_shikantaza
Badass junkie
Antes heeft gelijk. Een alcoholist moet toch ook niet in een slijterij gaan werken?
Mijn weg naar herstel (en andere dingetjes)
- Onderwerp starter MR_CHIP
- Startdatum
MR_CHIP
Badass junkie
ik vind dit best wel confronterend (in de juiste zin ) op de vraag of ik ooit echt wil stoppen, heb ik altijd wel ja op geantwoord met een kleine maar (hier komt de verslaving ) dat ik ooit zou willen zien dat ik gecontroleerd kan gebruiken en ik de zinswijze (terugvallen horen erbij ) nu maar als excuus gebruik (ik wil niet meer elke week gebruiken maar helemaal niet meer , nee zeg ik nu ik weiger voor nu nog dat gevoel op te geven voor altijd )
Manu76
Badass junkie
Die baas van jouw is denk ik alleen wel misleidend. Als je geld en vrouwen wilt, moet je echt iets anders gaan doen denk ik.. Volgens mij verspeel je juist je kansen op de middellange termijn.
En dat je nu bang bent voor verandering is normaal, maar ergens weet je wel beter. Je verslaving heeft je gevangen en hoe langer je jezelf voor de gek houdt, hoe meer je gaat verliezen.
Maar, we gaan allemaal dood, dus er is volgens mij ook geen specifieke goede manier, maar die van jouw lijkt me wel pijnlijk en zwaar zo.
Zet hem op, en meer dan veel hulp is een hypnotherapie misschien de oplossing bij jou.
Spring is in the air!
En dat je nu bang bent voor verandering is normaal, maar ergens weet je wel beter. Je verslaving heeft je gevangen en hoe langer je jezelf voor de gek houdt, hoe meer je gaat verliezen.
Maar, we gaan allemaal dood, dus er is volgens mij ook geen specifieke goede manier, maar die van jouw lijkt me wel pijnlijk en zwaar zo.
Zet hem op, en meer dan veel hulp is een hypnotherapie misschien de oplossing bij jou.
Spring is in the air!
Zeehond
Badass junkie
Het is wel eerlijk.
Goed om te weten voor me, maar vooral voor jou.
Dat is hoe het proces van stoppen werkt. Eerst wil je wel stoppen, maar is het als je eerlijk bent tegen jezelf een "al gestopt willen zijn". Oftewel, al bij het doel willen zijn, zonder nog volledig het proces te willen doorlopen. Oftewel, als er een skip knop was om het zwaarste gedeelte over te slaan, dan had je hem ingedrukt. Maar je wilt (nog) niet echt door het daadwerkelijke proces van stoppen gaan.
Dus blijf je in die loop van vallen en opstaan: even een paar weken/maanden succes en dan weer terugvallen, vaak dat hele patroon vaak herhalend. Met opbouwende frustratie van: waarom kom ik niets verder?
En dan moet er op een moment het besef komen (wat je overigens niet kunt afdwingen, het komt wanneer het komt, je ziet het wanneer je het ziet) dat je daadwerkelijk door het hele proces van stoppen wílt gaan en dat de ingang van dit proces ligt op punten zoals deze, waar je bewust kiest voor verbetering op langere termijn, in plaats van verlichting (van je lijden) op korte termijn.
_shikantaza
Badass junkie
Je bent gewoon nog niet diep genoeg gegaan. Pas als je verslagen bent kun je je volledig in gaan zetten en alles op alles zetten voor he herstel.
Probeer eens in te gaan zien dat dergelijke gedachten van je verslaving zijn en niet van jou. Jouw verslaafde hoofd vertelt je sprookjes. Geloof er niet in!
MR_CHIP
Badass junkie
dan ben ik wel benieuwd wat er nog allemaal moet gaan gebeuren voordat de wil om te stoppen echt 100% wordt en blijft
ik ben tot nu toen 3x op de SEH beland met extreem hoge hartslag en allemaal infuus dingen in me arm/hand
(alle lof voor die ziekenhuismensen ondanks dat het mijn eigen domme schuld wordt er alles aan doen op mijn leven te redden)
ik ben tot nu toen 3x op de SEH beland met extreem hoge hartslag en allemaal infuus dingen in me arm/hand
(alle lof voor die ziekenhuismensen ondanks dat het mijn eigen domme schuld wordt er alles aan doen op mijn leven te redden)
Zeehond
Badass junkie
Ben ik ook wel benieuwd naar.
Kennelijk wil je nog veel dieper gaan dan dit.
Denk dat bij iedereen alle alarmbellen wel af gaan.
Hier niet janken dan als er wat gebeurt , je hebt genoeg tips, adviezen en vooral heel veel medeleven gekregen.
Jij maakt de keuze, niemand anders.
Zeehond
Badass junkie
Nog niet nee, dat komt nog.
Heel veel sterkte vooral.
Over een tijdje dit topic nog eens teruglezen.
Ik heb ook geen ervaring met verslaving.
Heb wel het beste met je voor.
MR_CHIP
Badass junkie
ik weet nog 1 keer heel goed ik beefde met heel me lichaam
knijper op mijn finger om zuurstof te meten
en heel veel infuus dingen hartslag was 200bpm iets in die richting telkens allemaal mensen om me heen
en opeens kreeg ik het door alle stress heel benauwd ik zweete heel erg en opeens een grote blauw waarschuwing in beeld met zuurtstof saturatie 90 % !
toen begon ik te hyperventileren en toen een nog grotere waarschuwing(waarschuwing zuurtstof saturatie 80% ! )
in beeld waarbij ik ook een kapje op me mond kreeg en de instructie om heel rustig proberen te ademen
maar echt hoe die mensen er nog steeds ondanks dat het hun werk ik toch alles aan doen om je leven te redden is echt bewonderswaardig
dat was ook wel echt schrikken maar dat ik er telkens bovenop kwam creeert ook een gevoel van mijn lichaam kan alles aan
goed genoeg geschreven weer
knijper op mijn finger om zuurstof te meten
en heel veel infuus dingen hartslag was 200bpm iets in die richting telkens allemaal mensen om me heen
en opeens kreeg ik het door alle stress heel benauwd ik zweete heel erg en opeens een grote blauw waarschuwing in beeld met zuurtstof saturatie 90 % !
toen begon ik te hyperventileren en toen een nog grotere waarschuwing(waarschuwing zuurtstof saturatie 80% ! )
in beeld waarbij ik ook een kapje op me mond kreeg en de instructie om heel rustig proberen te ademen
maar echt hoe die mensen er nog steeds ondanks dat het hun werk ik toch alles aan doen om je leven te redden is echt bewonderswaardig
dat was ook wel echt schrikken maar dat ik er telkens bovenop kwam creeert ook een gevoel van mijn lichaam kan alles aan
goed genoeg geschreven weer
Je kunt dat moment niet met wilskracht afdwingen. Wat je wel kunt doen is zoveel mogelijk bewustheid brengen in al je gedachten en acties. Als je dan tóch de keuze maakt waarmee je je toekomstige zelf (remember, jij zult dat zijn. Jij zult gaan oogsten wat je nu zaait) opzadelt met meer pijn en moeilijkheden, doe dat dan tenminste zo bewust mogelijk.
Dat betekent niet dat je bewust de keuze nu maakt om toch terug te vallen en dan daarna jezelf te vertellen: ik heb nu toch al de keuze gemaakt, dus geef ik me eraan over dat dit nu eenmaal is wat het is. Want dat laatste is alweer terugvallen in onbewustheid. Het is onbewustheid, oftewel niet kijken naar jezelf/je acties, die je in het patroon houdt.
Als je zoveel mogelijk steeds weer terugkomt naar kijken naar jezelf, zul je zien dat je eigenlijk elk moment keuzes aan het maken bent. Met zulke bewustheid komt er op een gegeven moment een punt waarop je jezelf niet meer voor de gek kunt houden. Wanneer dat precies is kun je niet weten, maar de kans dat het gebeurt neemt toe met meer bewustheid. Niet om een of andere vage reden, maar omdat meer bewustheid inhoudt: een directere beleving van je pijn en een beter kunnen zien hoe je jezelf vasthoudt in dit patroon. Het wordt simpelweg te pijnlijk om zo door te gaan.
Zeehond
Badass junkie
Nu is het aan jou om je leven te redden.
Of denk je echt dat dit goed blijft gaan?
Ik ga dit loslaten, is beter voor me.
LucidLucy
Verslaafde in herstel
Wat bij mezelf ook wel erg helpt is om niet bezig te zijn met 'wat moet er allemaal gebeuren voordat ik wél de wil krijg om te stoppen'.
Maar om vooral ook te kijken naar wat er al is gebeurt. Steeds er bewust van zijn dat dat eigenlijk precies niet is wat ik wel om daaruit te vormen wat ik dan wèl wil.
En in mijn geval is dat dan toch niet gebruiken. In elk geval voor zolang het sprookje dat ik gecontroleerd kan gebruiken werkelijkheid wordt. Al gaat die dag niet komen. Kom aan, hoe vaak heb ik dat nou al aan mezelf bewezen 😂
Het is komisch als het niet zo tragisch was.
Maar kortom, ik kijk dus ook vooral naar wat ik wél wil en wat mij in de weg staat om dat pad in te slaan.
Die bewustwording groeit beetje bij beetje heb ik het idee. Het is niet dat ik van de een op de ander dag het licht zie. En de ene dag is die bewustwording ook meer aanwezig dan de andere.
Maar om vooral ook te kijken naar wat er al is gebeurt. Steeds er bewust van zijn dat dat eigenlijk precies niet is wat ik wel om daaruit te vormen wat ik dan wèl wil.
En in mijn geval is dat dan toch niet gebruiken. In elk geval voor zolang het sprookje dat ik gecontroleerd kan gebruiken werkelijkheid wordt. Al gaat die dag niet komen. Kom aan, hoe vaak heb ik dat nou al aan mezelf bewezen 😂
Het is komisch als het niet zo tragisch was.
Maar kortom, ik kijk dus ook vooral naar wat ik wél wil en wat mij in de weg staat om dat pad in te slaan.
Die bewustwording groeit beetje bij beetje heb ik het idee. Het is niet dat ik van de een op de ander dag het licht zie. En de ene dag is die bewustwording ook meer aanwezig dan de andere.
_shikantaza
Badass junkie
Blijkbaar is wat er gebeurd is nog niet genoeg voor jou om echt te willen stoppen. Ik moest twee banen verliezen en met realiseren dat ik niet lang meer te leven had als ik door ging. En ik wilde niet dood dus moest ik gewoon gaan doen wat er van me gevraagd werd in de kliniek en door psychologen, lotgenoten, psychiaters, verpleegkundigen, etc.
Misschien moet jij de dood in de ogen kijken. Dat breekpunt is voor iedereen anders. Misschien kom je daar komend weekend wel achter als je voor de 4e keer op de SEH belandt.
En onthoud maar dat je ziek bent en hulp nodig hebt. Jezelf de schuld geven levert je niets op.
MR_CHIP
Badass junkie
hallo allen
ik was even in twijfel of ik wel nog zou posten aangezien jullie zoveel goede adviezen geven en ik er niks mee doen
mijn uiteindelijk doel van dit alles is het geen wat ik vroeger als zelfbescherming uit kon schakelen weer compleet uit te schakelen genaamd emoties ik kan en wil het niet aangaan
vandaar de ook soms hoge doseringen in de hoop dat het iets in me hersenen (voor tijdelijk dan ) compleet kapotmaakt waardoor ik geen emoties meer voel (en nee ook geen blijdschap )
het spreekwoordelijke hart van steen zoals ik vroeger deed hoop ik weer te kunnen bewerkstellingen als is het voor nu
normaal wordt ik helemaal emotioneel na drugs gebruiken (1 dopje per dag staat op het flesje : lees ah joh maakt mij het uit en nam zo gelijk 2 dopjes men wat vies )
alleen nu eindelijk deels dan werd ik wakker en voelde ik compleet niks (in ieder geval veel minder als hiervoor) void leegte empty shell
ik was even in twijfel of ik wel nog zou posten aangezien jullie zoveel goede adviezen geven en ik er niks mee doen
mijn uiteindelijk doel van dit alles is het geen wat ik vroeger als zelfbescherming uit kon schakelen weer compleet uit te schakelen genaamd emoties ik kan en wil het niet aangaan
vandaar de ook soms hoge doseringen in de hoop dat het iets in me hersenen (voor tijdelijk dan ) compleet kapotmaakt waardoor ik geen emoties meer voel (en nee ook geen blijdschap )
het spreekwoordelijke hart van steen zoals ik vroeger deed hoop ik weer te kunnen bewerkstellingen als is het voor nu
normaal wordt ik helemaal emotioneel na drugs gebruiken (1 dopje per dag staat op het flesje : lees ah joh maakt mij het uit en nam zo gelijk 2 dopjes men wat vies )
alleen nu eindelijk deels dan werd ik wakker en voelde ik compleet niks (in ieder geval veel minder als hiervoor) void leegte empty shell
Ik begrijp de drang om te dissociëren/af te sluiten van je gevoel, maar dit is uitstel van het onder ogen komen ervan en niet alleen dat, maar ook het groter maken van de shit waar je straks doorheen moet en zal gaan.
En daar nog bovenop: je begint duidelijk al wel deels in te zien dat hiervan vluchten de oplossing niet is. Je begrijpt de punten die hier gemaakt worden, wat betekent dat je bewuster wordt. Dat is een goed iets, maar meer bewustzijn betekent ook dat je je geestelijke pijn en jezelf voorliegen intenser beleeft. En dit bewustwordingsproces zal niet stoppen, maar doorgaan. En nogmaals, dat is hartstikke goed. Maar tegelijkertijd zal het ook moeilijker en moeilijker worden om je ogen te sluiten voor je pijn. De weerstand tegen je pijn zal de ervaring van die pijn intenser maken.
What you resist, persists. Oftewel: je weerstand tegen iets, houdt datzelfde iets in stand.
Vaak is onze voorstelling van hoe het zal zijn om iets te doorvoelen vele malen erger dan het daadwerkelijk doen. Ik ga ook weer niet tegen je liegen: jarenlang jezelf verdoven en daarna de confrontatie aangaan met je onderdrukte gevoelens gaat niet fijn voelen. Maar tegelijkertijd: met volledige aandacht naar je gevoelens kijken is niet zo erg als je nu waarschijnlijk denkt. De "truc" zit hem in het volledige aandacht gedeelte: met aandacht, geduld en als het lukt: met liefde naar je gevoel kijken, is de kracht hebben om dat te doen.
De echte verschrikking en het echte lijden is wat je nu doet: er weg van proberen te kijken. Het volledig onder ogen komen ervan daarentegen kan máximaal zeer oncomfortabel voelen. De voorwaarde is dan wel dat je er ook echt direct naar kijkt en niet met een half oog. En je kunt dus leren dat oncomfortabele gevoel te accepteren: diep te doorvoelen. Zoals @New Dawn hierboven: de enige weg eruit, is recht erdoorheen.
Je hebt de "tools" tot je beschikking, maar dat is pas op het moment dat je niet meer probeert weg te kijken van wat je niet wilt zien. Je leert je vermogen om te gaan met je gevoel pas kennen op het moment dat je gericht gaat voelen. Als je gericht met volledige aandacht kijkt, snij je door de pijn heen als een heet mes door boter. Er is dan géén lijden. Al het lijden ligt in de weerstand tégen voelen. Maar wederom: dit moet gepraktiseerd worden. Hierover na gaan denken doet niets. Je moet daadwerkelijk stoppen met wegkijken en beginnen toe te laten: voelen.
Ergens weet je dat je er doorheen moet, toch?
MR_CHIP
Badass junkie
ik weet dat ik er doorheen zal moeten ooit
ik voelde heel erg verdriet opkomen bij jou verhaal, al binnen een paar seconden werdt dat gevoel voor nu dan volledig onderdrukt ergens hoop ik dat mijn gevoel wat mij zo kwetsbaar is uitgezet voorlopig dan
en weet dat dit niet de weg is , maar de andere potentieel dodelijke weg naar het ondergaan van mijn gevoelens durf ik niet aan te gaan
ik voelde heel erg verdriet opkomen bij jou verhaal, al binnen een paar seconden werdt dat gevoel voor nu dan volledig onderdrukt ergens hoop ik dat mijn gevoel wat mij zo kwetsbaar is uitgezet voorlopig dan
en weet dat dit niet de weg is , maar de andere potentieel dodelijke weg naar het ondergaan van mijn gevoelens durf ik niet aan te gaan
Het is niet mijn bedoeling je verdriet te geven. Ik probeer je te zeggen dat er een daadwerkelijke oplossing is en ook dat het ondergaan van je gevoelens juist veel beter voelt dan ze uit de weg te gaan. Met name als je dit volledig doet.
Ik begrijp je denk ik wel. Instinctief denk je waarschijnlijk: slecht gevoel: bij wegblijven. Maar gek genoeg zorgt dat er juist voor dat je er niet doorheen kan werken.
LucidLucy
Verslaafde in herstel
Dat is juist de niet dodelijke weg. Of in elk geval stukken minder dodelijk dan de weg die je kiest door te gebruiken. Zeker met de doseringen die ik van je gewend bent. (En wat bij mij overigens niet anders was)
Als je er eenmaal mee bezig bent en je ervaart keer op keer dat je er doorheen komt, dan wordt het ineens zoveel makkelijker en minder eng om dingen aan te gaan.
