Fyrckant
Bewuste gebruiker
Het is zaterdagmiddag, half vier als ik anderhalve zegel 1P-LSD onder m’n tong leg. 180ug, zes keer zoveel als de avond ervoor en dat was al een topavond. Ik ben niet nerveus, ik heb er gewoon heel erg veel zin in. Ik zit op de bank in een uiterst smaakvol ingerichte zespersoons vakantie villa - de Terror Amoeba - op Ameland. Mijn tripsitter A. staat in de keuken hartstochtelijk een enorme pan Tom Ka Kai soep te brouwen en uit de open haard schalt - we hebben er een luidspreker precies voor gezet - Duitse minimal tech. Buiten tekenen de voorbodes van Ciara zich aan. Een perfecte setting, met helaas een klein smetje erop. Naast mij op de andere bank zit M., mijn beoogde tripmaat voor vandaag. Hij heeft echter besloten niet te droppen en dat is natuurlijk prima, maar wel een beetje jammer. Oorzaak: de avond ervoor...
Een dag eerder waren M. en ik vertrokken vanuit de omgeving van Amsterdam richting Ameland. We wonen tegenwoordig allebei met gezinnetje in (verschillende) omliggende dorpen en spelen een burgerlijk leven, maar zo af en toe moet het gas erop en herleven we tijden van vroeger, waar de coffeeshop ons tweede huis was en Fasttracker II het belangrijkste computerprogramma.
Eerst nog even in Amsterdam naar de coffeeshop geweest om veel te veel wiet te kopen. Ik kom daar echt nauwelijks nog, ik was echt verbaasd dat je voor 20 euro zó ontzettend veel enorm geurige wiet kon kopen. Voor de comedown, had ik gelezen.
Onderweg naar de boot bleek M. toch een beetje nerveus voor de LSD ontgroening. Zat met dingen in z’n kop die er verder nu niet toe doen maar daarom wel begrijpelijk. Maar hij had mij gehoord over microdosing en was toch wel nieuwsgierig. Ik had -goed voorbereid!- thuis al wat snippers van 15 en 30ug voorgeknipt. Dus ik zei op de boot (rond 3 uur) dat we dan wel nu moesten droppen omdat het risico bestaat dat je er ongeacht de dosis zeker 12 uur wakker van bent en we wilden wel een beetje fit zijn voor de zaterdag-trip. Twijfel twijfel toch maar een biertje. Ook goed. Dat bleek ook lekker te vallen en ook het tweede biertje na het winkelen en na aankomst in de Terror Amoeba.
Om half zeven was M. er eindelijk uit, hij wist zeker dat hij op zaterdag niet ineens 120ug zou nemen als hij niet eerst een voorproefje had gehad. Nou topidee vond ik en we namen allebei 30ug, een minidosis die ik zelf al had leren waarderen om de subtiliteiten. Op naar een restaurant, meer bier en vies eten. Maar wel gelachen. De tongen kwamen goed los en de slappe lach tekende zich hier en daar al aan. M. begon weer als vanouds superscherp te worden - Fingerspitzengefühl - noemt hij het zelf en zette bij het verlaten van het etablissement de ober volledig buitenspel ten faveure van de veel te jonge bediende.
