LucidLucy
Verslaafde in herstel
Oh fuck it, waarom ook niet? Enerzijds vind ik het wel tof om voor mezelf deze ervaring op te schrijven om de groei te zien die ik heb doorgemaakt. Anderzijds kan dit misschien wel een motivatie of geruststelling zijn voor andere herstellende verslaafde raveteven. En wie weet is dit wel een primeur op DF, een nuchter tripreport.
Voorgeschiedenis
Voor een dagelijks gebruiker is bijna zijn hele leven wel gevuld met mensen, plekken en dingen die te maken hebben met drugs en daarom een trigger kunnen zijn. Stipt op nummer 1 staan misschien wel EDM raves als het gaat om situaties met veel triggers. Zo geldt dat in elk geval wel voor mij. Toen ik voor het eerst in herstel kwam, kreeg ik vaak te horen dat het belangrijk was om bepaalde mensen, plekken en dingen te vermijden. âWaarom zou je je hele herstel en alles wat je (weer) bereikt hebt, opgeven om een avondje te dansen?â â âWeet je zeker dat je hoofd niet gewoon een situatie aan het creĂ«ren is waar je ongegeneerd kan gebruiken?â En meer van zulke redeneringen.
Het vervelendste is nog wel dat die mensen die dit soort uitspraken deden, meestal nog gelijk hebben ook⊠Ja, toen ik net in herstel kwam, zag ik mijn gehele sociale leven in het water vallen. Inclusief de bijbehorende psytrance en techno uitstapjes.
âKan ik nu dan nooit meer losgaan op die dreunende bas die je in elke vezel van je lijf kan voelen? Kan ik nu nooit meer naar een feestje?â
Ik was dan ook enorm verrast en blij toen ik van een fellow hoorde dat er ook dingen georganiseerd worden als een NADE (Narcotics Anonymous Dance Event). âJa wat dacht je dan? Dat al die doorgewinterde junkies die zo van feesten houden, dat nooit meer nuchter zouden organiseren?â
Nee als we de kans hebben, grijpen we dat met beide handen aan! Zolang de veiligheid van ons herstel maar gewaarborgd kan worden!
Nog even een DISCLAIMER die ik toch gemaakt wil hebben: Als je nou net stopt met gebruiken of kiest voor herstel, luister dan naar je fellows. Vermijd die mensen, plekken en dingen. De triggers zijn enorm op zulke feestjes en je moet heel erg goed weten hoe je erin staat voordat je zoiets aangaat. In mijn optiek kan je zĂ©ker het eerste jaar vergeten om naar dit soort raves te gaan. Maar het betekent niet dat zoiets nooit meer zou kunnen. Zeker als je voor het eerst weer naar zoân feestje gaat, zou ik altijd aanraden om met iemand te gaan die ook in herstel zit of op zijn minst gegarandeerd niet gaat gebruiken.
-
Wie: LucidLucy (Man/27)
Wat: Clean & Nuchter â helemaal niets dus
Waar: Psychedelic Rave, Maassilo
Wanneer: 11 maart 2023
Setting: Een psytrance rave met o.a. Silent Sphere, Astral Projection, Dickster, Jumpstreet, Djantrix en Spirit Architect. Voor het eerst alleen op een rave en ook mijn tweede rave in herstel. De eerste psytrance rave weer sinds 3,5 jaar.
Mindset: De middag van tevoren een tikje zenuwachtig. Heel bewust bezig met wat mij te wachten staat en of het door kan gaan. Ik voel dat ik bereid moet zijn om op het laatste moment nog om te keren als er iets niet goed zit, maar dat zit het niet. Overigens was ik net bij een show van Daniël Arends geweest dus elke spanning die er nog zat, heb ik eruit gelachen.
Onderweg
Ik stap in de auto om naar Rotterdam te rijden. Zoals ik elke ochtend aan mijn hogere macht vraag voor een dag clean, vraag ik dat nu ook voor de nacht. Ik zet alvast een lekker psytrance setje op om in de sfeer te komen. Onderweg ga ik nog Ă©Ă©n keer mijn intenties na; waarom ga ik naar dit feest?
Ik voel het antwoord wel; ik houd gewoon enorm van deze muziek, van de scene, van dansen en losgaan alsof er niemand kijkt, de bas die je tot in je tenen voelt en dan die schreeuwende synthesizer geluiden die je meedragen in een wondere psychedelische wereld.
Ik stel mezelf nog de vraag; heb ik afgelopen week of vandaag ook maar een kort moment in mijn hoofd gehad dat dit een ideale gelegenheid zou zijn om te gebruiken? Het antwoord is nee, geen moment. Mijn lichaam voelt kalm en sereen aan; ik weet dat het goed zit.
Toen ik aankwam heb ik nog een fellow geprobeerd te bellen die ook nog regelmatig naar raves gaat en dat ook clean doorkomt. Ik had hem al ingelicht en wist dus dat hij stand-by zou staan op dit moment.
De acid smile
Ik kwam aan bij de maassilo of eigenlijk Club Now&Wow. Ik kon gelijk doorlopen en was ook zo door de bewaking heen. Van binnen moet ik een beetje lachen om het feit dat ik gefouilleerd word. Ik ben waarschijnlijk een van de weinigen die legaal naar binnen mag.
