Wie heeft een ego-death meegemaakt?
- Onderwerp starter Duifje
- Startdatum
Petrovic zei:
Het woord zegt het al noujah ik dacht eerlijk gezegd een soortevan wegzakking van je lichaam dus dat je niet meer uit de bank komt
verder lees ik het af en toe bij tripreports maar ik ben echt speciaal benieuwd hierna en misschien hebben mensen wel het meegemaakt maar geen tripreport erover geschreven Het loslaten van jezelf, buiten jezelf treden. Althans, zo heb ik het beschreven zien staan.
Ik ben er zelf nog niet uit of ik nu een échte ego-death heb meegemaakt, maar ik heb meegemaakt dat ik tijdens mijn trip op hield te bestaan. Ik merkte het eerlijk gezegd pas toen ik terug in mezelf viel, wat een hele vreemde gewaarwording was.
Echter, ik denk dat andere DF'ers een accurater beeld kunnen scheppen, aangezien ik zelf, zoals gezegd, nog niet weet of het echt een ego-death was.
Olle
Ik ben er zelf nog niet uit of ik nu een échte ego-death heb meegemaakt, maar ik heb meegemaakt dat ik tijdens mijn trip op hield te bestaan. Ik merkte het eerlijk gezegd pas toen ik terug in mezelf viel, wat een hele vreemde gewaarwording was.
Echter, ik denk dat andere DF'ers een accurater beeld kunnen scheppen, aangezien ik zelf, zoals gezegd, nog niet weet of het echt een ego-death was.
Olle
Dat je niet meer weet wie je naam is enzo, dat is imho geen egodeath, dan ben je gewoon VER heen of heb je een psychose als je denkt dat je Napoleon bent ofzo.
Een egodeath is zoals gezegd dat je je ego kan loslaten en gewoon voelt. Je hoeft niet letterlijk out te gaan, of echt zwaar en ver heen zijn. Het is voornamelijk een gevoelskwestie. Je weet natuurlijk wel dat je Jantje bent of grietje en dat je ergens op een bank ligt te spacen, maar jij kan eindelijk het hele beeld van jezelf, je ego, loskoppelen van jezelf. Je identificeert je er niet meer mee maar voelt wie je echt bent, zonder alle bagage en zorgen en emoties.
Ik heb het zelf 1 keer meegemaakt, alleen was ik heel erg in paniek. Ik had een epileptische aanval in een paddotrip en toen ik bijkwam wist ik wel wie het concept vode was, maar kon ik me daar niet meer aan linken. Ik wist wie mijn familie en vrienden waren, wat ik in het dagelijkse leven deed, maar de link was er niet. Heel raar uit te leggen maar het is vooral een gevoelskwestie. Ik was toen voornamelijk in paniek ipv dat ik ervan kon genieten en ervaren hoe het is om zonder bagage van je ego en verleden te zitten.
Een egodeath is zoals gezegd dat je je ego kan loslaten en gewoon voelt. Je hoeft niet letterlijk out te gaan, of echt zwaar en ver heen zijn. Het is voornamelijk een gevoelskwestie. Je weet natuurlijk wel dat je Jantje bent of grietje en dat je ergens op een bank ligt te spacen, maar jij kan eindelijk het hele beeld van jezelf, je ego, loskoppelen van jezelf. Je identificeert je er niet meer mee maar voelt wie je echt bent, zonder alle bagage en zorgen en emoties.
Ik heb het zelf 1 keer meegemaakt, alleen was ik heel erg in paniek. Ik had een epileptische aanval in een paddotrip en toen ik bijkwam wist ik wel wie het concept vode was, maar kon ik me daar niet meer aan linken. Ik wist wie mijn familie en vrienden waren, wat ik in het dagelijkse leven deed, maar de link was er niet. Heel raar uit te leggen maar het is vooral een gevoelskwestie. Ik was toen voornamelijk in paniek ipv dat ik ervan kon genieten en ervaren hoe het is om zonder bagage van je ego en verleden te zitten.
Hillbilly bastard
Bewuste gebruiker
Afgelopen weekend gebruikte ik voor het eerst DMT. En de eerste paar minuten na het uitademen van mijn diepe trek wist ik echt niet wat er gebeurde. Ik was er letterlijk niet meer bij. Wist niet meer wie ik was, wat er gebeurd was, zelfs niet dat ik uberhaupt een mens was. Duurde een paar minuten voor ik terug begon te beseffen dat ik een mens was, wat mijn naam was en dat ik me zo voelde omdat ik DMT had gerookt. Het begon er eigenlijk mee dat ik keek naar mijn handen en zo langzamerhand besefte dat ik dus wel een mens moest zijn.
Ik zeg nu zelf 'een paar minuten', maar dat hadden evengoed een paar uren kunnen zijn, aangezien het concept 'tijd' totaal niet meer in te schatten was. Ik vroeg achteraf aan de mensen die bij me waren hoe lang het duurde voor ik terug begon te praten en verschoot echt toen bleek dat er maar een paar minuten waren voorbij gegaan. Ik was toen ik de pijp dmt rookte ook al ongeveer 36uur wakker en dat moet het allemaal toch nog iets intenser gemaakt hebben. Als ego death kon het alleszins wel tellen. Intense shit die dmt, ik moest men aanvankelijk sceptisme over deze stof dat ik voorgaand aan het roken had terug inslikken. Petje af voor dmt!
Ik zeg nu zelf 'een paar minuten', maar dat hadden evengoed een paar uren kunnen zijn, aangezien het concept 'tijd' totaal niet meer in te schatten was. Ik vroeg achteraf aan de mensen die bij me waren hoe lang het duurde voor ik terug begon te praten en verschoot echt toen bleek dat er maar een paar minuten waren voorbij gegaan. Ik was toen ik de pijp dmt rookte ook al ongeveer 36uur wakker en dat moet het allemaal toch nog iets intenser gemaakt hebben. Als ego death kon het alleszins wel tellen. Intense shit die dmt, ik moest men aanvankelijk sceptisme over deze stof dat ik voorgaand aan het roken had terug inslikken. Petje af voor dmt!
