Cravings

[Miaaaauw]

Hoi allemaal, ik ben nieuw op dit platform ben nog een beetje zoekende met hoe ik dit moet gebruiken,

Ik ben Rinie ik ben 17 jaar en verslaafd aan 3mmc. Toen ik terug kwam van de zomervakantie lloret de mar met mn vrienden, begon ik ineens elke dag te snuiven eerst 1 of 2 gram wordt steeds meer.

Nu school weer is begonnen dacht ik dat ik zou stoppen maar ook met school ga ik door ik heb zo erg last van de cravings dat ik zelfs het kleine glas van het 3mmc ga pakken ik ben nu ook onder invloed en moet om half 11 op school zijn.

Ik denk dat ik uit mezelf kan stoppen maar het gevoel is zo lekker en moest mezelf weer herpakken omdat er in me prive leven veel gebeurd is, deed ik t als een soort van uitlaatklep maar nu kan ik niet meer stoppen. Iemand tips?

Rinie

 

[Ulixes]

Hey Rinie, wat vervelend dat je dit mee moet maken. Het klinkt alsof het niet meer lukt om zelf te stoppen. Heb je al geprobeerd hulp te zoeken? Dat gaat je echt helpen, want zo kan het niet langer meer doorgaan.

 

[Miaaaauw]

Hulp niemand weet dat ik het gebruik, ik ben bang dat ik iedereen kwijt raak

 

[Ulixes]

Hulp niemand weet dat ik het gebruik, ik ben bang dat ik iedereen kwijt raak

Ik begrijp je angst maar mensen zullen er uiteindelijk alleen maar begrip voor hebben. Als je zo doorgaat is de kans reeel dat je iedereen kwijt raakt juist.

 

[Miaaaauw]

Me pack is bijna leeg me dealer is actief maar de laatste keer dat ik heb geslapen was donderdagavond

 

[_shikantaza]

@GasErOp12 ga naar je huisarts, die kan je op weg helpen. Je gaat juist alles en iedereen kwijt taken als je door blijft gaan met gebruiken. Je bent ziek en hebt hulp nodig. Probeer je er niet voor te schamen. Dat heeft mij jarenlang vastgezet door er met niemand over te praten en geen hulp te zoeken. Nu ben ik er eerlijk over, en de eerste nare reactie als ik vertel dat ik verslaafd ben moet nog komen.

Ik ben nu 15,5 maand clean na 10 jaar aan de coke.

 

[Zeehond]

Goed dat je dit hier durft te delen.
Schaam je niet, je bent ongewild een verslaving ingerold en het is niet makkelijk om daar even simpel vanaf te komen.
Dat kan iedereen gebeuren, zeker in bepaalde omstandigheden.
Erken dat je zo niet verder wilt en dat je hiermee wilt stoppen.
Als je doorgaat loop je het risico dat je alles en iedereen kwijt gaat raken om je heen.
Neem meteen contact op met je huisarts, alles wat je daar bespreekt is vertrouwelijk.
Je moet het wel echt zelf willen.
Succes, je kunt het en je bent het waard. Het is je verslaving die nu voor jou alles beslist.

 

[Zeehond]

Ik denk dat ik uit mezelf kan stoppen maar het gevoel is zo lekker

Je verstand en je verslaving die elkaar tegenspreken.
Probeer sterk te zijn en er boven te staan.
Drugs is nooit ergens de oplossing voor, zeker niet voor problemen. Juist door jezelf de verdoven worden de echte onderliggende problemen alleen maar groter en groter.
Stop nu het nog kan en nogmaals: zoek hulp en ga als eerste naar je huisarts en wees eerlijk.

 

[Miaaaauw]

Ik dacht ik laat even wat van me weten, ik ging vanochtend op pad en toen ik rond half 7 s'ochtends terug kwam was me broer aan het ontbijten en keek me aan en ik merkte dat hij het door had.

Ik ben toen snel me bed ingedoken en gaan slapen me moeder heeft me toen ziek gemeld voor school omdat ik zei dat ik ziek was.