Ik zeg op de terugweg: ja man dit is het, niet trippen maar toch een goede tijd hebben. M. vond het ook allemaal heel chill, inderdaad niks om je echt over op te winden. Thuisgekomen in de Terror Amoeba werden we begroet door de overweldigende geurigheid die uit de zakjes Amnesia en Kush kwam, die ik daar op tafel had gelegd. Oeh dat moest echt even gerookt worden. Dit was zo rond 2-3 uur na inname. Ik draaide een dikke Amnesia Haze joint en we verlieten het huis weer, op weg naar het strand. Telefoon. Dochter van 11. Blah blah blah. Onderweg roken. Doei! Vriendin neemt de lijn over. Blah blah blah. Meer roken, joint passen. M. leidt ondertussen de weg door een villapark met vrijwel allemaal leegstaande vakantiehuizen, op zoek naar de strandopgang. Op een gegeven moment zeg ik tegen M. “Nee joh dat is geen pad!” en m’n vriendin die wel door had hoe laat het was vroeg “Goh heeft M. al een portie paddo’s in z’n mik?” en vanaf dat moment ging shit ineens AAN! Dat moet de Amnesia Haze geweest zijn want zonder blijft voor mij 30ug redelijk normaal. Ik kwam in een lachkik die echt - met korte tussenpozen- 1.5 uur aan één stuk doorging. Ik kon echt niet meer praten van het lachen dus vriendin met de beste bedoelingen opgehangen en richting het strand. Daar was ineens alles ondanks de lage dosis toch best wel magisch. Het leek wel alsof we in een SF-film terechtgekomen waren, rechts van ons stond gewoon de Millenium Falcon op het strand (strandtent) en M. leek wel een rondstruinende alien.
Op de terugweg verdwaalden we in de duinen (“Kom, dit ziet eruit als een pad!”) en thuis heb ik nog urenlang gedanst voor de open haard, die overigens elektrisch was waardoor je eindeloos kon puzzelen met de gloeiende plastic nephouten blokken, om het perfecte vuurtje te maken. M. lag de hele tijd op de bank te spacen, die ging ook heel lekker. Buiten onder het maanlicht nog jointjes rokend kon ik niets anders dan vet veel zin hebben in de volgende dag. Ik had zelfs hele lichte CEV’s van spiralende tunnels. Rond drie uur ‘s nachts lekker gaan slapen. Ik wel, M. niet. Die heeft nog urenlang wakker gelegen van de nastimulatie.
Daar had hij dus de dag erop niet zo’n trek meer in en besloot een hogere dosis voor later te bewaren. Balen, maar ja pushen heeft ook geen zin. Ik was ook vrij gaar, maar had toch redelijk wat slaap gepakt en wist dat Lucy me er wel overheen zou tillen. En ik had maar liefst twee tripsitters want A. was inmiddels ook gearriveerd. Hij nam de leiding in de voedselvoorziening en aldus was de Terror Amoeba goed voorzien van allerlei gezonde voeding. Fruit, noten, theekruiden, groenten, meel, havermelk, speciaalbier enzovoorts.
Terwijl ik buiten een sigaretje stond te roken in afwachting van de come-up liepen er ineens twee herten door de tuin, die zich haastig uit de voeten maakten toen ik opgewonden naar binnen rende om de anderen daarop te wijzen. M. kwam even kijken maar was te laat. We spraken over de op handen zijnde storm Ciara (die wij de rest van het weekend hernoemden naar de Wraak van de Terror Amoeba) en keken wat naar het wolkendek. Daar zat ineens heel wat meer diepte in dan normaal. En zo begon het...
Ik lag inmiddels weer op de bank me te vermaken met de langzaam opkomende visuals onder het genot van een kopje gemberthee en voortdieselende minimal techno, toen het buiten na een licht buitje ineens opklaarde en het wat mij betreft tijd was voor een tweede Expeditie. Flesje water mee, warme kleding aan en hop de natuur in. Ik begreep eindelijk waarom de straatverlichting op Ameland groen is, dat hadden ze speciaal voor psychonauten als ik gedaan! De kleuren waren perfect! Blauwgroen aan de Waddenzijde en geel met oranje aan de zee zijde waar de zon aan het ondergaan was. Zelfs mijn tripsitters waren onder de indruk en de foto’s die A. maakte onderschrijven dat.
Bij de strandopgang aangekomen was ik inmiddels keihard aan het trippen. Vooral de kale bomen (duindoorn?) deden het erg goed. Er was een steile afgang naar het brede strand en ik stond daarop naar beneden te staren. Het hele strand begon te golven als ware het vloeibaar en elk donker vlekje op het strand groeide uit tot een klein duindoornstruikje dat wiegde op de golven. Het was fenomenaal! Rechts de Millennium Falcon en links in de verte een alien ruimteschip dat eruit zag als een reusachtige Kever. Woorden schieten te kort om de wandeling over het strand in de avondzon te beschrijven. Overal waren fractals en bij vlagen loste mijn volledige zicht op zodat ik een compleet nieuwe realiteit in keek. Ik herinner me nog dat ik tegen mijn tripsitters zei dat als dit de Laatste Wandeling zou zijn dat het dan goed was.