Doerak
Bewuste gebruiker
Ik heb het ook meer dan eens meegemaakt met DMT. De meest bizarre keer was toen ik ongeveer 60 ~ 70mg had gerookt. Ik kwam binnen een minuut in een soort vacuum terecht. Een zwart gat waarin ik zo weinig begreep van wie en wat ik was dat het onmogelijk was om het te bevatten. Ik kan me daar dan ook niet zoveel van herinneren.
Toen ik als het ware 'bij kwam' (ik was denk ik niet out geweest) was ik toch wel enigzins van de kaart. Ik 'was' wel, maar dat had niet zoveel met 'ik' te maken. Wanneer je normaliter in de spiegel kijkt denk je: ja, dat ben ik. Laten we dat voor het gemak in ieder geval maar aannemen :P In die DMT-trip bestond 'ik' als persoon niet meer. Ik liep wat rond door de kamer en probeerde me te herinneren - en nu ga ik toch voor het gemak het woord 'ik' gebruiken - waar ik was, wat ik was, maar vooral 'waarom ik daar was', zonder dat daarbij 'ik' aan te pas kwam. Misschien dat het duidelijker is te zeggen te zeggen dat ik niet snapte wat het was dat ik zag...
Het was een nogal treurige uitzichtloze toestand, want ik had echt geen enkel idee wat er gebeurde. Het was alsof ik aan het wachten was op iets wat er zou gebeuren, maar wat..? Ik ging dus maar op zoek naar een soort aanwijzing, want echt veel wijzer werd ik (het is lastig om het hierover te hebben zonder dat verboden woord, merk ik nu) niet. Ik heb dus mijn hele kamer over hoop gehaald in de zoetocht naar een clue.
Het meest aparte is dat ik achteraf merk dat het niet eens zo heel raar is wat ik op dat moment dacht. Zoals ik er nu over nadenk was ik op soort naar een soort hoger doel. Het hele 'ik kan allemaal hele leuke dingen met mijn leven doen' en 'er zijn mensen die om mij geven' was weg. Dat zou je kunnen zien als een soort blokkade die je in het dagelijks leven onbewust aan jezelf oplegt om verder te gaan met je leven. Er is simpelweg geen hoger doel en uiteindelijk is er niets dat je met je leven bereikt dat enig hoger nut heeft. Als alles wegvalt dat met jou als ego te maken heeft, blijft dat blijkbaar over. De harde realiteit, wellicht
En neen, ik ben niet depressief. Het zelfbeschermend systeem dat mij de impressie geeft dat ik iets met mijn leven kan, en moet doen, is weer volop in gang. En gelukkig maar :P Het heeft me mogelijk wel een kijkje in de keuken van een zwaar depressief iemand gegeven (al weet ik misschien nooit hoe dat voelt). Mijn vriendin (een Borderline patient) heeft het wel eens gehad over een tijd waarin ze niet snapte wie ze was, wat ze moest doen, wat het nut is van alles, en dat alles om haar heen plat en betekenisloos was. Ik denk dat ik een glimp heb opgevangen van hoe dat moet zijn, al was het (gelukkig) maar voor een paar minuten.
Echo-death. Superleuk
Toen ik als het ware 'bij kwam' (ik was denk ik niet out geweest) was ik toch wel enigzins van de kaart. Ik 'was' wel, maar dat had niet zoveel met 'ik' te maken. Wanneer je normaliter in de spiegel kijkt denk je: ja, dat ben ik. Laten we dat voor het gemak in ieder geval maar aannemen :P In die DMT-trip bestond 'ik' als persoon niet meer. Ik liep wat rond door de kamer en probeerde me te herinneren - en nu ga ik toch voor het gemak het woord 'ik' gebruiken - waar ik was, wat ik was, maar vooral 'waarom ik daar was', zonder dat daarbij 'ik' aan te pas kwam. Misschien dat het duidelijker is te zeggen te zeggen dat ik niet snapte wat het was dat ik zag...
Het was een nogal treurige uitzichtloze toestand, want ik had echt geen enkel idee wat er gebeurde. Het was alsof ik aan het wachten was op iets wat er zou gebeuren, maar wat..? Ik ging dus maar op zoek naar een soort aanwijzing, want echt veel wijzer werd ik (het is lastig om het hierover te hebben zonder dat verboden woord, merk ik nu) niet. Ik heb dus mijn hele kamer over hoop gehaald in de zoetocht naar een clue.
Het meest aparte is dat ik achteraf merk dat het niet eens zo heel raar is wat ik op dat moment dacht. Zoals ik er nu over nadenk was ik op soort naar een soort hoger doel. Het hele 'ik kan allemaal hele leuke dingen met mijn leven doen' en 'er zijn mensen die om mij geven' was weg. Dat zou je kunnen zien als een soort blokkade die je in het dagelijks leven onbewust aan jezelf oplegt om verder te gaan met je leven. Er is simpelweg geen hoger doel en uiteindelijk is er niets dat je met je leven bereikt dat enig hoger nut heeft. Als alles wegvalt dat met jou als ego te maken heeft, blijft dat blijkbaar over. De harde realiteit, wellicht
En neen, ik ben niet depressief. Het zelfbeschermend systeem dat mij de impressie geeft dat ik iets met mijn leven kan, en moet doen, is weer volop in gang. En gelukkig maar :P Het heeft me mogelijk wel een kijkje in de keuken van een zwaar depressief iemand gegeven (al weet ik misschien nooit hoe dat voelt). Mijn vriendin (een Borderline patient) heeft het wel eens gehad over een tijd waarin ze niet snapte wie ze was, wat ze moest doen, wat het nut is van alles, en dat alles om haar heen plat en betekenisloos was. Ik denk dat ik een glimp heb opgevangen van hoe dat moet zijn, al was het (gelukkig) maar voor een paar minuten.
Echo-death. Superleuk
Doerak zei:Ik heb het ook meer dan eens meegemaakt met DMT. De meest bizarre keer was toen ik ongeveer 60 ~ 70mg had gerookt. Ik kwam binnen een minuut in een soort vacuum terecht. Een zwart gat waarin ik zo weinig begreep van wie en wat ik was dat het onmogelijk was om het te bevatten. Ik kan me daar dan ook niet zoveel van herinneren.
