Wat is er aan je veranderd sinds je verslaving?

Ik hou het nu heel kort maar goed onderwerp!!

Mijn grootste verandering is dat ik het nu nog steeds iets nodig heb om normaal te functioneren. Altijd erom denken het niet te vergeten.. Altijd je voorraad checken enz. In mijn geval roken en nog steeds benzo's. Relatief laag maar dat gebruik ik ook alleen maar als slap excuus. Benzo's zou echt door de duivel gemaakt kunnen zijn als ik daar in geloofde :peace:
 
Ik merk wel dat ik sinds een paar maanden toch wel aan het worstelen ben met verslavings symptomen.
Onder andere minder in echt open contact durven komen met mensen, vooral mensen die dichtbij me staan.
Contact is sowieso al een dingetje vanwege m'n complexe ptss en Asperger, maar kon er voorheen wel soms echt voor kiezen om voor een bepaalde tijd even echt open te staan.
Dat is wel de meest opvallende denk ik.

En ja.. Ook wel dat ik ondanks dat ik lichamelijk ziek was toch gebruikte.
Heb mezelf daar werkelijk over verbaasd, al dan niet geschrokken van mezelf.
Ik kreeg door het microdoseren ineens meer lichaamsbeleving en wist/weet me er denk ik even geen raad mee.
 
Ik merk dat ik mentaal veel minder sterk ben als dat ik vroeger was en veel sneller overstuur raak om dingen waar ik vroeger totaal schijt aan kon hebben.

Dat ik moeite heb met plezier ervaren en ik voel me alsof ik vastgeketent zit aan kettingen.

Moeite met socialiseren, minder zelfvertrouwen. Veel meer twijfelen.
 
Laatst bewerkt:
Sluit mij volledig aan bij @Dopemonster


Kreeg rond m’n 13e 14e methylfenidaat voorgeschreven wat ik voor lange tijd zwáár ben gaan misbruiken, en fysiek en mentaal zo afzwakte dat er nog weinig van me over bleef. Gelukkig al decennia gestopt met die rotzooi (voor mij dan want weet dat anderen er wel baat bij kunnen hebben) maar het slechte zelfbeeld, de onzekerheid en een bepaalde sociale angst -niet altijd maar wel vaak- zijn bij mij nooit meer weg gegaan.

Na de methylfenidaat over gegaan op blowen en doe dit sindsdien dagelijks. Doordat ik op jonge leeftijd in principe altijd onder invloed was, ben ik nu niet tot nauwelijks meer in staat om mijn vrije tijd nuchter door te brengen. M’n jointje bijvoorbeeld, na het werk en in de weekenden is voor mij niet meer weg te denken. Heel triest eigenlijk. Maar heb me erbij neergelegd.
 
Ik ga me best doen om weer contact te zoeken met oude vrienden van me die ik vrijwel niet meer gesproken heb sinds m'n psychoses

Volgensmij durf ik eindelijk die knop in me hoofd om te zetten om me angsten onder ogen te zien en open kaart te spelen.

Ik heb ze gemist en ze hebben vaker pogingen gedaan om weer met mij contact te zoeken maar ik kapte het dan snel af.

Heeft iemand een vergelijkbare situatie meegemaakt en tips?
 
Ik ga me best doen om weer contact te zoeken met oude vrienden van me die ik vrijwel niet meer gesproken heb sinds m'n psychoses

Volgensmij durf ik eindelijk die knop in me hoofd om te zetten om me angsten onder ogen te zien en open kaart te spelen.

Ik heb ze gemist en ze hebben vaker pogingen gedaan om weer met mij contact te zoeken maar ik kapte het dan snel af.

Heeft iemand een vergelijkbare situatie meegemaakt en tips?
Ga er voor. Als het echte vrienden zijn zullen ze je ontvangen met open armen.
 
Ik merk dat ik mentaal veel minder sterk ben als dat ik vroeger was en veel sneller overstuur raak om dingen waar ik vroeger totaal schijt aan kon hebben.

Dat ik moeite heb met plezier ervaren en ik voel me alsof ik vastgeketent zit aan kettingen.

Moeite met socialiseren, minder zelfvertrouwen. Veel meer twijfelen.
Hier sluit ik me volledig bij aan.
 
