Ik zat hier weer even aan te denken en dan met name het weerstand bieden aan deze ervaring. Misschien kennen mensen de uitdrukking "what you resist, persists" wel(?) Dit is eigenlijk een soort universele wet te noemen. Waar je weerstand aan biedt, houdt aan. Bang zijn voor de ervaring kan zo de ervaring terug laten komen denk ik. Als je denkt "ik wil echt niet dat ik vannacht weer slaapverlamming ervaar" dan zou je denken dat je dat op die manier van je afhoudt, maar het tegenovergestelde is juist waar denk ik. Het universum werkt op een rare manier. Waar je weerstand aan biedt, dat geef je door middel van zo'n gedachte bestaansrecht. Je zegt eigenlijk: "ja, slaapverlamming is een ding voor me. Is een issue voor me." En vervolgens manifesteert dat zich. Ik denk dat het hetzelfde principe is als bijvoorbeeld zeggen tegen iemand: "je mag nu alles visualiseren, behálve een groene strandbal". Je kunt dan proberen wat je wilt om niet aan een groene strandbal te denken, maar het proberen zelf zal ervoor zorgen dat je een groene strandbal zult visualiseren.
En ben je een stap verder en zit je al in een slaapverlamming, dan gaat hetzelfde ook op. Weerstand bieden tegen de ervaring zelf, zal deze meer bestaansrecht geven en dus krachtiger maken in je beleving. Als je in plaats daarvan accepteert dat je nu eenmaal een slaapverlamming hebt, dan begint het meteen zijn grip op je te verliezen. Het kan nog steeds even voortduren door misschien wel momentum of iets dergelijks, maar je voedt de angst niet meer. Angst kan namelijk alleen bestaan door weerstand.
Zo kijk ik er naar tenminste. Natuurlijk ligt het nog wel ietsje complexer als de slaapverlamming optreedt aan de hand van middelengebruik of iets dergelijks. En het is ook makkelijker gezegd dan gedaan om geen weerstand te bieden aan iets wat je als angstaanjagend beschouwd. Maar er zit toch zeker waarheid in "what you resist, persists". Universele waarheid zelfs. Je kunt hier op veel verschillende manieren mee experimenteren.