Neo-Shulginist
Badass junkie
Ik had al jaren ETH-LAD ergens in een lade liggen, maar ik was er nog nooit aan toegekomen om het uit te proberen. Dus nu ik met dit warme weer een paar vrije dagen had, leek het me een goed idee om het eens in mijn uppie uit te proberen. Uiteindelijk had ik een heel leuke dag, maar een enorme fan ben ik niet geworden van ETH-LAD.
Aangezien ik vrij was begon ik de dag niet al te vroeg. Rond tien uur zat ik aan de koffie en ik probeerde voor 11:00 uur mijn ontbijt naar binnen te hebben zodat ik precies rond het middaguur de zegels kon innemen.
150 microgram
Uit mijn uitgebreide research was naar voren gekomen dat je waarschijnlijk maar beter niet meer dan 150 microgram ETH-LAD kan innemen. Veel tripreports van mensen die hogere doseringen hebben genomen reppen over misselijkheid, buikpijn en andere buikklachten bij hoge doses. Maar te weinig ETH-LAD is ook weer niet leuk want dan zou je wel eens een underwhelming ervaring kunnen hebben.
Dus precies om 12.00 uur pakte ik anderhalve zegel van 100 mcg en sprong ik op mijn fiets. Het plan was om afwisselend een beetje te wandelen en fietsen om zo wat afwisseling in (natuur)gebieden mee te maken en om wat af te koelen op de fiets aangezien dat een extra briesje wind geeft.
Het moment dat ik de eerste effecten voelde was lastig aan te wijzen. Na een uur dacht ik wel een soort veranderende staat van bewustzijn mee te maken. Maar ik kon mijn vinger er nog niet echt op leggen. Langzaam begonnen kleuren intenser te worden en mentaal leek ik enigszins afgestompt te raken. Er waren niet echt gedachten in mijn hoofd, maar ik voelde ook niet echt de zorgeloze bevrijding van gedachten zoals je die soms met mescaline of MDMA kan meemaken. Vandaar dat het mentale aspect een beetje 'afgestompt' aanvoelde.
Wat me opviel was dat mijn tong een beetje verdoofd aanvoelde. Dat gevoel bleef eigenlijk de hele trip aanhouden. Het was niet onprettig verdoofd, maar wel een soort tintelende ervaring die de hele trip bleef voortduren.
Gedachtenloos fietsen
Rond 13.30 vond ik het een beetje te warm worden, dus besloot ik om een stukje te gaan fietsen. Ik wist nog niet precies waarheen. Het was wel lekker ontspannend om gewoon een beetje rond te fietsen. Ik had geen bestemming maar genoot van de reis. Het fietsen leek haast automatisch te gaan. Ik keek gewoon naar het punt waar ik heen ging en de rest volgde wel. Zo zoefde ik door het bos, door stukken weilanden, en toen bedacht ik me dat het wel lekker zou zijn om ergens te zwemmen. Dus ik, hup, door naar de zwemplaats. Daarvoor moest ik wel even de route plannen op mijn telefoon, wat helemaal prima ging. Ik had niet echt last van verwarring.
Toen ik bij het water was aangekomen was ik al echt helemaal doorweekt van het zweet. Dus ik ben maar snel het meer in gelopen. Daar heb ik niet heel uitgebreid gezwommen, maar meer gewoon in het water een beetje staan staren naar alle begroeiing op de bodem en de school met stekelbaarsjes die rond mijn benen zwom.
Na het zwemmen heb ik nog even op een bankje gechilld en ben ik weer verder gefietst door een prachtig stukje natuurgebied. Dat fietspad was zo mooi dat ik vier keer heen en weer gefietst ben omdat ik er geen genoeg van kreeg.
Grappige gedachten beginnen op te borrelen
Toen ik daarmee klaar was en mijn weg weer vervolgde begonnen mijn gedachten weer langzaam op gang te komen. Ik begon af en toe keihard te lachen om dingen die ik onderweg zag, en mijn gedachten daarover. Zo kwam ik een prachtig huis tegen langs het water en ik zag dat ze ook nog een schuurtje hadden met aanlegsteiger ernaast. Toen ik me afvroeg of ik die schuur misschien van ze zou kunnen kopen voor 3 ton kwam ik even niet meer bij.
De humor die ik ook wel tijdens LSD-trips heb ervaren zat er wat dat betreft wel in. Verder heb ik voornamelijk een enorme verrijking van kleuren gemerkt. Alle kleuren waren gewoon echt veel feller. Maar geometrische patronen of bewegende schaduwen heb ik verder niet gezien. Verder kon ik merken dat ik aan het trippen was omdat ik bijna zes uur lang zo'n beetje non-stop heb gelopen en gefietst, zonder echt moe te worden. Pas toen ik thuis kwam rond 18.00 uur begon ik te merken dat ik bijna de hele tijd bewogen had, en dat het zadel van mijn OV-fiets eigenlijk helemaal niet comfortabel had gezeten. Ik had flinke spierkrampen gekregen in mijn rechter dijbeen.
's Avonds had ik wel wat problemen met in slaap komen. Ik probeerde om 12 uur al te gaan slapen, maar toen lukte dat nog niet. Dus uiteindelijk heb ik een serie gekeken tot een uurtje of 14.00 voordat ik moe genoeg was om in te dutten.
Terugblik en conclusie
De volgende ochtend was ik wel een beetje moe (mede omdat ik na 7 uur slaap er weer uit moest voor een videocall). Maar na wat koffie en beweging voelde ik me vandaag eigenlijk wel weer prima. Ik heb geen kater. Wel voel ik me wat onrustig, maar dat kan ook zijn omdat ik nu 2,5 dag niet geblowd heb dus dat ik nog een beetje last heb van wat restklachten van daarmee stoppen.
Ik heb in ieder geval geen last gehad van buikkklachten! Gewoon helemaal niks, nul. Daar ben ik wel blij mee want ETH-LAD is toch wel enigszins berucht vanwege de bodyload. Maar ik heb juist vrijwel niks van mijn hele lichaam gevoeld. Af en toe was het eerder alsof ik gewoon los stond van mijn lichaam; dat mijn lichaam gewoon automatisch volgde daar waar mijn geest heen ging.
Wat me achteraf verbaasde is dat ETH-LAD qua effect nogal lijkt op AL-LAD. Als ik de molecuulstructuur van beide stoffen bekijk is dat misschien weer niet heel gek (beide hebben ze een substitutie op de R6-positie die ook nog eens niet heel erg van elkaar verschilt). Maar eerlijk gezegd had ik meer verwacht van ETH-LAD. De kleuren waren prachtig, dat wel. En ik heb zeker een heel fijne dag gehad. Dat er mentaal niet zoveel zou gebeuren had ik wel verwacht. Maar ik had toch een wat meer trippy ervaring verwacht. AL-LAD vond ik niet zo leuk omdat het een nogal tamme ervaring was in vergelijking met LSD. Helaas leek ETH-LAD daar dus nogal op.
Maar goed, dat is waarom je soms dingen uitprobeert: om erachter te komen hoe het is. Ik ga nou maar weer terug naar de LSD want mijn conclusie is vrijwel altijd dat ik dat tripmiddel het beste blijf vinden.
Aangezien ik vrij was begon ik de dag niet al te vroeg. Rond tien uur zat ik aan de koffie en ik probeerde voor 11:00 uur mijn ontbijt naar binnen te hebben zodat ik precies rond het middaguur de zegels kon innemen.
150 microgram
Uit mijn uitgebreide research was naar voren gekomen dat je waarschijnlijk maar beter niet meer dan 150 microgram ETH-LAD kan innemen. Veel tripreports van mensen die hogere doseringen hebben genomen reppen over misselijkheid, buikpijn en andere buikklachten bij hoge doses. Maar te weinig ETH-LAD is ook weer niet leuk want dan zou je wel eens een underwhelming ervaring kunnen hebben.
Dus precies om 12.00 uur pakte ik anderhalve zegel van 100 mcg en sprong ik op mijn fiets. Het plan was om afwisselend een beetje te wandelen en fietsen om zo wat afwisseling in (natuur)gebieden mee te maken en om wat af te koelen op de fiets aangezien dat een extra briesje wind geeft.
Het moment dat ik de eerste effecten voelde was lastig aan te wijzen. Na een uur dacht ik wel een soort veranderende staat van bewustzijn mee te maken. Maar ik kon mijn vinger er nog niet echt op leggen. Langzaam begonnen kleuren intenser te worden en mentaal leek ik enigszins afgestompt te raken. Er waren niet echt gedachten in mijn hoofd, maar ik voelde ook niet echt de zorgeloze bevrijding van gedachten zoals je die soms met mescaline of MDMA kan meemaken. Vandaar dat het mentale aspect een beetje 'afgestompt' aanvoelde.
Wat me opviel was dat mijn tong een beetje verdoofd aanvoelde. Dat gevoel bleef eigenlijk de hele trip aanhouden. Het was niet onprettig verdoofd, maar wel een soort tintelende ervaring die de hele trip bleef voortduren.
Gedachtenloos fietsen
Rond 13.30 vond ik het een beetje te warm worden, dus besloot ik om een stukje te gaan fietsen. Ik wist nog niet precies waarheen. Het was wel lekker ontspannend om gewoon een beetje rond te fietsen. Ik had geen bestemming maar genoot van de reis. Het fietsen leek haast automatisch te gaan. Ik keek gewoon naar het punt waar ik heen ging en de rest volgde wel. Zo zoefde ik door het bos, door stukken weilanden, en toen bedacht ik me dat het wel lekker zou zijn om ergens te zwemmen. Dus ik, hup, door naar de zwemplaats. Daarvoor moest ik wel even de route plannen op mijn telefoon, wat helemaal prima ging. Ik had niet echt last van verwarring.
Toen ik bij het water was aangekomen was ik al echt helemaal doorweekt van het zweet. Dus ik ben maar snel het meer in gelopen. Daar heb ik niet heel uitgebreid gezwommen, maar meer gewoon in het water een beetje staan staren naar alle begroeiing op de bodem en de school met stekelbaarsjes die rond mijn benen zwom.
Na het zwemmen heb ik nog even op een bankje gechilld en ben ik weer verder gefietst door een prachtig stukje natuurgebied. Dat fietspad was zo mooi dat ik vier keer heen en weer gefietst ben omdat ik er geen genoeg van kreeg.
Grappige gedachten beginnen op te borrelen
Toen ik daarmee klaar was en mijn weg weer vervolgde begonnen mijn gedachten weer langzaam op gang te komen. Ik begon af en toe keihard te lachen om dingen die ik onderweg zag, en mijn gedachten daarover. Zo kwam ik een prachtig huis tegen langs het water en ik zag dat ze ook nog een schuurtje hadden met aanlegsteiger ernaast. Toen ik me afvroeg of ik die schuur misschien van ze zou kunnen kopen voor 3 ton kwam ik even niet meer bij.
De humor die ik ook wel tijdens LSD-trips heb ervaren zat er wat dat betreft wel in. Verder heb ik voornamelijk een enorme verrijking van kleuren gemerkt. Alle kleuren waren gewoon echt veel feller. Maar geometrische patronen of bewegende schaduwen heb ik verder niet gezien. Verder kon ik merken dat ik aan het trippen was omdat ik bijna zes uur lang zo'n beetje non-stop heb gelopen en gefietst, zonder echt moe te worden. Pas toen ik thuis kwam rond 18.00 uur begon ik te merken dat ik bijna de hele tijd bewogen had, en dat het zadel van mijn OV-fiets eigenlijk helemaal niet comfortabel had gezeten. Ik had flinke spierkrampen gekregen in mijn rechter dijbeen.
's Avonds had ik wel wat problemen met in slaap komen. Ik probeerde om 12 uur al te gaan slapen, maar toen lukte dat nog niet. Dus uiteindelijk heb ik een serie gekeken tot een uurtje of 14.00 voordat ik moe genoeg was om in te dutten.
Terugblik en conclusie
De volgende ochtend was ik wel een beetje moe (mede omdat ik na 7 uur slaap er weer uit moest voor een videocall). Maar na wat koffie en beweging voelde ik me vandaag eigenlijk wel weer prima. Ik heb geen kater. Wel voel ik me wat onrustig, maar dat kan ook zijn omdat ik nu 2,5 dag niet geblowd heb dus dat ik nog een beetje last heb van wat restklachten van daarmee stoppen.
Ik heb in ieder geval geen last gehad van buikkklachten! Gewoon helemaal niks, nul. Daar ben ik wel blij mee want ETH-LAD is toch wel enigszins berucht vanwege de bodyload. Maar ik heb juist vrijwel niks van mijn hele lichaam gevoeld. Af en toe was het eerder alsof ik gewoon los stond van mijn lichaam; dat mijn lichaam gewoon automatisch volgde daar waar mijn geest heen ging.
Wat me achteraf verbaasde is dat ETH-LAD qua effect nogal lijkt op AL-LAD. Als ik de molecuulstructuur van beide stoffen bekijk is dat misschien weer niet heel gek (beide hebben ze een substitutie op de R6-positie die ook nog eens niet heel erg van elkaar verschilt). Maar eerlijk gezegd had ik meer verwacht van ETH-LAD. De kleuren waren prachtig, dat wel. En ik heb zeker een heel fijne dag gehad. Dat er mentaal niet zoveel zou gebeuren had ik wel verwacht. Maar ik had toch een wat meer trippy ervaring verwacht. AL-LAD vond ik niet zo leuk omdat het een nogal tamme ervaring was in vergelijking met LSD. Helaas leek ETH-LAD daar dus nogal op.
Maar goed, dat is waarom je soms dingen uitprobeert: om erachter te komen hoe het is. Ik ga nou maar weer terug naar de LSD want mijn conclusie is vrijwel altijd dat ik dat tripmiddel het beste blijf vinden.
Laatst bewerkt:
