wisemysticaltree
Newbie
Zaterdag hebben een vriendin (ik zal haar A noemen) en ik voor het eerst 1p-lsd gebruikt. Zij wilde al een lange tijd weten hoe het is om te trippen op lsd en na grondig onder zoek te doen, hebben we toch wat blotters van de lsd variant aangeschaft (100 µg per stuk).
We spraken 's middags af en gingen een stukje wandelen, en tijdens de wandeling namen we de stof tot ons
15.45 :
We zijn in het bos aan het wandelen. Het papier voelt onnatuurlijk in de mond, maar hier merk ik na een tijdje niet zoveel meer van. A zet een timer voor 1 minuten, zodat we weten dat we het lang genoeg in de mond hebben gehouden. Het is erg koud, ik heb eigenlijk de verkeerde kleding aan voor een herfstige boswandeling. Na ongeveer 10 minuten voel ik het papiertje langzaam uiteen vallen en enkele ogenblikken laten is het helemaal verdwenen uit mijn mond. Ik baal, wat als ik er nou niks van voel? A's timer gaat af en ook zij slikt het papiertje in. We lopen rustig verder en discussiëren wat, ik weet niet meer precies waarover.
16.30 - 17.00 :
Het is ondanks de kou erg mooi weer. Ik zie niks meer dan dat ik zou zien zonder de drug, maar zie wel meer de schoonheid in alles om mij heen. De lucht, de bomen. Vooral het contrast tussen de 2, het brengt me tot rust. Ik kom niet vaak in dit gebied, gelukkig kent A de weg.
Op de een of andere manier belanden we in een hevige lachbui. Ik heb pijn aan mijn buik van het lachen en voel me een tikkeltje licht in mijn hoofd. We realiseren ons dat er pas net een halfuur voorbij is gegaan. ( tijdsbeleving is iets wat voor mij het vreemdste was tijdens de trip, ik weet vanaf dit punt dus ook de tijden niet meer goed ) We komen er achter dat onze pupillen erg gedilateerd zijn, we hadden dit niet verwacht en maken ons zorgen dat A's moeder zal weten dat we iets gebruikt hebben.
17.00 - 17.30 :
De wandeling is iets langer geworden dan dat de bedoeling was. Het gebint te schemeren en wij moeten naar huis, A's moeder heeft eten voor ons. Onderweg terug, in het donker, gaat de lacherigheid weg. Het wordt vervangen door een zweverig gevoel, alsof ik me boven mijn eigen lichaam bevind. De kou voel ik niet meer. A ziet iets op de grond, ze voelt zich erg verbonden met de aarde. Ze raakt het pad aan en wanneer ik haar probeer na te doen, krijg ik mijn hand niet dichterbij dan een centimeter van de grond, Het lijkt alsof er een soort mentale blokkade is. A trekt mijn hand mee en legt het toch op de grond. Het voelt erg scherp en ik trek snel mijn hand weg, erg onplezierig.
Terwijl A naar de grond blijft kijken, begint ze ook dingen te zien bewegen. Ik heb geen idee wat zij ziet, maar ze vertelt dat de groent van beestjes. het krioelt van de insecten en zij loopt door de hoop met beestjes. Zelf voel ik me steeds meer vervloeien met de lucht. Ik begin vreemde bewegingen ta maken met mijn armen, alsof ik door de lucht zwem. Ook lampen van auto's of straatlantaarns zien er erg mooi uit, misschien zelfs een beetje overweldigend. A zegt dat we moeten opschieten, dus we lopen snel door terug naar huis.
18.00 :
We komen thuis aan en ik moet erg nodig naar de wc. Het lijkt we een een eeuwigheid te duren voor dat ik klaar ben ( A vertelde me later dat zij hetzelfde had ). We eten samen een hele kip, die we ook uit elkaar moeten halen. Ik probeer beschaafd te eten, tegenover me eet A haar kip als een barbaar. Ik denk na over de kip, dat dit dier ooit leefde. Ik bestudeer het vlees, hoe het glanst, hoe het beweegt. Ik probeer de half opgegeten delen te identificeren en begin me een beetje ziek te voelen. Zonder na te denken eet ik de laatste stukjes op en probeer deze lugubere ervaring achter me te zetten. Weer lijkt het alsof er al uren voorbij zijn gegaan tijdens het eten. We drinken nog wat en ik eet de ijsblokjes uit mijn glas. Normaal krijg ik hierbij veel last van mijn tanden, maar dit keer voelde ik niks anders dan de lekkere krokante ijsscherven die langzaam smolten van mijn lichaamswarmte.