Bij de Kever gingen we het strand weer af. We waren op een geciviliseerd deel van de planeet aangekomen maar ik had echt geen idee waarnaar ik eigenlijk aan het kijken was. Terug over een duinpad. Daar kwam ineens een jochie op een crossmotor aanscheuren en ik dacht ineens “oh die ken ik van mijn paddotrip” (zie Trip to Ameland part 1) maar ik vond het wel eng. Het was inmiddels vrij donker geworden waardoor de wolken ineens gebergten waren geworden met allemaal steden erop met rode en groene lichtjes. De volle maan kwam op en vliegtuigen in de lucht waren interstellaire ruimteschepen geworden. Ik hoorde steeds voetstappen achter me maar dat waren de voetstappen van onszelf een seconde eerder. Kijkend naar de duinen in het donker loste mijn volledige beeld weer op en werd ik ineens omgeven door herten die in een perfect zigzagpatroon om me heen renden. En kale boompjes. Ik zag overal die boompjes. Er waren boompjes die voor me in de lucht zweefden in volledig 3D en toen ik daarover sprak zei A. dat we al lang voorbij de bomen waren. Zo ging het maar door totdat we weer thuis waren.
Nu had ik gelezen dat elke LSD trip wel een wijze les brengt in de vorm van een confrontatie met een angst of het verwerken van verdriet. Daar had ik eigenlijk niet zo’n trek in vooraf maar ik dacht ik zie wel wat er komt. En toen kwam het: ik werd gefacetimed door mijn zoon van 8. Daar had ik dus geen trek in. Ik had ze vantevoren gezegd: niet Facetimen, papa is er echt even uit. Maar ja, de verantwoordelijkheid voor je gezin en de verantwoording naar mijn vriendin dat ik af en toe gewoon lekker wil trippen, dat was wat knaagde. Nu zat dat laatste eigenlijk al wel goed sinds dat idiote telefoongesprek van de dag ervoor maar nu ineens dit. Ik dacht godverdomme als ik niet opneem gaat dat nog 8 uur lang aan me knagen en dat is niet de bedoeling. Dus terwijl A. en M. zich bogen over het opwarmen van de pan met goddelijke Tom Ka Kai FaceTimede ik gewoon terug. Camera geflipped, dat wel. Ik ging nog steeds loeihard, maar het leek wel of het scherm van m’n telefoon een portal naar de normale realiteit was. De trip was daar gewoon uit. Ik verplaatste me naar een donkere kamer en deed mijn uiterste best om, daar komt ie, mijn gezin te helpen te zorgen dat ze de Voice of Holland op RTLXL via de Chromecast konden afspelen. Nou, complete failure natuurlijk, ik begreep er niets van. Terwijl ik in vol ongeloof en met lichte walging naar het tegelijk yoghurt etende en pratende gezicht van mijn dochter zat te kijken die de telefoon inmiddels overgenomen had zei ze: “nou papa ik weet niet wat er aan de hand is maar met jou komen we geen steek verder, doei!”. Phew, toch maar mooi keihard trippend met mijn kinderen gekletst, dat viel best mee! Soep eten nu!
Toen ben ik ook nog even op DF geweest om in het “wat voor drugs gebruik je nu?” topic te posten (“180ug 1P-LSD OMFG!”) en heb ik me een poos vermaakt met smeltende kamers, lampen met lichtjes, allerlei CEV’s enzovoorts. M. had wel weer trek in een jointje en ik was ook wel benieuwd wat dat nu zou doen. Ik weet niet meer of het wat deed, ik was vooral bezig met de maan en de wolken die eromheen waaiden en hoe de wolken een leger van oprukkende dieren werden en het ging maar door en door. Tijd voor Expeditie nummer drie. A. bleef thuis.
