ego te blijven of om naar beneden te springen richting het kosmische bewustzijn. Ik besluit om de berg af te springen doormiddel van mediteren, echter wil ik hiervoor wel graag liggen dus we hebben eerst nog een matras de woonkamer in gesleept. Uiteindelijk lig ik heerlijk op het matras en besluit nu echt te gaan mediteren. Ogen dicht en enkel nog focussen op mijn ademhaling.
In eerste instantie lijken er complexe visuals te ontstaan, maar die zetten niet echt door. De visuals blijven simpel en missen kleur. Ik doe het echter niet voor de visuals, dus ja lekker belangrijk. Naar mate ik langer en langer mediteer voel ik mijzelf en mijn omgeving langzaam vervagen. De simpele visuals vervagen ook en maken plaats voor een fel licht dat steeds dichterbij komt. Ik herken dit licht, dit is het licht aan het einde van de tunnel. Het licht wat mensen bij een bijna dood ervaring beschrijven. Ik heb dit licht vaker gezien tijdens trips en weet dat het zien van het licht het begin is van het opgaan in kosmisch bewustzijn, ook wel ego dood genoemd. Ik heb dit licht in nuchtere toestand bij het mediteren ook wel eens gezien, maar toen werd ik daar zo opgewonden van dat het in een keer weg was en dat ik direct weer terug bij mijn ego was. Nu kan ik gelukkig rustig blijven en doorgaan met mediteren. Het licht komt steeds dichter bij en voor ik het weet ben ik het licht. Ik zeg ‘ik’ omdat het in woorden niet anders uit te drukken valt, maar dit is eigenlijk niet de juiste benaming. Ik besta namelijk niet meer, mijn nietige bewustzijn is opgegaan in het kosmische bewustzijn. Hier is niks en alles tegelijk, de hele kosmos bevindt zich in dit licht. Tijd en ruimte zijn hier allemaal 1 en zodanig ook totaal betekenisloos geworden. Dit is wat natuurkundigen ‘the singularity’ noemen, het moment voor de oerknal. Volgens natuurkundigen ligt dit moment in het verleden, namelijk voor de oerknal, maar dit moment is er altijd en dus ook altijd benaderbaar. Het enige is dat je moet weten hoe je het kunt bereiken.
Zo blijf ik nog een tijd het licht. Hoe lang? Echt geen idee, het kan enkele minuten geweest zijn, maar het zou ook uren, zelfs maanden of jaren geweest kunnen zijn. Het doet er ook niet toe, tijd doet er niet toe. We hebben tijd enkel nodig om de wereld om ons heen te kunnen begrijpen en te kunnen functioneren. Maar terug naar het moment waar tijd niet bestaat is het meest ultieme en spirituele wat je kunt ervaren. Jammer toch eigenlijk dat we het nodig hebben om te functioneren, want als je je altijd zo zou kunnen leven dan heb je het nirvana gevonden. Die avond ga ik nog meerdere keren weer op in het licht, totdat het uiteindelijk niet meer lukt omdat de ALD-52 echt begint uit te werken.
De rest van avond kijken we verder nog wat films, roken wat joints, mompelen wat woorden tegen elkaar die we allebei elke keer weer wonderbaarlijk genoeg begrijpen van elkaar. Tegen het einde van de avond lopen we nog een rondje door de stad wat erg lekker is, maar mij veel moeite kost ivm mijn zware benen. Ergens in de nacht val ik uiteindelijk in slaap om in de ochtend weer helemaal nuchter wakker te worden. Aangezien ik weer nuchter ben besluit ik ook maar weer richting huiswaarts te gaan.
Nawoord
Zeker door het mediteren was het weer een bijzondere trip en het was het anderhalf jaar lang wachten meer dan waard. Deze trip heeft me weer bevestigd dat ik echt op de goede weg ben met mijn leven en dat ik niet meer terug wil naar mijn oude gewoontes.
Mindless, ik snap het volledig maar toch erg jammer dat je er niet bij kon zijn. Ik hoop dat je gezondheid snel de betere kant op gaat en dat we elkaar op korte termijn alsnog kunnen ontmoeten, desnoods gewoon voor een drankje ofzo.
Tijdloos, ontzettend bedankt voor je enorme gastvrijheid en gezelligheid! Je bent echt een super relaxte gozer, ondanks dat het de eerste keer was dat we elkaar ontmoeten voelde het heel vertrouwd.
Wanneer – 20 mei 2017
Waar - In het huis van Tijdloos
Wat – Tijdloos neemt ongeveer 200ug LSD, ikzelf neem 188ug ALD-52. Verder blowen we veel tijdens de gehele trip.
Een tijdje geleden ontstond het idee om een meeting met de mods te plannen. We hebben natuurlijk regelmatig contact met elkaar, maar tegelijk hebben we elkaar nog nooit in het echt ontmoet. Toen we bespraken wat we gingen doen was het snel duidelijk, we zouden aan de LSD gaan. Helaas moest Mindless afhaken ivm gezondheidsproblemen, maar Tijdloos en ik besloten het plan verder door te zetten met zijn tweeën. Uiteindelijk besloot ik van de kans gebruik te maken om voor het eerst ALD-52 te doen, Tijdloos zou wel gewoon voor LSD gaan.
