Yeah2Me2023
Newbie
Goedemorgen alle,
Al een tijdje ben ik een beetje aan het Dwalen in de "wonderlijke wereld van drugs", en valt mij op dat er steeds meer soorten "drugs" geaccepteerd worden in de wereld. Denk aan Ketamine voor mensen met intense pijnklachten op lage dosis, MDMA voor trauma's, wiet-tincturen voor epilepsie, en LSD voor mensen met zware dwangneuroses, paddo's voor mensen die zwaar door het leven gaan..
Op dit moment zit ik zwaar door alles heen, lichamelijk dan en probeer ik (door veel verantwoordelijkheid) te blijven staan zoals ik stond. Op dit moment doe ik een soort van microdoseren met Speed. Ik neem elke dag/om de dag 2 a 3 lijntjes. Dit om de dag door te komen en niet zo verdomd zwaar lijf te hebben. Zo juist om uit mijn burn-out danwel depressie te blijven.
Nee, geen stofzuigerlijntjes met 10 gr natte speed doe ik in mijn eentje ongeveer 2 a 3 maanden (natuurlijk sharing=caring zit er dan ook bij)
Ik heb laatst het verteld tegen mijn familie. Deze schrokken wel en vroegen mij wat de negatieve kant was hiervan.. ik kon bijna niets zeggen en het bijna aanprijzen voor iedereen die het gewoon even niet meer "kan" zonder heel het proces van huisarts/25 therapeuten/ misdiagnoses/onzinnige gesprekken.. het nooit kunnen oplossen.. Want waar ik tegen aan loop is gewoon niet op te lossen, slechts vol te houden.
Wel is mijn huis spik en span, ideeën oneindig, overzicht aanwezig en veel papierwerk over hoe ik dingen zie/voel/ervaar welke ik vaak teruglees en in mijn nuchtere fase in werking zet.
Ik merk dat mijn omgeving er gespannen op reageer want ja, je krijgt het niet van de dokter. (Echter loop ik vaak onder invloed van en heeft nooit iemand wat aan mij gezien, ik ga dus ook geen dingen uit de weg)
Ik zie het dan ook als een soort van medicijn, ik leg het nadat het op is een paar weken weg en pak het dan ook weer geleidelijk op.. is dit dan ook een verslaving? Kan je verstandig omgaan met Drugs? Moeten er eigenlijk wel zoveel verschillende middeltjes zijn en zoveel therapeuten als dit ergens gewoon okay kan? Als onze visie net even een piecie wijder is? Ik ben zo benieuwd hoe jullie erover denken.. zou deze "schemerige wereld" niet naar de normale wereld gevoegd kunnen worden? Of is het mens eigen om uiteindelijk toch de controle te verliezen en krabbend in een hoekje te eindigen?
Ik ben benieuwd naar de ervaringen goed/of slecht van het bewust gebruiken en het toevoegen van dit in het leven wat je leeft of wilt leven..
Groetjes,
Een frequente speed-er
Al een tijdje ben ik een beetje aan het Dwalen in de "wonderlijke wereld van drugs", en valt mij op dat er steeds meer soorten "drugs" geaccepteerd worden in de wereld. Denk aan Ketamine voor mensen met intense pijnklachten op lage dosis, MDMA voor trauma's, wiet-tincturen voor epilepsie, en LSD voor mensen met zware dwangneuroses, paddo's voor mensen die zwaar door het leven gaan..
Op dit moment zit ik zwaar door alles heen, lichamelijk dan en probeer ik (door veel verantwoordelijkheid) te blijven staan zoals ik stond. Op dit moment doe ik een soort van microdoseren met Speed. Ik neem elke dag/om de dag 2 a 3 lijntjes. Dit om de dag door te komen en niet zo verdomd zwaar lijf te hebben. Zo juist om uit mijn burn-out danwel depressie te blijven.
Nee, geen stofzuigerlijntjes met 10 gr natte speed doe ik in mijn eentje ongeveer 2 a 3 maanden (natuurlijk sharing=caring zit er dan ook bij)
Ik heb laatst het verteld tegen mijn familie. Deze schrokken wel en vroegen mij wat de negatieve kant was hiervan.. ik kon bijna niets zeggen en het bijna aanprijzen voor iedereen die het gewoon even niet meer "kan" zonder heel het proces van huisarts/25 therapeuten/ misdiagnoses/onzinnige gesprekken.. het nooit kunnen oplossen.. Want waar ik tegen aan loop is gewoon niet op te lossen, slechts vol te houden.
Wel is mijn huis spik en span, ideeën oneindig, overzicht aanwezig en veel papierwerk over hoe ik dingen zie/voel/ervaar welke ik vaak teruglees en in mijn nuchtere fase in werking zet.
Ik merk dat mijn omgeving er gespannen op reageer want ja, je krijgt het niet van de dokter. (Echter loop ik vaak onder invloed van en heeft nooit iemand wat aan mij gezien, ik ga dus ook geen dingen uit de weg)
Ik zie het dan ook als een soort van medicijn, ik leg het nadat het op is een paar weken weg en pak het dan ook weer geleidelijk op.. is dit dan ook een verslaving? Kan je verstandig omgaan met Drugs? Moeten er eigenlijk wel zoveel verschillende middeltjes zijn en zoveel therapeuten als dit ergens gewoon okay kan? Als onze visie net even een piecie wijder is? Ik ben zo benieuwd hoe jullie erover denken.. zou deze "schemerige wereld" niet naar de normale wereld gevoegd kunnen worden? Of is het mens eigen om uiteindelijk toch de controle te verliezen en krabbend in een hoekje te eindigen?
Ik ben benieuwd naar de ervaringen goed/of slecht van het bewust gebruiken en het toevoegen van dit in het leven wat je leeft of wilt leven..
Groetjes,
Een frequente speed-er