18.30 :
Het is tijd dat we ons klaar gaan maken voor het feest waar we vanavond heen gaan. De trap op lopen gaat lastig. Eenmaal boven trek ik mijn trui uit en wordt ik overspoelt door de kou in de kamer. Ik probeer mijn eyeliner te doen, maar er komen geen rechte lijnen uit mijn hand. Normaal ben ik snel klaar en zit het er prima uit, ik moet nu echt moeite doen om er niet als een clown uit te zien. Mij lukt het uiteindelijk toch, ik blijf de spiegel in kijken. Alles draait, ik heb te veel wimpers, mijn ogen zijn een andere kleur en ik heb ineens veel meer acne. A vraagt of ik haar eyeliner kan doen, want het lukt haar echt niet. Ik heb ook bij haar moeite met het aanbrengen. Ik vraag A om een zonnebril en we zijn klaar om te vertrekken.
19.00 :
Het is erg koud buiten. Dat weet ik omdat ik ernstig aan het trillen ben, niet omdat ik de kou werkelijk voel. Ik heb steeds het gevoel dat we veelste laat zijn, terwijl dat helemaal niet zo is. A en ik praten met elkaar alsof we alleen op de wereld zijn. Andere mensen hebben voor ons nu geen waarde. We wachten op de metro en liggen weer in een deuk op het perron. In de metro is het lekker warm. We blijven maar lachen... we zijn zo afgeleid dat we bijna onze stop missen.
20.00 :
Ik denk dat mijn trip nu ongeveer wel is afgelopen. Er zijn nog was naweën, maar ik voel me zeker anders dan een paar uur geleden. Op het feest is het nog erg rustig, dit valt ons tegen. Ik voel dat ik mijn kaak erg aanspan en bijt vaak op mijn wang, ook zie ik in de spiegel dat mijn pupillen nogsteeds erg groot zijn. De rest van de avond hebben we gedanst, maar ik denk niet dat de drugs hier een bijdrage bij heeft geleverd.
om 1.00 gaan we weer terug naar huis.
Dit was hoe ik mijn eerste keer 1p lsd heb ervaren. Wellicht dat dit een te gedetailleerd trip report is, maar ik probeer echt alle fragmenten uit mijn geheugen vast te leggen. Ik weet nog niet wanneer en met wie ik dit nog zal herhalen, ik heb nog 2 blotters over. Ik weet in ieder geval dat ik deze drug nooit op een casual manier zal gebruiken, ik heb het wel als erg intens ervaren. Ik zou graag meer willen weten over andermans ervaringen.
We spraken 's middags af en gingen een stukje wandelen, en tijdens de wandeling namen we de stof tot ons
15.45 :
We zijn in het bos aan het wandelen. Het papier voelt onnatuurlijk in de mond, maar hier merk ik na een tijdje niet zoveel meer van. A zet een timer voor 1 minuten, zodat we weten dat we het lang genoeg in de mond hebben gehouden. Het is erg koud, ik heb eigenlijk de verkeerde kleding aan voor een herfstige boswandeling. Na ongeveer 10 minuten voel ik het papiertje langzaam uiteen vallen en enkele ogenblikken laten is het helemaal verdwenen uit mijn mond. Ik baal, wat als ik er nou niks van voel? A's timer gaat af en ook zij slikt het papiertje in. We lopen rustig verder en discussiëren wat, ik weet niet meer precies waarover.
16.30 - 17.00 :
Het is ondanks de kou erg mooi weer. Ik zie niks meer dan dat ik zou zien zonder de drug, maar zie wel meer de schoonheid in alles om mij heen. De lucht, de bomen. Vooral het contrast tussen de 2, het brengt me tot rust. Ik kom niet vaak in dit gebied, gelukkig kent A de weg.
Op de een of andere manier belanden we in een hevige lachbui. Ik heb pijn aan mijn buik van het lachen en voel me een tikkeltje licht in mijn hoofd. We realiseren ons dat er pas net een halfuur voorbij is gegaan. ( tijdsbeleving is iets wat voor mij het vreemdste was tijdens de trip, ik weet vanaf dit punt dus ook de tijden niet meer goed ) We komen er achter dat onze pupillen erg gedilateerd zijn, we hadden dit niet verwacht en maken ons zorgen dat A's moeder zal weten dat we iets gebruikt hebben.
17.00 - 17.30 :
De wandeling is iets langer geworden dan dat de bedoeling was. Het gebint te schemeren en wij moeten naar huis, A's moeder heeft eten voor ons. Onderweg terug, in het donker, gaat de lacherigheid weg. Het wordt vervangen door een zweverig gevoel, alsof ik me boven mijn eigen lichaam bevind. De kou voel ik niet meer. A ziet iets op de grond, ze voelt zich erg verbonden met de aarde. Ze raakt het pad aan en wanneer ik haar probeer na te doen, krijg ik mijn hand niet dichterbij dan een centimeter van de grond, Het lijkt alsof er een soort mentale blokkade is. A trekt mijn hand mee en legt het toch op de grond. Het voelt erg scherp en ik trek snel mijn hand weg, erg onplezierig.
