Purplext
Badass junkie
Na 20 jaar tripervaring, heb ik toch de vergissing gemaakt om met een niet ideale set/setting te gaan trippen....
Een vriend van me heeft slecht nieuws gekregen. Hij wil graag afleiding en vraagt of ik met hem wil trippen. Ik vraag me meteen af of dit wel een goed idee, maar ergens kan ik me dit ook wel voorstellen, misschien is trippen in de toekomst niet meer mogelijk voor hem.
Ik voel me erg machteloos sinds het nieuws en ben blij dat ik toch iets kan betekenen voor hem. Ook al is het op een niet gangbare manier...
Ik zit op dat moment al een paar weken niet echt lekker in m'n vel en zijn nieuws spookt al dagen door m'n hoofd. Maar het gaat even niet om mij, ik moet een leuke afleiding bieden...
Omdat ik toch wat spanning voel en vaak last heb van een heftige bodyload bij LSD, besluit ik dit keer 4 uur voor we gaan trippen een gram Phenibut te nemen in de hoop dat dit de scherpe randjes eraf haalt.
21.00 uur: ik kom met een redelijk opgewekte stemming aan bij zijn huis. Ik voel me goed genoeg om te trippen op dat moment en ik neem 2 zegels 1P-LSD (100 ug per zegel). M'n vriend K. neemt wat druppels LSD-25, geen idee welke dosis hij heeft, ik wil precies weten hoeveel ik binnen krijg, vandaar dat ik voor de 1P kies. Wekkertje wordt gezet op 1 uur voor de MDMA. K. gaat nog even douchen en ik probeer het mezelf comfortabel te maken op de bank. Muziekje aan, schoenen uit, ik ben er klaar voor.
T. + 0.45
Ja, ik voel het al opkomen, maar ik ben er zeker van dat ik een te lichte dosis heb genomen. Dit zal voorlopig mijn laatste trip zijn, want ik trip normaliter alleen in de zomermaanden zodat ik lekker buiten in de natuur kan zijn, dus ik besluit nog snel een zegel extra in te nemen.
T. + 1.30
Buikpijn! Niet normaal, ik zit dubbel geklapt op de bank te puffen, ik heb altijd wel een beetje buikpijn, maar dit keer is het zo heftig dat ik pcm moet nemen. Ik gooi 2 tabletten in m'n mond en begin te kauwen. Shit, heb helemaal geen water. K. lacht om m'n domme actie en m'n vertrokken gezicht.
Ik vind het niet zo grappig, ik heb echt pijn en krijg het nu ook vreselijk koud. Ik heb inmiddels een extra vest aan, m'n sjaal en m'n winterjas.
De muziek klinkt blikkerig en ik kan geen 1 nummer vinden wat me aanstaat. Ik begin me ook ongemakkelijk te voelen, een zeer onbestemd gevoel maakt zich meester van me. Oké, Purp, je hebt honderden keren getript, je weet dat mindere momenten erbij horen en dat je het kan doorstaan. Ik ga in kleermakerszit zitten, sluit m'n ogen en probeer te mediteren. Wat een kermis in m'n hoofd, het gaat alle kanten op maar ik kan het niet echt ordenen. Ik focus op aanvaarding, laat de gedachten lekker tekeer gaan en probeer er geen oordeel aan te geven.
T. + 2.00
Ik hoor een vlieg en vraag aan K. of er echt een vlieg is. Hij gaat op jacht en ja, er is echt een vlieg, ik heb nog contact met de realiteit!
Ik open m'n ogen en zie de eerste visuele effecten, maar het komt nog niet in de buurt van wat ik gewend ben. Zijn die zegels wel goed?? Ik heb het zo koud en ben zo onrustig dat ik m'n schoenen aantrek en besluit naar buiten te gaan. Ik trip eigenlijk altijd alleen, in de zomer en buiten, misschien dat een momentje alleen in de buitenlucht me gaat helpen. K. heeft nergens last van, dus die kan ik prima even alleen laten. Ik doe de deur open en krijg een enorme mindfuck. Het is avond, het hoort hartstikke donker te zijn, maar er is heel veel bewolking en de maan licht de wolken zodanig op dat het wel overdag lijkt.
Ik probeer m'n motorische onrust de baas te zijn door rondjes te lopen in de tuin.