Toen ik als het ware 'bij kwam' (ik was denk ik niet out geweest) was ik toch wel enigzins van de kaart. Ik 'was' wel, maar dat had niet zoveel met 'ik' te maken. Wanneer je normaliter in de spiegel kijkt denk je: ja, dat ben ik. Laten we dat voor het gemak in ieder geval maar aannemen :P In die DMT-trip bestond 'ik' als persoon niet meer. Ik liep wat rond door de kamer en probeerde me te herinneren - en nu ga ik toch voor het gemak het woord 'ik' gebruiken - waar ik was, wat ik was, maar vooral 'waarom ik daar was', zonder dat daarbij 'ik' aan te pas kwam. Misschien dat het duidelijker is te zeggen te zeggen dat ik niet snapte wat het was dat ik zag...
Het was een nogal treurige uitzichtloze toestand, want ik had echt geen enkel idee wat er gebeurde. Het was alsof ik aan het wachten was op iets wat er zou gebeuren, maar wat..? Ik ging dus maar op zoek naar een soort aanwijzing, want echt veel wijzer werd ik (het is lastig om het hierover te hebben zonder dat verboden woord, merk ik nu) niet. Ik heb dus mijn hele kamer over hoop gehaald in de zoetocht naar een clue.
Het meest aparte is dat ik achteraf merk dat het niet eens zo heel raar is wat ik op dat moment dacht. Zoals ik er nu over nadenk was ik op soort naar een soort hoger doel. Het hele 'ik kan allemaal hele leuke dingen met mijn leven doen' en 'er zijn mensen die om mij geven' was weg. Dat zou je kunnen zien als een soort blokkade die je in het dagelijks leven onbewust aan jezelf oplegt om verder te gaan met je leven. Er is simpelweg geen hoger doel en uiteindelijk is er niets dat je met je leven bereikt dat enig hoger nut heeft. Als alles wegvalt dat met jou als ego te maken heeft, blijft dat blijkbaar over. De harde realiteit, wellicht
En neen, ik ben niet depressief. Het zelfbeschermend systeem dat mij de impressie geeft dat ik iets met mijn leven kan, en moet doen, is weer volop in gang. En gelukkig maar :P Het heeft me mogelijk wel een kijkje in de keuken van een zwaar depressief iemand gegeven (al weet ik misschien nooit hoe dat voelt). Mijn vriendin (een Borderline patient) heeft het wel eens gehad over een tijd waarin ze niet snapte wie ze was, wat ze moest doen, wat het nut is van alles, en dat alles om haar heen plat en betekenisloos was. Ik denk dat ik een glimp heb opgevangen van hoe dat moet zijn, al was het (gelukkig) maar voor een paar minuten.
Echo-death. Superleuk
Voordat ik las over dat depressiefe en borderline wou ik je al quoten omdat ik wou zeggen e dat lijkt wel waar ik weleens last van hebt. Ik heb waarschijnlijk borderliner (zijn ze nu aan het onderzoeken) en ja ik heb dat vaak. Dat ik geen idee heb wie ik ben hoe ik ben enzo. Dus eigenlijk is het iets wat ik eigenlijk heb zonder dat ik drug gebruikt.
Nou zo leuk is dat niet hoor
psychedelicatesse
Newbie
vode zei:
Heel interessant topic !
Mee eens , in boeddistische leringen wordt het ego , ( logos, gedachten , identificatie met je gedachten, afgescheidenheid) gezien als oorzaak voor het lijden in de wereld. Immers , het is niet de situatie die ons werkelijk pijn doet/bang maakt , het zijn onze gedachten erover, ofwel onze perceptie, de kijk op de 'buitenwereld'.
Tja, Los van je ego , wie zou je dan zijn ? Ben je een ziel die een lichaam heeft , of ben je een lichaam dat een ziel heeft ? Dat is een wereld van verschil . Ik heb zelf denk ik tijdens het trippen al een paar keer een glimp mogen opvangen , heb het als zeer verfrissend ervaren om mezelf eens vanuit 'een andere hoek' bij wijze van te kunnen waarnemen.
Mensen die 'verlicht'' zijn , schijnen ook totale loskoppeling van het ego te hebben . Observatie, verruimd bewustzijn zijn de eerste stappen daarnaartoe. Maar ja , eh , waarnemen , observeren is alleen mogelijk zolang je vanaf een 3e punt naar jezelf kunt kijken , want als je er nog middeninzit, is er geen sprake van observatie zonder oordeel .
Vele mensen hebben dit met of zonder drugs bereikt , of zijn er door een heftige ervaring zich bewust van geworden.
Het is niet zozeer het elimineren of uitschakelen van je hele denksysteem, denk ik
, maar je mind als gereedschap te kunnen gebruiken , zonder dat 'mental noise' , malen , wat in feite energieverlies betekent. Samenwerken met je 'ziel' of 'wezen' in de richting van je oorspronkelijke eenheid met alles in plaats van afgescheidenheid. poepoe, kwam nog heel wat in me op merk ik , grappig .
Ben zelf geregeld nog zwaar aan het klunen op dit gebied
maar al doende leert men he , vind het zwaar interessant. in de boeken van carlos castaneda komt ook veel terug over egodeath, perceptie enz.
Ik heb altijd gehoord/begrepen dat Bodyload een term is om aan te geven hoe heftig de belasting op het lichaam is , tijdens het gebruiken van een bepaalde stof.
Tuurlijk zijn dat soort dingen afhankelijk van dosering en persoonlijke ervaring , maar er zijn lichamelijk kenmerken (bv spanning op de kaken bij xtc/mdma, overvloedig zweten bij speed) die voor de meerderheid van de gebruikers merkbaar zijn. Mja nogmaals , het is ook echt een grensgebied , best lastig, waar begint en of eindigt persoonlijke ervaring en begint of eindigt collectieve?
Ik ben ook maar n beetje hier aan het brainstormen , zal het hierbij laten
Allereerst moet je weten wat je ego is. Ik heb een goede boeken tip van een boek wat beschrijft wat je ego is met tips en technieken om je ego los te laten. Je hoeft overigens niet persé een drug te gebruiken om een volkomen ego dood mee te maken. De schrijver van dit boek ondervond persoonlijk zonder verdere middelen wat een ego dood is.
Ik denk dat je dat het beste kunt omschrijven als absolute stilte. Stilte in je hart, onvoorwaardelijke acceptatie dat je bent en niets anders kunt doen dan gewoon zijn.
Punt is dat als je het wilt, een ego dood, je het juist niet los kunt laten. Juist dat willen komt voor uit je ego. Het kan wel maar het zal een ontzettende lijdensweg zijn omdat je ego niet wil sterven. Al je handelen uit denken en denken uit je geest komt voort uit je ego.
Als je handelt vanuit je hart ben je al een heel stuk op de goede weg.
Ik zie het leven als een spirituele reis met de dood als overgangsfase waar iedereen door heen moet. Het is een nieuwe geboorte en als je tijdens je reis in het hier en nu niet voldoende kennis vergaard hebt, kom je terug om verder te leren.
DMT is inderdaad een instant ego dood. Ik vond het persoonlijk erg eng in lage dosissen. Misschien neem ik ooit met een goede begeleider een hogere dosis waarbij mijn ego geheel sterft en ik kan genieten van de voorgeschotelde panorama's.
Ayahuasca is trouwens ook een goede ego killer. Misschien niet ineens maar achteraf heeft het mijn ego veel kleiner gemaakt en me op het juiste pad gebracht. Nee, niet gebracht, het heeft me het juiste pad laten zien, ik heb ervoor gekozen dat pad te gaan bewandelen.
Ik denk dat je dat het beste kunt omschrijven als absolute stilte. Stilte in je hart, onvoorwaardelijke acceptatie dat je bent en niets anders kunt doen dan gewoon zijn.
Punt is dat als je het wilt, een ego dood, je het juist niet los kunt laten. Juist dat willen komt voor uit je ego. Het kan wel maar het zal een ontzettende lijdensweg zijn omdat je ego niet wil sterven. Al je handelen uit denken en denken uit je geest komt voort uit je ego.
Als je handelt vanuit je hart ben je al een heel stuk op de goede weg.
Ik zie het leven als een spirituele reis met de dood als overgangsfase waar iedereen door heen moet. Het is een nieuwe geboorte en als je tijdens je reis in het hier en nu niet voldoende kennis vergaard hebt, kom je terug om verder te leren.
DMT is inderdaad een instant ego dood. Ik vond het persoonlijk erg eng in lage dosissen. Misschien neem ik ooit met een goede begeleider een hogere dosis waarbij mijn ego geheel sterft en ik kan genieten van de voorgeschotelde panorama's.
Ayahuasca is trouwens ook een goede ego killer. Misschien niet ineens maar achteraf heeft het mijn ego veel kleiner gemaakt en me op het juiste pad gebracht. Nee, niet gebracht, het heeft me het juiste pad laten zien, ik heb ervoor gekozen dat pad te gaan bewandelen.
psychedelicatesse
Newbie
ja , i know , heb ook tolle gedownload in mp3 en hem een paar dagen liggen beluisteren , echt gweldig gwoon !! (the new earth )
Missnaomi6
Newbie
Ik weet niet of het een ego-death is geweest maar ik heb
wel een keer iets heel vaags meegemaakt.
Ik had veel te veel in combinatie geslikt met alchohol erbij.
Toen ben ik naar mijn kamer gegaan en daar op mijn bed gaan liggen, spacend muziek geluisterd
Toen werd ik opeens heel erg bang en had het gevoel dat ik dood zou gaan.
Lopen lukte eigenlijk niet meer, alles bewoog en sommig voorwerpen werden groter dan ze waren of juist kleiner (dat zag ik dan Ik heb toen een afscheidsbrief geschreven aan mijn ouders waarin ik sory zei dat ik dood ging, maar dat het allemaal goed zou komen.
Toen ben ik 'out' gegaan en zag ik mezelf op mijn bed liggen.
Het was zo eng!
2 stemmen waren aan het overleggen of ik zou mogen blijven leven of met hun mee moest gaan.
Toen kwam ik weer bij, nog steeds zo wazig als het maar kon.
Op de 1 of andere manier ben ik naar beneden gelopen en recht voor mijn moeder weer flauwgevallen. Toen opeens zag ik hoe ze mij naar de bank droeg, terwijl ik mezelf gewoon zag!
Later kwam de ambulance, maargoed, ik heb het overleeft.
En heel wat van geleerd! Die avond zal ik nooit meer vergeten
wel een keer iets heel vaags meegemaakt.
Ik had veel te veel in combinatie geslikt met alchohol erbij.
Toen ben ik naar mijn kamer gegaan en daar op mijn bed gaan liggen, spacend muziek geluisterd
Toen werd ik opeens heel erg bang en had het gevoel dat ik dood zou gaan.
Lopen lukte eigenlijk niet meer, alles bewoog en sommig voorwerpen werden groter dan ze waren of juist kleiner (dat zag ik dan
Ik heb toen een afscheidsbrief geschreven aan mijn ouders waarin ik sory zei dat ik dood ging, maar dat het allemaal goed zou komen.Toen ben ik 'out' gegaan en zag ik mezelf op mijn bed liggen.
Het was zo eng!
2 stemmen waren aan het overleggen of ik zou mogen blijven leven of met hun mee moest gaan.
Toen kwam ik weer bij, nog steeds zo wazig als het maar kon.
Op de 1 of andere manier ben ik naar beneden gelopen en recht voor mijn moeder weer flauwgevallen. Toen opeens zag ik hoe ze mij naar de bank droeg, terwijl ik mezelf gewoon zag!
Later kwam de ambulance, maargoed, ik heb het overleeft.
En heel wat van geleerd! Die avond zal ik nooit meer vergeten
Na een dubbele portie Cubensis (op mijn eentje) wist ik ook even niet meer wie ik was, waar ik was, wat de bedoeling was van mijn bestaan etc.. Ik was gewoon, geen gedachtes alleen acties. Ik zag mijn eigen ook in mijn bed liggen, ik denk zelf dat ik voor een tijd niet meer ademde echt heel raar.
Ik heb ook hele conversaties zitten voeren met mijn eigen, zitten filosoferen met mijn eigen en van die dingen.
Wel een speciale ervaring, die ik zeker nooit zal vergeten. Maar het is niet iets waar ik nog op zoek naar ben, eenmaal is genoeg geweest. Ik moet wel zeggen dat het helemaal niet beangstigend was ofzo het voelde heel juist op dat moment.
Ik heb ook hele conversaties zitten voeren met mijn eigen, zitten filosoferen met mijn eigen en van die dingen.
Wel een speciale ervaring, die ik zeker nooit zal vergeten. Maar het is niet iets waar ik nog op zoek naar ben, eenmaal is genoeg geweest. Ik moet wel zeggen dat het helemaal niet beangstigend was ofzo het voelde heel juist op dat moment.
definitie van ego death is nogal moeilijk, het is inderdaad vooral gevoelsmatig.
Ik heb vorig jaar tijdens een truffeltrip een balonnetje lachgas ingeademd en vlak daarna een hijs salvia X 15.
Wat er toen gebeurde weet ik niet goed meer. Ik herinner me dat de wereld volledig wegviel en ik in mezelf zakte, in mijn hoofd. Ik zag niets meer alles was zwart en zweefde ergens in een ruimte. Ik ervaarde het allemaal zonder emotie en wist niet wat, wie of waar ik was. Denken lukte ook al niet meer. Het enige wat ik wist, was dat dat iets dat ik ben, een naam had.
Volgens mijn vriendin heb ik 20 min heel kalm en diep geademd met soms een heel lange 'uuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuh' ertussen
Ik heb vorig jaar tijdens een truffeltrip een balonnetje lachgas ingeademd en vlak daarna een hijs salvia X 15.
Wat er toen gebeurde weet ik niet goed meer. Ik herinner me dat de wereld volledig wegviel en ik in mezelf zakte, in mijn hoofd. Ik zag niets meer alles was zwart en zweefde ergens in een ruimte. Ik ervaarde het allemaal zonder emotie en wist niet wat, wie of waar ik was. Denken lukte ook al niet meer. Het enige wat ik wist, was dat dat iets dat ik ben, een naam had.
Volgens mijn vriendin heb ik 20 min heel kalm en diep geademd met soms een heel lange 'uuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuh' ertussen
T-men zei:
Helemaal mee eens dit heeft echt niks met bordeline te maken , probleem in de samenleving is ook dat alle bordeliners over 1 kam geschoren worden .
Ik ken verschillende bordeliners en 1 is mijn vrouw en die heeft juist de goede therapie gehad en levenswijze opgepakt en ze heeft al een paar jaar geen aanval gehad maar verder is het wel elke dag vechten tegen de stemmen in hun hoofd en proberen je staande te houden.
Wil je je verdiepen in de bordeline lees dan de linehan therapie en vars therapie
Ik heb wel eens een ego death meegemaakt op paddo's en ik vind het ook bijzonder onmogelijk dit fatsoenlijk te omschrijven, maar mijn quote van het moment was 'we zijn gewoon aan het zijn', en die paste er redelijk bij.
Wat het bij mij was was hoofdzakelijk het verliezen van zelf besef, ik was volledig bij bewust zijn en lag feitelijk gewoon gaar op de grond in mijn kamer, maar ik wist niet waar ik op hield en de wereld begon, of wat dag of nacht waren, wat het concept 'moeder' inhield. Eigenlijk wist ik alleen mijn voornaam nog duidelijk en helder en nog dat ik na de trip dingen weer zou weten. Dat waren de enige twee beseffen die me toen nog echt duidelijk waren. Ik wist ook niet hoeveel ledematen ik had of wat dat uberhaubt moesten voorstellen, of waar ze waren maar het was ook een hele comfortabele rustige ervaring.
Alleen een beetje idioot dat het mijn eerste paddo trip en daarmee eerste trip ooit was en dat het gelijk zo ver ging, maar achteraf ben ik er nog steeds ontzettend blij mee en ik zou er veel voor over hebben precies die dag nog een keertje mee te mogen maken.
Wat het bij mij was was hoofdzakelijk het verliezen van zelf besef, ik was volledig bij bewust zijn en lag feitelijk gewoon gaar op de grond in mijn kamer, maar ik wist niet waar ik op hield en de wereld begon, of wat dag of nacht waren, wat het concept 'moeder' inhield. Eigenlijk wist ik alleen mijn voornaam nog duidelijk en helder en nog dat ik na de trip dingen weer zou weten. Dat waren de enige twee beseffen die me toen nog echt duidelijk waren. Ik wist ook niet hoeveel ledematen ik had of wat dat uberhaubt moesten voorstellen, of waar ze waren maar het was ook een hele comfortabele rustige ervaring.
Alleen een beetje idioot dat het mijn eerste paddo trip en daarmee eerste trip ooit was en dat het gelijk zo ver ging, maar achteraf ben ik er nog steeds ontzettend blij mee en ik zou er veel voor over hebben precies die dag nog een keertje mee te mogen maken.
Heb eens een egodeath gehad op truffels+salvia (is geëindigd in een bad trip, herinner me eigelijk nauwelijks iets hiervan)
Op 200µg LSD+wiet+100mg ketamine en dan 2 capsules lachgas zakte ik zo ver weg in mijn eigen hoofd dat ik uiteengehaald en volledig ontleed leek te worden. Ik zag mijzelf sterven, ten hemel varen en terug levend worden. Tijdens de hele ervaring wist ik niets meer. Ik werd plots terug 'wakker' en herinnerde me langzaam wie ik was, wat ik was, waar ik was en dat ik drugs gebruikt had.
Op 200µg LSD+wiet+100mg ketamine en dan 2 capsules lachgas zakte ik zo ver weg in mijn eigen hoofd dat ik uiteengehaald en volledig ontleed leek te worden. Ik zag mijzelf sterven, ten hemel varen en terug levend worden. Tijdens de hele ervaring wist ik niets meer. Ik werd plots terug 'wakker' en herinnerde me langzaam wie ik was, wat ik was, waar ik was en dat ik drugs gebruikt had.
Tripkip25
Newbie
Beste mede trippers, welkom bij mijn allereerste bericht op dit forum.
Ik ben 26 jaar oud en van jongs af aan heb ik drugs en geestverruimende middelen super interessant gevonden. Ik heb zo'n beetje alles wel gedaan op spuiten na en sommige RC's. De laatste tijd is DmT op mijn radar gekomen en dit is eigenlijk een van de allermooiste dingen die er bestaat in mijn optiek.
Sinds mijn laatste ervaring hiermee ben ik wat terughoudender geworden, omdat ik het niet kon plaatsen wat ik had beleefd, omdat het zo anders was vergeleken met mijn vorige Dmt trips. Ik was bij een maat van me waar ik weer een keer Dmt ging roken en ik keer er al lange tijd naar uit en was helemaal zenuwachtig.
Voordat ik op zijn bed ging liggen had ik een dopje GHB genomen om wat rustiger te worden. Dit had ik de keer ervoor ook gedaan en dit nam de drempel grotendeels weg, waardoor ik me helemaal kon overgeven aan de trip. Ik ging vervolgens op zijn bed liggen en zetten de led kleur lampen aan in wisselende kleuren en mijn zette muziek op via mijn Killburn. Mijn maat had mijn Tribe Quartzmaster tot de nok gevuld met zuivere Dmt en had hem dusdanig verhit dat deze al volledig verdampt was tot vloeistof.
Ik nam 1 gigantische teug die ik nauwelijks kon binnenhouden en heel langzaam weer uitblies vervolgens nam ik er nog 1 en gaf deze terug aan me maat, die er eigenlijk nog 1 aan me wou geven maar ik was echt klaar en gaf hem terug. Ik merkte al meteen dat dit een zeer hoge dosis was en tijdens het uitblazen voelde ik mijn keel kietelen en kon ik het hoesten nauwelijks onder controle houden op het zelfde moment leek het net alsof ik mijn broek vol zou schijten, wat achteraf gelukkig niet was gebeurd.
Ze liepen de kamer uit en voordat ik het wist kwam ik terecht in een pikzwarte ruimte waar helemaal niets was. Geen tijdsbesef, geen voorwerpen, geen kleuren, geen geluid, geen logica helemaal niets alleen maar donker en stilte. Op den duur kwam eruit de verte een soort van geluid en op gegeven moment realiseerde ik dat het mijn muziek was die compleet was verdraaid en eigenlijk nauwelijks ergens op leek ik begon mij toen te realiseren dat ik ergens was maar er niet uit kon komen.
Vervolgens hoorde ik iemand praten en het leek wel of zijn hele levensverhaal voorbij kwam en ineens dacht ik huh dat is mijn maat Jeroen. Ik snapt er geen ene klote meer van en wou gewoon ontwaken op een gegeven moment kwam er ineens een soort van stroomversnelling en kwam ik terug bij zinnen. Ik lag in de kamer en was blij dat ik weer terug was. Volgens mijn vrienden was ik een half uur weg.
Dit was mijn langste en meest rare trip ik ging in de woonkamer zitten en was nog helemaal aan het trippen ik wou ze uitleggen wat ik had meegemaakt maar ik kwam nauwelijks uit mijn woorden, 10min later vertelde ik het ze en zij hadden zoiets nog nooit meegemaakt. Ik kon wel weer een beetje lachen want mijn maat die kon nog steeds zijn smoel niet houden omdat hij voor het eerst in lange tijd weer aan de sos zat en daarom zulke levensverhalen aan het vertellen was tegen mijn andere maat.
Bij nader inzien denk ik dat dit een egodeath was. Wat denken jullie? Hopelijk was dit niet te langdradig en was het enigzins boeiend. Bedankt
Ik ben 26 jaar oud en van jongs af aan heb ik drugs en geestverruimende middelen super interessant gevonden. Ik heb zo'n beetje alles wel gedaan op spuiten na en sommige RC's. De laatste tijd is DmT op mijn radar gekomen en dit is eigenlijk een van de allermooiste dingen die er bestaat in mijn optiek.
Sinds mijn laatste ervaring hiermee ben ik wat terughoudender geworden, omdat ik het niet kon plaatsen wat ik had beleefd, omdat het zo anders was vergeleken met mijn vorige Dmt trips. Ik was bij een maat van me waar ik weer een keer Dmt ging roken en ik keer er al lange tijd naar uit en was helemaal zenuwachtig.
Voordat ik op zijn bed ging liggen had ik een dopje GHB genomen om wat rustiger te worden. Dit had ik de keer ervoor ook gedaan en dit nam de drempel grotendeels weg, waardoor ik me helemaal kon overgeven aan de trip. Ik ging vervolgens op zijn bed liggen en zetten de led kleur lampen aan in wisselende kleuren en mijn zette muziek op via mijn Killburn. Mijn maat had mijn Tribe Quartzmaster tot de nok gevuld met zuivere Dmt en had hem dusdanig verhit dat deze al volledig verdampt was tot vloeistof.
Ik nam 1 gigantische teug die ik nauwelijks kon binnenhouden en heel langzaam weer uitblies vervolgens nam ik er nog 1 en gaf deze terug aan me maat, die er eigenlijk nog 1 aan me wou geven maar ik was echt klaar en gaf hem terug. Ik merkte al meteen dat dit een zeer hoge dosis was en tijdens het uitblazen voelde ik mijn keel kietelen en kon ik het hoesten nauwelijks onder controle houden op het zelfde moment leek het net alsof ik mijn broek vol zou schijten, wat achteraf gelukkig niet was gebeurd.