We gingen de andere kant op vanaf het huis en dit was erg verwarrend. Het was de bedoeling om door het binnenland bij de Millennium Falcon uit te komen en zo over het strand terug te komen. Nou ben ik normaal vrij sterk in het vinden van de weg maar ik ben in m’n leven nog nooit zo hard de weg kwijt geweest als deze keer. Gelukkig hield M. voet bij stuk. Toen we eindelijk bij de Millenium Falcon waren heb ik deze nauwelijks een blik waardig gegund, het klopte gewoon nog steeds niet dat deze daar stond.
De wandeling over het strand was wederom magisch. Alle donkere plekken op het zand waren weer knooppunten van fractals en in de lucht boven het zand wervelden stormen van zwarte voxels (3D pixels) gemaakt van het Niets. Dat kwam wat bedreigend over, maar ik werd beschermd door een lichtkoepel die door de volle maan werd geprojecteerd om ons heen in de vorm van lichtbogen en schaduwen in de vorm van sterren op de grond. Ik weet niet hoe lang dat heeft geduurd maar M. had bedacht dat we alweer bij onze strandopgang waren dus gingen we de duinenrij weer over. Niets was minder waar, we waren beland in Huisjesland.
Huisjesland is een procedurele generator van een eindeloos 3D landschap met daarin telkens weer unieke vakantievilla’s, de ene nog grotesker dan de ander. Heuvel na heuvel gingen we af en op en telkens waren er weer nieuwe huisjes. Ik lag weer net zo in een deuk als de avond ervoor en dacht echt nooit meer uit deze eindeloze stroom aan huisjes weg te komen. Zelfs toen we weer in de Terror Amoeba waren aangekomen en ik mijn ogen sloot, was ik weer terug in Huisjesland en bleven zich in sneltreinvaart prachtige huizen aan mij opdringen. Ik kwam tot de conclusie dat ook onze realiteit een ‘levelgenerator’ voor het spel dat ‘leven’ heet, is.
We zitten hier dan zo rond T+7 en het gaat nog steeds onverminderd hard door. Ik word er wat moe van en bedenk me dat ik focus nodig heb op iets overzichtelijks. Ik daag A. uit voor een potje schaak. Ik heb alleen al zin om de stukken neer te zetten en het valt me op dat zolang ik focus heb, het bord en de stukken zich redelijk normaal blijven gedragen. Maar als het spel begonnen is word ik in m’n hoofd heen en weer geslingerd tussen het feitelijke bord met stukken en een geweldige strijd van de Kosmonauten (wit, ik) tegen de Terror Amoeba (zwart, A.) op planeet Ameland. Ondertussen speel ik een standaard opening zodat niet echt hoef na te denken. Als ik daarmee klaar ben wordt het wat lastiger en moet ik heel lang nadenken. De Terror Amoeba wordt echter wat overmoedig en verspeelt na een dameruil ook nog eens een toren. Ik vind het dan wel mooi geweest en besluit het eindspel tot de volgende dag te laten wachten (gewonnen).
Tegen 1 uur gaan mijn tripsitters slapen. Begrijpelijk, voor hun dan. Voor mij nog geen slaap. Ik wil echt voorkomen geforceerd in bed te gaan liggen en dan alsnog urenlang hard te gaan. Kan beter wat gaan doen. Stap over op Kush joints (indica) en teken wat op tipjespapier. Dat blijkt erg vermakelijk! Het decoreren van je eigen hallucinaties met pennenstreepjes geeft extreem veel voldoening. Maar het wordt zo onderhand een lange zit. YouTube videootje aan, nog wat leuke CEV ‘s genereren, ff douchen, beetje porno kijken en wat handkarren, rinse and repeat, zo een paar uur lang. Ik denk dat het half vijf is als ik op de bank in slaap val. Op een gegeven moment komt M. ff koekeloeren en verplaats ik naar m’n bed. Helemaal gebroken val ik als een blok in slaap.
