Verslaafde vriend

[Billy1908]

Hallo allemaal,

Ik ben nieuw hier en ben op zoek naar advies, een hart onder de riem en mogelijk lotgenoten?

Mijn vriend is verslaafd aan benzo's, wiet, en coke. Daarnaast zijn ook 3 cmc en alcohol een probleem en ben ik erachter gekomen dat hij ook meerdere keren truffels heeft genomen en van plan was ketamine te bestellen.

Hij wil hulp, zijn ook in afwachting van een opname in een kliniek, maar in de tussentijd loopt het thuis alles behalve lekker en wordt het gebruik van kwaad tot erger. We hebben 2 kleine kindjes en ik voel me een slechte moeder omdat hij hier nog woont. Tegelijkertijd wil ik hem niet op straat zetten, want dat wordt zijn dood. Daar ben ik sowieso al bang voor omdat hij ook anti depressiva slikt en alles bij elkaar natuurlijk behoorlijk riskant is.

Ik vraag me soms (eigenlijk heel vaak) af of het allemaal nog wel zin heeft. Gaat dit ooit goed komen, met hem, met ons? Ik ervaar weinig steun vanuit zijn familie, er wordt niet echt aan mij gedacht. Zij zitten er door heen en laten mij aan mijn lot over met onze kinderen. Alsof ik er niet door heen zit, ik ben ten einde raad. Ik weet dat er hulpgroepen zijn voor naasten, maar kan hierin niet echt vinden wat ik zoek. Ik zou zo graag in contact komen met iemand die snapt hoe ik me voel. En dan ook echt snapt, en niet in de zin van ik kan me voorstellen blablabla.

Zijn hier toevallig mensen met een verslaafde partner?

 

[Paranoize.]

Hallo allemaal,

Ik ben nieuw hier en ben op zoek naar advies, een hart onder de riem en mogelijk lotgenoten?

Mijn vriend is verslaafd aan benzo's, wiet, en coke. Daarnaast zijn ook 3 cmc en alcohol een probleem en ben ik erachter gekomen dat hij ook meerdere keren truffels heeft genomen en van plan was ketamine te bestellen.

Hij wil hulp, zijn ook in afwachting van een opname in een kliniek, maar in de tussentijd loopt het thuis alles behalve lekker en wordt het gebruik van kwaad tot erger. We hebben 2 kleine kindjes en ik voel me een slechte moeder omdat hij hier nog woont. Tegelijkertijd wil ik hem niet op straat zetten, want dat wordt zijn dood. Daar ben ik sowieso al bang voor omdat hij ook anti depressiva slikt en alles bij elkaar natuurlijk behoorlijk riskant is.

Ik vraag me soms (eigenlijk heel vaak) af of het allemaal nog wel zin heeft. Gaat dit ooit goed komen, met hem, met ons? Ik ervaar weinig steun vanuit zijn familie, er wordt niet echt aan mij gedacht. Zij zitten er door heen en laten mij aan mijn lot over met onze kinderen. Alsof ik er niet door heen zit, ik ben ten einde raad. Ik weet dat er hulpgroepen zijn voor naasten, maar kan hierin niet echt vinden wat ik zoek. Ik zou zo graag in contact komen met iemand die snapt hoe ik me voel. En dan ook echt snapt, en niet in de zin van ik kan me voorstellen blablabla.

Zijn hier toevallig mensen met een verslaafde partner?

Welkom Billy, vervelend om te horen dat je in deze situatie zit ☹️❤

Om je alle bullshit te besparen, in a nutshell: ja die zijn er genoeg op het forum. Doorzoek het forum goed en je kunt ook bij de zoekfunctie intypen waar je precies naar zoekt en je gaat genoeg topics / mensen tegen komen met een verslaafde partner.

Ik heb jou situatie ook meegemaakt maar dan ook beide verslaafd.

 

[JG111]

Hi!!

Lotgenoot hier!

Wat heftig voor jou/jullie, en een flink lijstje drugs wat je kunt opnoemen.
Waarschijnlijk houd jij heel de boel draaiende. Dat is lekker makkelijk voor hem, en geen leven voor jou. Ik heb me de afgelopen maanden gigantisch verdiept in verslavingen en hoe je hiermee om moet gaan als naaste, en jouw situatie is zo typisch voor wat veel vrouwen doen.

Ik ben zwanger en weggegaan bij mijn ex wegens verslaving. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, is mijn mening, ook al is het heel moeilijk en verwarrend. Ik gok dat jullie al jaren samen zijn, een (koop) huis delen, etc. Dat geef je niet zomaar op.

Zet je kinderen op 1, daarna jijzelf. De relatie mag hierin geen prio hebben. Ik zou hem duidelijk maken dat hij kan vertrekken als hij het afkicken niet serieus neemt (en dat dan ook echt uitvoeren). Jij kunt deze last niet 24/7 dragen en bent niet verantwoordelijk voor het feit of hij dood gaat ja of nee.

Je mag me een privebericht sturen. Erover praten is heel fijn!!

 

[Zeehond]

Geen ervaring met verslaafde partner, wel veel over gelezen hier op het forum helaas.

Vanaf de zijlijn de volgende tips.
Zet je kinderen en jezelf op de eerste plaats en zorg voor een stabiele en veilige omgeving.
Aarzel niet om weg te gaan waar je nu bent ook al is die stap heel moeilijk.
Of zorg dat hij het huis verlaat zodat er voor jou en je kinderen een rustige plek is.
Het is voor jou nu al zwaar genoeg.

Van een gezonde relatie met je vriend is geen sprake. Hij is verslaafd en je kunt hem niet echt helpen.
Daar ga jij anders aan onderdoor.

Met professionele hulp kan hij er bovenop komen. Maar dat is een hele lange weg als ik zijn situatie lees.

Je zult hele pittige besluiten moeten nemen en je weet zelf ook dat je kinderen en jij nu op plek 1 staan ❤️

Het heeft zeker allemaal zin, dit gaat voorbij. Veel kracht, sterkte en blijf positief.

Truffels en ketamine vallen bij matig gebruik wel mee qua schadelijkheid. Lees je goed in.

 

[buddha31]

Ja hier ervaring. Geleerd om geen relaties te bouwen op intenties. Zolang hij niet is gestopt is er niks veranderd.
Oprechte vraag maar waarom wonen jullie nog samen als er ook kinderen in het spel zijn? Ik zou alleen al voor de kinderen hem apart laten wonen. Nu heb je een gebruiker zo dicht bij je kinderen. Het klinkt niet empathisch maar mijn advies is hem zo te zien. Een moeder zal geen gebruiker bij haar kinderen willen. Nu is dat lastig want hij is de vader toch moet je ze en jijzelf beschermen daarvoor.

Als hij afgekickt is is het probleem ook niet opgelost. Je moet toch een bepaalde zekerheid hebben dat hij stabiel blijft. Laat hem dat maar bewijzen in een opname en daarna een andere plek. Pas dan zou ik me meer richten op dat hij je vriend is. Maar doe het jezelf en je kinderen niet aan dat hij in en uit de verslaving valt en dus in en uit huis blijft gaan. Je mag me pb'en als je wilt.

 

[JG111]

Nu heb je een gebruiker zo dicht bij je kinderen. Het klinkt niet empathisch maar mijn advies is hem zo te zien. Een moeder zal geen gebruiker bij haar kinderen willen

Mee eens.

We zien vaak nog de mooie kanten van zo'n man. Maar bovenstaande is hoe we móéten denken, voor onze kinderen. Dat is onze taak.

Maar doe het jezelf en je kinderen niet aan dat hij in en uit de verslaving valt en dus in en uit huis blijft gaan.

Dit ook .

Pijnlijk, maar waar. 😥

 

[Druktemaker]

Hoi, ik wil net mijn bed in duiken. Alsof ik mijn eigen verhaal in grote lijnen lees. Mijn partner is ook een polygebruiker, staat aangemeld bij de crisis en gaat vanuit daar na jaren ellende op een ander adres wonen. Wij hebben ook kinderen samen.

Mocht je er behoefte aan hebben mag je me een dm sturen 🙂

 

[Ghbeetje]

Ik had ook een verslaafde partner. Samen hebben we een kindje van 1. Ik heb er zelf voor gekozen te verhuizen met de kleine en een nieuw leven te beginnen en wat ervaar ik een rust.

Het gaat niet veranderen zo lang ze zelf niet de stappen ondernemen om professionele hulp te zoeken. Ook vind ik dat het eigenlijk de Kids niet aangedaan kan worden om met een verslaafd persoon samen te leven.

Ook iets om over na te denken: jouw kids krijgen nu totaal het verkeerde beeld over wat een gezonde gezinsdynamiek is, jij bent namelijk de 'drager' van het hele gezin (niet aanvallend bedoeld, heb zwaar respect voor je).

Als je wat kwijt wil of gewoon even wil praten mag je mij altijd een dm sturen

 

[Moestuinier]

Ik spreek als exverslaafde met een gezin. Hij moet gewoon willen veranderen. Duidelijk maken dat die het echt moet aanpakken en niet enkel als hij in begeleiding of opname gaat. Je gezin voorop plaatsen en als de situatie niet beter wordt moet hij maar ergens anders gaan logeren. Iemand die echt wil stoppen met gebruik voor zijn gezin doet dat gewoon. Je kan niet in die vicieuze cirkel blijven hangen. Ofwel verandert er iets anders stop het dat moet klaar en duidelijk zijn. Hij kan niet blijven gebruiken en jouw en je kinderen meetrekken in die neerwaartse spiraal. Kan hij niet meteen in een korte crisisopname? Waar een wil is is een weg.