Pas als ik achter in de tuin ben, tussen de planten, krijg ik weer wat lucht. Ik voel even het typische LSD gevoel; ik ben 1 met alles en dat alles is oké. Maar het is niet oké, ik kan hier niet liggen, er is geen zon, geen warmte en die verdomde buikpijn!
Ik ben ook erg verdrietig want ik kom tot het besef dat ik met LSD in een bubbel kom, waarbij ik anderen niet toe kan laten, en dit is eigenlijk een uitvergroting van hoe het in de realiteit ook is; ik ben te gewend alles alleen te doen en ik ben te bang om mensen dichtbij te laten komen, bang om gekwetst te worden. Dit besef is uitermate pijnlijk...
Kom op, herpak jezelf, je moet terug, je moet een leuke afleiding zijn, het gaat nu even niet om jou Purp. En dan voel ik me ineens vreselijk klote, ik ben intens verdrietig om de situatie van K. maar ik moet het aan de kant zetten, hij wil afleiding, geen gejank van mij over hem! Ik kijk om me heen en het lijkt alsof ik in een slechte film zit. Donker en leeg, de wereld lijkt verlaten. De wind waait stevig en ik hoor een piepend geluid van staal wat de perfecte soundtrack is voor deze naargeestige film.
Ik weet het even niet meer, normaal helpt aanvaarden van het rotgevoel wel of juist wat afleiding zoeken, maar nu helpt niks, het wordt alleen maar steeds erger. Ik besluit terug naar binnen te gaan en K. om hulp te vragen. Ik doe een beetje lacherig want ik wil het niet te zwaar maken. Hij probeert me af te leiden met grapjes, maar ook dit werkt averechts. Het begint nu steeds ongemakkelijker te worden.
T.+2.30
K. stelt voor dat we op bed gaan liggen omdat de slaapkamer een prettiger omgeving is dan de grote, kale woonkamer. Op het plafond van zijn slaapkamer hangt een groot tripdoek en ook op de wanden hangen trippy dingen en er is mooie led verlichting. We liggen op onze rug op bed en kletsen wat. Ineens beginnen de visuele effecten heftig toe te nemen en ik krijg allerlei associaties met the Nightmare before Christmas. Alles lijkt ineens in die stijl; een beetje spooky, maar wel funny. Het gesprek gaat over de regisseur van de film, Tim Burton en ik lig dubbel van het lachen. Ik praat veel en ga van de hak op de tak. K. volgt me totaal niet meer. Ik moet plassen, het raam van de slaapkamer moet open want ik heb het nu super benauwd, maar alle handelingen zijn onuitvoerbaar omdat de visuals zo heftig zijn. Ik lijk wel in een hologram te zitten; elke luchtlaag is zichtbaar en ik kan geen diepte meer inschatten of vormen meer onderscheiden. Ik probeer uit te leggen hoe hard ik ga, maar ik heb het idee dat K. geen benul heeft van waar ik door heen ga. Hij is gewoon rustig en voelt zich wel prima.
Juist door zijn kalmte, word ik nog onrustiger en ik moet weer naar buiten. En weer naar binnen, en weer naar buiten. Buikpijn! Koud, warm, bewegingsdrang, honger, dorst, maar ik krijg geen hap door m'n keel. Uiteindelijk ga ik maar in de deuropening zitten, want ik weet niet meer wat beter is; binnen of buiten?
Ik neem nog een keer pcm, want de buikpijn is ondraaglijk. Waarom lacht K. nou? Ja hoor, ik ben het water weer vergeten en zit nogmaals met een bek vol kapot gebeten pcm...
K. zit inmiddels te appen met iemand. Ik ga maar weer op bed liggen. Oké, ik heb het helemaal verpest, ik maak er zo'n potje van dat m'n tripgezelschap liever op z'n telefoon zit... Ik voel me nu de slechtste vriendin ooit. Ik was hier voor afleiding voor hem, om hem op te beuren en nu heb ik het allemaal vreselijk ongemakkelijk gemaakt. Hij wil me weg hebben, dat appen is een signaal dat ik beter weg kan gaan. Ik zit te bedenken of het mogelijk is om nu naar huis te fietsen. Dan kan hij nog een beetje genieten en kan ik tot rust komen thuis in mijn vertrouwde omgeving.