De zondag was heel chill met de storm en lekker eten, bier, wiet en schaken en German Techno jah. Er varen geen boten dus we zitten tot maandagmiddag comfortabel vast op Ameland. We maken gelijk plannen voor Ameland 3: DMT edition?
Een dag eerder waren M. en ik vertrokken vanuit de omgeving van Amsterdam richting Ameland. We wonen tegenwoordig allebei met gezinnetje in (verschillende) omliggende dorpen en spelen een burgerlijk leven, maar zo af en toe moet het gas erop en herleven we tijden van vroeger, waar de coffeeshop ons tweede huis was en Fasttracker II het belangrijkste computerprogramma.
Eerst nog even in Amsterdam naar de coffeeshop geweest om veel te veel wiet te kopen. Ik kom daar echt nauwelijks nog, ik was echt verbaasd dat je voor 20 euro zó ontzettend veel enorm geurige wiet kon kopen. Voor de comedown, had ik gelezen.
Onderweg naar de boot bleek M. toch een beetje nerveus voor de LSD ontgroening. Zat met dingen in z’n kop die er verder nu niet toe doen maar daarom wel begrijpelijk. Maar hij had mij gehoord over microdosing en was toch wel nieuwsgierig. Ik had -goed voorbereid!- thuis al wat snippers van 15 en 30ug voorgeknipt. Dus ik zei op de boot (rond 3 uur) dat we dan wel nu moesten droppen omdat het risico bestaat dat je er ongeacht de dosis zeker 12 uur wakker van bent en we wilden wel een beetje fit zijn voor de zaterdag-trip. Twijfel twijfel toch maar een biertje. Ook goed. Dat bleek ook lekker te vallen en ook het tweede biertje na het winkelen en na aankomst in de Terror Amoeba.
Om half zeven was M. er eindelijk uit, hij wist zeker dat hij op zaterdag niet ineens 120ug zou nemen als hij niet eerst een voorproefje had gehad. Nou topidee vond ik en we namen allebei 30ug, een minidosis die ik zelf al had leren waarderen om de subtiliteiten. Op naar een restaurant, meer bier en vies eten. Maar wel gelachen. De tongen kwamen goed los en de slappe lach tekende zich hier en daar al aan. M. begon weer als vanouds superscherp te worden - Fingerspitzengefühl - noemt hij het zelf en zette bij het verlaten van het etablissement de ober volledig buitenspel ten faveure van de veel te jonge bediende.
Ik zeg op de terugweg: ja man dit is het, niet trippen maar toch een goede tijd hebben. M. vond het ook allemaal heel chill, inderdaad niks om je echt over op te winden. Thuisgekomen in de Terror Amoeba werden we begroet door de overweldigende geurigheid die uit de zakjes Amnesia en Kush kwam, die ik daar op tafel had gelegd. Oeh dat moest echt even gerookt worden. Dit was zo rond 2-3 uur na inname. Ik draaide een dikke Amnesia Haze joint en we verlieten het huis weer, op weg naar het strand. Telefoon. Dochter van 11. Blah blah blah. Onderweg roken. Doei! Vriendin neemt de lijn over. Blah blah blah. Meer roken, joint passen. M. leidt ondertussen de weg door een villapark met vrijwel allemaal leegstaande vakantiehuizen, op zoek naar de strandopgang. Op een gegeven moment zeg ik tegen M. “Nee joh dat is geen pad!” en m’n vriendin die wel door had hoe laat het was vroeg “Goh heeft M. al een portie paddo’s in z’n mik?” en vanaf dat moment ging shit ineens AAN! Dat moet de Amnesia Haze geweest zijn want zonder blijft voor mij 30ug redelijk normaal. Ik kwam in een lachkik die echt - met korte tussenpozen- 1.5 uur aan één stuk doorging. Ik kon echt niet meer praten van het lachen dus vriendin met de beste bedoelingen opgehangen en richting het strand. Daar was ineens alles ondanks de lage dosis toch best wel magisch. Het leek wel alsof we in een SF-film terechtgekomen waren, rechts van ons stond gewoon de Millenium Falcon op het strand (strandtent) en M. leek wel een rondstruinende alien.
