Vrijdag 22 maart, 2019.
17:50 Ik loop door de schuifdeuren vanuit mijn werk, het is weekend! Het plan is om lekker te gaan trippen met mijn vriend vanavond. Ik vind dat ik een beetje te vrolijk doe met psychedelica en drugs in het algemeen de laatste tijd, dus dit wordt de laatste keer psychedelica (en drugs) voor tenminste een maand. Het is dan ook geen geheim dat ik in een behoorlijk goede bui ben vandaag. Onze plannen zijn niet al te wild; een zegeltje LSD, en lekker animatie films kijken. Wanneer ik buiten kom merk ik een enorme brandlucht op in de lucht, en het is mistig. Ik vraag me op dit moment af of dit een voorteken is voor mijn trip vanavond..
De wereld staat in brand.
De aarde huilt.
Wanneer ik naar mijn fiets sleutels zoek in mijn tas merk ik op dat ik mijn OV kaart ben vergeten - die heb ik wel nodig, hier staat immers mijn abonnement op. Helaas, nu moet ik eerst langs huis in plaats van rechtstreeks door naar het station. Gelukkig vind ik dit niet heel erg, want ik heb een veel te dunne jas aan gedaan. Op het nieuws hadden ze beter weer voorspeld, maar ik merk hier bar weinig van. Eenmaal op de fiets voel ik de wind scherp snijden in mijn nek.. gelukkig kan ik zometeen mijn warme winterjas weer aan trekken. Een geluk bij een ongeluk.
Wanneer ik thuis aankom en mijn warme jas aantrek, voelt deze als een warme deken over mijn schouders. Ik heb een dikke bontjas van nepbont van Spirithoods, dus ik lijk nu meer op een 100 kilo wegende wolf dan op een mens. Prima, hoe warmer hoe beter. Met een gelukkig gevoel stap ik weer op de fiets, en fiets ik richting het station.
20:05 Ik kom aan met de bus bij de bushalte, maar pas als ik mijn vriend niet zie staan realiseer ik me dat ik ben vergeten om door te geven dat ik wat vroeger ben dan normaal. Op de een of andere manier is het me compleet ontgaan dat als ik een trein eerder haal, ik ook automatisch een bus eerder heb. Ik moet echt meer slapen, mijn logica en gedachtegang zijn niet meer wat het ooit geweest is. Helaas is 5 uur slaap per nacht toch écht te weinig, ondanks dat ik graag laat op blijf. Dit gaat zo niet langer.
Ik bel mijn vriend (we gaan altijd eerst de boodschappen halen voor het weekend) en 10 minuten later lopen we gezamenlijk naar de supermarkt. Bij de Lidl halen we het broodnodige voor het weekend, en wanneer we de Lidl uitlopen zeg ik mijn vriend dat ik nog even snel naar de Albert Heijn ga om wat fruit te halen. De Lidl heeft helaas geen mango stukjes en ananas sap.
Wanneer ik buiten kom zie ik dat mijn vriend staat te praten met zijn broertje - die is hij toevallig tegengekomen toen hij buiten op mij stond te wachten.
"Hey Rupsje! Hoe gaat het?" Vraagt hij en we raken wat aan de praat. Mijn vriend verteld dat we LSD gaan doen vanavond, en zijn broertje moet grinniken. We praten nog wat over psychedelica (zijn broertje heeft alleen nog maar uppers gebruikt) en uiteindelijk wenst hij ons een fijne avond, en nemen we afscheid van elkaar.
21:18 We nemen onze eerste zegel in. Er staat een blad op de mijne, en het zijn nog steeds dezelfde zegels als die ik voorheen ook had. 220ųg weet ik. Het is de eerste keer sinds jaren dat ik het aandurf om een hele te nemen - ik voel me goed, ik ken deze zegels, ik weet hoe heftig ze zijn, dus ik neem de gok. Ik post een LSD selfie in de KiK groep: "How do you like my U.F.O? (Party Monster)" en leg mijn telefoon weg.
Mijn vriend zet hip-hop op, en we gaan wat videoclips bekijken. Normaliter hou ik niet (haat) van hip-hop of rap (ik ben meer een house of rock type), maar op psychedelica vind ik hip-hop heerlijk; iets wat ik totaal niet had verwacht. Hip-hop voelt dan alsof iemand een donzen kussen regen mijn trommelvliezen houd, en ik geniet intens van de bass en de beats. Ik blijf het bijzonder vinden hoe psychedelica je hele muzieksmaak kan veranderen.
Vooral Mink Flow - Future, Young Thug wordt later op de avond helemaal grijs gedraaid, zeker de videoclip is erg inspirerend.