K. komt weer bij me liggen en ik vertel hem dat ik ga. Hij is helemaal verbaasd; 'grapje toch?'
Oh... Eh, ja, grapjeeee. Het is duidelijk dat hij echt niet door heeft hoe slecht ik me voel, maar dit geeft me ook weer moed; hij heeft minder last van mij dan ik van mezelf....
Het liefste vertel ik hem dat ik me rot voel over zijn situatie, maar ik wil het onderwerp niet ter sprake brengen, want deze hele trip deden we juist om de situatie even te vergeten.
Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik niet op m'n gemak ben en even niet weet wat te doen.
We kletsen wat, ik eet met heel veel moeite een banaan en een maaltijdreep, want ik begin me ook erg slap te voelen.
De trippy kleden beginnen eindelijk wat minder penetrant te worden en ik kan objecten weer van elkaar onderscheiden.
T.+4.00
Het geluid van m'n wekker gaat. Het is tijd voor de MDMA.... Een half uur geleden had ik dit echt niet durven nemen, maar nu alles wat rustiger is geworden, verlang ik ook wel naar ontspanning. K. kan z'n MDMA niet vinden en ik zeg hem dat hij maar even in mijn stash moet kijken. Hij vindt een zakje met twee blauwe punishers erin, op het zakje staat: Mellow, 130 mg. Deze doen?' vraagt K? Mellow, ja, dat klinkt me goed in de oren, dat woord stelt me heel erg gerust (gekregen van een DF-er, thank you, alleen al voor dat woord!)
We breken de pil en nemen ieder de helft. K. begint alweer te lachen, maar dit keer stoot deze ezelin zich niet een derde keer aan dezelfde steen, het flesje water heb ik paraat!
T.+4.30
K. zet z'n UV-lamp aan en als ik naar het doek op het plafond kijk, beginnen alle 'aders' in de schildering te stromen, in prachtige parelmoer tinten. Het is werkelijk waar adembenemend, en voor het eerst deze nacht ben ik rustig en kan ik genieten. Alles wordt mooi zacht, de kleuren zijn zo intens mooi, ik kan wel janken.
Ik krijg synesthesie, alle zintuiglijke waarnemingen beginnen door elkaar heen te lopen. K.is opgelucht dat ik nu ook kan genieten en samen liggen we te kijken naar het schouwspel op het doek. Eindelijk zitten we op hetzelfde niveau...
T.+5.30
We nemen de andere helft van de pil en K. grapt: 'waarom lig jij al die tijd al in m'n bed en heb je je broek nog aan?' Hij vraagt me m'n broek uit te trekken en ik voel zijn vingers op m'n bovenbenen. Ik kijk wat hij aan het doen is, hij is met uv bodypaint op m'n benen aan het schilderen en ik weet niet wat ik zie! De neonkleuren dansen over m'n been, er lijkt stoom af te komen en mijn been heeft ineens zoveel dimensies, ik kijk dwars door m'n huid en ik zie het bloed stromen door een zee van fractals, wat is dit voor magie?
We zijn gebiologeerd door de schoonheid van het schilderij op m'n benen en voor ik het weet zijn de rest van m'n kleren ook uit en hebben we seks. Ik vind het heel spannend, LSD is de enige drugs waar ik compleet aseksueel van word, maar ik wil me daar een keer overheen zetten.
De zoveelste fout die ik deze nacht maak, ik ben mezelf continu aan het forceren en waar ik normaal gesproken me compleet aan hem kan overgeven, sla ik helemaal op slot... Maar ik kap het ook niet af... Ik begin me te schamen, voor m'n lichaam, voor wie ik ben. Ik voel me extra naakt en kwetsbaar en laat het hele gebeuren gelaten over me heen komen.
Wat is dit awkward! Na de seks lig ik verstijfd in bed en trek de dekens over me heen. Hij zal wel denken... Ik wil weg, maar ik ben fysiek niet in staat overeind te komen. Ik ben ineens ontzettend misselijk en moe en kruip in foetushouding in een hoek.
