Ja, dat is ook zo. Het heeft altijd met meerdere factoren te maken. Maar, ik denk, dat mij dat stukje “niet luisteren en doen alsof mijn mening er niet toe deed” van mijn moeder nog het meeste pijn heeft gedaan.
Ik haat mijn moeder ook maar mis haar ook, zo gek is dat niet denk ik. Mijn moeder leeft nog maar ik heb geen contact meer met haar, ik herken me heel erg in jouw verhaal maar heb afstand van haar genomen voor mijn vooral mijn eigen stabiliteit . Als het weer slecht met haar ging probeerde ik haar uit alles te helpen en heb haar meerdere keren onder RM laten opnemen waardoor zij mij weer haatte. Heb haar bijna dood gevonden in haar huis na een OD, ook heb ik anderen dingen meegemaakt die voor de meeste mensen heel traumatiserend kunnen zijn. Gelukkig is dat bij mij niet gebeurt. Mede daardoor een soort haat naar instabiele en zieke vrouwen ontwikkeld. Ik projecteer de haat naar mijn moeder en al wat zij is naar anderen toe wanneer ik daar hetzelfde gedrag zie, ondanks dat ik weet dat dat niet terecht is. Mijn moeder is heel manipulatief, verslaafd en schizofreen, daarnaast ook een erg lastige jeugd gehad. Ik was altijd haar zondebok en ik vermoed dat zij heeft nooit een band met mij ontwikkeld, ook niet met mijn zus maar wel met mijn broers, denk bewust niet, ondanks dat ik wel geloof dat ze van mij houd of hield. Ik begrijp haar ziektebeeld maar dat rechtvaardigt haar gedrag en levenskeuzes niet op geen enkele manier. Mijn oma was nog zieker en haar jeugd was nog erger maar dat was een hele liefdevolle vrouw toen ze de juiste medicatie kreeg en die slikte. Mijn moeder stopt gewoon met haar medicatie en haar drugsgebruik leid naar psychoses maar dat boeit haar gewoon niet met alle gevolgen van dien. Weigert zich te laten behandelen voor verslavingen etc. Dat zijn keuzes die zij met haar ‘gezonde’ verstand maakt. Mijn vraag aan mijn moeder zou dezelfde zijn als die van jou denk ik maar ook waarom zij mij altijd op de laatste plek heeft gezet en mij gewoon de deur wees toen ik 11 was en niet bij mijn vader wou zijn omdat ik niet meer naar huis durfde en me bewust buiten liet slapen.
Wat een verhaal.. lijkt me zeer pijnlijk om hier mee om te moeten gaan. Hoe ben jij hier nu zelf verder onder? Hoe is jouw gebruik? Heb therapieën gevolgd voor de deze gebeurtenissen?
Nee valt wel mee, dat is wel een tijdje lastig geweest maar ik kanhet goed relativeren. Heb er niet echt last van ik sta in het hier en nu. Mijn gebruik is minimaal. Ik heb heel veel meegemaakt en ben dankbaar dat ik er zelf ben uitgekomen met mezelf. Heb een tijd bij NA gelopen maar daar kreeg ik vooral storing omdat daar heel veel zieke mensen rondlopen. En daar kan ik niet tegen en ik heb voor mijn eigen stabiliteit daar ook afstand van genomen en sindsdien ben ik vooral vooruitgegaan. Ben andere behandelingen gestart ptss gerelateerd .
Deze man kunnen we ook beter even alleen laten... 👏🏻 Hij bijt en blaftje had de erwten nog op staan schoft, zal ik wel die zwarte vlek op het plafond ` mogen vergoeden van mijn huurwaarborg !!!
altijd hetzelfde met de doden, je zou denken ze voelen ze krijgen een hartaanval en ze grijpen nog vlug naar de schakelaar om het vuur te dimmen,
neen hoor
doodvallen, ik schrok meer van die rookdetectoren en de zwarte rookpluimen dan dat hij der lag, meestal lag ie toch laveloos op de grond op dat uur.
Likken ook als het een versgewassen vrouwenkont is
Het was mooier geweest als je de traditie had kunnen omzetten maarja je bent een strijder of je bent het niet!
Was ze er wel voor je? Kwa emotionele beschikbaarheid, zeg maar.