Voorgeschiedenis
Hoewel ik al vaak getript heb is mijn laatste serieuze trip zo’n anderhalf jaar geleden. In de tussentijd heb ik nog wel meerdere keren 2C-B gedaan en een keer 5-MeO-MiPT en DOC geprobeerd, maar deze middelen zijn voor mij geen volwaardige tripmiddelen dus die tel ik niet mee. Er is wel een reden dat ik al zo lang niet meer getript heb. Ik trip vooral voor de inzichten en de spirituele ervaring en de laatste 10 trips ongeveer leden mij allemaal tot vergelijkbare inzichten. Ik besloot dat het tijd werd om serieus aan de slag te gaan met het integreren van deze inzichten in mijn dagelijks leven voordat ik ook maar weer aan trippen zou denken. Dit ging allemaal echter vrij stroef voor een jaar lang aangezien oude gewoonten lastig te doorbreken blijken.
Ongeveer een half jaar geleden kwam daar gelukkig verandering in toen ik mij bij een meditatiegroep aansloot. In eerste instantie kwam ik hierdoor in een ontzettend lastige periode terecht omdat er door het mediteren net als met trippen zaken uit mijn onderbewuste naar voren komen die behoorlijk confronterend zijn. Hierdoor val ik tijdelijk zelfs weer terug in oude gewoonte die ik al lang achter me had gelaten, even ben ik dus nog slechter af dan voordat ik zo intensief met mediteren begon. Maar uiteindelijk besluit ik dit keer nou eindelijk eens echt de confrontatie aan te gaan ipv het te onderdrukken zoals ik soms vroeger deed. Sinds een maand of twee merk ik hier eindelijk het resultaat van, ik zit ontzettend lekker in mijn vel, mijn leven zit momenteel in een flow. Met het lekker in mijn vel zitten begon het trippen ook alweer een tijdje te kriebelen. Ik heb zeker nog niet al mijn eerdere inzichten volledig geïntegreerd, maar ben wel al een heel eind en voel dat het weer tijd is voor een volgende trip. Genoeg voorgeschiedenis voor nu, op naar de dag van de trip!
De dag van de trip
Ik sta die dag vroeg op om wat klusjes af te werken, schoonmaken, boodschappen doen, spullen kopen, je kent het wel. Hoewel we niet bij mij thuis gaan trippen, weet ik dat het ook voor je hoofd goed is om al je klusjes klaar te hebben. Uiteindelijk kom ik rond 13:45 in Utrecht aan en Tijdloos wacht mij op met de fiets. Ik spring achter op de fiets, we stoppen nog snel in de supermarkt om wat eten en drinken te halen en gaan daarna naar zijn huis. Tijdloos bereid vast een pan met chinees voor later op de avond en ik begin met het draaien van een aantal joints.
Uiteindelijk nemen we rond 15:30 onze zegels in en besluiten een rondje buiten door het park te gaan lopen wachtend tot het begint in te werken. Zo’n 30 tot 40 minuten na inname beginnen we allebei licht wat te voelen. Ik kan nog niet zeggen dat ik visueel veel zie veranderen, alhoewel ik wel opmerk dat ik het een erg mooi park vind. Maar de bodyload begint duidelijk toe te nemen en dat is meestal niet echt het fijnste moment van de trip. Het voelt altijd een beetje alsof je lichaam enorm van slag is en protesteert tegen wat komen gaat. Aangezien we op dit moment ook nog geen idee hebben hoe heftig de trip gaat zijn besluiten we maar weer lekker naar binnen te gaan.
Eenmaal binnen zet Tijdloos een animatie film op en steken we de eerste joint aan. Zoals altijd neemt de heftigheid snel toe na het blowen. Van het een op het andere moment wordt alles een stuk visueler en langzaam ontstaat er een overlay van geometrische patronen over mijn volledige gezichtsveld. Wat me echter direct opvalt is dat die overlay een stuk minder dominant mijn zicht overheerst dan dat ik van LSD gewend ben. Als ik naar de film kijk zie ik wel wat fellere kleuren, maar ik kan alles gewoon nog herkennen. Met LSD heb ik eigenlijk altijd wanneer ik naar iets op tv kijk dat ik echt geen idee meer heb waar ik naar zit te kijken, alles is dan zo druk en chaotisch dat er gewoon niks meer van te maken is. Met LSD zijn de visuals voor mij echt in your face en moet ik moeite doen om er doorheen te kijken, met ALD-52 is het precies andersom. Als ik er op let zie ik overal visuals, maar als ik even met andere dingen bezig ben dan verdwijnen de visuals volledig naar de achtergrond. Een ander verschil met LSD dat me heel duidelijk opvalt is dat mijn bodyload zich vertaald in een gebrek aan energie ipv de overvloed aan energie die ik altijd op LSD ervaar. Mijn lichaam voelt zwaar en vermoeid, een beetje zoals met 2C-B alleen dan aanzienlijk minder confortabel. In de loop van de trip valt me op dat de bodyload echt de hele tijd varieert van zeer onaangenaam een zeer confortabel. Het is telkens een van de uitersten, er zit niks tussenin.