Toen ik wakker werd was ik mega depressief heb een uur lang gehuild op me kamer met zelfmoordgedachtes. Ben toen naar me werk gegaan omdat ik moest werken, Ik had zo erg de neiging om weer bij te halen. Maar ben trots om te zeggen dat ik dit niet gedaan heb.

Ook kan ik me echt weinig van vanochtend herinneren echt bijna niks weet iemand hoe dit komt?

Ben nu thuis ga lekker slapen en morgen even aan mezelf werken.

Gr Rinie

 

[OtherShore]

Toen ik wakker werd was ik mega depressief heb een uur lang gehuild op me kamer met zelfmoordgedachtes. Ben toen naar me werk gegaan omdat ik moest werken, Ik had zo erg de neiging om weer bij te halen. Maar ben trots om te zeggen dat ik dit niet gedaan heb.

Blijf hier niet alleen mee zitten, dat wil ik je graag op het hart drukken. Je zit nu in een neerwaartse spiraal. Je zit met schuld- en schaamtegevoelens rondom je gebruik. Om die gevoelens tijdelijk te vergeten ga je weer gebruiken, maar daarna wordt je gevoel van schaamte en schuld weer groter, waardoor je weer meer gaat gebruiken, en zo alsmaar verder. Iedereen die verslaafd is of die verslaafd is geweest herkent dit patroon (ik ook).

Je hebt nu in je hoofd zitten dat mensen je gaan veroordelen en afwijzen of dat ze je al aan het veroordelen en afwijzen zijn. Ik kan me voorstellen dat je broer gister ochtend gewoon bezorgd om je was, maar in jouw hoofd wordt zoiets een oordeel/afwijzing (dit zijn mijn woorden natuurlijk, maar iets in die richting).

Feit is dat het niets over jou zegt dat je verslaafd bent. Dat kan echt iedereen overkomen. Niemand wil verslaafd worden maar het sluipt er gewoon in. Er is niets raars aan dat je op jouw leeftijd een moeilijk periode doormaakt — sterker nog, dat is normaal. Iedereen gaat daar op andere manier mee om. Jouw verslaving is meer pech dan iets anders.

Je bent bang om mensen kwijt te raken, maar je raakt mensen juist kwijt door je af te sluiten en niet eerlijk te zijn over wat er met je aan de hand is. Mijn advies is dan ook: speel open kaart met je familie en ga samen hulp zoeken. De huisarts is je eerste aanspreekpunt.

Een verslaving begint vaak omdat je in je eentje een probleem probeert op te lossen. Niemand mag zien dat het niet goed gaat, dus dan gebruik je maar zodat je kan doen alsof alles goed gaat. Daar zit nou net de fout. Je probeert alleen iets op te lossen waar je anderen voor nodig hebt. De oplossing is om hulp vragen. Dat breek je in één keer met dan patroon van internaliseren en dan is groei ineens wel mogelijk.

Gaat dit hele proces heftig zijn? Jazeker. Maar sta er dan nu even bij stil wat je gisteravond gedeeld hebt. Zelfmoordgedachtes, depressie, er helemaal doorheen zitten. Daar kom je vanaf door nu samen met je naasten stappen te zetten in de richting van je herstel. Tuurlijk, je zult altijd denken “Was dit maar niet gebeurd”, maar het is wel gebeurd en je kan het niet zomaar wegdenken. Er zijn mensen die jarenlang in verslaving blijven zitten omdat ze zich zo schamen dat ze niet om hulp durven te vragen. Laat dat nou niet gebeuren.

(Veel sterkte alvast. Ik begrijp je verhaal natuurlijk vanuit mijn eigen ervaringen, dus het kan zijn dat mijn interpretatie niet helemaal klopt. Maar je verhaal deed me wat, dus vandaar mijn lange antwoord.)

 

[MR_CHIP]

Blijf hier niet alleen mee zitten, dat wil ik je graag op het hart drukken. Je zit nu in een neerwaartse spiraal. Je zit met schuld- en schaamtegevoelens rondom je gebruik. Om die gevoelens tijdelijk te vergeten ga je weer gebruiken, maar daarna wordt je gevoel van schaamte en schuld weer groter, waardoor je weer meer gaat gebruiken, en zo alsmaar verder. Iedereen die verslaafd is of die verslaafd is geweest herkent dit patroon (ik ook).