Ze was er altijd voor me. Sterker nog, ze was eigenlijk de enige die nooit zonder aarzeling alle beslissing heeft genomen die ze dacht dat goed waren voor mij en mijn broer. Nadat wij geboren waren kwamen wij altijd op de eerste plaats.
Dan zal ze gezien hebben dat je het moeilijk had. Ik hoop dat ik als moeder hetzelfde zou doen als jouw moeder, makkelijk is dat niet lijkt me. Mooi he, dat ware liefde zo sterk is.
Ahhhh maar wees ook niet te streng voor jezelf. Veel mensen denken dat je liefde moet uitspreken. Dat is niet waar. Mensen voelen liefde misschien zelfs wel beter zónder het uit te spreken. Gewoon door een blik, een lach, een stilte.
Goed dat je dat opmerkt bij jezelf. Lijkt net of je jezelf vervreemd van de liefde. Dat je als het ware doet alsof de liefde er niet bij hoort. Klinkt als een beschermingsmechanisme. Je zou je er eens in kunnen verdiepen. Juist liefde maakt het leven mooi en het waard.
Mja, bij mij ging het ook steeds om uitersten, liefde en haat waren zelfs zo vermengd, dat ik liefde nooit als iets fijn heb ervaren, ook al heeft mn ma en andere mensen zo vaak liefdevol en goed gedaan vr mij...ik handel al jaren puur in eigenbelang.
Off topic * vraagt zich af of een echte narcist zichzelf verknipt zou noemen * (denk het niet)
Maar juist omdat ze zo lief en zorgzaam was heb ik nooit écht voor mezelf leren opkomen, ik ben met alle liefde opgevoed maar je hebt daar weinig aan om je te navigeren in de grote boze buitenwereld. Eigenlijk zou ze wel eens wat strenger moeten zijn. Ik neem haaar niks kwalijk natuurlijk. Maar mensen die opgroeien in een-ouder-gezinnen missen vaak wel iets essentieels.
Misschien druk ik me verkeerd uit, ik weet dat anderen mijn manier van handelen/leven soort van 'verknipt' vinden, maar ik lustig verder doe.
Ik snap je. Ik ken het van sommige alleenstaande moeders die voelen dat ze iets moeten compenseren en daarom maar meer toelaten of minder grenzen trekken dan eigenlijk goed is.
Dat is een de mooiste dingen in het leven, andere mensen. Het feit dat wij empathisch kunnen zijn is magisch. Dat je je kan inleven in een ander en niet uit eigenbelang of om je slag te kunnen slaan je daadwerkelijk de kwetsbare en nare emoties van een persoon kunt voelen, dat is een gift.
Dat lijkt me niet. Een moreel kompas kán een nadeel worden, als het misbruikt wordt ja. Maar volgens mij is het voor een psychopaat nog altijd moeilijk om hoge functies te bekleden, omdat hij te veel moeite heeft met sociale aanpassing en daardoor niet manipulatief genoeg kan zijn om groepen mensen met zich mee te krijgen. Het zijn geen leiders of alfa's. De rest van de mensen is ook niet achterlijk natuurlijk (Criminele circuit niet meegerekend.)
Dit i.t.t. Caligula of Saladin of Torquemada?
Ja kan ik duidelijk niet van meespreken, omdat ik telkens een toneelstuk lijk op te voeren, altijd beredeneerd bezig ben. Ik creëer een soort van 'ik' tov anderen, afhankelijk vh moment en steeds met een doel...maar anderzijds kan ik de meest extreme emoties ervaren, totaal buiten proporties. Door de jaren heen vonden mensen me vaak n vr lange tijd gevoelig, empathisch, grappig, charmant, altijd graag gezien...maar ik weet dat ik mensen hun energie letterlijk leeg zoog en ik dit gewoon als mijn normale ik ervaarde.
Het is een normale reactie van mensen om zich leeggezogen te voelen als ze in contact zijn met iemand die zichzelf kwijt is geraakt. Wat trouwens niet wil zeggen dat ze je dan maar opgeven, zeker niet! Hopelijk voor jou kom je langzaam maar zeker weer terug bij wie je bent.
En gewoon hierom vind ik je leuk. Vanuit deze gedachte is er nog zo veel meer mogelijk.