Ze liepen de kamer uit en voordat ik het wist kwam ik terecht in een pikzwarte ruimte waar helemaal niets was. Geen tijdsbesef, geen voorwerpen, geen kleuren, geen geluid, geen logica helemaal niets alleen maar donker en stilte. Op den duur kwam eruit de verte een soort van geluid en op gegeven moment realiseerde ik dat het mijn muziek was die compleet was verdraaid en eigenlijk nauwelijks ergens op leek ik begon mij toen te realiseren dat ik ergens was maar er niet uit kon komen.
Vervolgens hoorde ik iemand praten en het leek wel of zijn hele levensverhaal voorbij kwam en ineens dacht ik huh dat is mijn maat Jeroen. Ik snapt er geen ene klote meer van en wou gewoon ontwaken op een gegeven moment kwam er ineens een soort van stroomversnelling en kwam ik terug bij zinnen. Ik lag in de kamer en was blij dat ik weer terug was. Volgens mijn vrienden was ik een half uur weg.
Dit was mijn langste en meest rare trip ik ging in de woonkamer zitten en was nog helemaal aan het trippen ik wou ze uitleggen wat ik had meegemaakt maar ik kwam nauwelijks uit mijn woorden, 10min later vertelde ik het ze en zij hadden zoiets nog nooit meegemaakt. Ik kon wel weer een beetje lachen want mijn maat die kon nog steeds zijn smoel niet houden omdat hij voor het eerst in lange tijd weer aan de sos zat en daarom zulke levensverhalen aan het vertellen was tegen mijn andere maat.
Bij nader inzien denk ik dat dit een egodeath was. Wat denken jullie? Hopelijk was dit niet te langdradig en was het enigzins boeiend. Bedankt
Laatst bewerkt:
Anderemaan
Wijs gebruiker
Holy shit als dat zo is heb ik het ook meegemaakt. Toen ik dat vroeg in mijn report zeiden mensen dat dat geen ego death was.
Ik ervaarde niet meer een eigen mening. Er werd mij verteld wie er van mij hield en dat ik ook lief voor hun moest zijn. Ik was met vrienden waardoor de setting erg vreemd was, maar ik voelde dit komen en liet het over mij heenkomen. Ik begon met huilen maar zei de heletijd “ik snap het”, “ik moet huilen maar het is goed”. LSD vertelde mij en ik kon niets anders dan accepteren en geloven. Het ging verder dan empathy, het voelde als het pad naar het juiste. Alsof je het opeens snapt. Ik kon het er ook niet mee oneens zijn ofzo..
Is dit een ego death geweest? Het was 200ug en ik ben extreem gevoelg voor psychedelica. 15ug heeft al visuals voor mij.
FerdFatoehaus
Badass junkie
Na een flinke sessie met speed, mdma, 2-cb en lachgas lag ik de avond er na in bed zonder geslapen te hebben en opeens wist ik niks meer. Niet meer wie ik was, hoe ik heette, wat ik deed, waar ik was. Duurde zo'n 15 minuten ofzo. Nog nooit zo veel rust ervaren als toen.
Maar of het een ego death was? Geen idee, heb daarna nooit weer zo ervaren.
Maar of het een ego death was? Geen idee, heb daarna nooit weer zo ervaren.
Ego dood refereert grotendeels naar de theorie van Freud rond ego, ID en superego.
In de praktijk betekent het grofweg dat je 'degradeert' naar een dier die geen waarde hecht aan de regelgeving van de gemiddelde mens.
In soortgelijk straatje al iets minder intens qua ervaring. Holen op dissociatieven refereert naar het gevoel dat je door de grond heen valt het moment dat je bewustzijn van je lichaam verliest. Tijdens een hole ervaring lig je vlak tegen de grond en zul je je niet kunnen bewegen.
In de praktijk betekent het grofweg dat je 'degradeert' naar een dier die geen waarde hecht aan de regelgeving van de gemiddelde mens.
Ik denk dat je eerder in de richting van 400µg LSD moet denken, vrij extreme doseringen in ieder geval waarvoor je beter een middel kunt gebruiken dat sterk piekt zoals DMT. Je lichaam zal tijdens de opkomst instinctief in paniek raken door de intense stimulering. Als je jezelf al bedwelmd hebt met andere middelen kun je er wel vanuit gaan dat het loslaten van ego (op bewust niveau) niet meer mogelijk is.
In soortgelijk straatje al iets minder intens qua ervaring. Holen op dissociatieven refereert naar het gevoel dat je door de grond heen valt het moment dat je bewustzijn van je lichaam verliest. Tijdens een hole ervaring lig je vlak tegen de grond en zul je je niet kunnen bewegen.
Deze post is natuurlijk 10 jaar oud, maar ik ben het hier helemaal mee eens.
Egodood is niet dat je vergeet wie je als persoon bent en ook niet één of andere mystieke ervaring. Het is niet eens zozeer een ervaring, maar eerder een realisatie van wat alreeds zo is. Namelijk, dat je niet de persoon: het lichaam + de geest bent, maar daar in essentie compleet los van staat. Hoewel het zo klinkt misschien, is dit niet een uitzonderlijke ervaring. Je ziet simpelweg dat "o ja, ik ben helemaal niet dit lichaam, ik héb dit lichaam".
"Egodood" is daarom denk ik ook geen goede benaming. Er is geen ego om dood te gaan, enkel de realisatie dat wat ik ben nooit het ego is geweest. Ego ontstijging is een betere naam ervoor denk ik. Al klopt zelfs dat niet, want er is niet echt een ego om te ontstijgen. Slechts de realisatie om te hebben dat wat je bent alreeds en altijd transcendentaal is aan het lichaam, de geest, de wereld. Zelf-realisatie is de beste term denk ik.
Waarlijk niet meer geven om wat anderen denken, om wat de maatschappij zegt.
Een degradatie zou ik het niet noemen, eerder echte vrijheid. Volgens mij zijn dat eerder mystieke ervaringen. Wellicht maken die het wel makkelijker om tot de realisatie te komen omdat je even tijdelijk niet in je constante identificatie met gedachten zit.