 

[buddha31]

Ik spreek als exverslaafde met een gezin. Hij moet gewoon willen veranderen. Duidelijk maken dat die het echt moet aanpakken en niet enkel als hij in begeleiding of opname gaat. Je gezin voorop plaatsen en als de situatie niet beter wordt moet hij maar ergens anders gaan logeren. Iemand die echt wil stoppen met gebruik voor zijn gezin doet dat gewoon. Je kan niet in die vicieuze cirkel blijven hangen. Ofwel verandert er iets anders stop het dat moet klaar en duidelijk zijn. Hij kan niet blijven gebruiken en jouw en je kinderen meetrekken in die neerwaartse spiraal. Kan hij niet meteen in een korte crisisopname? Waar een wil is is een weg.

Ik denk dat je van een exverslaafde minstens zoveel aan goede adviezen kan krijgen dan van partners. Misschien wel meer maar elke situatie is anders.

Je hebt de stelling dat verslaving een ziekte is maar dat word ook vaak gebruikt door de verslaving als dader aan te wijzen en het slachtoffer is dan de verslaafde. Ik vind dat als het op stoppen en een gezin aankomt je vriend net zo goed de dader is.
Als hij niet wil stoppen kan hij er ook voor kiezen dit zijn gezin niet aan te willen doen en ( tijdelijk ) uit huis te gaan. Ik zeg als hij niet wil stoppen en niet als hij niet kan stoppen. Want ja uiteindelijk begint het bij een "ik wil" en dan moet hij niet alleen clean willen zijn maar ook door het afkickproces willen gaan.

Er zijn honderd redenen die hij kan op lepelen waarom hij in deze situatie blijft. Maar er is maar een reden die moet gelden jullie kinderen. En daarna natuurlijk jijzelf. Ik heb ooit op reddit een excuseslijst gelezen met daarachter wat een verslaafde bewust of onbewust bedoeld. Staat die ook op Drugsforum? Uiteindelijk maakt het niet uit of een verslaafde oprecht is of je voor de gek houd ( of zichzelf ) wat telt zijn de gevolgen en het heden. Daar bedoel ik mee dat beloftes voor de toekomst niets veranderen aan de situatie nu.
Hoe sta je er zelf in. Zie je het zitten om alleen met je kinderen te wonen? Ik denk dat je nu al vader en moeder bent en als hij weggaat je het niet nog zwaarder krijgt. Juist andersom

 

[Denaddict]

Hallo allemaal,

Ik ben nieuw hier en ben op zoek naar advies, een hart onder de riem en mogelijk lotgenoten?

Mijn vriend is verslaafd aan benzo's, wiet, en coke. Daarnaast zijn ook 3 cmc en alcohol een probleem en ben ik erachter gekomen dat hij ook meerdere keren truffels heeft genomen en van plan was ketamine te bestellen.

Hij wil hulp, zijn ook in afwachting van een opname in een kliniek, maar in de tussentijd loopt het thuis alles behalve lekker en wordt het gebruik van kwaad tot erger. We hebben 2 kleine kindjes en ik voel me een slechte moeder omdat hij hier nog woont. Tegelijkertijd wil ik hem niet op straat zetten, want dat wordt zijn dood. Daar ben ik sowieso al bang voor omdat hij ook anti depressiva slikt en alles bij elkaar natuurlijk behoorlijk riskant is.

Ik vraag me soms (eigenlijk heel vaak) af of het allemaal nog wel zin heeft. Gaat dit ooit goed komen, met hem, met ons? Ik ervaar weinig steun vanuit zijn familie, er wordt niet echt aan mij gedacht. Zij zitten er door heen en laten mij aan mijn lot over met onze kinderen. Alsof ik er niet door heen zit, ik ben ten einde raad. Ik weet dat er hulpgroepen zijn voor naasten, maar kan hierin niet echt vinden wat ik zoek. Ik zou zo graag in contact komen met iemand die snapt hoe ik me voel. En dan ook echt snapt, en niet in de zin van ik kan me voorstellen blablabla.

Zijn hier toevallig mensen met een verslaafde partner?