T. + 10.00
Nu gaat de wekker van K. Hij heeft straks een afspraak om spullen weg te brengen met iemand. Oké, nu moet ik echt weg, maar ik kan niet. Weer verpest ik het, hij moet dingen doen en ik lig hier een obstakel te zijn nadat ik de hele nacht al verkloot heb. Hij vertrekt en ik blijf in bed liggen met m'n ogen dicht en hoop even te slapen zodat ik weg kan sneaken voordat hij terugkomt.
T.+12.00
Ik word wakker van K. die weer in bed kruipt, we knuffelen even en dit keer krijg ik wel heel veel zin, het spul is eindelijk uitgewerkt... Ik voel me weer een beetje mezelf. Ik eet snel nog wat en vertrek halsoverkop met een: 'was gezellig, ciao!'
Ik ben nog nooit zo blij geweest om thuis te komen. Het is fijn om weer alleen te zijn in m'n eigen vertrouwde omgeving. Ik ga in m'n hangmat liggen en dan breek ik. De hele nacht speelt zich weer af in m'n hoofd en ik schaam me zo erg. Het voelt alsof ik naakt ten overstaan van de hele wereld heb gestaan en iedereen heeft gezien hoe waardeloos ik ben. Ik huil van schaamte en voel me zo ontzettend onzeker. Ik had maar 1 taak, een leuke afleidende tripbuddy zijn en ik heb het helemaal verpest.
In de dagen erna blijft het onbehaaglijke gevoel beklijven. Pas na een aantal gesprekken met m'n beste vriendin en een appje naar K. waarin ik kort verwoord hoe ik alles heb ervaren, begint de schaamte af te nemen.
De trip heeft alles enorm uitvergroot, maar er zijn dingen naar boven gekomen waar ik wel mee aan de slag moet.
De Phenibut heeft niet geholpen tegen de bodyload en het gespannen gevoel, 300 ug LSD is te hoog gedoseerd voor mij, de set was niet goed en ik durf voorlopig niet meer te trippen in gezelschap, lesson learned....
Een vriend van me heeft slecht nieuws gekregen. Hij wil graag afleiding en vraagt of ik met hem wil trippen. Ik vraag me meteen af of dit wel een goed idee, maar ergens kan ik me dit ook wel voorstellen, misschien is trippen in de toekomst niet meer mogelijk voor hem.
Ik voel me erg machteloos sinds het nieuws en ben blij dat ik toch iets kan betekenen voor hem. Ook al is het op een niet gangbare manier...
Ik zit op dat moment al een paar weken niet echt lekker in m'n vel en zijn nieuws spookt al dagen door m'n hoofd. Maar het gaat even niet om mij, ik moet een leuke afleiding bieden...
Omdat ik toch wat spanning voel en vaak last heb van een heftige bodyload bij LSD, besluit ik dit keer 4 uur voor we gaan trippen een gram Phenibut te nemen in de hoop dat dit de scherpe randjes eraf haalt.
21.00 uur: ik kom met een redelijk opgewekte stemming aan bij zijn huis. Ik voel me goed genoeg om te trippen op dat moment en ik neem 2 zegels 1P-LSD (100 ug per zegel). M'n vriend K. neemt wat druppels LSD-25, geen idee welke dosis hij heeft, ik wil precies weten hoeveel ik binnen krijg, vandaar dat ik voor de 1P kies. Wekkertje wordt gezet op 1 uur voor de MDMA. K. gaat nog even douchen en ik probeer het mezelf comfortabel te maken op de bank. Muziekje aan, schoenen uit, ik ben er klaar voor.
T. + 0.45
Ja, ik voel het al opkomen, maar ik ben er zeker van dat ik een te lichte dosis heb genomen. Dit zal voorlopig mijn laatste trip zijn, want ik trip normaliter alleen in de zomermaanden zodat ik lekker buiten in de natuur kan zijn, dus ik besluit nog snel een zegel extra in te nemen.
T. + 1.30
Buikpijn! Niet normaal, ik zit dubbel geklapt op de bank te puffen, ik heb altijd wel een beetje buikpijn, maar dit keer is het zo heftig dat ik pcm moet nemen. Ik gooi 2 tabletten in m'n mond en begin te kauwen. Shit, heb helemaal geen water. K. lacht om m'n domme actie en m'n vertrokken gezicht.