22:50 Nog steeds geen effect. Vreemd.. op deze dosis hoor ik altijd een vrij heftig effect te voelen. Normaliter zie ik op 220ųg veel visuals, veel kleuren. Voel ik me vreemd en ben ik goed aan het trippen - het is op deze dosis nooit nodig om iets bij te nemen, omdat ik hard genoeg ga.
Vanavond niet. Vanavond voel ik een hevige bodyload; ik voel een tinteling in mijn lichaam, mijn spieren komen los, en ik voel dat ik niet nuchter ben maar visueel gebeurd er letterlijk niks. Dat hoort niet - zelfs op 110ųg hoor ik gekleurde puntjes te zien op het plafond en tenminste traces als ik mijn hand voor mijn ogen beweeg, maar nee.. niks. LSD slaat bij mij na ongeveer een uur in, maar als ik op zo'n dosering ongeveer anderhalf uur later nog steeds niks voel is dat toch vrij apart. Ik vraag me af of ik per ongeluk een zegel te pakken heb waar minder LSD op is gedruppeld dan zou moeten, maar ik besluit het nog even af te wachten. Ik heb te vaak mensen slecht zien gaan op LSD door te vroeg bij te nemen, waarna beide zegels uit het niets in een keer inslaan. Het is altijd verstandig om gewoon rustig af te wachten, niet te gehaast. Tenslotte voel ik wel een bodyload, dus dat is een goed begin.
23:18 Nog steeds niks, dit zou niet moeten kunnen. Mijn vriend zit inmiddels al een tijdje op zijn piek en ziet overal kleuren, traces, en gaat helemaal lekker op precies dezelfde zegel als die ik ook heb.
"Hoe voel je je?"
"Ik heb hoofdpijn denk ik"
"Trip je nog steeds niet?"
"Ik ben nuchter. Ik zie letterlijk niks. Geen puntjes, geen versterkte kleuren, geen traces. Ik heb wel een bodyload."
"Een bodyload?"
"Ja. Ik voel me 100 kilo zwaarder dan normaal. Ben een beetje duizelig ook, in positieve zin. Ik ben aan het trippen, fysiek. Maar ik zie niks."
"Een bodyload.. die moet je uitsmeren!"
"Huh?"
"Bodyload. Bodylotion. Laat maar, we zitten overduidelijk niet op hetzelfde niveau."
"Oké. Dit klopt niet. Geef nog maar een halfje."
Mijn vriend pakt een zegeltje uit de kast en knipt die door tweeën voor me. Dankbaar stop ik hem in mijn mond, en ik hoop met heel mijn hart dat hij nu wel gaat inslaan. Op de KiK chat lees ik dat Acht.zes aan de 3-Ho-MET zit, maar dat dat ook geen succes is. Ik ben gelukkig niet de enige met een enigszins mislukte avond - hoewel ik het vanzelfsprekend wel jammer vind voor hem.
23:30 Mijn eerste zegel slaat in. Ineens zie ik overal vrolijke visuals om me heen dansen en stuiteren, het lijkt alsof ik het einde van de regenboog heb gevonden.
Shit. Dit is niet goed.
Het kan niet zo zijn dat mijn tweede zegel nu, 12 minuten later, al is ingekicked. Dit moet wel mijn eerste zegel zijn die ineens is gaan werken. Dit is foute boel, en ik realiseer me meteen dat ik mijn eigen doodvonnis heb getekend. Ik besluit het maar te accepteren, dat is het enige wat ik nu kan doen.. Ik zie het allemaal wel. Tenslotte heb ik vaker op 330ųg getript, dus ik weet ongeveer wel wat ik kan verwachten.
Tijd valt vanaf hier volledig weg, dus ik ga vanaf hier ook geen indicatie meer geven van de tijdstippen. Die houd ik in mijn trip niet meer bij, en tijd is op dit moment niet meer belangrijk voor me.
Ik gok dat ik een uur later ongeveer op mijn piek zit van de anderhalve zegel(s) en ik ben lekker hard aan het gaan. Wonder boven wonder kan ik deze trip eigenlijk nog perfect handelen, maar met name omdat ik heb besloten het allemaal te accepteren.
Mijn vriend heeft The Good Dinosaur opgezet, maar na een half uur deze gezien te hebben geef ik schoorvoetend toe dat ik hem toch niet wil zien. Niet op dit moment in ieder geval. De trip is hard en wild bezig, en ik zie overal beelden langs me glijden. Wanneer de vader van het jongetje komt te overlijden in een storm ben ik eigenlijk wel klaar met deze film - hoe mooi hij ook mag zijn. Dit is emotioneel veel te heftig voor dit moment, ik kan dit niet aan nu. We zetten Toy Story 3 op, en meteen merk ik dat mijn trip een positievere wending begint aan te nemen. De liedjes, de grapjes, de kleuren. Ze doen me goed! Dit is veel beter, een goede keuze!
