Oehoeboeroe
Bewuste gebruiker
Dan denk dat je alles na jaren weer op een rijtje aan het krijgen bent. Dat denk je. Maar na jaren onevenwichtig te zijn geweest krijg je nog wel eens een emotionele terugval. En de gekste dingen brengen je uit je evenwicht. Op momenten dat je het niet verwacht. Nu wil het geval dat ik nogal een hondenliefhebber ben. Ik keek dan ook altijd graag naar Cesar "The Dog Whisperer" Millan. Ik denk dat ik alle afleveringen wel twee keer gezien heb. De manier waarop deze man met honden omgaat heb ik veel respect voor.
Dan zie je opeens een filmpje waarin Cesar Millan de dood van Junior, zijn pitbull, aankondigt. Ogenblikkelijk lopen de tranen over mijn wangen en zie ik de dood van mijn eigen hond voor mijn ogen. Al die shit komt meteen weer terug. With a vengeance! Verlamt door verdriet zit ik achter mijn pc en kijk filmpjes van Daddy en Junior. "Waar komt deze gekkigheid vandaan", vraag ik mezelf af terwijl ik zit te snotteren. Ik zie foto's van mijn eigen honden die zijn overleden. Ik voel de moed in mijn schoenen zinken. Misschien omdat ik Junior al volg sinds het een puppy was en werd "opgevoed" door Daddy. De andere (overleden) pitbull van Cesar Millan. Misschien dat dat het persoonlijk maakt, ik weet niet.
Maar als ik zo terugdenk aan de tijd dat mijn hond overleed en mijn leven in puin lag, denk ik ook terug aan iemand die me hierbij ongewild enorm geholpen heeft. In de eerste plaats heeft die persoon me van een hardnekkige wietverslaving af geholpen. Dat was bewust. Wat deze persoon onbewust heeft bewerkstelligt en dus waarschijnlijk niet weet is dat ze mij iets heeft laten inzien wat van enorm belang is ook al lijkt het soms niet zo.
Veel mensen tegenwoordig schenken hun liefde aan dieren omdat ze een minder vertrouwen hebben in de mensen om hun heen. Nu is het ook zo dat bijv. een hond je onvoorwaardelijke liefde geeft. Onvoorwaardelijk. Je kunt kwaad worden op je hond maar even later komt het dier weer kwispelend naar je toe gelopen en gaat het lekker op je schoot liggen. Ik begrijp heel erg goed dat mensen hun liefde geven aan een levend wezen geven dat onvoorwaardelijke liefde geeft. Een dier wat altijd voor je klaar staat, wat altijd vrolijk is als ie je ziet ook al ben je zelf chagrijnig als de pest.
Maar, ik ben geen dier. Ik ben een mens. Het is geweldig dat mensen hun volledige liefde schenken aan dieren maar zij heeft me laten inzien dat het beter is als mens je volledige liefde aan een ander mens te schenken in plaats van aan een dier. Hoe ongelooflijk lief sommige dieren ook kunnen zijn. Voor jezelf, als mens, is het net zo belangrijk, zo niet belangrijker, om met al je gevoelens bij een ander mens terecht te kunnen. Een ander mens is in staat om je helpen op zo een manier wat een dier nooit zou kunnen. Zij heeft me dat laten inzien op een heel erg belangrijk punt in mijn leven. Ik ervaar het als een onbewust geschenk wat ik tot op de dag van vandaag probeer te koesteren, hoe moeilijk het soms ook is. Wat mij bezielde om ruzie met haar te maken is me nog steeds een raadsel en iets wat ik me dagelijks afvraag. Ondanks dat er een vrouw in mijn leven is verschenen die werkelijk alles voor me doet, kan ik dat geschenk wat zij mij gegeven heeft niet negeren. Bedankt Syl!
Dan zie je opeens een filmpje waarin Cesar Millan de dood van Junior, zijn pitbull, aankondigt. Ogenblikkelijk lopen de tranen over mijn wangen en zie ik de dood van mijn eigen hond voor mijn ogen. Al die shit komt meteen weer terug. With a vengeance! Verlamt door verdriet zit ik achter mijn pc en kijk filmpjes van Daddy en Junior. "Waar komt deze gekkigheid vandaan", vraag ik mezelf af terwijl ik zit te snotteren. Ik zie foto's van mijn eigen honden die zijn overleden. Ik voel de moed in mijn schoenen zinken. Misschien omdat ik Junior al volg sinds het een puppy was en werd "opgevoed" door Daddy. De andere (overleden) pitbull van Cesar Millan. Misschien dat dat het persoonlijk maakt, ik weet niet.
Maar als ik zo terugdenk aan de tijd dat mijn hond overleed en mijn leven in puin lag, denk ik ook terug aan iemand die me hierbij ongewild enorm geholpen heeft. In de eerste plaats heeft die persoon me van een hardnekkige wietverslaving af geholpen. Dat was bewust. Wat deze persoon onbewust heeft bewerkstelligt en dus waarschijnlijk niet weet is dat ze mij iets heeft laten inzien wat van enorm belang is ook al lijkt het soms niet zo.
Veel mensen tegenwoordig schenken hun liefde aan dieren omdat ze een minder vertrouwen hebben in de mensen om hun heen. Nu is het ook zo dat bijv. een hond je onvoorwaardelijke liefde geeft. Onvoorwaardelijk. Je kunt kwaad worden op je hond maar even later komt het dier weer kwispelend naar je toe gelopen en gaat het lekker op je schoot liggen. Ik begrijp heel erg goed dat mensen hun liefde geven aan een levend wezen geven dat onvoorwaardelijke liefde geeft. Een dier wat altijd voor je klaar staat, wat altijd vrolijk is als ie je ziet ook al ben je zelf chagrijnig als de pest.
Maar, ik ben geen dier. Ik ben een mens. Het is geweldig dat mensen hun volledige liefde schenken aan dieren maar zij heeft me laten inzien dat het beter is als mens je volledige liefde aan een ander mens te schenken in plaats van aan een dier. Hoe ongelooflijk lief sommige dieren ook kunnen zijn. Voor jezelf, als mens, is het net zo belangrijk, zo niet belangrijker, om met al je gevoelens bij een ander mens terecht te kunnen. Een ander mens is in staat om je helpen op zo een manier wat een dier nooit zou kunnen. Zij heeft me dat laten inzien op een heel erg belangrijk punt in mijn leven. Ik ervaar het als een onbewust geschenk wat ik tot op de dag van vandaag probeer te koesteren, hoe moeilijk het soms ook is. Wat mij bezielde om ruzie met haar te maken is me nog steeds een raadsel en iets wat ik me dagelijks afvraag. Ondanks dat er een vrouw in mijn leven is verschenen die werkelijk alles voor me doet, kan ik dat geschenk wat zij mij gegeven heeft niet negeren. Bedankt Syl!
Laatst bewerkt:
