Ik weet niet of ik dit eerder heb gepost, hoop het niet, maar heb spontaan behoefte om dit uit mijn hart te spreken.
Laatste uur zit ik aan het reflecteren hoe het met mij is gegaan sinds Corona want heb vandaag een dag meegemaakt wat voor corona niet zo zou zijn gegaan.
Ik ben echt door diepe dalen gegaan de afgelopen jaren. Lockdowns en de periodes erna om weer ervan bij te komen hebben me echt gesloopt. Maar de laatste tijd valt het me op dat met de vroege beëindiging van de lockdown dit jaar dat ik er echt goed uit ben gekomen nu er qua maatregelen bijna niks meer is met corona. Ik leef en bloei weer op.
Ik wil kwijt hoe het ervoor, tijdens en nu is. Het is kut dat corona er was geweest, maar heb wel met beide handen het aangegrepen om alles wat kut eraan was, en dus ook in mijn leven, het aan te pakken.
Voor corona was ik veel met mijn middelbare school vrienden aan het chillen en de mensen die erbij zijn gekomen sinds iedereen is gaan studeren. Vroeger vond ik het keileuk om buiten te hangen. In parken en banken. Bijna elke dag geblowd en/of bier gedronken. Verder zag ik mijn vriendin regelmatig. Ook veel in het land om te chillen en om lekker erop uit te gaan. Was thuis alleen om uit te nuchteren en om te slapen. Verder had ik geweldige tijden meegemaakt als nacht mens. Was omsingeld met mensen die ook niet konden slapen en dan spendeerde ik samen de nacht met ze. Ik heb mijn jonge jaren echt veel lol meegemaakt. Ook ongelofelijke kut dingen die me kapot hebben gemaakt. En daarmee veel mee gestruggled. Maar de chillings met al dat bier en wiet zorgde ervoor dat ik in een roes was waarbij ik het allemaal even kon vergeten. De momenten waarop ik niet met mensen was had ik het wel enorm kut. Ik vond het thuis niet leuk en qua familie band is er weinig interesse in mij geweest en dan kwam dat ook van mijn kant naar hen.
Na mijn studententijd bleef ik maar kloten met mijn leven. Ik struggelde met werk en met mijn psyche en probeerde ervan weg te vluchten door mezelf maar bezig te houden en onder de mensen te zijn. Was ook een kettingroker dus op momenten dat mijn vrienden ook klaar waren met hun studie zocht ik mijn heil in de horeca en de casino.
Op gegeven moment begon een proces. Ik kreeg een baan waarbij ik contractueel nuchter door het leven moest gaan. Dit wist ik niet toen ik ervoor gevraagd werd maar werd me op gegeven moment wel verteld. Gelijk nadat dit me duidelijk werd gemaakt heb ik dit ook gedaan. Een probleem dat erbij kwam is dat ik ook 0.0 iets met justitie te maken mocht hebben (hiermee). Dus in het openbaar gezien worden met een blowtje werd een probleem. "Dat doen we dan maar gewoon" dacht ik even. Maar toen begon een schok voor mij. De mensen om mij heen hadden geen interesse meer in me of waren zo erg in hun drugs dat ze écht geen flauw benul hadden in wat voor situaties ze me in hadden gestopt. Dus zoals mensen een sigaretje opsteken staken zij tóch een blowtje naast me op of gingen openbaar snuiven. Of nog erger, ze gingen dealen waar ik bij zat (zowel kopen als verkopen). Ik leidde een dubbelleven. Overdag had ik een baan waarbij ik Nederland wat veiliger maakte en daarbuiten viel mijn sociale leven nagenoeg stil en datgene wat ik nog had, had 100% schijt aan de gevolgen voor me als iemand achter kwam waar ik getuige van was.
Ik ging kapot hieraan. Tegelijkertijd speelde ik open kaart met mijn werkgever hierover. Ik wil in verband met geheimhouding niet veel hierover kwijt maar de mensen die schijt hadden moesten weg uit mijn leven. Ik compenseerde dat door een druk en duur solo leventje erop te houden. Het vertrouwen in mij werd opgezegd en nog verdere toezeggingen van mijn kant accepteerde ik niet. Na mijn functioneringsgesprek heb ik binnen 24 uur alles op alles netjes geregeld dat ik niet meer terug hoefde te komen. Paar dagen later was mijn verjaardag waar ik met wat junks zat te feesten dat het allemaal voorbij was, dat gedoe. Zij zaten lekker aan de heroïne. Ik was blij dat ik weer met mijn "vrienden" was.
Het was weer ouderwets gezellig en wanneer ik werk had (wat ik nooit lang hield) leefde ik heel erg bourgondisch met mijn vriendin. Rond dezelfde tijd begonnen mijn vrienden eigen huiskamers en woningen te krijgen. Ik bleef qua sociaal niveau achter omdat al mijn energie, tijd en geld in lol maken en m'n problemen vergeten ging. Wat er vervolgens gebeurde is dat doordeweeks iedereen het druk had en in het weekend waren er in één van hun huizen dan chillings. Er waren mensen die mij écht niet mochten maar óf de chillings waren zo saai dat ik werd uitgenodigd of ik was zulke goeie vrienden met een enkeling dat ik ook werd uitgenodigd. Terwijl er ook mensen waren die dat totaal niet op prijs stelde, inclusief de mensen die zelf de woningen bezaten. Ik had ook de stigma ongezellig gekregen omdat ik door mijn antipsychotica niet meedeed in het veelvuldig wegdrinken van sterke alcohol en ze vonden dat hoe ik me had gedragen tijdens drankspel avonden toen ik nuchter moest zijn ook niet kunnen. (Ik zat maar beetje andere dingen aan het doen)
Er kwam een tijd aan dat mijn middelbare school vriendengroep het wel welletjes vond met al dat drugs en drank en meer dingen gingen doen. Dat betekende dat er een film werd gekeken of er werd gegamed. Ik openbaarde dat ik de tijd van op bankjes buiten zitten en lekker bier drinken en blowen het leukst vond. Ik werd voor gek verklaard. Ik verveelde me rot soms op de nieuwe wendingen van de chillings. Iedereen in mijn leven ging meer de serieuzere kant op. Ik bleef nog heel erg in het oude hangen. Dat was mijn horeca, coffeeshop en casino fase.
En toen kwam corona. Alles viel stil. Het zou maar drie weken duren. Maar het duurde en duurde. En vervolgens kwamen er weer nieuwe en rare wendingen in mijn sociaal contact. De middelbare school vrienden gingen massaal in sociaal isolement. De junkies gingen massaal de coronaregels verbreken. Ik leef met mensen in mijn huis en ook met werk in de risicogroep en voelde me verantwoordelijk ervoor. Ik probeerde nog even corona proof met de junkies te chillen maar die gingen met corona verschijnselen gewoon met mij chillen. Dus ik had weer niemand, behalve mijn vriendin. Omdat ik mijn heil corona proof buitenhuis vond hadden mensen met erge coronavrees ook niet de behoefte om met mij om te gaan. Verder werd ik een wappie die wel aan de coronamaatregelen ging houden, wat nog meer mensen wegdreef door verwarring. Dus of ik dreef mensen uit mijn leven of zij uit de mijne. Ik ging weer kapot. Van de junkies wou ik het niet meer hebben. Van de middelbare schoolvrienden vonden de coronatijd zó fucking geweldig (betaald door de baas lekker op de bank zitten of thuiswerken) dat er totaal geen begrip was dat ik het enorm kut had. Mijn vriendin wist niet echt meer wat ze met me aan moest en ik werd te afhankelijk van haar.
Dronken en stoned besteedde ik mijn tijd op sociale media en kwam ik, waar ik het niet mee eens ben maar wel voor het gemak zo noem, de
fabeltjesfuik. Dagelijks overvloede ik me mezelf met de tegenstanders van de lockdowns en de coronamaatregelen. Het was mijn steun in mijn woeste, bange en eenzame momenten. Wat ik heel interessant vond was dat ik om mij heen ook mensen had die ook erin mee gingen. Van mensen die ik niet verwacht had. Sporadisch haalde ik daar in real life er steun vandaan. Omdat ik ook veel tijd op sociale media spendeerde had ik er wat nieuwe mensen in mijn leven bij.
Lente/Zomer 2020 kwamen er versoepelingen. De middelbare schoolvrienden kwamen massaal uit isolement en kwamen met leuzen dat ik hun beste vriend was. Terwijl ze in lockdown mij het liefst ontweken. Maar goed. Ik dacht dat corona weg zou gaan en alles beter zou gaan. Ik had mijn vrienden weer. Het was even kut geweest maar weer doorgaan met de handel dacht ik.