Tja.... Al het mooie ligt achter angst!
Precies dit!
Naast dat het werkt om door je gevoelens heen te werken, zal het hoop geven. Maar geen ongefundeerde hoop, maar het licht aan het einde van de tunnel beginnen te zien. Het voor een moment écht niet meer vluchten zal je doen inzien waartoe dit zal gaan leiden: het einde van angst en lijden. Ook al zie je dat je nog niet door de tunnel heen bent, je ziet het einde ervan. Niet als een geloof maar als een weten.
_shikantaza
Badass junkie
Voor de volgende keer zou ik het mooi vinden als je het iets anders ging doen. Het begon hier in de thread met dat je zei dat het leven kut is. Dat is een goede eerste stap, maar ga nou eens proberen te delen waarom het leven op dat moment kut is, zodat je met je DF matties hier die gedachten uit kunt dagen en kunt proberen te relativeren en een realitischere gedachte proberen te her-formuleren. De grote truuk is om dat te leren doen, maar dat kan alleen als je je bloot geeft, en toestaat dat we doorvragen en jou aan het denken zetten. Als je daartoe bereid wordt, kun je inzien dat je als je je open stelt, dingen anders kunt gaan zien. Dat lukt alleen niet.
Heb je dit weekend nog iets geleerd dat je op je lijst met triggers en nadelen kunt gaan zetten?
MR_CHIP
Badass junkie
laten we zeggen dat ik bepaalde dingen uit het verleden opeens herinner waar ik me toen niet bewust van was (lees verkrachting door vader met moeder door haar te drogeren met ghb ) feit is echt heel lang geleden ik zal toen een jaar of 13 geweest zijn en ik merk hoe meer ik praat over gevoelens hoe meer het schild wat ik jaren lang stand heb gehouden stukje bij beetje afbrokkelt
hier een "stukje" uit de rapportage
X vertelde dat de man waarmee hij contact heeft en allerlei dingen heeft beloofd, tegen hem zegt dat als Robin niet op tijd reageert op whatsapp hij "dag kan zwaaien naar zijn droom." Collega X vroeg X wat hij daarmee bedoelde. Robin zegt dat dat die droom een vrouw is waar hij seks mee kan hebben. Na doorgevraagd te hebben vertelt Robin het volgende: De man heeft een vriendin die hij al twee jaar onder invloed brengt waardoor zij afhankelijk van hem is geworden door haar verslaving. Hij drogeert haar met regelmaat waardoor hij zijn gang kan gaan. Denk bij drugs gebruik aan de hardere middelen (meth, heroïne in vloeibare vorm etc etc). De man heeft sinds kort een tweede vrouw/meisje weten te strikken. Ook zij drogeerd hij met regelmaat. Dit is de vrouw die hij Robin belooft. Robin zou dan langs kunnen komen wanneer zij gedrogeerd is en dan kan hij zijn gang op haar gaan. Robin ontvangt ook foto's van deze vrouwen van de man. Hij zegt dat de vrouw die de man hem belooft 19 jaar is maar heeft hier geen bewijs van. Ze kan dus net zo goed minderjarig zijn (dan is hij per direct strafbaar gezien hij dan naaktfoto's heeft van een minderjarige op zijn mobiel). Robin heeft hier nog geen "ja" op gezegd. Geeft aan dat het wel erg verleidelijk is. Wat later vraagt Robin of hij samen met coach in gesprek kan gaan. Robin begint gelijk over dat hij in de avond naast zijn contactmoment gaat sporten met begeleiding. Og benoemde over iets anders te willen spreken. Robin werd opstandig en benoemde het gesprek telkens niet te willen herhalen. Vervolgens vraagt dhr. wat og van collega's heeft gehoord. Het boven genoemde verhaal aangekaart bij Robin. Ook benoemd dit met Teamleider RB en Addendum PB te hebben besproken. Robin is opstandig en benoemde niks strafbaars te hebben gedaan. Ook benoemde Robin dat begeleiding niks zal kunnen vinden en dat hij voortaan niet meer eerlijk tegen begeleiding zal zijn. Robin benoemde een aantal keren dat begeleiding weet dat hij dit soort gedachtes heeft en dat deze man hem aanbiedt wat hij al altijd zou willen hebben. Robin benoemde daarna wel een geweten te hebben en vraagt aan og of og echt geloofd dat Robin in staat zou zijn om zo iets te doen.
Og benoemde dit niet te weten. Robin raakt vervolgens wat emotioneler en benoemde dit als een leugen te hebben verzonnen. Robin benoemde al een aantal weken het verhaal te hebben verzonnen om aandacht te krijgen van begeleiding. Robin geeft aan doordat het verhaal nu neergelegd is bij teamleider en de directie hij ervan is geschrokken. Robin benoemde dat dit zoals de laatste keer een poging was voor aandacht. Robin benoemde dat er toen politie en een rechtszaak waren gestaard maar dat deze ook weer snel zijn afgehandeld omdat er geen bewijs voor zou zijn. Robin benoemde toen ook te hebben gelogen. Robin wilt zijn plek niet kwijt, maar op het moment dat zijn zucht hoog is boeit het Robin niet. Og benoemde naar Robin toe dat dit erg tegenstrijdig is. Aan de ene kant lijkt dhr. wel mee te willen werken aan behandeling en aan zijn doelen, aan de andere kant lijkt het alsof Robin schijt heeft en doet waar die zin in heeft. Als Robin vraagt aan og of og hem geloofd, benoemde og het niet meer te weten. Robin begint te huilen en geeft aan niet het band tussen begeleiding en og te verpesten. Op een gegeven moment laat Robin, naar zijn zegen, zijn buitenlandse bank afschriften zien. Er zijn vooral hoge bedragen vanuit moeder gestort op deze rekening. De meesten uitgaven zijn aan eten of drugs. Ook wilde Robin zijn whatsapp gesprekken laten zien. Dit heeft hij deels ook gedaan. Wat later benoemde Robin het vermoeden te hebben dezelfde stoornis te hebben als moeder. Robin is tegenstrijdig in zijn verhalen. De ene keer benoemde hij een ding en de andere keer de andere. Of het nou om zijn plek gaat of de band met begeleiding, vrienden en familie. Ook heeft Robin aangegeven drugs te hebben besteld. Deze kan hij vanaf morgen ophalen in de supermarkt. Robin benoemde dat ook moeder hem heeft aangemoedigd om niet te gebruiken. Robin gaat morgen naar moeder voor een spelletjes avond. Robin zal langer bij moeder verblijven zodat op hem moment dat hij thuis komt hij gelijk kan gaan slapen ipv "vrije tijd" te hebben om te gaan gebruiken. Ook benoemd Robin dat hij zaterdag dan zijn drugs wilt ophalen en die avond gebruiken. Hem opties aangeboden zoals extra gesprekken en of samen met hem de drugs ophalen en samen weg gooien. Geen optie leek voor Robin passend zijn. Want ook hij twijfelt of hij wel of niet wilt stoppen met het gebruiken van drugs. Dit is besproken met Teamleider en Addendum.
hier een "stukje" uit de rapportage
X vertelde dat de man waarmee hij contact heeft en allerlei dingen heeft beloofd, tegen hem zegt dat als Robin niet op tijd reageert op whatsapp hij "dag kan zwaaien naar zijn droom." Collega X vroeg X wat hij daarmee bedoelde. Robin zegt dat dat die droom een vrouw is waar hij seks mee kan hebben. Na doorgevraagd te hebben vertelt Robin het volgende: De man heeft een vriendin die hij al twee jaar onder invloed brengt waardoor zij afhankelijk van hem is geworden door haar verslaving. Hij drogeert haar met regelmaat waardoor hij zijn gang kan gaan. Denk bij drugs gebruik aan de hardere middelen (meth, heroïne in vloeibare vorm etc etc). De man heeft sinds kort een tweede vrouw/meisje weten te strikken. Ook zij drogeerd hij met regelmaat. Dit is de vrouw die hij Robin belooft. Robin zou dan langs kunnen komen wanneer zij gedrogeerd is en dan kan hij zijn gang op haar gaan. Robin ontvangt ook foto's van deze vrouwen van de man. Hij zegt dat de vrouw die de man hem belooft 19 jaar is maar heeft hier geen bewijs van. Ze kan dus net zo goed minderjarig zijn (dan is hij per direct strafbaar gezien hij dan naaktfoto's heeft van een minderjarige op zijn mobiel). Robin heeft hier nog geen "ja" op gezegd. Geeft aan dat het wel erg verleidelijk is. Wat later vraagt Robin of hij samen met coach in gesprek kan gaan. Robin begint gelijk over dat hij in de avond naast zijn contactmoment gaat sporten met begeleiding. Og benoemde over iets anders te willen spreken. Robin werd opstandig en benoemde het gesprek telkens niet te willen herhalen. Vervolgens vraagt dhr. wat og van collega's heeft gehoord. Het boven genoemde verhaal aangekaart bij Robin. Ook benoemd dit met Teamleider RB en Addendum PB te hebben besproken. Robin is opstandig en benoemde niks strafbaars te hebben gedaan. Ook benoemde Robin dat begeleiding niks zal kunnen vinden en dat hij voortaan niet meer eerlijk tegen begeleiding zal zijn. Robin benoemde een aantal keren dat begeleiding weet dat hij dit soort gedachtes heeft en dat deze man hem aanbiedt wat hij al altijd zou willen hebben. Robin benoemde daarna wel een geweten te hebben en vraagt aan og of og echt geloofd dat Robin in staat zou zijn om zo iets te doen.
Og benoemde dit niet te weten. Robin raakt vervolgens wat emotioneler en benoemde dit als een leugen te hebben verzonnen. Robin benoemde al een aantal weken het verhaal te hebben verzonnen om aandacht te krijgen van begeleiding. Robin geeft aan doordat het verhaal nu neergelegd is bij teamleider en de directie hij ervan is geschrokken. Robin benoemde dat dit zoals de laatste keer een poging was voor aandacht. Robin benoemde dat er toen politie en een rechtszaak waren gestaard maar dat deze ook weer snel zijn afgehandeld omdat er geen bewijs voor zou zijn. Robin benoemde toen ook te hebben gelogen. Robin wilt zijn plek niet kwijt, maar op het moment dat zijn zucht hoog is boeit het Robin niet. Og benoemde naar Robin toe dat dit erg tegenstrijdig is. Aan de ene kant lijkt dhr. wel mee te willen werken aan behandeling en aan zijn doelen, aan de andere kant lijkt het alsof Robin schijt heeft en doet waar die zin in heeft. Als Robin vraagt aan og of og hem geloofd, benoemde og het niet meer te weten. Robin begint te huilen en geeft aan niet het band tussen begeleiding en og te verpesten. Op een gegeven moment laat Robin, naar zijn zegen, zijn buitenlandse bank afschriften zien. Er zijn vooral hoge bedragen vanuit moeder gestort op deze rekening. De meesten uitgaven zijn aan eten of drugs. Ook wilde Robin zijn whatsapp gesprekken laten zien. Dit heeft hij deels ook gedaan. Wat later benoemde Robin het vermoeden te hebben dezelfde stoornis te hebben als moeder. Robin is tegenstrijdig in zijn verhalen. De ene keer benoemde hij een ding en de andere keer de andere. Of het nou om zijn plek gaat of de band met begeleiding, vrienden en familie. Ook heeft Robin aangegeven drugs te hebben besteld. Deze kan hij vanaf morgen ophalen in de supermarkt. Robin benoemde dat ook moeder hem heeft aangemoedigd om niet te gebruiken. Robin gaat morgen naar moeder voor een spelletjes avond. Robin zal langer bij moeder verblijven zodat op hem moment dat hij thuis komt hij gelijk kan gaan slapen ipv "vrije tijd" te hebben om te gaan gebruiken. Ook benoemd Robin dat hij zaterdag dan zijn drugs wilt ophalen en die avond gebruiken. Hem opties aangeboden zoals extra gesprekken en of samen met hem de drugs ophalen en samen weg gooien. Geen optie leek voor Robin passend zijn. Want ook hij twijfelt of hij wel of niet wilt stoppen met het gebruiken van drugs. Dit is besproken met Teamleider en Addendum.