Op een bepaald punt in mijn trip, nog steeds op de piek, vraag ik mijn vriend of dit een mooi moment is om wat bij te nemen. Ik baalde de vorige keer enorm dat de trip "maar" 10 uur duurde, en ik merk dat de visuals af beginnen te nemen. Mijn vriend vertelde dat als je nog een halfje bij neemt op een bepaald punt (niet te laat) je de trip nog een stukje kunt verlengen. Je zult niet meer op je piek komen, maar je kunt de na space wel ietwat langer laten verlopen. Ik ben op dit punt eigenlijk met mijn hoofd helemaal van het pad af, ik denk niet helder meer na, en besluit dat dit wel een mooi moment is om nog een half zegeltje bij te nemen. Wat ik me, door mijn situatie, niet realiseer is dat mijn trip in vlagen verloopt. Mijn trip is helemaal niet met name afgezwakt - hij verloopt gewoon in golven. Mijn vriend wilt me in eerste instantie niet eens een halve zegel geven, omdat hij denkt dat een korte trip voor nu misschien beter is. Na aandringen besluit hij toch een zegel te delen.
Ik zet hierbij een punt achter mijn realiteit.
Terwijl we Surf's Up aan het kijken zijn voel ik de realiteit letterlijk onder mijn voeten weg glijden. In de muur zie ik grote gaten ontstaan totdat de muur compleet verdwijnt. Van het plafond is ook niks meer over, en ik kan mijn aandacht maar moeilijk bij de film houden; mijn vriend moet de film meerdere keren op pauze zetten om me bij te praten wat er precies gebeurd. De visuals zijn inmiddels zo heftig dat ik vaak niet eens meer zie wat de tv afspeelt, letterlijk elk klein ding zorgt voor een enorme prikkel. Zelfs het kleinste wimpertje zorgt ervoor dat ik een nieuwe dimensie zie ontstaan, en de beelden vliegen zo snel langs me dat ik nergens meer een touw aan vast kan knopen. LSD betekend met je ene been in de realiteit staan, en met de ander in een andere dimensie. LSD op deze hoge doseringen betekend dat je met slechts een teen nog in de realiteit staat. Alleen deze alien dimensie bestaat nog - de realiteit is bijzaak.
Wanneer ik naar mijn vriend kijk herken ik hem niet meer. Ik zie beelden op zijn lippen, zijn ogen, zijn wimpers, zijn wenkbrauwen. Zelfs zijn poriën vormen een sleutel tot een nieuwe "realiteit". Het is té veel, het gaat té hard.
Ik weet inmiddels wel hoe ik LSD moet sturen zodat ik niet de foute kant op ga, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik echt niet meer weet wat boven of onder is. Fenrir sprak me een tijd geleden aan om te vragen hoe het met me gaat, en ik geef nu ook eerlijk aan hem toe dat ik een zegel heb bijgenomen en echt intens hard ga. Ik ben op dit moment eigenlijk heel erg mijn trip aan het uitzitten, met kleine vlagen van genot. Ik zie nergens meer een herkenningspunt in, het lijkt alsof ik rondjes draai en de wereld als een streep langs me zie gaan. Ik kan bijna niks meer zien, en mijn ego is totaal weg. Ik weet niet meer wie ik ben, en ik heb moeite mijn eigen naam te herinneren.. ik denk dat ik die ook niet meer omhoog heb weten te halen tijdens mijn trip.
Tijdens mijn momenten op het toilet zie ik een enorme vlaag aan visuals langs me dansen, alsof er een waterval ontstaat aan beelden in de muren en de grond. Ik zie vormen langs me gaan, gaten, driehoeken, vierkanten, kubussen allemaal gekleurd in regenboog kleuren. Ineens zie ik voor me op de deur een groot licht ontstaan en ik weet dat ik het punt heb bereikt waar ik Gaia ontmoet: Dit is de grootste macht. De kern van alles.
Dit is.. mijn bewustzijn. Toch? Wie was ik ook alweer? Wat is ik?
Mijn hart begint harder te pompen en ik voel een drukkende pijn in mijn borst, uitstralend naar mijn rug. Ik heb het idee dat de indrukken en de prikkels teveel voor me zijn en ik heb het idee dat ik een hartaanval krijg.
Ik heb gelukkig eerder een zogenaamde "hartaanval" meegemaakt (tijdens een bad trip) dus ik weet mezelf redelijk rustig te houden en mezelf te bedaren. Dit is iets waar ik niet in mee moet gaan, en ik laat mijn vriend mijn hart checken. "Je hebt een normale hartslag" zegt hij, en dat stelt me wel enigszins gerust. De pijn verdwijnt echter niet, en duurt nog uren lang voort.
Wanneer, na uren, de visuals beginnen af te zwakken en langzamer bewegen besluiten we The Good Dinosaur af te kijken - ik kan deze emotionele rollercoaster nu een stuk beter aan dan aan het begin van de avond. Ik trip nog steeds vrij hard, maar ik zie buiten ook dat het langzaamaan weer licht begint te worden. Als de film is afgelopen kijk ik op Google hoe een hartaanval aanvoelt omdat ik nog steeds veel pijn heb, en alle symptomen komen overeen. Het enige dat echter niet klopt, is dat je een drukkend gevoel in het midden van je borst moet voelen, en niet links op je borst, zoals ik nu voel. Wat ik heb is waarschijnlijk een paniekaanval, wat ik tegelijkertijd ook vrij apart vind omdat ik me verder eigenlijk vrij rustig voel in mijn lichaam. Het is een rare gewaarwording, maar ik besluit het te accepteren zoals het is.. ik vermoed dat wat ik heb waarschijnlijk geen paniekaanval of een hartaanval is, maar samenhangt met slaaptekort. Zoals Zwijgrecht mij eerder deze week al meegaf: Slaaptekort is een sluipmoordenaar, en zo is het maar net.
Ik loop naar de badkamer, ik ga douchen en poets mijn tanden. Regelmaat is belangrijk voor me.
Mijn libido op LSD daalt ongeveer tot het libido van een pantoffeldiertje, en om die reden heb ik eigenlijk ook nooit seks gehad op LSD ondanks dat ik het wel graag een keer wil meemaken. Maar vandaag? Vandaag is alles anders.
Op de een of andere manier loopt het zo dat het er toch van komt, en ondanks dat seks op LSD allesbehalve "sexy" of "erotisch" is, probeer ik het hieronder zo goed mogelijk uit te leggen:
Ik denk dat ik nog nooit zoiets moois en dieps heb meegemaakt als dit - twee zielen die compleet samensmelten tot een tijdens een ego-dood. Een enorm gevoel van bloot geven dat niet te omschrijven valt - jezelf fysiek naakt vertonen aan iemand is er niks bij. Ik heb mezelf nog nooit zo bloot en puur gevoelt. Een gigantisch gevoel van houden van die erbij komt kijken. Zoiets is niet eens meer in woorden uit te drukken, het is de hele zin van het leven en het zijn, de schenking van een nieuw bestaan. En jij maakt dat als nietig mensje in zo'n moment opname mee. Het voelt alsof je ineens de hele schaping van dit leven opnieuw meemaakt, als jij als schaduw staat te kijken naar de big bang. En dat deel je samen, maar ook samen als een.
Uiteindelijk toen het klaar was kwamen er zoveel emoties op me af dat ik een enorme huilbui heb gehad dat ik zoiets puurs en moois heb mee mogen maken. Zoveel liefde en geluk voelde dat mijn lichaam het gewoon niet meer aankon. Ik had geen idee dat dit bestond.
Over de dag zijn mijn vriend en ik lekker in bed gebleven en zijn we begonnen met The Walking Dead. Mijn vriend verteld me dat ik weer enorm sociaal was vannacht. Zelfs zo extreem dit keer dat ik vrij vaak tegen mezelf aan het praten was op de gang en hele gesprekken had in mijn eentje - dit laat nog maar eens zien hoever ik heen was.
Helaas had ik nog steeds pijn aan mijn hart. Ik meette mijn hartslag nog even voor de zekerheid, en die kwam neer op 60 slagen per minuut. Een mooie score, zeker omdat ik al een paar uur in bed lag. Rond 16:00, toen mijn vriend al geruime tijd lag te slapen, besloot ik toch maar een benzo in te nemen. Ik was wel klaar met die "hartaanval" en ik verlangde enorm naar slaap. Na 30 minuten sloot ik mijn ogen en gleed ik weg.
En wat mij restte was een droomwereld.
Ver weg van hier. Met alleen nog maar liefde.
Hoeveel liefde kan een mens aan?
Laatst bewerkt:
, hoop dat het je niet afgeschrikt heeft en dat je nu geen last meer hebt van je hart en je rust goed hebt kunnen pakken. 