En toen kwam de lockdown van eind 2020/begin 2021. Die vond ik écht erg. Met die fucking avondklok. Hetzelfde gebeurde als de vorige lockdown. Verder leefde ik s'nachts en sliep ik overdag. Ik had de bodem bereikt. Weer ging ik keurig aan de maatregelen houden. En ik werd op de proef gesteld door mezelf verplicht binnen te houden. Ik kon nog steeds niet boteren met de mensen bij mij thuis dus 's nachts leefde ik in de woonkamer en zij overdag. Opnieuw mezelf volproppen met anti corona nieuws, internet bekendheden, drank en wiet. Ik werd psychotisch. Maar omdat de GGZ overvol was mocht ik het zelf uitzoeken. Ik probeer voor de geest te halen hoe ik het overleefde maar door veelvuldig benzo gebruik ben ik het waarschijnlijk allemaal vergeten. Ik leef nu nog steeds dus heb het wel overleefd.
Toen kwamen er weer versoepelingen en er waren een aantal dingen aan de hand. Qua vrienden weer hetzelfde riedeltje en verder had ik een hele lang aanloop nodig gehad om bij te komen van de lockdown. Ik kon nog maar met praktisch twee middelbare school vrienden nog boteren die mijn psychose periode hebben doorstaan. De rest zag me wel maar met enorme tegenzin. Verder was 2021 een interessante tijd geweest in de anti overheid wereldje wat bestond en bestaat. Met de anti corona volk ging dat heel goed samen en ik ging daar helemaal in mee. Ik radicaliseerde. Ik had in de tussentijd nieuwe online vrienden opgedaan die ik sporadisch in real life zag en verder spendeerde ik veel tijd met mijn nieuwe kameraden die ook radicaal in het leven stonden. Ik dacht dat ik mijn nieuwe roeping had gevonden.
Toen ik net bovenop was gekomen van de lockdown kwam de volgende er al aan. Toen gebeurde er iets interessants. Mijn middelbare school vrienden vonden het allemaal welletjes geweest en gingen dus niet in isolement. Gingen ook corona regels verbreken. Ook heeft 1 vriend van me het zo goed geboterd tijdens de coronatijd dat hij in een penthouse ging wonen. Ik zat in een dubbelstrijd. De ene dag zat ik met mijn kameraden ze mentaal te helpen met hun strijd. Aan de andere kant zat ik bij die vriend en begreep hij helemaal niks meer van me. Ik en mijn kameraden struggelde op verschillende manieren en hij ging lekker memen over ons "plebs". Hij wist ook niet wat ik deed buiten de tijd met hem om. De dag na die rare persconferentie met de lockdown brak ik met de middelbare vrienden groep. Ik wou er niks meer mee te maken hebben. Ben manisch helemaal los gegaan op ze wat ze me allemaal hebben geflikt al die jaren.
En met de kameraden was het ook eigenlijk einde verhaal. Die gingen verder dan dat ik het mezelf toeliet. Denk bijvoorbeeld aan voor de deur staan bij Sigrid Kaag met een fakkel. Rutte blijven lastig vallen terwijl ze een verbod hadden door de rechter. En mensen zoals Willem Engel werden opgepakt.
Dus dat was het dan. Lockdown van eind 2021/begin 2022. Mijn middelbare school vrienden heb ik mijn leven voorgoed uitgeschopt. Ik stopte met mijn radicale kant. Ging weer kapot. Vriendin was ergens tussen die tijd bij mij weggegaan. Ondertussen begon ik ook met mijn avontuur op Drugsforum. Begon weer vol op met drank en wiet. Tot ik
dit topic opende. Vervolgens ging ik met hulp van de huisarts met hoge benzodosering en hoge antipsychotica dosis door de lockdown heen.
Of ik had mensen uit mijn leven verdreven of ik wou niet met ze omgaan. Ik moest nu écht alleen door het leven. Niet een lockdown, maar het leven.
En nu wil ik eigenlijk komen met waarom ik deze lange lultalk ben begonnen. Ik heb een engeltje op mijn schouders gehad. Mijn vader begon meer met zijn eigen hobby's te werken waardoor mijn moeder alleen in de woonkamer haar tijd doorbracht. Omdat ik zo erg medisch verdoofd was kon ik het opbrengen om overdag in de woonkamer door te brengen. Tegelijkertijd boeide me het allemaal niks meer. Ik nam corona vaccinaties in de hoop dat ik de erge bijwerkingen zou krijgen die het internet me had beloofd. Ik verborg ook niet meer mijn drugsgebruik. Deed mijn wiet gebruik waar mijn ouders getuige van waren sinds de avondklok. Dat kwam op een clash.
Mijn ouders wouden niet meer dat ik drugs ging gebruiken. En ik begon schijt te krijgen aan de bizarre leef en huisregels die mijn ouders mijn hele leven hadden opgedragen. Praktisch moest ik in mijn kamer zijn om iets te doen en hen lekker met rust houden. Vandaar dat ik hiervoor s'nachts leefde. Maar dat kon ik niet meer opbrengen.
Een regel was bijvoorbeeld dat er absoluut niks van games in de woonkamer gedaan mocht worden. Maar omdat ik in mijn schijt fase zat, was mijn controller gewoon in de woonkamer te vinden. Mijn nichtjes kwamen langs en zagen mijn controller en vroegen af of ze mochten gamen in de woonkamer. Mijn ouders gingen overstag en kochten een Nintendo voor henzelf en mijn nichtjes om de coole opa en oma uit te hangen. Ik greep die kans met beide handen dat ik dan ook gewoon zonder schaamte ging gamen in de woonkamer.
Mijn moeder vond het zó fijn. Ik was eindelijk weer vaker thuis en met mijn moeder in de woonkamer. Er kwamen wel nog wat fikse ruzies maar dat hebben we uitgepraat. Ik nam het argument erbij dat als je wil dat ik van de drugs ga dat je me ook die ruimte moest gunnen om wat anders te doen. Sindsdien gaat het steeds beter. De drukkende huisregels gingen één voor één weg. Tot aan het mezelf verzorgen in de badkamer aan toe waren er regels. Daar heb ik samen met mijn ouders uit kunnen komen.
Dus tijdens de lockdown kocht ik een Xbox Series X voor in de woonkamer. Met het geld dat ik bespaarde door de lockdown en door een maand super arm te leven dat voor elkaar gekregen.
Vervolgens: Vandaag. Zonder benzo's of drugs op heerlijk met mijn moeder heel de dag in de woonkamer geweest. Lekker TV gekeken. Lekker radio geluisterd. Een aflevering van een serie gekeken wat mijn moeder ook leuk vond! Ik heb een intensief potje FIFA gewonnen op een moeilijkheidsgraad wat ik hiervoor nooit van heb kunnen winnen met 4-2 omdat het zulke chaos normaal zou zijn in mijn hoofd. Maar ik had vandaag vrede en rust. En liefde. En aandacht voor zowel pa als ma. Het was goed, rustig, vredig, leuk en gezellig.
En toen ik aan het eind van een hele dag in de woonkamer heb gezeten en even naar de appie ging voor wat eten ging alles wat ik hierboven heb getypt door mijn hoofd. Al die dalen. Al die kutzooi. Dat is allemaal weg! Ik had daar corona voor nodig gehad maar ik zit zo prima thuis nu! Het gaat zo goed met mijn ouders tegenwoordig! Ik ben blij!
Om deze lange post verder af te sluiten voor de volledigheid. De mensen die ik op social media heb ontmoet heb ik regelmatig in de tussentijd ontmoet. Vooral sinds de afgelopen versoepelingen. Ik spreek niet vaak met dezelfde mensen af maar zie af en toe wel iemand die het leuk vind om wat te organiseren of met gelijkgestemden die het ook leuk vinden om samen een bioscoop filmpje met me te kijken. Ik voel me mentaal over het algemeen prima om dat tegenwoordig te doen. Verder is het me gelukt om grote gedeeltes van dit jaar niet te roken. Ik heb acceptatie gevonden in mijn situatie met autisme en mentaal struggelen dat het leven wat ik heb okay is. Het lukt me nu om lang mijn werk te houden en houden heel erg rekening met me. Ik word gewaardeerd door meer mensen dan ooit en ik voel dat alles wat zó fout zat in mijn leven, dat dat is opgelost. En dat wat nog overblijft moet ik maar mee zien te leven. En ik heb nu een situatie en mensen om me heen waarmee het in slechte tijden ermee te doen is.
Ik ben bang dat er komende najaar weer een lockdown komt. Maar ik heb er meer vertrouwen in dan ooit dat ik er wat beter doorheen kom. Bedankt voor het lezen van deze super lange post!
www.maurice.nl
