Volhouden als partner van verslaafde

[marmotje]

Mijn partner is verslaafd aan wiet. Hij is daar ook heel open en eerlijk over tegenover mij, en geeft ook wel aan er vanaf te willen.
Hij heeft een verleden met hard drugs en alcohol, maar inmiddels paar jaar clean op dat vlak.
Enkel dat laatste opgeven, en stoppen met die wiet lukt hem niet.

Er speelt ook veel meer dan dat. Hij heeft recent een burn out achter de rug (die wellicht nog niet helemaal verteerd is). Liep een jaar lang bij een therapeut, onderbrak dat een paar maanden omdat het beter ging, maar is nu recent weer gestart met therapie.
De therapie richt zich niet specifiek op de verslaving, maar eerder andere zaken zoals laag zelfbeeld, faalangst, vluchtgedrag...
Allemaal zaken die wellicht wel samenhangen met de verslaving (wat nu precies oorzaak en gevolg is, is me niet echt duidelijk... misschien eerder een vicieuze circkel).

Intussen wordt voor mij de situatie stilaan onhoudbaar. Hij vraagt mijn steun, en die wil ik ook graag geven. Maar meer dan er 'voor hem zijn', kan ik niet bedenken. Ik wil doen wat ik kan, maar weet intussen niet meer wat ik nog meer zou kunnen doen.
Ik loop op de toppen van mijn tenen...zorg dan ik niets 'verkeerd' doe zodat hij zich niet zou ergeren en weer meer zou gaan roken. Hij kan zich heel erg ergeren aan futiliteiten als een afwas die enkele dagen blijft staan, dat ik later thuis kom van mijn werk dan verwacht... Dat uit zich dan in ontzettende teleurstelling van zijn kant. Hij haalt zich dan ook vanalles in zijn hoofd over waar ik zou kunnen zijn, wat ik allemaal uitspook dat hij niet ziek... enorm jaloers en bijna paranoia. Hoe hij zich gedraagt tegenover mij is vaak echt niet eerlijk... en dat beseft hij dan meestal ook wel. Maar toch elke keer opnieuw blijft het in dezelfde richting gaan.
Hij geeft aan beter te willen worden, o.a. om een 'normale' relatie te kunnen hebben.

Ik probeer intussen wel mijn leven verder te zetten om er zelf niet onderdoor te gaan. Ik blijf werken, blijf sociale contacten onderhouden.... Maar dat wordt steeds zwaarder om er de energie voor op te brengen.
Al mijn energie kruipt in het me zorgen maken om hem.

Wanneer hij weer teveel zit te piekeren, wanneer er wat teveel prikkels hangen door mijn kinderen, wanneer hij ergens een druk of moeilijk moment had... is de enige uitvlucht een aantal joints.
Hij is in ziekteverlof en komt overdag het huis (zijn bed) amper uit. 's avonds wanneer ik er ben, gaat hij dan meestal elders paar joints roken.
Elke keer opnieuw komt dat bij mij aan als een enorme afwijzing. Hij loopt weg van mij om te vluchten naar de drugs (dat is toch hoe dat voor mij voelt)
Ik probeer samen met hem dingen te ondernemen, maar ook dat lukt moeilijk. Wat ik voorstel doet hij niet graag, het is er te druk, met mensen die hij niet kent... Of hij gaat eerst akkoord en last-minute wil hij dan toch niet.


Ik weet niet meer waar het naartoe moet. Ik ben me ervan bewust dat dit niet iets is dat in 1-2-3 kan opgelost worden. Maar momenteel zie ik geen enkele vooruitgang, en dat baart me zorgen.
Hij gaat wel trouw naar zijn therapie... maar iets anders van moeite om te stoppen of minderen met wiet doet hij niet.
Hij zegt wel heel vaak, 'dan' ga ik stoppen, nu wil ik proberen afbouwen. Soms zegt hij dat hij zich wil laten opnemen voor de verslaving.... maar uiteindelijk onderneemt hij dus geen enkele stap.

Wat kan ik nog doen? Dit allemaal op zijn beloop laten?
Hulp zoeken? Maar dat kan ik niet in zijn plaats...dus daar lijk ik ook vast te zitten?

 

[Mindless]

Wat wil je? Gelukkig zijn of een relatie redden?

Dit is zijn strijd. De nare dingen die hij zegt tegen jou, gaan eigenlijk over hemzelf.

Mijn zusje heeft een soortgelijke situatie meegemaakt waar haar ex drank- en wiet verslaafd was (waarschijnlijk nu nog steeds). Dit sleepte maar door en door, tot ze uiteindelijk besefte dat dit puur zijn strijd was. En iemand die in een dergelijke strijd met zichzelf is kun je niet écht helpen. Wat gebeurd, is dat jij ook in die ellende en negativiteit komt te zitten. Mensen offeren hun leven zo op om een ander te "helpen". Het is een nobel gebaar, maar in plaats van 1 lijden er nu 2. Zoals je zegt: wat kun je meer doen dan er voor hem zijn? Maar die troost kan ook een soort enabler zijn waardoor iemand het net kan volhouden om zo te blijven leven.

Als al jouw energie hier in gaat zitten, weet je zelf toch eigenlijk ook wel dat dit moet ophouden? Het is niet egoïstisch om in zo'n geval voor jezelf te kiezen.

 

[marmotje]

Wat wil je? Gelukkig zijn of een relatie redden?

Beide graag.
Ik ben nog niet klaar om het ene noch het andere op te geven.
Misschien is dat wel net mijn eigen zwakte, het niet kunnen opgeven, niet kunnen laten gaan.
Ik deed het al eerder... bleef jaren vasthangen aan een man die zijn verslaving liet voorgaan op alles. Die ontkende dat er een probleem was, tot zelfs de kinderen er gingen onder lijden. Dat was dan ook meteen de druppel. Ik kan dan misschien wel tot in het oneindige volhouden... echter mijn kinderen mogen niet de dupe worden.

Met mijn huidige partner ervaar ik het echter heel anders. Hij erkent zijn probleem zeker en vast, wil er ook uitgeraken. Zit alleen zo met zichzelf in de knoop, dat hij denk ik niet meer weet waar te beginnen. Ik ben het met je eens dat het inderdaad zijn strijd is. En ik geef wel telkens aan hem te willen steunen, maar daar stopt het ook.
Maar is dat wel wat hij wil? Het contstante aangeven dat hij wel wil geholpen worden, maar daarna dan geen stappen ondernemen... Moet ik hem daarin idd laten doen, tot hij effectief die strijd aangaat en iets onderneemt? Of is het een hulpkreet, en een stille vraag aan mij om actie te ondernemen? Zou ik er misschien beter aan doen eens een afspraak te maken in een begeleidingscentrum, hem onder lichte dwang laten voelen van 'het is nu of nooit'.
Ik wil hem niet voor de keuze zetten, hem 'chanteren' en zeggen je doet er iets aan of ik ga weg. Ben bang dat dat een omgekeerd effect gaat hebben en hij zich dan nog meer laat gaan.
Vanavond bijvoorbeeld kwam zijn moeder op bezoek. (Ze kent zijn historiek en dat hij sporadisch wiet gebruikte de laatste jaren. Dat het momenteel problematisch dagelijks gebruik is, weet ze nog niet). Net voor ze er was vroeg hij mij of ik het haar wilde vertellen, of ik samen met haar ervoor wou zorgen dat hij zich zou laten helpen. Toen ze aanbelde zei hij dan weer snel; laat maar, ik moet het zelf doen. Hij heeft uitgelegd dat het mentaal niet goed met hem gaat, maar verder niets.
Het is dat besluiteloze dat me zo gek maakt... Het geeft me even moed en haalt me dan weer helmaal onderuit.
De ene dag lijkt het alsof hij een beslissing heeft genomen, de andere dag weer tegenovergestelde.
Dus soms vraag ik me af of ik wat kordater moet zijn... het lijkt wel of hij daarop zit te wachten, tot iemand anders voor hem een beslissing zal nemen?
Langs de andere kant denk ik dan dat hij zelf de moed zal moeten vinden om de nodige stappen te zetten. Of is dat dan net weer een verkeerde visie?

 

[Mindless]

Nee ik denk dat je daar gelijk in hebt. Niemand zal van een geestelijke verslaving af komen als dat niet is wat diegene echt wil. En er zal ook zelf actie ondernomen moeten worden.

Ik ben destijds ook met mijn zusje naar een meeting in Amsterdam van partners van verslaafden geweest. Die vrouwen, jong en oud, hadden allemaal het idee dat het redden van een relatie prioriteit nummer 1 was. En zo waren velen al tientallen jaren bezig een relatie te redden. Nu betrof dit voornamelijk verslaving aan alcohol, maar het viel dus op dat al deze vrouwen een soort ideaal beeld in hun hoofd hielden en bereid waren daar jaren of zelfs hun hele leven voor te vechten. "Als hij nou eerst maar van de alcohol/drugs af is, dan..." De verslaafde had zijn eigen strijd met zichzelf en de partner was altijd bezig met dat ideaal.

Misschien dat je ook eens naar zo'n meeting kan gaan? Er werd ook voorlichting gegeven die best verhelderend was.