Eenmaal binnen, komt altijd het komische deel van club Now&Wow, de lift naar de tiende etage. Met net iets te veel mensen gaan we als een blik sardientjes naar boven. Ik kijk om me heen naar al die mooie mensen en betrap mezelf in de spiegel op een ontiegelijke smile op mijn gezicht. Ik heb er zin in! Ongelooflijk veel zin. Ik merk dat die grijns ook niet los lijkt te komen. Dit fenomeen ken ik! Dat noemde ik altijd de acid smile. Van inname tot uitwerking stond er dan een lach op mijn gezicht die er niet meer af te beitelen was.
Welcome back to the tribe!
In de rij voor de kluisjes hoor ik de bass al door het beton heen slaan. Wat blijft dit toch ook een heerlijke locatie, zoân industrieel pand. Ik merk dat ik nu al niet stil kan staan, dus begin maar vast voorzichtig te dansen terwijl ik mijn beurt afwacht om een sleuteltje te ontvangen.
Om me heen zie ik allerlei verschillende, mooie mensen. Mensen met dreads, lange baarden, kale hoofden, mensen in harembroeken, glitterjurken, leuke onesies, gewoon gekleed in spijkerbroek en overhemd of chique in een gilette gehesen. Alles komt voorbij. Achter me hoor ik wat mensen praten over bomenknuffelen en ik besef me weer waarom ik me altijd zo thuis heb gevoeld in de psytrance scene. Zoveel verschillende soorten mensen, maar allemaal open, vriendelijk en zonder oordeel, die samenkomen om liefde te ontvangen en te geven en hun energie los te laten op de dansvloer. Heerlijk!
Uittreding
Ik begeef me dan ook gelijk naar de dansvloer van âmain floorâ waar toch vooral de bekendere (progressive) psytrance en goa worden gedraaid. Ik begin al lekker te dansen, maar merk dat mân moves nog wat roestig zijn en ik dans alsof er hardtechno wordt gedraait. Niet dat dat uitmaakt, maar het wringt nog een beetje. Langzaam maar zeker kom ik er steeds beter in en raak ik ook in een soort trance. Mân zicht wordt wat waziger en ik voel me enorm goed! Tegelijkertijd besef ik dat ik normaal al lang in bed lig en dat de vermoeidheid op een prettige manier bijdraagt aan het zweverige gevoel dat ik heb. Fascinerend dat ik dit soort gevoelens en zicht op een nuchtere manier mag meemaken.
Ik voel ook de liefde en aanwezigheid van de mensen om me heen terwijl ik verder weg zak in de zweverige rush. Af en toe zie ik anderen met een minstens zo grote smile op hun gezicht op eenzelfde manier genieten en ik probeer af en toe connectie te maken. Vroeger wist ik het te presteren om oogcontact te vermijden uit een of andere vage, onnodige angst. Dat ik nu op deze manier connectie kan maken met de mensen in mijn omgeving is voor mij hét bewijs dat ik enorm gegroeid ben de afgelopen twee jaar. Ik krijg warme blikken terug van mijn mede ravers wat me de bevestiging geeft dat het goed zit.
Ik voel me op mijn gemak en durf mezelf open te stellen naar mijn omgeving. Het lukt me om âuit mijn eigen lichaam en hoofd te tredenâ terwijl ik losga op de deuntjes van Astral Projection. Als ik naar links kijk zie ik weer iemand ontzettend genieten van dit feestje. Hij kijkt terug en komt op me afgestapt om me een knuffel te geven om vervolgens weer verder te gaan met dansen. De set lijkt met de minuut beter te worden tot deze uiteindelijk wordt afgesloten met gefluit en applaus voor de DJ.
Ik ga als een raket!
Ik had sinds vrijdag al last van keelpijn die zaterdag alleen maar erger was geworden. Dat begon nu weer op te spelen, dus ik besloot om een raketje te halen en even rustig aan te doen in een chillhoekje. Terwijl ik op mijn gemakje mijn ijsje zit te eten, kijk ik naar de mensen die voorbijkomen. Ik voel de serene rust die er in mijn lichaam heerst. Ook dit is nieuw voor mij, dat ik op zoân evenement met alleen maar vreemde mensen geen last heb van angsten of zenuwen.
Een clubje vraagt of ze bij me mogen zitten. Een van de gasten uit het clubje, laat ik hem Bert noemen (naar de banaan uit mijn profielfoto), vraagt me hoe mijn avond is. We knopen een gesprekje aan. Hij gaat normaal wel vaker naar rustige techno en housefeestjes, maar dit is zijn eerste psytrance evenement en het bevalt hem wel. We delen over en weer wat ervaringen over de verschillende feestjes en wat voor psytrance evenementen er nog meer in Nederland te vinden zijn.
Uiteindelijk vraagt hij of ik alleen ben. Als ik bevestigend knik, antwoordt hij dat ie dat niet zo snel alleen zou durven. Ik leg hem uit dat het voor mij ook de eerste keer alleen is, maar dat dat voor nu de beste keuze was. Ik licht voorzichtig een tipje van de sluier op dat ik herstel van een drugsverslaving en daarom niet met mijn oude feestvrienden op pad kan gaan. Het leek me makkelijker alleen clean te blijven, dan met een hele groep vrienden te gaan die allemaal wél gebruiken. En dat mijn rave maatjes die ook in herstel zitten, deze keer niet mee konden gaan. Maar eigenlijk vind ik het wel fijn. Normaal ben ik een introvert persoon en blijf ik graag in mijn comfort zone. Als ik met anderen op pad ben, blijf ik vaak hangen in die sociale bubbel en connect ik niet met mensen buiten de groep, dus dat ik dit gesprek ook wel heel fijn vind.
Bert zijn vriendengroep vertrekt alweer terwijl wij door blijven praten over verschillende onderwerpen, van verslaving en drugs tot aan werk studie en sport. Bert vertelt me dat hij profvoetballer is en ik dat ik veel van klimmen houd. âOh vet! Ik ben laatst wezen boulderen. Dat was zwaar aan mân onderarmen zeg!â
Uiteindelijk wisselen we wat gegevens uit, want hij wilde graag nog eens met me gaan boulderen. Of dat een ingeving is die door de MDMA werd ingebracht, zullen we komende dagen meemaken denk ik haha
We geven elkaar een knuffel en gaan elk weer ons eigen weg.
Verkenninstocht
Ik begeef me weer richting âmain floorâ om eens te kijken wat voor deuntjes Dickster in de pijpleiding heeft zitten. Ik kan niet helemaal mân draai vinden in deze muziek, dus ik besluit wat verder te gaan verkennen. Er was een soort chill-out stage, maar dat is me altijd wat te rustig. Ik wil ook niet met mijn gehypte bom aan energie de aura van de trippers daar verstoren, dus ik besluit op zoek te gaan neer de derde stage. Ik vermoed dat dat een soort freak floor moet zijn.
Ik kom langs een standje waar pizza wordt verkocht, maar heb nog geen honger. Tegelijkertijd wordt in mijn hoofd het eerste zaadje al geplant om op de terugweg even een lekkere big tasty te halen bij de Mac.
Op freak floor weet ik mijn draai wel te vinden op de set van Jumpstreet. Heerlijke deuntjes weer, waar ik even door blijf gaan tot ik zie dat het alweer bijna 05:00 uur is. Tijd om terug te gaan naar main floor omdat ik weet dat Djantrix zo begint te spelen. Tijdens deze set blijf ik een beetje op verschillende plekken door de zaal bewegen tot ik ineens Bert tegen het lijf loop. Ik trek een tijdje met hun op tot mijn oog valt op een paar dansende mensen op het balkon bovenin.
âOhjaaa er is hier een balkon. Dat moet ik gezien hebben!â
Ik ga weer verder op verkenning en vind mijn weg naar boven. Het was heel gaaf om de dansende menigte zo vanaf boven te zien. Ik blijf nog een tijdje genieten en dansen op het balkon voor ik me weer verder begeef. Ik kom langs een aantal chill spots en zie verschillende mensen het zichtbaar zwaar hebben. De Ă©Ă©n lijkt knetterhard te gaan op verschillende soorten drugs, de ander zit in slaap te sukkelen en weer anderen hebben zichtbaar last van pijntjes.
Ineens besef ik me dat mijn lichaam nog best fit aanvoelt voor het tijdstip dat het al is. Ook staat die grijns nog steeds op mijn gezicht gebeiteld. Ik dank mijn nuchtere en blijkbaar gezonde hersenchemie dat ik er op dit tijdstip nog zo fit in sta. Dat had ik niet verwacht.
Huiswaarts
Als ik zie dat het tegen 06:00 raakt besluit ik om het laatste kwartier nog even vol gas te geven. Even de laatste energie eruit persen en mijn benen kapot dansen. Ik moet morgen immers wel spijt hebben door de spierpijn. Ik vond het ook altijd wel relaxed om wat kilootjes kwijt te raken op een rave. Dit is toch de leukste sportschool die er bestaat!
Na de set van Djantrix heb ik nog even het intro van Spirit Architect gezien. Dat klonk echt heel erg lekker, maar ik heb mezelf toch gedwongen om huiswaarts te gaan. Ik wil toch graag nog een paar uurtjes slapen in de ochtend zodat ik maandag ook weer wat waard ben.
Al met al was het een zéér geslaagde avond en ik kijk alweer uit naar het volgende psytrance evenement. Deze rave heeft me vertrouwen gegeven. Vertrouwen dat ik dit, op de juiste momenten, clean & nuchter aan kan gaan. Tegelijkertijd besef ik me heel goed, dat ik de volgende keer minstens zo voorzichtig te werk moet gaan en goed moet aanvoelen hoe ik in mijn herstel sta!
Maar al met al voelde ik me weer heel welkom in de tribe van de psytrance scene. Misschien zelfs beter dan ooit door de verbinding die ik aan kon gaan met de mensen om me heen!
Overstegen herstel naar de tribe!