Terwijl A naar de grond blijft kijken, begint ze ook dingen te zien bewegen. Ik heb geen idee wat zij ziet, maar ze vertelt dat de groent van beestjes. het krioelt van de insecten en zij loopt door de hoop met beestjes. Zelf voel ik me steeds meer vervloeien met de lucht. Ik begin vreemde bewegingen ta maken met mijn armen, alsof ik door de lucht zwem. Ook lampen van auto's of straatlantaarns zien er erg mooi uit, misschien zelfs een beetje overweldigend. A zegt dat we moeten opschieten, dus we lopen snel door terug naar huis.
18.00 :
We komen thuis aan en ik moet erg nodig naar de wc. Het lijkt we een een eeuwigheid te duren voor dat ik klaar ben ( A vertelde me later dat zij hetzelfde had ). We eten samen een hele kip, die we ook uit elkaar moeten halen. Ik probeer beschaafd te eten, tegenover me eet A haar kip als een barbaar. Ik denk na over de kip, dat dit dier ooit leefde. Ik bestudeer het vlees, hoe het glanst, hoe het beweegt. Ik probeer de half opgegeten delen te identificeren en begin me een beetje ziek te voelen. Zonder na te denken eet ik de laatste stukjes op en probeer deze lugubere ervaring achter me te zetten. Weer lijkt het alsof er al uren voorbij zijn gegaan tijdens het eten. We drinken nog wat en ik eet de ijsblokjes uit mijn glas. Normaal krijg ik hierbij veel last van mijn tanden, maar dit keer voelde ik niks anders dan de lekkere krokante ijsscherven die langzaam smolten van mijn lichaamswarmte.
18.30 :
Het is tijd dat we ons klaar gaan maken voor het feest waar we vanavond heen gaan. De trap op lopen gaat lastig. Eenmaal boven trek ik mijn trui uit en wordt ik overspoelt door de kou in de kamer. Ik probeer mijn eyeliner te doen, maar er komen geen rechte lijnen uit mijn hand. Normaal ben ik snel klaar en zit het er prima uit, ik moet nu echt moeite doen om er niet als een clown uit te zien. Mij lukt het uiteindelijk toch, ik blijf de spiegel in kijken. Alles draait, ik heb te veel wimpers, mijn ogen zijn een andere kleur en ik heb ineens veel meer acne. A vraagt of ik haar eyeliner kan doen, want het lukt haar echt niet. Ik heb ook bij haar moeite met het aanbrengen. Ik vraag A om een zonnebril en we zijn klaar om te vertrekken.
19.00 :
Het is erg koud buiten. Dat weet ik omdat ik ernstig aan het trillen ben, niet omdat ik de kou werkelijk voel. Ik heb steeds het gevoel dat we veelste laat zijn, terwijl dat helemaal niet zo is. A en ik praten met elkaar alsof we alleen op de wereld zijn. Andere mensen hebben voor ons nu geen waarde. We wachten op de metro en liggen weer in een deuk op het perron. In de metro is het lekker warm. We blijven maar lachen... we zijn zo afgeleid dat we bijna onze stop missen.
20.00 :
Ik denk dat mijn trip nu ongeveer wel is afgelopen. Er zijn nog was naweën, maar ik voel me zeker anders dan een paar uur geleden. Op het feest is het nog erg rustig, dit valt ons tegen. Ik voel dat ik mijn kaak erg aanspan en bijt vaak op mijn wang, ook zie ik in de spiegel dat mijn pupillen nogsteeds erg groot zijn. De rest van de avond hebben we gedanst, maar ik denk niet dat de drugs hier een bijdrage bij heeft geleverd.
om 1.00 gaan we weer terug naar huis.
Dit was hoe ik mijn eerste keer 1p lsd heb ervaren. Wellicht dat dit een te gedetailleerd trip report is, maar ik probeer echt alle fragmenten uit mijn geheugen vast te leggen. Ik weet nog niet wanneer en met wie ik dit nog zal herhalen, ik heb nog 2 blotters over. Ik weet in ieder geval dat ik deze drug nooit op een casual manier zal gebruiken, ik heb het wel als erg intens ervaren. Ik zou graag meer willen weten over andermans ervaringen.
dat je nog naar een feesje durfde te gaan joh! En sws met openbaar vervoer, daar zie je mij iig niet in alleen in een taxi dan