Ergens tussen 17:00 en 17:30 bereik ik de piek van de trip en vanaf dit moment wordt het begrip ‘tijd’ steeds vager. Mijn ego wordt duidelijk steeds kleiner en kleiner, maar er is wel een duidelijk verschil met LSD. Ik mis de diepgang, met LSD was ik nu allang die diepte ingestort maar nu met ALD-52 heb ik een keuze. Zo voelt het ook echt, alsof ik boven op de berg sta die mijn ego heet. Ik heb de keuze om op de berg bij mijn ego te blijven of om naar beneden te springen richting het kosmische bewustzijn. Ik besluit om de berg af te springen doormiddel van mediteren, echter wil ik hiervoor wel graag liggen dus we hebben eerst nog een matras de woonkamer in gesleept. Uiteindelijk lig ik heerlijk op het matras en besluit nu echt te gaan mediteren. Ogen dicht en enkel nog focussen op mijn ademhaling.
In eerste instantie lijken er complexe visuals te ontstaan, maar die zetten niet echt door. De visuals blijven simpel en missen kleur. Ik doe het echter niet voor de visuals, dus ja lekker belangrijk. Naar mate ik langer en langer mediteer voel ik mijzelf en mijn omgeving langzaam vervagen. De simpele visuals vervagen ook en maken plaats voor een fel licht dat steeds dichterbij komt. Ik herken dit licht, dit is het licht aan het einde van de tunnel. Het licht wat mensen bij een bijna dood ervaring beschrijven. Ik heb dit licht vaker gezien tijdens trips en weet dat het zien van het licht het begin is van het opgaan in kosmisch bewustzijn, ook wel ego dood genoemd. Ik heb dit licht in nuchtere toestand bij het mediteren ook wel eens gezien, maar toen werd ik daar zo opgewonden van dat het in een keer weg was en dat ik direct weer terug bij mijn ego was. Nu kan ik gelukkig rustig blijven en doorgaan met mediteren. Het licht komt steeds dichter bij en voor ik het weet ben ik het licht. Ik zeg ‘ik’ omdat het in woorden niet anders uit te drukken valt, maar dit is eigenlijk niet de juiste benaming. Ik besta namelijk niet meer, mijn nietige bewustzijn is opgegaan in het kosmische bewustzijn. Hier is niks en alles tegelijk, de hele kosmos bevindt zich in dit licht. Tijd en ruimte zijn hier allemaal 1 en zodanig ook totaal betekenisloos geworden. Dit is wat natuurkundigen ‘the singularity’ noemen, het moment voor de oerknal. Volgens natuurkundigen ligt dit moment in het verleden, namelijk voor de oerknal, maar dit moment is er altijd en dus ook altijd benaderbaar. Het enige is dat je moet weten hoe je het kunt bereiken.
Zo blijf ik nog een tijd het licht. Hoe lang? Echt geen idee, het kan enkele minuten geweest zijn, maar het zou ook uren, zelfs maanden of jaren geweest kunnen zijn. Het doet er ook niet toe, tijd doet er niet toe. We hebben tijd enkel nodig om de wereld om ons heen te kunnen begrijpen en te kunnen functioneren. Maar terug naar het moment waar tijd niet bestaat is het meest ultieme en spirituele wat je kunt ervaren. Jammer toch eigenlijk dat we het nodig hebben om te functioneren, want als je je altijd zo zou kunnen leven dan heb je het nirvana gevonden. Die avond ga ik nog meerdere keren weer op in het licht, totdat het uiteindelijk niet meer lukt omdat de ALD-52 echt begint uit te werken.
De rest van avond kijken we verder nog wat films, roken wat joints, mompelen wat woorden tegen elkaar die we allebei elke keer weer wonderbaarlijk genoeg begrijpen van elkaar. Tegen het einde van de avond lopen we nog een rondje door de stad wat erg lekker is, maar mij veel moeite kost ivm mijn zware benen. Ergens in de nacht val ik uiteindelijk in slaap om in de ochtend weer helemaal nuchter wakker te worden. Aangezien ik weer nuchter ben besluit ik ook maar weer richting huiswaarts te gaan.
Nawoord
Zeker door het mediteren was het weer een bijzondere trip en het was het anderhalf jaar lang wachten meer dan waard. Deze trip heeft me weer bevestigd dat ik echt op de goede weg ben met mijn leven en dat ik niet meer terug wil naar mijn oude gewoontes.
Mindless, ik snap het volledig maar toch erg jammer dat je er niet bij kon zijn. Ik hoop dat je gezondheid snel de betere kant op gaat en dat we elkaar op korte termijn alsnog kunnen ontmoeten, desnoods gewoon voor een drankje ofzo.
Tijdloos, ontzettend bedankt voor je enorme gastvrijheid en gezelligheid! Je bent echt een super relaxte gozer, ondanks dat het de eerste keer was dat we elkaar ontmoeten voelde het heel vertrouwd.