_shikantaza
Badass junkie
Vertel eens je eigen verhaal in plaats van een stukje dossier te copy pasten. Waarom was het hele leven kut?
MR_CHIP
Badass junkie
naja mijn stuk van het verhaal is wat daarboven staan over die verkrachting
met als mede zelfmoordgedachten denken en voelen dat ik de rest van de mensen alleen maar ellende breng en het beter zou zijn als ik er niet meer zou zijn omdat ik een last voor deze wereld
dit wordt natuurlijk verrergert met hoe vaak ik drugs gebruik
in de 2de/3de week gaat het meestal verkeerd om de leuke gevoelens weer terugkomen (maar de negatieve dingen worden ook steeds erger dan ) ik ben al sinds eind 2021 al niet meer, meer dan 4 weken clean geweest wat natuurlijk het alleen maar uitstellen van het onvermijdelijke is je problemen onder ogen zien maar ik had dat hiervoor al heel lang niet gedaan en met hoe meer drugs ik gebruik hoe moeilijker de stap/inzicht is om langer clean te blijven
met als mede zelfmoordgedachten denken en voelen dat ik de rest van de mensen alleen maar ellende breng en het beter zou zijn als ik er niet meer zou zijn omdat ik een last voor deze wereld
dit wordt natuurlijk verrergert met hoe vaak ik drugs gebruik
in de 2de/3de week gaat het meestal verkeerd om de leuke gevoelens weer terugkomen (maar de negatieve dingen worden ook steeds erger dan ) ik ben al sinds eind 2021 al niet meer, meer dan 4 weken clean geweest wat natuurlijk het alleen maar uitstellen van het onvermijdelijke is je problemen onder ogen zien maar ik had dat hiervoor al heel lang niet gedaan en met hoe meer drugs ik gebruik hoe moeilijker de stap/inzicht is om langer clean te blijven
_shikantaza
Badass junkie
Probeer iemand in vertrouwen te nemen om te vertellen wat je echt denkt. Stel vooral vragen. Als je het binnenhoudt gaat je hoofd met je aan de haal en wordt het alsmaar erger. Ik denk dat er veel vooraf is gegaan voordat je bij de conclusie kwam dat zelfmoord een oplossing zou zijn. Dat zul je moeten ontdekken, en dat lukt alleen door er met andere mensen over te praten en te vragen of ze daadwerkelijk van jou vinden wat jij denkt dat ze vinden. Ga je eigen gedachten maar uitdagen door brutale vragen te stellen. Als je dat uiteindelijk uit kunt dagen en (doordat je steeds zult horen dat je gedachten niet kloppen) los kunt laten, kun je vrij worden. Uitbreken uit de negatieve spiraal die tot gebruikt leidt. En dat leidt uiteindelijk ook naar vrij worden in de keuze om te gebruiken of niet voor de lange termijn.
Ik gun het jou zo kerel want je bent een fijne vent en je verdient het om dat zelf ook te zien en te gaan voelen.
Laatst bewerkt:
LucidLucy
Verslaafde in herstel
Het mooiste zou toch zijn als die iemand een sponsor is van de NA/CA/WhateverA.
Mits je het wilt om op persoonlijk vlak te groeien natuurlijk.
Maar om te beginnen iemand waar je je goed bij voelt en die de tijd voor je neemt.
Waarom ik direct een sponsor benoemt komt waarschijnlijk door de Just for Today van vandaag:
26 maart Een sponsor vertrouwen is het risico waard
‘De meeste leden gaan op zoek naar iemand bij wie ze het gevoel hebben dat er een vertrouwensband kan ontstaan, iemand die, zo te zien, met ons mee kan leven…’
IP nr. 11, Sponsorschap, Herzien
Sponsorschap is wellicht iets nieuws voor ons. Wij gingen vele jaren door het leven zonder enige sturing. We volgden alleen ons eigenbelang, we wantrouwden iedereen en vertrouwden niemand. Nu wij leren te leven als herstellende verslaafde, ontdekken wij dat we hulp nodig hebben. Wij kunnen het niet langer alleen; we moeten het risico nemen om een ander te vertrouwen. Vaak is onze sponsor de eerste persoon met wie we dat risico aangaan. Hij of zij is iemand voor wie we respect hebben, iemand met wie we ons kunnen vereenzelvigen en met reden kunnen vertrouwen.
Wanneer wij onszelf blootgeven aan onze sponsor, ontstaat er een band. Wij geven onze geheimen prijs en we leren vertrouwen op de geheimhouding van onze sponsor. Wij delen wat ons bezighoudt en we leren waardering op te brengen voor de ervaring van onze sponsor. Wij delen onze pijn en we krijgen daar begrip voor terug. Wij leren elkaar kennen, we respecteren elkaar en er ontstaat wederzijdse genegenheid. Hoe meer wij onze sponsor leren vertrouwen, des te meer we onszelf leren vertrouwen.