Op de terugweg verdwaalden we in de duinen (“Kom, dit ziet eruit als een pad!”) en thuis heb ik nog urenlang gedanst voor de open haard, die overigens elektrisch was waardoor je eindeloos kon puzzelen met de gloeiende plastic nephouten blokken, om het perfecte vuurtje te maken. M. lag de hele tijd op de bank te spacen, die ging ook heel lekker. Buiten onder het maanlicht nog jointjes rokend kon ik niets anders dan vet veel zin hebben in de volgende dag. Ik had zelfs hele lichte CEV’s van spiralende tunnels. Rond drie uur ‘s nachts lekker gaan slapen. Ik wel, M. niet. Die heeft nog urenlang wakker gelegen van de nastimulatie.
Daar had hij dus de dag erop niet zo’n trek meer in en besloot een hogere dosis voor later te bewaren. Balen, maar ja pushen heeft ook geen zin. Ik was ook vrij gaar, maar had toch redelijk wat slaap gepakt en wist dat Lucy me er wel overheen zou tillen. En ik had maar liefst twee tripsitters want A. was inmiddels ook gearriveerd. Hij nam de leiding in de voedselvoorziening en aldus was de Terror Amoeba goed voorzien van allerlei gezonde voeding. Fruit, noten, theekruiden, groenten, meel, havermelk, speciaalbier enzovoorts.
Terwijl ik buiten een sigaretje stond te roken in afwachting van de come-up liepen er ineens twee herten door de tuin, die zich haastig uit de voeten maakten toen ik opgewonden naar binnen rende om de anderen daarop te wijzen. M. kwam even kijken maar was te laat. We spraken over de op handen zijnde storm Ciara (die wij de rest van het weekend hernoemden naar de Wraak van de Terror Amoeba) en keken wat naar het wolkendek. Daar zat ineens heel wat meer diepte in dan normaal. En zo begon het...
Ik lag inmiddels weer op de bank me te vermaken met de langzaam opkomende visuals onder het genot van een kopje gemberthee en voortdieselende minimal techno, toen het buiten na een licht buitje ineens opklaarde en het wat mij betreft tijd was voor een tweede Expeditie. Flesje water mee, warme kleding aan en hop de natuur in. Ik begreep eindelijk waarom de straatverlichting op Ameland groen is, dat hadden ze speciaal voor psychonauten als ik gedaan! De kleuren waren perfect! Blauwgroen aan de Waddenzijde en geel met oranje aan de zee zijde waar de zon aan het ondergaan was. Zelfs mijn tripsitters waren onder de indruk en de foto’s die A. maakte onderschrijven dat.
Bij de strandopgang aangekomen was ik inmiddels keihard aan het trippen. Vooral de kale bomen (duindoorn?) deden het erg goed. Er was een steile afgang naar het brede strand en ik stond daarop naar beneden te staren. Het hele strand begon te golven als ware het vloeibaar en elk donker vlekje op het strand groeide uit tot een klein duindoornstruikje dat wiegde op de golven. Het was fenomenaal! Rechts de Millennium Falcon en links in de verte een alien ruimteschip dat eruit zag als een reusachtige Kever. Woorden schieten te kort om de wandeling over het strand in de avondzon te beschrijven. Overal waren fractals en bij vlagen loste mijn volledige zicht op zodat ik een compleet nieuwe realiteit in keek. Ik herinner me nog dat ik tegen mijn tripsitters zei dat als dit de Laatste Wandeling zou zijn dat het dan goed was.
Bij de Kever gingen we het strand weer af. We waren op een geciviliseerd deel van de planeet aangekomen maar ik had echt geen idee waarnaar ik eigenlijk aan het kijken was. Terug over een duinpad. Daar kwam ineens een jochie op een crossmotor aanscheuren en ik dacht ineens “oh die ken ik van mijn paddotrip” (zie Trip to Ameland part 1) maar ik vond het wel eng. Het was inmiddels vrij donker geworden waardoor de wolken ineens gebergten waren geworden met allemaal steden erop met rode en groene lichtjes. De volle maan kwam op en vliegtuigen in de lucht waren interstellaire ruimteschepen geworden. Ik hoorde steeds voetstappen achter me maar dat waren de voetstappen van onszelf een seconde eerder. Kijkend naar de duinen in het donker loste mijn volledige beeld weer op en werd ik ineens omgeven door herten die in een perfect zigzagpatroon om me heen renden. En kale boompjes. Ik zag overal die boompjes. Er waren boompjes die voor me in de lucht zweefden in volledig 3D en toen ik daarover sprak zei A. dat we al lang voorbij de bomen waren. Zo ging het maar door totdat we weer thuis waren.
Nu had ik gelezen dat elke LSD trip wel een wijze les brengt in de vorm van een confrontatie met een angst of het verwerken van verdriet. Daar had ik eigenlijk niet zo’n trek in vooraf maar ik dacht ik zie wel wat er komt. En toen kwam het: ik werd gefacetimed door mijn zoon van 8. Daar had ik dus geen trek in. Ik had ze vantevoren gezegd: niet Facetimen, papa is er echt even uit. Maar ja, de verantwoordelijkheid voor je gezin en de verantwoording naar mijn vriendin dat ik af en toe gewoon lekker wil trippen, dat was wat knaagde. Nu zat dat laatste eigenlijk al wel goed sinds dat idiote telefoongesprek van de dag ervoor maar nu ineens dit. Ik dacht godverdomme als ik niet opneem gaat dat nog 8 uur lang aan me knagen en dat is niet de bedoeling. Dus terwijl A. en M. zich bogen over het opwarmen van de pan met goddelijke Tom Ka Kai FaceTimede ik gewoon terug. Camera geflipped, dat wel. Ik ging nog steeds loeihard, maar het leek wel of het scherm van m’n telefoon een portal naar de normale realiteit was. De trip was daar gewoon uit. Ik verplaatste me naar een donkere kamer en deed mijn uiterste best om, daar komt ie, mijn gezin te helpen te zorgen dat ze de Voice of Holland op RTLXL via de Chromecast konden afspelen. Nou, complete failure natuurlijk, ik begreep er niets van. Terwijl ik in vol ongeloof en met lichte walging naar het tegelijk yoghurt etende en pratende gezicht van mijn dochter zat te kijken die de telefoon inmiddels overgenomen had zei ze: “nou papa ik weet niet wat er aan de hand is maar met jou komen we geen steek verder, doei!”. Phew, toch maar mooi keihard trippend met mijn kinderen gekletst, dat viel best mee! Soep eten nu!
Toen ben ik ook nog even op DF geweest om in het “wat voor drugs gebruik je nu?” topic te posten (“180ug 1P-LSD OMFG!”) en heb ik me een poos vermaakt met smeltende kamers, lampen met lichtjes, allerlei CEV’s enzovoorts. M. had wel weer trek in een jointje en ik was ook wel benieuwd wat dat nu zou doen. Ik weet niet meer of het wat deed, ik was vooral bezig met de maan en de wolken die eromheen waaiden en hoe de wolken een leger van oprukkende dieren werden en het ging maar door en door. Tijd voor Expeditie nummer drie. A. bleef thuis.
We gingen de andere kant op vanaf het huis en dit was erg verwarrend. Het was de bedoeling om door het binnenland bij de Millennium Falcon uit te komen en zo over het strand terug te komen. Nou ben ik normaal vrij sterk in het vinden van de weg maar ik ben in m’n leven nog nooit zo hard de weg kwijt geweest als deze keer. Gelukkig hield M. voet bij stuk. Toen we eindelijk bij de Millenium Falcon waren heb ik deze nauwelijks een blik waardig gegund, het klopte gewoon nog steeds niet dat deze daar stond.
De wandeling over het strand was wederom magisch. Alle donkere plekken op het zand waren weer knooppunten van fractals en in de lucht boven het zand wervelden stormen van zwarte voxels (3D pixels) gemaakt van het Niets. Dat kwam wat bedreigend over, maar ik werd beschermd door een lichtkoepel die door de volle maan werd geprojecteerd om ons heen in de vorm van lichtbogen en schaduwen in de vorm van sterren op de grond. Ik weet niet hoe lang dat heeft geduurd maar M. had bedacht dat we alweer bij onze strandopgang waren dus gingen we de duinenrij weer over. Niets was minder waar, we waren beland in Huisjesland.
Huisjesland is een procedurele generator van een eindeloos 3D landschap met daarin telkens weer unieke vakantievilla’s, de ene nog grotesker dan de ander. Heuvel na heuvel gingen we af en op en telkens waren er weer nieuwe huisjes. Ik lag weer net zo in een deuk als de avond ervoor en dacht echt nooit meer uit deze eindeloze stroom aan huisjes weg te komen. Zelfs toen we weer in de Terror Amoeba waren aangekomen en ik mijn ogen sloot, was ik weer terug in Huisjesland en bleven zich in sneltreinvaart prachtige huizen aan mij opdringen. Ik kwam tot de conclusie dat ook onze realiteit een ‘levelgenerator’ voor het spel dat ‘leven’ heet, is.
We zitten hier dan zo rond T+7 en het gaat nog steeds onverminderd hard door. Ik word er wat moe van en bedenk me dat ik focus nodig heb op iets overzichtelijks. Ik daag A. uit voor een potje schaak. Ik heb alleen al zin om de stukken neer te zetten en het valt me op dat zolang ik focus heb, het bord en de stukken zich redelijk normaal blijven gedragen. Maar als het spel begonnen is word ik in m’n hoofd heen en weer geslingerd tussen het feitelijke bord met stukken en een geweldige strijd van de Kosmonauten (wit, ik) tegen de Terror Amoeba (zwart, A.) op planeet Ameland. Ondertussen speel ik een standaard opening zodat niet echt hoef na te denken. Als ik daarmee klaar ben wordt het wat lastiger en moet ik heel lang nadenken. De Terror Amoeba wordt echter wat overmoedig en verspeelt na een dameruil ook nog eens een toren. Ik vind het dan wel mooi geweest en besluit het eindspel tot de volgende dag te laten wachten (gewonnen).
Tegen 1 uur gaan mijn tripsitters slapen. Begrijpelijk, voor hun dan. Voor mij nog geen slaap. Ik wil echt voorkomen geforceerd in bed te gaan liggen en dan alsnog urenlang hard te gaan. Kan beter wat gaan doen. Stap over op Kush joints (indica) en teken wat op tipjespapier. Dat blijkt erg vermakelijk! Het decoreren van je eigen hallucinaties met pennenstreepjes geeft extreem veel voldoening. Maar het wordt zo onderhand een lange zit. YouTube videootje aan, nog wat leuke CEV ‘s genereren, ff douchen, beetje porno kijken en wat handkarren, rinse and repeat, zo een paar uur lang. Ik denk dat het half vijf is als ik op de bank in slaap val. Op een gegeven moment komt M. ff koekeloeren en verplaats ik naar m’n bed. Helemaal gebroken val ik als een blok in slaap.
De zondag was heel chill met de storm en lekker eten, bier, wiet en schaken en German Techno jah. Er varen geen boten dus we zitten tot maandagmiddag comfortabel vast op Ameland. We maken gelijk plannen voor Ameland 3: DMT edition?
Bijlagen
-
C87BEFC7-5FFF-4215-A3EE-5DE6E3F15E19.jpeg -
3D48E6C9-C25B-4EB6-9FCB-1219694CDC50.jpeg
Laatst bewerkt door een moderator:
Hebben ze uiteindelijk thuis TVOH nog kunnen kijken?