Ik snap je frustratie en angst mijn vriendin heeft hetzelfde met mij namelijk ik ben verslaafd aan coke doe me best om er af te blijven hebben ook 2 kinderen hier rond lopen en voel me echt vreselijk hierdoor ben een poos clean geweest maar in de laatste maand is het 4 x al fout gegaan en ben daar zeker niet trots op 😞 misschien is het fijn voor je om in contact te komen met mijn vriendin om erover te praten omdat zij helemaal niet van die zooi houd waar ik heel blij mee ben .. het leven kan zo mooi zijn en verslaving is echt een ziekte en met een gezin is het voor je man / vriend belangrijk om erover te praten vandaar dat ik in dit forum ben gekomen . Het is ook moeilijk om met je partner te praten omdat er een heleboel schuld en schaamtegevoel is maar nogmaals zou je in contact willen komen met iemand in hetzelfde schuitje dan kan ik je in contact brengen met mijn vriendin verder wens ik je heel veel sterkte toe .

 

[Billy1908]

Dank voor alle reacties. Het helpt enorm om jullie verhalen en inzichten te lezen.

Oprechte vraag maar waarom wonen jullie nog samen als er ook kinderen in het spel zijn? Ik zou alleen al voor de kinderen hem apart laten wonen.

Ik snap je vraag, want gebruiken met kinderen in de buurt is onacceptabel. Ik heb hem toen ook weggestuurd en hij heeft tijdelijk bij zijn ouders gewoond. Zolang hij actief gebruikt, kan hij hier niet zijn. Dat begrijpt hij en hij is inmiddels ook gestopt met alle zooi, hij blowt alleen nog wel.

Ik spreek als exverslaafde met een gezin. Hij moet gewoon willen veranderen. Duidelijk maken dat die het echt moet aanpakken en niet enkel als hij in begeleiding of opname gaat. Je gezin voorop plaatsen en als de situatie niet beter wordt moet hij maar ergens anders gaan logeren. Iemand die echt wil stoppen met gebruik voor zijn gezin doet dat gewoon. Je kan niet in die vicieuze cirkel blijven hangen. Ofwel verandert er iets anders stop het dat moet klaar en duidelijk zijn. Hij kan niet blijven gebruiken en jouw en je kinderen meetrekken in die neerwaartse spiraal. Kan hij niet meteen in een korte crisisopname? Waar een wil is is een weg.

Hij wil niets liever dan stoppen en hulp. We zijn momenteel nog steeds in afwachting van een opname. De verzekering doet moeilijk dus het duurt langer dan de bedoeling was.

Zie je het zitten om alleen met je kinderen te wonen? Ik denk dat je nu al vader en moeder bent en als hij weggaat je het niet nog zwaarder krijgt. Juist andersom.

Ja en nee. Ergens kan ik niet wachten tot hij weg is en in de kliniek zit, dan heb ik rust. Dan pas kan ik echt loskomen van hem en zijn verslaving en me helemaal focussen op mezelf en de kinderen. Tegelijkertijd zie ik er ook wel tegenop om echt helemaal alleen te zijn met de kinderen. We hadden de zorg en opvang voor hun altijd perfect op elkaar afgestemd, dat valt dan echt helemaal weg en dat is niet alleen lastig op te lossen, maar ook gewoon heel pijnlijk.

 

[Druktemaker]

Ja en nee. Ergens kan ik niet wachten tot hij weg is en in de kliniek zit, dan heb ik rust. Dan pas kan ik echt loskomen van hem en zijn verslaving en me helemaal focussen op mezelf en de kinderen. Tegelijkertijd zie ik er ook wel tegenop om echt helemaal alleen te zijn met de kinderen. We hadden de zorg en opvang voor hun altijd perfect op elkaar afgestemd, dat valt dan echt helemaal weg en dat is niet alleen lastig op te lossen, maar ook gewoon heel pijnlijk.

Dat laatste komt goed!

Er komt zoveel rust in huis, dat alleen al maakt alles dragelijker. Je vindt je weg wel. Ik snap overigens je onzekerheden hoor, je weet niet hoe het er uit komt te zien.

Ik weet overigens niet bij welke verslavingszorg hij aangemeld is, maar waar de mijne aangemeld staat maakt er een potje van. Waar eerst alles geregeld was, hebben zij nu ineens dingen aangepast waardoor ik hem eind deze week weer retourgestuurd krijg tot hij aan de beurt is.
Dit vraagt wederom weer vanuit mijn kant dat ik meebeweeg. Ik gun hem ook het beste, dus ga hier wel in mee (hier kan hij overigens ook niets aan doen).
Hij zou in behandeling gaan voor verslaving en gedragsproblematiek en vanuit daar op een ander adres wonen, maar dit is nu dus allemaal vertraagd. Met zijn autisme gun ik het hem niet dat hij continue van plek moet wisselen, de situatie en de afstand van het gezin is al een grote high five in zijn gezicht.
Hier heb je waarschijnlijk niet tot bijna geen boodschap aan, maar houd er rekening mee dat verslavingszorg niet altijd kijkt naar belang van het gehele gezin.