Vertrouwen helpt ons om afstand te nemen van een leven waarin het ons aan richting ontbrak; een leven vol angst, verwarring en achterdocht. In het begin is het riskant om een andere verslaafde te vertrouwen. Maar vertrouwen speelt ook een rol in onze relatie met een Hogere Macht. Gewaagd of niet, onze ervaring zegt ons dat wij niet zonder kunnen. En naarmate wij het risico nemen om onze sponsor te vertrouwen, zullen we meer openstaan voor wat er in ons eigen leven speelt.
Alleen voor vandaag: Ik wil groeien en veranderen. Ik zal het risico nemen om mijn sponsor te vertrouwen en ontdekken dat delen lonend is.
Helemaal mee eens! Je bent een fijne vent.
Heel het topic niet doorgelezen, te druk om me heen. Lees dingen over geweld thuis enzo. Sterkte met je weg naar een nuchter leven. Als je wat in to hiphop/rap bent. Deze brusselse man spreekt in enkele liedjes wel waarheid. Vooral deze over geweld thuis. Zoek die kracht om vooral te overleven en door te zetten. Ze gaan je niet blijven redden met hartslag van 200bpm en 80% saturatie. Je kan de verpleging en dokters wel bedanken maar op een dag val je gewoon dood en was dat alles het dan waard?!?
CaRRita
Belezen gebruiker
Ik hoor dit wel vaker. Alleen heb ik altijd het idee dat het dan om weet ik veel, gepest worden op school gaat ofzo. Zoals gezegd: oncomfortabele gevoelens. Nooit over echt zulke zware gevoelens dat inderdaad zelfmoord het enige is wat dan mogelijk lijkt. Want hoe kun je nou met aandacht en geduld en liefde enzo naar jezelf kijken als je systematisch als stront bent behandeld? Er is mij wel heel goed duidelijk gemaakt dat ik niets waard ben hoor. Dus het enige dat ik kan doen, is het verdoven en er tegen vechten en het verstoppen. Want het is te groot en te pijnlijk om er doorheen te gaan.
Ik weet dat het allemaal vanuit goede bedoelingen wordt gezegd (natuurlijk), maar als we het over oncomfortabele gevoelens hebben, voel ik me totaal niet begrepen of gehoord. En zeker niet als dan ook nog deze gedachten moeten worden vervangen door andere gedachten, die realistischer zouden zijn. Nee, het leven IS kut als je een start hebt gehad zoals sommigen van ons. Waarom moet dat ontkent worden? Het is mijn realiteit. Jullie vinden het leuk om in je leven te zijn - dat is jullie realiteit. Of je vind jezelf de moeite waard om in leven te zijn. Maar dat is gewoon niet zo voor een heleboel andere mensen. Momenteel zijn er vijf zelfmoorden per dag en dat is zonder de verkapte zelfmoorden. Dat zijn geen mensen met oncomfortabele gevoelens die het niet zo fijn vinden om nuchter te zijn. Nee, dat zijn diep wanhopige mensen in een afschuwelijke realiteit, waar geen ruimte voor is. Want we schijnen niet goed te denken (alwéér niet) en alles verstandelijk te moeten kunnen benaderen. Zum Kotzen.
Sorry voor deze rant, maar weet je, soms is het gewoon veel beter om het kutgevoel in dit kut leven te verdoven. Is het gewoon al geweldig dat mensen er die dag zijn, of ze nu gebruiken of niet.
LucidLucy
Verslaafde in herstel
Vervelend dat je je zo voelt en jammer dat je er zo over denkt. Ik weet echter uit eigen ervaring dat het tij wèl kan keren en zie dat bij velen om me heen.
Van mensen die te maken hebben gehad met 'oncomfortabele' gevoelens tot mensen die gruwelijke misdaden tegen de menselijkheid hebben meegemaakt in oorlogen verderop. En allerlei zaken daar tussenin, mishandeling, verkrachting, relaties met narcisten, etc.
Dus ik draag ook graag de hoop uit dat het wèl kan. Maar makkelijk is het niet, zeker niet....
MR_CHIP
Badass junkie
ondanks dat ik zei dat ik geen emoties meer ervaarde zijn ze weer terug als nooit te voren
ergens blij dat ik ze nog heb ergens minder blij maarja gevoelens horen erbij ben (gelukkig dan wel soms ) geen robot
also heb weer gedacht aan zelfmoord natuurlijk met een mes op me pols maar blijkbaar is er nog steeds die innerlijke drang/dwang wat me ik overneemt en en me tegenhoud om het uit te voeren
ergens blij dat ik ze nog heb ergens minder blij maarja gevoelens horen erbij ben (gelukkig dan wel soms ) geen robot
also heb weer gedacht aan zelfmoord natuurlijk met een mes op me pols maar blijkbaar is er nog steeds die innerlijke drang/dwang wat me ik overneemt en en me tegenhoud om het uit te voeren
Geen sorry nodig hoor, ik begrijp je invalshoek denk ik.
Heb eigenlijk 2 dingen die ik erover wil zeggen:
Ten eerste heb ik in de afgelopen jaren gesprekken gehad met mensen met daadwerkelijke zware trauma's/PTSS en toen is me wel duidelijk geworden dat dat echt een andere categorie is en daarvoor eerst traumatherapie nodig is om überhaupt op het punt te komen waar je kunt gaan nadenken over jezelf confronteren met je gevoelens. Dus wat betreft dat denk ik inderdaad dat dit niet afdoende is. En wellicht zijn er nog meer.