Ik vind het niet zo grappig, ik heb echt pijn en krijg het nu ook vreselijk koud. Ik heb inmiddels een extra vest aan, m'n sjaal en m'n winterjas.
De muziek klinkt blikkerig en ik kan geen 1 nummer vinden wat me aanstaat. Ik begin me ook ongemakkelijk te voelen, een zeer onbestemd gevoel maakt zich meester van me. Oké, Purp, je hebt honderden keren getript, je weet dat mindere momenten erbij horen en dat je het kan doorstaan. Ik ga in kleermakerszit zitten, sluit m'n ogen en probeer te mediteren. Wat een kermis in m'n hoofd, het gaat alle kanten op maar ik kan het niet echt ordenen. Ik focus op aanvaarding, laat de gedachten lekker tekeer gaan en probeer er geen oordeel aan te geven.
T. + 2.00
Ik hoor een vlieg en vraag aan K. of er echt een vlieg is. Hij gaat op jacht en ja, er is echt een vlieg, ik heb nog contact met de realiteit!
Ik open m'n ogen en zie de eerste visuele effecten, maar het komt nog niet in de buurt van wat ik gewend ben. Zijn die zegels wel goed?? Ik heb het zo koud en ben zo onrustig dat ik m'n schoenen aantrek en besluit naar buiten te gaan. Ik trip eigenlijk altijd alleen, in de zomer en buiten, misschien dat een momentje alleen in de buitenlucht me gaat helpen. K. heeft nergens last van, dus die kan ik prima even alleen laten. Ik doe de deur open en krijg een enorme mindfuck. Het is avond, het hoort hartstikke donker te zijn, maar er is heel veel bewolking en de maan licht de wolken zodanig op dat het wel overdag lijkt.
Ik probeer m'n motorische onrust de baas te zijn door rondjes te lopen in de tuin.
Pas als ik achter in de tuin ben, tussen de planten, krijg ik weer wat lucht. Ik voel even het typische LSD gevoel; ik ben 1 met alles en dat alles is oké. Maar het is niet oké, ik kan hier niet liggen, er is geen zon, geen warmte en die verdomde buikpijn!
Ik ben ook erg verdrietig want ik kom tot het besef dat ik met LSD in een bubbel kom, waarbij ik anderen niet toe kan laten, en dit is eigenlijk een uitvergroting van hoe het in de realiteit ook is; ik ben te gewend alles alleen te doen en ik ben te bang om mensen dichtbij te laten komen, bang om gekwetst te worden. Dit besef is uitermate pijnlijk...
Kom op, herpak jezelf, je moet terug, je moet een leuke afleiding zijn, het gaat nu even niet om jou Purp. En dan voel ik me ineens vreselijk klote, ik ben intens verdrietig om de situatie van K. maar ik moet het aan de kant zetten, hij wil afleiding, geen gejank van mij over hem! Ik kijk om me heen en het lijkt alsof ik in een slechte film zit. Donker en leeg, de wereld lijkt verlaten. De wind waait stevig en ik hoor een piepend geluid van staal wat de perfecte soundtrack is voor deze naargeestige film.
Ik weet het even niet meer, normaal helpt aanvaarden van het rotgevoel wel of juist wat afleiding zoeken, maar nu helpt niks, het wordt alleen maar steeds erger. Ik besluit terug naar binnen te gaan en K. om hulp te vragen. Ik doe een beetje lacherig want ik wil het niet te zwaar maken. Hij probeert me af te leiden met grapjes, maar ook dit werkt averechts. Het begint nu steeds ongemakkelijker te worden.
T.+2.30
K. stelt voor dat we op bed gaan liggen omdat de slaapkamer een prettiger omgeving is dan de grote, kale woonkamer. Op het plafond van zijn slaapkamer hangt een groot tripdoek en ook op de wanden hangen trippy dingen en er is mooie led verlichting. We liggen op onze rug op bed en kletsen wat. Ineens beginnen de visuele effecten heftig toe te nemen en ik krijg allerlei associaties met the Nightmare before Christmas. Alles lijkt ineens in die stijl; een beetje spooky, maar wel funny. Het gesprek gaat over de regisseur van de film, Tim Burton en ik lig dubbel van het lachen. Ik praat veel en ga van de hak op de tak. K. volgt me totaal niet meer. Ik moet plassen, het raam van de slaapkamer moet open want ik heb het nu super benauwd, maar alle handelingen zijn onuitvoerbaar omdat de visuals zo heftig zijn. Ik lijk wel in een hologram te zitten; elke luchtlaag is zichtbaar en ik kan geen diepte meer inschatten of vormen meer onderscheiden. Ik probeer uit te leggen hoe hard ik ga, maar ik heb het idee dat K. geen benul heeft van waar ik door heen ga. Hij is gewoon rustig en voelt zich wel prima.
Juist door zijn kalmte, word ik nog onrustiger en ik moet weer naar buiten. En weer naar binnen, en weer naar buiten. Buikpijn! Koud, warm, bewegingsdrang, honger, dorst, maar ik krijg geen hap door m'n keel. Uiteindelijk ga ik maar in de deuropening zitten, want ik weet niet meer wat beter is; binnen of buiten?
Ik neem nog een keer pcm, want de buikpijn is ondraaglijk. Waarom lacht K. nou? Ja hoor, ik ben het water weer vergeten en zit nogmaals met een bek vol kapot gebeten pcm...
K. zit inmiddels te appen met iemand. Ik ga maar weer op bed liggen. Oké, ik heb het helemaal verpest, ik maak er zo'n potje van dat m'n tripgezelschap liever op z'n telefoon zit... Ik voel me nu de slechtste vriendin ooit. Ik was hier voor afleiding voor hem, om hem op te beuren en nu heb ik het allemaal vreselijk ongemakkelijk gemaakt. Hij wil me weg hebben, dat appen is een signaal dat ik beter weg kan gaan. Ik zit te bedenken of het mogelijk is om nu naar huis te fietsen. Dan kan hij nog een beetje genieten en kan ik tot rust komen thuis in mijn vertrouwde omgeving.
K. komt weer bij me liggen en ik vertel hem dat ik ga. Hij is helemaal verbaasd; 'grapje toch?'
Oh... Eh, ja, grapjeeee. Het is duidelijk dat hij echt niet door heeft hoe slecht ik me voel, maar dit geeft me ook weer moed; hij heeft minder last van mij dan ik van mezelf....
Het liefste vertel ik hem dat ik me rot voel over zijn situatie, maar ik wil het onderwerp niet ter sprake brengen, want deze hele trip deden we juist om de situatie even te vergeten.
Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik niet op m'n gemak ben en even niet weet wat te doen.
We kletsen wat, ik eet met heel veel moeite een banaan en een maaltijdreep, want ik begin me ook erg slap te voelen.
De trippy kleden beginnen eindelijk wat minder penetrant te worden en ik kan objecten weer van elkaar onderscheiden.
T.+4.00
Het geluid van m'n wekker gaat. Het is tijd voor de MDMA.... Een half uur geleden had ik dit echt niet durven nemen, maar nu alles wat rustiger is geworden, verlang ik ook wel naar ontspanning. K. kan z'n MDMA niet vinden en ik zeg hem dat hij maar even in mijn stash moet kijken. Hij vindt een zakje met twee blauwe punishers erin, op het zakje staat: Mellow, 130 mg. Deze doen?' vraagt K? Mellow, ja, dat klinkt me goed in de oren, dat woord stelt me heel erg gerust (gekregen van een DF-er, thank you, alleen al voor dat woord!)
We breken de pil en nemen ieder de helft. K. begint alweer te lachen, maar dit keer stoot deze ezelin zich niet een derde keer aan dezelfde steen, het flesje water heb ik paraat!
T.+4.30
K. zet z'n UV-lamp aan en als ik naar het doek op het plafond kijk, beginnen alle 'aders' in de schildering te stromen, in prachtige parelmoer tinten. Het is werkelijk waar adembenemend, en voor het eerst deze nacht ben ik rustig en kan ik genieten. Alles wordt mooi zacht, de kleuren zijn zo intens mooi, ik kan wel janken.
Ik krijg synesthesie, alle zintuiglijke waarnemingen beginnen door elkaar heen te lopen. K.is opgelucht dat ik nu ook kan genieten en samen liggen we te kijken naar het schouwspel op het doek. Eindelijk zitten we op hetzelfde niveau...