 

[Moestuinier]

Hij zou in behandeling gaan voor verslaving en gedragsproblematiek en vanuit daar op een ander adres wonen, maar dit is nu dus allemaal vertraagd.

Je geeft aan dat jouw partner op een ander adres gaat wonen. Is dit definitief of gaat hij in een soort van safehouse verder werken aan zichzelf tot hij terug thuis kan verdergaan.

 

[Druktemaker]

Je geeft aan dat jouw partner op een ander adres gaat wonen. Is dit definitief of gaat hij in een soort van safehouse verder werken aan zichzelf tot hij terug thuis kan verdergaan.

Nee definitief. Met de problematiek die hij heeft (en nooit goede hulp) is het voor zowel hem als het gezin niet helpend.
Hij gaat nu eerst intensief de hulpverlening in en mocht het na die gehele trajecten blijken dat het verbeterd is dan kunnen we altijd nog besluiten het te proberen. 🙂

 

[Billy1908]

Dat laatste komt goed!

Er komt zoveel rust in huis, dat alleen al maakt alles dragelijker. Je vindt je weg wel. Ik snap overigens je onzekerheden hoor, je weet niet hoe het er uit komt te zien.

Dat geloof ik gelijk, verlang ook zo naar die rust. Maar het is wel lastig te accepteren dat het hele beeld dat ik voor ogen had weg is.

Ik weet overigens niet bij welke verslavingszorg hij aangemeld is, maar waar de mijne aangemeld staat maakt er een potje van. Waar eerst alles geregeld was, hebben zij nu ineens dingen aangepast waardoor ik hem eind deze week weer retourgestuurd krijg tot hij aan de beurt is.
Dit vraagt wederom weer vanuit mijn kant dat ik meebeweeg. Ik gun hem ook het beste, dus ga hier wel in mee (hier kan hij overigens ook niets aan doen).
Hij zou in behandeling gaan voor verslaving en gedragsproblematiek en vanuit daar op een ander adres wonen, maar dit is nu dus allemaal vertraagd. Met zijn autisme gun ik het hem niet dat hij continue van plek moet wisselen, de situatie en de afstand van het gezin is al een grote high five in zijn gezicht.
Hier heb je waarschijnlijk niet tot bijna geen boodschap aan, maar houd er rekening mee dat verslavingszorg niet altijd kijkt naar belang van het gehele gezin.

Jeetje lastige situatie. Als je op wat voor manier ook hulp nodig hebt, kom je er pas achter wat een zooitje het overal eigenlijk is. Ben nu wel benieuwd om welke organisatie het bij jullie gaat.
Mijn vriend zit bij Solutions.

 

[Denaddict]

Heb je een pb gestuurd

 

[Druktemaker]

Dat geloof ik gelijk, verlang ook zo naar die rust. Maar het is wel lastig te accepteren dat het hele beeld dat ik voor ogen had weg is.

Jeetje lastige situatie. Als je op wat voor manier ook hulp nodig hebt, kom je er pas achter wat een zooitje het overal eigenlijk is. Ben nu wel benieuwd om welke organisatie het bij jullie gaat.
Mijn vriend zit bij Solutions.

Het is ook pijnlijk als de conclusie na al het vechten is dat het gewoon niet lukt. Je hebt er alles aan gedaan, het houd een keer op.

Bij ons gaat het om tactus.

Misschien helpt het in de tussentijd vast om dingen voor te bereiden voor hoever mogelijk. Maak je huisje fijn en aan kant voor als je straks alleen bent, een checklist (zodat je helder hebt wat je wanneer moet regelen etc).

 

[Meis]

Hallo allemaal,

Ik ben nieuw hier en ben op zoek naar advies, een hart onder de riem en mogelijk lotgenoten?

Mijn vriend is verslaafd aan benzo's, wiet, en coke. Daarnaast zijn ook 3 cmc en alcohol een probleem en ben ik erachter gekomen dat hij ook meerdere keren truffels heeft genomen en van plan was ketamine te bestellen.

Hij wil hulp, zijn ook in afwachting van een opname in een kliniek, maar in de tussentijd loopt het thuis alles behalve lekker en wordt het gebruik van kwaad tot erger. We hebben 2 kleine kindjes en ik voel me een slechte moeder omdat hij hier nog woont. Tegelijkertijd wil ik hem niet op straat zetten, want dat wordt zijn dood. Daar ben ik sowieso al bang voor omdat hij ook anti depressiva slikt en alles bij elkaar natuurlijk behoorlijk riskant is.

Ik vraag me soms (eigenlijk heel vaak) af of het allemaal nog wel zin heeft. Gaat dit ooit goed komen, met hem, met ons? Ik ervaar weinig steun vanuit zijn familie, er wordt niet echt aan mij gedacht. Zij zitten er door heen en laten mij aan mijn lot over met onze kinderen. Alsof ik er niet door heen zit, ik ben ten einde raad. Ik weet dat er hulpgroepen zijn voor naasten, maar kan hierin niet echt vinden wat ik zoek. Ik zou zo graag in contact komen met iemand die snapt hoe ik me voel. En dan ook echt snapt, en niet in de zin van ik kan me voorstellen blablabla.

Zijn hier toevallig mensen met een verslaafde partner?

Hoi, ik ben ook nieuw. Zoek ook mensen die mij begrijpen…. Ik heb een partner. Verslaafd aan coke wiet en drank. Hij heeft geen probleem zegt hij. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen met mijn verhaal. Ik weet hoe jij je voelt. Machteloos en niemand die je begrijpt. Ik voel vanuit zijn familie namelijk ook geen steun… zij zijn allang blij als ze er zelf zo min mogelijk “last” van hebben. Steken liever hun kop in het zand. Ik heb al zoveel geprobeerd maar zolang hij geen hulp gaat zoeken komen we nergens. Ik hou van hem. Maar ik haat hem wanneer hij gebruikt heeft. Wij hebben gelukkig geen kinderen samen ….. maar zelfs zonder kids heb ik moeite met loslaten. Ik heb zoveel te vertellen maar ik weet niet waar en hoe te beginnen. Mijn partner heeft in een kliniek gezeten…. Maar zelfs dat heeft niet geholpen….

 

[De Zandman]

Het zijn niet de minst verslavende middelen waar je vriend vast zit....hier op DF kun je overigens alles kwijt waar je last van hebt en wellicht kan je hier nuttige informatie krijgen over wat je zou kunnen doen.
Hier zijn meer mensen die in hetzelfde schuitje zitten als jij en deze mensen kunnen je advies geven!
Alle sterkte toegewenst, dit is een moeilijke situatie....

 

[FerdFatoehaus]

Hoi, ik ben ook nieuw. Zoek ook mensen die mij begrijpen…. Ik heb een partner. Verslaafd aan coke wiet en drank. Hij heeft geen probleem zegt hij. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen met mijn verhaal. Ik weet hoe jij je voelt. Machteloos en niemand die je begrijpt. Ik voel vanuit zijn familie namelijk ook geen steun… zij zijn allang blij als ze er zelf zo min mogelijk “last” van hebben. Steken liever hun kop in het zand. Ik heb al zoveel geprobeerd maar zolang hij geen hulp gaat zoeken komen we nergens. Ik hou van hem. Maar ik haat hem wanneer hij gebruikt heeft. Wij hebben gelukkig geen kinderen samen ….. maar zelfs zonder kids heb ik moeite met loslaten. Ik heb zoveel te vertellen maar ik weet niet waar en hoe te beginnen. Mijn partner heeft in een kliniek gezeten…. Maar zelfs dat heeft niet geholpen….

Hij moet geholpen willen worden vanuit zichzelf en voor jou of iemand anders. Zolang dat besef er niet is zou ik op afstand blijven.

 

[Meis]

Hij moet geholpen willen worden vanuit zichzelf en voor jou of iemand anders. Zolang dat besef er niet is zou ik op afstand blijven.

Afstand…. Is lastig. Je wil iemand ook niet laten vallen…. Maar je wil zelf ook je hoofd boven water kunnen houden. Ik weet nog niet zo goed hoe ik daar een balans in moet vinden.

 

[Zeehond]

Afstand…. Is lastig. Je wil iemand ook niet laten vallen…. Maar je wil zelf ook je hoofd boven water kunnen houden. Ik weet nog niet zo goed hoe ik daar een balans in moet vinden.

Je kunt hem niet helpen.
Zoals hierboven al geschreven: hij moet vanuit zichzelf geholpen willen worden.
Daar ligt de sleutel (voor HEM dus).

Nu loslaten, hoe moeilijk ook. Je komt er anders niet los van…

 

[De Zandman]

Als de wil tot stoppen er bij hem niet is, is elke poging tot verandering zinloos.
Elke therapie zal falen.
Stoppen lukt alleen, als hij dit zelf echt wil, en hij er voor de volle 100 procent achter staat en zelfs dan is dat stoppen al moeilijk genoeg....
Maar hij moet ZELF willen!

 

[Mindless]

Afstand…. Is lastig. Je wil iemand ook niet laten vallen…. Maar je wil zelf ook je hoofd boven water kunnen houden. Ik weet nog niet zo goed hoe ik daar een balans in moet vinden.

Het gevoel iemand niet te willen laten vallen is begrijpelijk. Maar (en ik zeg niet dat dit bij jou per se het geval is) je kunt iemand ook "enablen" (weet zo even niet het juiste NL woord) in zijn/haar gedrag en verslaving, door hem/haar niet te "laten vallen".

Ik zie het bij vrienden gebeuren, ik heb het bij mijn zusje (met haar ex) gezien en ik ben zelfs naar een meeting geweest voor vrouwen met verslaafde (mannelijke) partners. Zij allemaal wilden hem niet "laten vallen", maar zij allemaal zorgden ervoor dat hun partner relatief comfortabel door kon gaan met zijn gedrag en verslaving. Zij was er immers toch altijd wel voor hem!

En zoals hier ook al is gezegd: je kunt iemand niet helpen die niet (echt) geholpen wil worden. In plaats daarvan zal diegene je meesleuren dat gat in.

Kiezen voor jezelf is niet per se egoïstisch. Het kan in het grotere plaatje ook beter zijn voor de ander, al is dat misschien niet altijd direct duidelijk voor diegene. Maar los daarvan: red jezelf hieruit. Je wilt niet over een paar jaar nog steeds in deze situatie zitten. Waarschijnlijk niet eens deze situatie, maar erger.

Loyaliteit en zorgzaamheid zijn goede eigenschappen. Maar pas ze niet wijs toe en zelfs deze dingen kunnen (jou en anderen) kwaad doen...

 

[Meis]

Het gevoel iemand niet te willen laten vallen is begrijpelijk. Maar (en ik zeg niet dat dit bij jou per se het geval is) je kunt iemand ook "enablen" (weet zo even niet het juiste NL woord) in zijn/haar gedrag en verslaving, door hem/haar niet te "laten vallen

ik begrijp helemaal wat je bedoeld! Dat is zeker waar! En daar probeer ik nu juist wel voor te waken. Want lekker goedkoop hier wonen en ondertussen z’n eigen geld opbrassen aan allerlei shit en mij niet kunnen betalen en ook nog geld uit m’n portomonee stelen …. Ja nee… dat is niet de bedoeling. Vaak in sorrys of smoesjes getrapt. Want je wil iemand ook een kans geven… en vertrouwen geven om het anders te kunnen doen natuurlijk. Maar als dat uiteindelijk weer niet gebeurd dan moeten er daadwerkelijke consequenties aan gedrag zitten. Maar alle touwtjes los snijden…. Is altijd wel makkelijker gezegd dan gedaan…. Het huis uit zetten is al een hele grote stap voor een partner van een verslaafde ….

 

[Zeehond]

Maar alle touwtjes los snijden…. Is altijd wel makkelijker gezegd dan gedaan…. Het huis uit zetten is al een hele grote stap voor een partner van een verslaafde ….

Echt iedereen zal met je eens zijn hoe moeilijk die stap is. Dit is een enorme zware beslissing.
Er zijn leden, die jou zijn voor gegaan in zo’n soortgelijk proces. Soms nog moeilijker met kinderen.
Maar als je met al je verstand en alles wat je hierboven leest de zaken op een rijtje zet is het hoe dan ook de juiste beslissing.

Je lijkt nog steeds te vertrouwen dat het goed komt, je wilt hem een kans geven.
Maar inmiddels steelt hij al van je.
Wil je op de volgende stappen wachten?

Het is een proces waar jij doorheen moet.

En ja voor mij is het makkelijk praten. Maar heb al zoveel leed gelezen over relaties met verslaafde partners…
Je doet jezelf echt tekort door verder te gaan.

 

[Mindless]

ik begrijp helemaal wat je bedoeld! Dat is zeker waar! En daar probeer ik nu juist wel voor te waken. Want lekker goedkoop hier wonen en ondertussen z’n eigen geld opbrassen aan allerlei shit en mij niet kunnen betalen en ook nog geld uit m’n portomonee stelen …. Ja nee… dat is niet de bedoeling. Vaak in sorrys of smoesjes getrapt. Want je wil iemand ook een kans geven… en vertrouwen geven om het anders te kunnen doen natuurlijk. Maar als dat uiteindelijk weer niet gebeurd dan moeten er daadwerkelijke consequenties aan gedrag zitten. Maar alle touwtjes los snijden…. Is altijd wel makkelijker gezegd dan gedaan…. Het huis uit zetten is al een hele grote stap voor een partner van een verslaafde ….

Regelrecht stelen van je vind ik wel echt ver over de grens gaan.

Zie het als dat hij je keuze makkelijker voor je maakt. Zo iemand is niet goed voor je, zacht uitgedrukt.

Al begrijp ik wel dat het moeilijk is als je zelf midden in een relatie zit en daarin hebt geïnvesteerd. Niet alleen met geld, maar ook met tijd, met aandacht, met emotie, met liefde... Je hebt dan niet het overzicht wat een outsider buiten jouw relatie heeft. Je kunt zelfs tunnelvisie krijgen. Dat is me zelf notabene overkomen.