Ja, tussen haakjes ook hé, blijft wat lastig concreet uitleggen in woorden des te meer aan mensen zonder referentiekader. Ik zag ook GHB en MDMA voorbij komen, ik denk dat je het concept van ego dood ook niet teveel moet romantiseren aangezien het lang niet altijd een prettige ervaring is wat aan waarde van de ervaring echter niet hoeft te ontnemen. Ergens weten we wel dat mensen sterk overwegend instinctief zijn in hun handelen maar zodra je ego oplossing hebt mee gemaakt komt de realisatie wel goed binnen. De theorie van Freud sluit inderdaad niet 100% aan maar het is het best beschikbare referentiekader voor de meeste mensen denk ik. Ik krijg ook niet genoeg betaald om dergelijke begrippen uit te wijden.Een degradatie zou ik het niet noemen, eerder echte vrijheid.
Ik zag de haakjes.Ja, tussen haakjes ook hé, blijft wat lastig concreet uitleggen in woorden des te meer aan mensen zonder referentiekader. Ik zag ook GHB en MDMA voorbij komen, ik denk dat je het concept van ego dood ook niet teveel moet romantiseren aangezien het lang niet altijd een prettige ervaring is wat aan waarde van de ervaring echter niet hoeft te ontnemen. Ergens weten we wel dat mensen sterk overwegend instinctief zijn in hun handelen maar zodra je ego oplossing hebt mee gemaakt komt de realisatie wel goed binnen. De theorie van Freud sluit inderdaad niet 100% aan maar het is het best beschikbare referentiekader voor de meeste mensen denk ik. Ik krijg ook niet genoeg betaald om dergelijke begrippen uit te wijden.
Maar ging er toch even op in, omdat het imo niet een teruggaan naar een soort dierlijk bewustzijn is, maar een ontstijging van het ego bewustzijn. Wat denk ik inhoudt dat alles wat als mens geleerd is niet weg is/uitgewist wordt, maar dat slechts gerealiseerd wordt dat dat alles niets heeft te maken met de Zelf die je bent. (even met een hoofdletter om aan te geven dat het niet om de kleine ego zelf gaat hier)Teveel egodood romantiseren is niet goed nee, want realisatie is helemaal niets bijzonders. Maar ook al is de realisatie zelf niets bijzonders, zijn de implicaties van de realisatie wél enorm ingrijpend. Als je ineens helemaal niet blijkt te zijn wie je dacht die je was, dan ga je op zijn minst anders kijken naar dingen.
Space 🕉
Bewuste gebruiker
Mooi topic!
Persoonlijk heb ik veel groei gehaald uit ego oplossende middelen. Zelfs cannabis neemt een klein beetje m'n ego weg en laat mij anders naar situaties en gebeurtenissen kijken. Het is voor mij altijd een zelfreflectie moment als ik lichtelijk stoned ben. Psilo is hier nog beter toe in staat. Ik heb nooit een volledige egodeath ervaren op psilo. Ik denk persoonlijk dat je het meeste uit je ervaring haalt wanneer je nog wel weet wie je bent. En zelfs nog enigsinds bewust bent van je ego gedreven eigenschappen om nieuwe inzichten te creëren. Het verschil tussen egodeath en totaal verlies van eigen identiteit lijkt mij flinterdun. Maar wellicht kan @Mindless hier meer over vertellen.
De keren dat ik een egodeath heb ervaren ben ik namelijk ook mijn complete eigen identiteit verloren (breaktrough ervaringen). Die overigens wel heel leerzaam voor mij waren, maar niet aards en niet werkbaar tijdens de ervaring. Toch met de juiste integratie van zulke totaal realiteitsverliezende ervaringen heeft mij dit veel gebracht. Ik ben momenteel ook het meest geïnteresseerd in ervaringen van langwerkende stoffen waarbij je nog net bewust blijft van je ego en je eigen identiteit.
Persoonlijk heb ik veel groei gehaald uit ego oplossende middelen. Zelfs cannabis neemt een klein beetje m'n ego weg en laat mij anders naar situaties en gebeurtenissen kijken. Het is voor mij altijd een zelfreflectie moment als ik lichtelijk stoned ben. Psilo is hier nog beter toe in staat. Ik heb nooit een volledige egodeath ervaren op psilo. Ik denk persoonlijk dat je het meeste uit je ervaring haalt wanneer je nog wel weet wie je bent. En zelfs nog enigsinds bewust bent van je ego gedreven eigenschappen om nieuwe inzichten te creëren. Het verschil tussen egodeath en totaal verlies van eigen identiteit lijkt mij flinterdun. Maar wellicht kan @Mindless hier meer over vertellen.
De keren dat ik een egodeath heb ervaren ben ik namelijk ook mijn complete eigen identiteit verloren (breaktrough ervaringen). Die overigens wel heel leerzaam voor mij waren, maar niet aards en niet werkbaar tijdens de ervaring. Toch met de juiste integratie van zulke totaal realiteitsverliezende ervaringen heeft mij dit veel gebracht. Ik ben momenteel ook het meest geïnteresseerd in ervaringen van langwerkende stoffen waarbij je nog net bewust blijft van je ego en je eigen identiteit.
Anderemaan
Wijs gebruiker
Ik begin steeds meer te merken hoe weinig een dosis mij zegt als ik psychedelica gebruik. Ik heb onlangs op een extreem lage dosering door de setting een van de meest intense trips met een heel belangrijk inzicht gehad. Dit was de setting en zeker niet de 15mg BOH-2C-B.
Natuurlijk moet een ervaring intens genoeg zijn om zoiets te produceren, maar hoe hoog die dosis is verschilt enorm.
Ook is 200ug echt extreem voor mij. Op 80ug heb ik echt een sterke trip voor 12 uur.
Ik heb het idee dat wat @vode en @Mindless zeggen juist misschien wel suggereert dat het een “ego death” zou kunnen zijn geweest. Ook wat je uitlegde over een dier worden begreep ik, zo voelde het bijna alhoewel ik hier niet toen aan dacht.
Wel interessant geprek, zo zie je hoe onduidelijk sommige effecten zijn en gebruikt iedereen hetzelfde woord voor andere dingen.