En dan een kleine "correctie" op jouw post:
Ik doelde niet op dat men slechts oncomfortabele gevoelens heeft en dat men dat dan moet gaan voelen (al kan dat zeker ook en is dat imo erg aan te raden). Ik bedoel dat men emoties, lichte tot verschrikkelijke (maar geen PTSS met flashbacks en dergelijke) emoties heeft en dat wanneer men deze gevoelens recht aankijkt zonder weerstand ertegen, dat ze dan vanuit dat "licht" gezien als (vaak zeer) oncomfortabele sensaties ervaren worden. En dat je er dan daadwerkelijk doorheen kunt werken: het doorvoelen. Met weerstand tegen de emotie is dit niet mogelijk, omdat de emotie zo niet diep genoeg gepenetreerd wordt tot aan zijn kern. Ik heb het hier dan trouwens ook over mogelijk zeer negatieve emoties, omdat met deze directe perceptie het kijken naar/voelen van emoties terug wordt gebracht naar puur kijken/voelen. Ik zeg niet dat dit makkelijk is, maar dat het heel goed mogelijk is. En ook nogmaals: PTSS met flashbacks en dergelijke is wat anders.
Je doet ook een aanname met dat "wij onze levens leuk vinden". Maar dat is nou juist de reden dat ik hierover begin, mijn leven begint nu pas leuk te worden dóór deze manier van kijken. Niet altijd. Soms ben ik weer terug naar het oude in mijn hoofd zitten malen (waar ik dus niet echt de emotie kan doorvoelen). Maar steeds vaker brengt dit kijken mij dus wel in de staat dat ik mijn leven leuk vindt. Ik post hier deze berichten om aan te geven: hé, dit helpt mij. Misschien jou ook.
Wellicht soms. Maar aan de andere kant: iemand kan mogelijk door zijn/haar gevoelens heen werken met deze "methode" vrede met zichzelf en geluk gaan ervaren.
Zag niet dat je had gepost in de tussentijd, maar fijn dat je er ook zo over denkt!
Het zijn niet alleen maar "oncomfortabele gevoelens". Het is het hele spectrum aan emoties wat op deze manier ervaren en doorvoelt kan worden, míts iemand het kan opbrengen om een klein beetje "afstand" tussen de emotie en zichzelf te creëren, zodat je niet meer meegaat in de emotie, maar deze kan bekijken en doorvoelen: er doorheen kan werken.
n8wachT
Bewuste gebruiker
Ik ben ook client bij Antes Dordrecht. Mijn meest recente intake (heb er heel wat op m'n naam staan) duurde bijna een jaar. Nu eindelijk een begin gemaakt. Op een gegeven moment nodigen ze je uit voor de startgroep. Feitelijk weer een soort wachtkamer, maar dan met basic groepstherapie elke week. Afhankelijk van de groep kan dit best nuttig zijn. Hoop dat ze je snel uit gaan nodigen, en wie weet tot ziens
BelowTheFlow
Wijs gebruiker
CaRRita
Belezen gebruiker
Juist. En als iemand hier serieus over zelfmoord praat, dan hebben we het dus natuurlijk over een andere categorie.
En misschien nog even ter verduidelijking: Chronische PTSD is een vorm waarbij mensen zó lang en zó frequent aan overweldigende gebeurtenissen hebben blootgestaan, dat er duidelijk veranderingen in hun hersenen te zien zijn. Zij hebben geen flashbacks of nachtmerries, want de trauma's zijn totaal geïntegreerd in hun persoonlijkheid en hun zijn. Daarom kunnen wij (want geen verassing; ik ben zo iemand) ons nooit veilig voelen. Wij weten eenvoudigweg niet hoe dat is. Wij kennen dat niet meer. Onze hersenen zijn in een constante staat van totale alertheid en verdediging. Dat is nodig geweest omdat wij anders dood zouden gaan. Natuurlijk weten we verstandelijk dat er nu een andere werkelijkheid is. Alleen onze hersenen kunnen die stap niet zomaar maken. Het voelt letterlijk alsof we dood zullen gaan als we die gevoelens omhoog gaan halen. Dat is niet oncomfortabel. Dat is doodsangst.
Natuurlijk is het fijn dat je iets gevonden hebt dat voor jou werkt. Het is ook heel zorgzaam dat je dat wil delen. Alleen heb ik het idee dat er hier soms wat kort door de bocht wordt gegaan. Dat mensen zó graag willen adviseren, dat ze vergeten naar de unieke omstandigheden te kijken. Een beetje het sympathie vs empathie verhaal.
CaRRita
Belezen gebruiker
Ik vind je gewoon een held. Iets anders kan ik er niet van maken. Wat ben jij sterk. Respect voor je kracht en doorzettingsvermogen. En hé, neem vooral wat je nodig hebt om een dag verder te komen. Jij weet zelf het beste wat je moet doen om je te redden van het grote monster.
reDStone
Bewuste gebruiker
Ik kan me zo voorstellen dat als iemand, zoals ook ik bijvoorbeeld, een paar bijna dood ervaringingen heeft meegemaakt. Echt meerdere keren weer opgestaan.
Dan weet ik niet of je dat nog met trauma therapie kan aanpakken. Dat zijn littekens, die genezen niet echt. Je kan ermee omgaan. En dan is drugs makkelijk.
Natuurlijk verandert je persoonlijkheid daardoor.
Misschien is het een kwestie van de juiste drugs vinden. Ik snap niet echt hoe je iemand die echt een vliegtuigongeluk ofzo heeft overleefd, nou echt van die gebeurtenis kan losweken van de persoonlijkheid die daardoor ontstaat.
MR_CHIP
Badass junkie
kleine update later volgt een stukje uit eventuele rapportage
maar gesprek gehad met teamleider en addendum van woonvorm uiteindelijk niet echt weggestuurd, vanwege andere zaken die hier spelen besloten om een uitstroomtraject in te gaan en op mezelf te gaan wonen met ambulante hulp een heel grote stap maar wel 1 die nodig is denk ik
dit alles als curator het er ook mee eens is , keep you posted
maar gesprek gehad met teamleider en addendum van woonvorm uiteindelijk niet echt weggestuurd, vanwege andere zaken die hier spelen besloten om een uitstroomtraject in te gaan en op mezelf te gaan wonen met ambulante hulp een heel grote stap maar wel 1 die nodig is denk ik
dit alles als curator het er ook mee eens is , keep you posted