Maar hier zijn de tekenen wel heel duidelijk en volgens mij weet je het zelf ook wel: loslaten...

 

[Meis]

Echt iedereen zal met je eens zijn hoe moeilijk die stap is. Dit is een enorme zware beslissing.
Er zijn leden, die jou zijn voor gegaan in zo’n soortgelijk proces. Soms nog moeilijker met kinderen.
Maar als je met al je verstand en alles wat je hierboven leest de zaken op een rijtje zet is het hoe dan ook de juiste beslissing.

Je lijkt nog steeds te vertrouwen dat het goed komt, je wilt hem een kans geven.
Maar inmiddels steelt hij al van je.
Wil je op de volgende stappen wachten?

Het is een proces waar jij doorheen moet.

En ja voor mij is het makkelijk praten. Maar heb al zoveel leed gelezen over relaties met verslaafde partners…
Je doet jezelf echt tekort door verder te gaan.

Hard… om te horen… maar het is wel waar ja… 😞

 

[Meis]

Regelrecht stelen van je vind ik wel echt ver over de grens gaan.

Zie het als dat hij je keuze makkelijker voor je maakt. Zo iemand is niet goed voor je, zacht uitgedrukt.

Al begrijp ik wel dat het moeilijk is als je zelf midden in een relatie zit en daarin hebt geïnvesteerd. Niet alleen met geld, maar ook met tijd, met aandacht, met emotie, met liefde... Je hebt dan niet het overzicht wat een outsider buiten jouw relatie heeft. Je kunt zelfs tunnelvisie krijgen. Dat is me zelf notabene overkomen.

Maar hier zijn de tekenen wel heel duidelijk en volgens mij weet je het zelf ook wel: loslaten...

Ik ben bezig… ik zet stappen… jullie hebben ook gelijk…. Ik wilde dat ik het sneller kon loslaten…. De pleister er ineens vanaf kon trekken… bedankt voor de harde en pijnlijke woorden…ook van zeehond…. 🙏 ogen open…

 

[Mindless]

Ik ben bezig… ik zet stappen… jullie hebben ook gelijk…. Ik wilde dat ik het sneller kon loslaten…. De pleister er ineens vanaf kon trekken… bedankt voor de harde en pijnlijke woorden…ook van zeehond…. 🙏 ogen open…

Ze waren in ieder geval niet bedoeld als harde woorden, maar ik begrijp dat het moeilijk is, echt... Zeker als je samenwoont, lijkt het me nog moeilijker.

Inderdaad ogen open en ook open houden. Ik kan je vertellen dat ik rond een jaar lang met mijn zusje wandelingen heb gemaakt om te praten over dat ze bij haar ernstig alcoholistische, wietverslaafde ex weg moest. Ze zag het tijdens onze wandelingen dan zo helder voor ogen. Ze wist ergens echt wel dat ze weg moest bij hem. Maar dan kwam ze weer thuis bij hem en leek hij zo hulpeloos en bedacht ze zich weer hoe hij het ooit moest gaan redden zonder haar... En dan hadden we de week erop hetzelfde gesprek weer tijdens onze wandeling.

En ze is niet de enige. Zelf ben ik ook te lang doorgegaan met een toxische relatie en zo velen met ons. Voor veel mensen is dit hartstikke moeilijk. Voor een buitenstaander is het makkelijk praten, maar als je zelf in zo'n situatie verweven zit als het ware, dat is andere koek... Daarom wat je zegt: ogen open. En waarschijnlijk is de pleister er in 1 keer aftrekken het beste. Want wat hoop je eigenlijk te bereiken met dit nog langer voort te laten duren? Dingen zullen er niet makkelijker op worden, integendeel.

 

[Billy1908]

Hard… om te horen… maar het is wel waar ja… 😞

Het is heel hard en confronterend he.. Maar wat de anderen ook zeggen, jij kan hem niet helpen, je kan alleen jezelf helpen. En het is een proces om op het punt te komen dat je beseft dat je los moet laten.

 

[De Zandman]

Het uiterst nare is in deze gevallen vaak dat met die blowerij, die veel geld kost wat nuttiger besteed had kunnen worden, dat er slecht gedrag met deze verslaving gepaard gaat...
En nu er al geld gestolen wordt, is dit gedrag zoals @Mindless al aangeeft, een grens gepasseerd.
In dit geval is idd loslaten de enige weliswaar zeer moeilijke aanbevolen weg om verder te gaan.
Want wat is de volgende hindernis....de deurwaarder aan de deur? Grote schulden?
Kommer en kwel!
Ga voor jezelf, alle sterkte toegewenst!