Ik ben al een aantal jaar verslaafd aan wiet en ik rook elke avond.
Alles in mij wil er vanaf, maar ik kom de eerste paar dagen niet door.
Ik ben zo afgestompt en depressief door het gebruik, dat niks me blij maakt of kan afleiden. Ik weet niet wat ik met mezelf aan moet, heb sterk negatieve gevoelens en angsten. Ik maak mezelf dan echt wijs dat ik niet kan functioneren zonder. Dat doet mijn rustpunt is en zonder dat rustpunt is de week een grote aaneensluiting van verplichtingen. Ik werk full time en daarnaast ben ik best wat tijd kwijt aan het huishouden.
Ik ben te zwaar door alle eetbuien. Alcohol kan ik ook geen maat mee houden. Voor mijn gevoel kunnen normale mensen uitkijken naar een etentje of een avond drankjes doen, maar ik heb met alles problemen. Ik vraag me af: wat blijft er over voor mij? Alle plezierige dingen ben ik grenzeloos in en kan ik dus niet van genieten.
Het maakt me verdrietig en hopeloos.
Ik weet dat het na een paar dagen stoppen wel makkelijker wordt, maar ik kom die eerste paar dagen niet door.
Laatst eindelijk de stap gemaakt voor een afspraak bij de praktijk ondersteuner. Ik leefde echt toe naar de afspraak, zorgde expres dat het extra slecht met me ging zodat ik zeker de situatie niet zou downplayen. Het was een goed gesprek maar natuurlijk nog niet veel concreets. Toen ik een nieuwe afspraak wilde maken bleek dat de PO vakantie heeft en het kan pas over een maand weer. Dat was wel even een tegenvaller.
Ik hoop dat anderen die gestopt zijn kunnen delen hoe zij de eerste dagen ofwel twee weken doorgekomen zijn.
En of iemand het herkent dat je je afvraagt hoe je het leven leuk maakt als je zowel alcohol, drugs en eetproblemen hebt
Zo het lucht al even op om alles op te schrijven. Ik heb niemand in mijn omgeving die mij een beetje probeert te steunen. Ik heb wel wat personen in vertrouwen genomen maar ik hoor er daarna dan nooit meer wat over. Terwijl je dan toch hoopt dat diegene eens vraagt hoe het gaat zodat je je verhaal eens kwijt kan.
Alles in mij wil er vanaf, maar ik kom de eerste paar dagen niet door.
Ik ben zo afgestompt en depressief door het gebruik, dat niks me blij maakt of kan afleiden. Ik weet niet wat ik met mezelf aan moet, heb sterk negatieve gevoelens en angsten. Ik maak mezelf dan echt wijs dat ik niet kan functioneren zonder. Dat doet mijn rustpunt is en zonder dat rustpunt is de week een grote aaneensluiting van verplichtingen. Ik werk full time en daarnaast ben ik best wat tijd kwijt aan het huishouden.
Ik ben te zwaar door alle eetbuien. Alcohol kan ik ook geen maat mee houden. Voor mijn gevoel kunnen normale mensen uitkijken naar een etentje of een avond drankjes doen, maar ik heb met alles problemen. Ik vraag me af: wat blijft er over voor mij? Alle plezierige dingen ben ik grenzeloos in en kan ik dus niet van genieten.
Het maakt me verdrietig en hopeloos.
Ik weet dat het na een paar dagen stoppen wel makkelijker wordt, maar ik kom die eerste paar dagen niet door.
Laatst eindelijk de stap gemaakt voor een afspraak bij de praktijk ondersteuner. Ik leefde echt toe naar de afspraak, zorgde expres dat het extra slecht met me ging zodat ik zeker de situatie niet zou downplayen. Het was een goed gesprek maar natuurlijk nog niet veel concreets. Toen ik een nieuwe afspraak wilde maken bleek dat de PO vakantie heeft en het kan pas over een maand weer. Dat was wel even een tegenvaller.
Ik hoop dat anderen die gestopt zijn kunnen delen hoe zij de eerste dagen ofwel twee weken doorgekomen zijn.
En of iemand het herkent dat je je afvraagt hoe je het leven leuk maakt als je zowel alcohol, drugs en eetproblemen hebt
Zo het lucht al even op om alles op te schrijven. Ik heb niemand in mijn omgeving die mij een beetje probeert te steunen. Ik heb wel wat personen in vertrouwen genomen maar ik hoor er daarna dan nooit meer wat over. Terwijl je dan toch hoopt dat diegene eens vraagt hoe het gaat zodat je je verhaal eens kwijt kan.