Dat ik niet meer zo makkelijk over problemen praat waar ik mee zit/meer een binnenvetter geworden ben. Wat behoorlijk nadelig is gaan tegenwerken.
Hangt ervanaf met wie je praat. Sommigen zullen je alleen vertellen dat je dom en slecht bent (op een geraffineerde manier omkleed, en ze zullen het NOOIT toegeven) om je te kunnen onderdrukken.
 
Hangt ervanaf met wie je praat. Sommigen zullen je alleen vertellen dat je dom en slecht bent (op een geraffineerde manier omkleed, en ze zullen het NOOIT toegeven) om je te kunnen onderdrukken.
Mijn probleem was/is geworden dat mijn verslaving er domweg gewoon voor gezorgd heeft dat ik nooit echt verteld heb aan iemand/geliefden hoe ik mij werkelijk voel(de). Denkende hun er voor te beschermen, maar zorgt er eerder voor dat ik belangrijke mensen gekwetst had/heb.
 
Mijn verslaving heeft ervoor gezorgd dat ik niet meer fijn kan slapen zonder wiet. En het fuckt volgens mij behoorlijk met de kwaliteit van mijn slaap. Ik voel mij eigenlijk nooit echt uitgerust als ik opsta. Ongeacht hoeveel uur ik geslapen heb. Dromen doe ik voor mijn gevoel bijna nooit. (Of ik onthoud ze gewoon niet) Terwijl als ik zou stoppen met wiet ik juist weer hele intense dromen zou krijgen. Verder zijn vakanties in het buitenland eigenlijk een no go geworden.
En heb ik het idee dat het mijn concentratie en geheugen niet ten goeden komt. (Mogelijk komt dit ook door mijn nachtrust die verstoord wordt door wiet)

Valt allemaal prima mee te leven hoor. Soms denk ik wel eens aan stoppen. Maar als ik dan weer een werkdag gehad heb denk ik al snel weer van: fuck it. Ik heb de hele dag gewerkt nu mag ik mijzelf belonen. Herkenbaar? Daarnaast helpt het mij ook in zekere zin om te ontspannen en tot rust te komen na werk.
 
Ik was altijd al over-emotioneel. En begin van mn verslaving werd dat zo erg dat het vaak ernstige crisis belandde. Dat had sws met 3mmc verslaving te maken toen maar ik gebruik dat niet meer. Ik weet niet of dit ook door de drugs komt of omdat ik zelf gewoon een mega onstabiel brein heb, maar mijn emoties zijn nu gewoon weg. Ik kan niet eens meer huilen, ergens om lachen is ook moeilijk.
 
Mijn verslaving heeft ervoor gezorgd dat ik niet meer fijn kan slapen zonder wiet. En het fuckt volgens mij behoorlijk met de kwaliteit van mijn slaap. Ik voel mij eigenlijk nooit echt uitgerust als ik opsta. Ongeacht hoeveel uur ik geslapen heb. Dromen doe ik voor mijn gevoel bijna nooit. (Of ik onthoud ze gewoon niet) Terwijl als ik zou stoppen met wiet ik juist weer hele intense dromen zou krijgen. Verder zijn vakanties in het buitenland eigenlijk een no go geworden.
En heb ik het idee dat het mijn concentratie en geheugen niet ten goeden komt. (Mogelijk komt dit ook door mijn nachtrust die verstoord wordt door wiet)

Valt allemaal prima mee te leven hoor. Soms denk ik wel eens aan stoppen. Maar als ik dan weer een werkdag gehad heb denk ik al snel weer van: fuck it. Ik heb de hele dag gewerkt nu mag ik mijzelf belonen. Herkenbaar? Daarnaast helpt het mij ook in zekere zin om te ontspannen en tot rust te komen na werk.
Zeer herkenbaar!
 
Ik was altijd al over-emotioneel. En begin van mn verslaving werd dat zo erg dat het vaak ernstige crisis belandde. Dat had sws met 3mmc verslaving te maken toen maar ik gebruik dat niet meer. Ik weet niet of dit ook door de drugs komt of omdat ik zelf gewoon een mega onstabiel brein heb, maar mijn emoties zijn nu gewoon weg. Ik kan niet eens meer huilen, ergens om lachen is ook moeilijk.
Ook dit is herkenbaar. Numb to the core.