T.+5.30
We nemen de andere helft van de pil en K. grapt: 'waarom lig jij al die tijd al in m'n bed en heb je je broek nog aan?' Hij vraagt me m'n broek uit te trekken en ik voel zijn vingers op m'n bovenbenen. Ik kijk wat hij aan het doen is, hij is met uv bodypaint op m'n benen aan het schilderen en ik weet niet wat ik zie! De neonkleuren dansen over m'n been, er lijkt stoom af te komen en mijn been heeft ineens zoveel dimensies, ik kijk dwars door m'n huid en ik zie het bloed stromen door een zee van fractals, wat is dit voor magie?
We zijn gebiologeerd door de schoonheid van het schilderij op m'n benen en voor ik het weet zijn de rest van m'n kleren ook uit en hebben we seks. Ik vind het heel spannend, LSD is de enige drugs waar ik compleet aseksueel van word, maar ik wil me daar een keer overheen zetten.
De zoveelste fout die ik deze nacht maak, ik ben mezelf continu aan het forceren en waar ik normaal gesproken me compleet aan hem kan overgeven, sla ik helemaal op slot... Maar ik kap het ook niet af... Ik begin me te schamen, voor m'n lichaam, voor wie ik ben. Ik voel me extra naakt en kwetsbaar en laat het hele gebeuren gelaten over me heen komen.
Wat is dit awkward! Na de seks lig ik verstijfd in bed en trek de dekens over me heen. Hij zal wel denken... Ik wil weg, maar ik ben fysiek niet in staat overeind te komen. Ik ben ineens ontzettend misselijk en moe en kruip in foetushouding in een hoek.
T. + 10.00
Nu gaat de wekker van K. Hij heeft straks een afspraak om spullen weg te brengen met iemand. Oké, nu moet ik echt weg, maar ik kan niet. Weer verpest ik het, hij moet dingen doen en ik lig hier een obstakel te zijn nadat ik de hele nacht al verkloot heb. Hij vertrekt en ik blijf in bed liggen met m'n ogen dicht en hoop even te slapen zodat ik weg kan sneaken voordat hij terugkomt.
T.+12.00
Ik word wakker van K. die weer in bed kruipt, we knuffelen even en dit keer krijg ik wel heel veel zin, het spul is eindelijk uitgewerkt... Ik voel me weer een beetje mezelf. Ik eet snel nog wat en vertrek halsoverkop met een: 'was gezellig, ciao!'
Ik ben nog nooit zo blij geweest om thuis te komen. Het is fijn om weer alleen te zijn in m'n eigen vertrouwde omgeving. Ik ga in m'n hangmat liggen en dan breek ik. De hele nacht speelt zich weer af in m'n hoofd en ik schaam me zo erg. Het voelt alsof ik naakt ten overstaan van de hele wereld heb gestaan en iedereen heeft gezien hoe waardeloos ik ben. Ik huil van schaamte en voel me zo ontzettend onzeker. Ik had maar 1 taak, een leuke afleidende tripbuddy zijn en ik heb het helemaal verpest.
In de dagen erna blijft het onbehaaglijke gevoel beklijven. Pas na een aantal gesprekken met m'n beste vriendin en een appje naar K. waarin ik kort verwoord hoe ik alles heb ervaren, begint de schaamte af te nemen.
De trip heeft alles enorm uitvergroot, maar er zijn dingen naar boven gekomen waar ik wel mee aan de slag moet.
De Phenibut heeft niet geholpen tegen de bodyload en het gespannen gevoel, 300 ug LSD is te hoog gedoseerd voor mij, de set was niet goed en ik durf voorlopig niet meer te trippen in gezelschap, lesson learned....
) vaak een beetje overschat. Het is zo persoonlijk. Ik ben mentaal relatief ongevoelig voor stimulanten, entactogenen inclusief, maar fysiek dan juist weer heel gevoelig, als in: bijwerkingen. Echt een onhandige verhouding, precies wat je niet wil eigenlijk. :') Ik moet altijd een balans tussen die twee zien te vinden. Heb daardoor vroeger regelmatig teveel MDMA genomen en hele nasty katers gehad. Tegenwoordig ga ik wat rationeler om met stims en entactogenen, want als ik op het mentale gevoel af ga, neem ik fysiek snel teveel.