Je best moeten doen om je blij te voelen en te lachen ookal ben je omringt door de mensen waar je van houd, geen emotie kunnen tonen aan je oma's sterfbed, een leegte in je ziel alsof je hem aan de duivel verkocht hebt.

Ik hoop dat je weer gaat shinen in het leven het is je gegunt! 😉
 
Mijn probleem was/is geworden dat mijn verslaving er domweg gewoon voor gezorgd heeft dat ik nooit echt verteld heb aan iemand/geliefden hoe ik mij werkelijk voel(de). Denkende hun er voor te beschermen, maar zorgt er eerder voor dat ik belangrijke mensen gekwetst had/heb.
Die zooi verandert je gedrag... en je karakter.
 
En een paradox in mijn belevenis. Hoe meer je gewend bent je problemen te verdoven hoe meer moeite je gaat krijgen met steeds meer bepaalde gevoelens / situaties die je vroeger veel beter kon handelen. Herkenbaar?
Jep..
Toen ik zelden gebruikte, en na de therapie ging alles stukken beter. Denk rond een jaar dat alles weer in de put is gezakt en alles genegeerd heb. En het langzaam mij veranderde in iets wat ik juist niet meer was.
 
Niet eens, de zooi zorgde er voor dat ik mentale problemen niet meer besprak.
Die zooi verandert je gedrag... en je karakter.
Ik denk dat er vaak van beiden sprake is. Zo heb ik het ervaren althans…
Drugs verandert je karakter, maar het verandert vooral de dingen waar je mee bezig bent. Geef dat wat tijd en je bent een ander persoon.

Mijn verslaving heeft me een bijzonder nuttig perspectief gegeven op de manier hoe een mens denkt, hoe een mens beslissingen maakt en wat voor impact allerlei factoren daarop hebben. Het drugsgebruik ompraten, bagataliseren en het onweerstaanbare verlangen naar drugs heeft mij het besef gegeven dat dit soort verlangens zich niet beperken tot drugs en seks (om 2 belangrijke te noemen) maar tot ALLES.
Leren met drugs omgaan (of eigenlijk leren het verlangen te weerstaan) is leren de strijd aan te gaan met de smerige schaduwzijde in jezelf.

Ik heb mezelf van een hele ander kant leren kennen. Enerzijds doet dat me nog elke dag ongelofelijk veel pijn: hoe stom ik had kunnen zijn om als lieve behulpzame tienerjongen mezelf heb kunnen laten veranderen in een nutteloze junkie. Hoe ik mijn moeder doodsangst heb aangejaagd met mijn gedrag en haar hart heb gebroken met míjn fouten… Anderzijds denk ik dat ik er sterker van terug ben gekomen en ik vanuit dit punt terug kan kijken naar deze periode met de gedachte: je hebt jezelf voor de gek gehouden en je weet hoe. Ik heb ervan geleerd.
 
Mijn probleem was/is geworden dat mijn verslaving er domweg gewoon voor gezorgd heeft dat ik nooit echt verteld heb aan iemand/geliefden hoe ik mij werkelijk voel(de). Denkende hun er voor te beschermen, maar zorgt er eerder voor dat ik belangrijke mensen gekwetst had/heb.
Ik hoop echt dat je er nog invloed op hebt om verandering in de situatie te bregen!

En als dat niet meer gaat werken vind ik dat echt jammer man je lijkt me een goede gozer.

Life goes on breek jezelf vrij uit die mentale gevangenis en ga vechten voor wat je lief is!
 
Ik hoop echt dat je er nog invloed op hebt om verandering in de situatie te bregen!

En als dat niet meer gaat werken vind ik dat echt jammer man je lijkt me een goede gozer.

Life goes on breek jezelf vrij uit die mentale gevangenis en ga vechten voor wat je lief is!
Ik had eigenlijk een afspraak bij de huisarts om over de problemen te gaan praten. Echter fucking Covid kwam er tussendoor.
En ik ben ook een goede gozer, diep van binnen. Alleen die schaduw van depressieve klachten hebben dat overgenomen.

en vechten voor wat mij lies is, sowieso. Alleen in sommige gevallen kan/zal/is of wordt dat eenzijdig. Puur door dat ik die kut schaduw heb laten overstemmen.

maarja sommige burdens zal je eenmaal moeten blijven dragen hoe kut het ook is.
 
Ook dit is herkenbaar. Numb to the core.

Je best moeten doen om je blij te voelen en te lachen ookal ben je omringt door de mensen waar je van houd, geen emotie kunnen tonen aan je oma's sterfbed, een leegte in je ziel alsof je hem aan de duivel verkocht hebt.

Ik hoop dat je weer gaat shinen in het leven het is je gegunt! 😉
Dit is precies hoe ik me iedere dag voel. Voor andere mensen lijk ik een psychopaat soms, maar ik kan die emoties gewoon niet meer opbrengen, hoe hard ik ook probeer. Betekent niet dat ik het niet voel.

Thanks man, ik hoop dat ook echt voor jou!💜
 
Ik ken mezelf niet meer.
mijn ouders hebben 112 gebeld, omdat ze mij niet meer tegen konden houden en ik zodanig onder invloed was, dat ik een gevaar voor hun was, maar vooral een gevaar voor mijzelf was.

Gelukkig binnen nu en enkele dagen een crisisopvang in.

1 ding is mij wel duidelijk nu: “ ik kan nooit meer in mijn leven alcohol of drugs gebruiken “

maar hey! Ik wil dat ook helemaal niet meer… het leuke is er eigenlijk al wel heel lang van af
 
Ik ken mezelf niet meer.
mijn ouders hebben 112 gebeld, omdat ze mij niet meer tegen konden houden en ik zodanig onder invloed was, dat ik een gevaar voor hun was, maar vooral een gevaar voor mijzelf was.

Gelukkig binnen nu en enkele dagen een crisisopvang in.

1 ding is mij wel duidelijk nu: “ ik kan nooit meer in mijn leven alcohol of drugs gebruiken “

maar hey! Ik wil dat ook helemaal niet meer… het leuke is er eigenlijk al wel heel lang van af
Heftig man. Is dit opeens gebeurt of zit er een hele voorgeschiedenis aan?

Wel goed dat je over aardig zelfreflectie beschikt.
 
Dat alles eigenlijk nu een trigger is voor me als ik bvb iets zie of kijk op tv/stream over drugs of als er iets over drugs in komt.

zo heb ik zelfs moeite met het nieuwe seizoen te kijken van better call saul (stom voorbeeld..)
Of zoals die nieuwe docu over psychedelica op flix kan ik helemaal al niet zien of ik word knetter in men kop.

Ik ben nu na 6 maand terug op het forum en merk alvast dit ook een trigger te zijn , vooral voor rc benzo’s , en ze niet te bestellen.

verder zo goed als alle gebruikelijke hierboven vermelde klachten door de andere leden , maar toch wel het het meeste wat @Blyatman aangeeft , niet kunnen praten over men gevoelens (want ik voelde ze niet door de speed , **-pc-**’s en benzo’s).

en nu ik semi clean ben kan ik niet om met die gevoelens die ineens rechtstreeks als ratten door men brein vliegen en kan ik al Wenen als ik een vlieg doodsa of bvb voor aan men vrouw is of het ete lekker is en ze reageert maar mattig…

dus on dope no feelings , off dope rollercoaster of feelings die er uit moeten.

in huil vaak op werk gewoon zonder aanleiding (die is er wel maar ben me er niet bewust van).

gelukkig heb ik een topvrouw die me na al die fouten en leugens nog enorm steunt en weet wie ik diep vanbinnen werkenlijk ben.

Ik zeg hem nog eens.
Benzo’s ruin lives !
✌️.
 
Heftig man. Is dit opeens gebeurt of zit er een hele voorgeschiedenis aan?

Wel goed dat je over aardig zelfreflectie beschikt.
Het begint zoals het bij zovelen begint he. Eerst als een partydrug, als een soort kers op de taart.. daarna om de katers op te vangen, en daarna om nog enigszins te kunnen functioneren.
Het ergste van alles is nog het gelieg over je gebruik naar anderen toe… maar ik denk dat liegen tegenover jezelf misschien nog wel erger is.

Totdat rockbottom aanbreekt, en er zo’n ingrijpende gebeurtenis heeft plaatsgevonden dat je hulp zoekt, en ambulant hulp krijgt.

Helaas voor mij, bleek rockbottom nog een kelder te hebben😅 blijkt dat ambulant voor mij niet voldoende is, en ik de boel nog makkelijk kon bedriegen. Daarom nu met dikke 200% klinische opname!!
 
Terug
Bovenaan