Je hebt nu in je hoofd zitten dat mensen je gaan veroordelen en afwijzen of dat ze je al aan het veroordelen en afwijzen zijn. Ik kan me voorstellen dat je broer gister ochtend gewoon bezorgd om je was, maar in jouw hoofd wordt zoiets een oordeel/afwijzing (dit zijn mijn woorden natuurlijk, maar iets in die richting).

Feit is dat het niets over jou zegt dat je verslaafd bent. Dat kan echt iedereen overkomen. Niemand wil verslaafd worden maar het sluipt er gewoon in. Er is niets raars aan dat je op jouw leeftijd een moeilijk periode doormaakt — sterker nog, dat is normaal. Iedereen gaat daar op andere manier mee om. Jouw verslaving is meer pech dan iets anders.

Je bent bang om mensen kwijt te raken, maar je raakt mensen juist kwijt door je af te sluiten en niet eerlijk te zijn over wat er met je aan de hand is. Mijn advies is dan ook: speel open kaart met je familie en ga samen hulp zoeken. De huisarts is je eerste aanspreekpunt.

Een verslaving begint vaak omdat je in je eentje een probleem probeert op te lossen. Niemand mag zien dat het niet goed gaat, dus dan gebruik je maar zodat je kan doen alsof alles goed gaat. Daar zit nou net de fout. Je probeert alleen iets op te lossen waar je anderen voor nodig hebt. De oplossing is om hulp vragen. Dat breek je in één keer met dan patroon van internaliseren en dan is groei ineens wel mogelijk.

Gaat dit hele proces heftig zijn? Jazeker. Maar sta er dan nu even bij stil wat je gisteravond gedeeld hebt. Zelfmoordgedachtes, depressie, er helemaal doorheen zitten. Daar kom je vanaf door nu samen met je naasten stappen te zetten in de richting van je herstel. Tuurlijk, je zult altijd denken “Was dit maar niet gebeurd”, maar het is wel gebeurd en je kan het niet zomaar wegdenken. Er zijn mensen die jarenlang in verslaving blijven zitten omdat ze zich zo schamen dat ze niet om hulp durven te vragen. Laat dat nou niet gebeuren.

(Veel sterkte alvast. Ik begrijp je verhaal natuurlijk vanuit mijn eigen ervaringen, dus het kan zijn dat mijn interpretatie niet helemaal klopt. Maar je verhaal deed me wat, dus vandaar mijn lange antwoord.)

amen
ik ben sinds 2021 verslaafd helaas en het is echt een levensweg vol hindernissen

 

[Miaaaauw]

(Veel sterkte alvast. Ik begrijp je verhaal natuurlijk vanuit mijn eigen ervaringen, dus het kan zijn dat mijn interpretatie niet helemaal klopt. Maar je verhaal deed me wat, dus vandaar mijn lange antwoord.)

Heel erg bedankt voor deze reactie! Ik ga er zeker wat mee doen. En wat je zegt klopt inderdaad wel het gebruiken om nog tenminste iets te voelen en dat gaat helemaal de verkeerde kant op

 

[Miaaaauw]

Hallo allemaal, deze dag ging echt slechter dan ik had verwacht zit weer onder invloed doordat ik een tiktok zag over iemand die had gesnoven kon ik mezelf niet inhouden dus nu heb ik weer bij gehaald terwijl ik zo een stage gesprek heb en ik schaam me dus echt dood.

 

[LifeIsAlmostGreatAgain]

Hallo allemaal, deze dag ging echt slechter dan ik had verwacht zit weer onder invloed doordat ik een tiktok zag over iemand die had gesnoven kon ik mezelf niet inhouden dus nu heb ik weer bij gehaald terwijl ik zo een stage gesprek heb en ik schaam me dus echt dood.

Stage gesprek ga je dus niet doen onder invloed hoop ik. Gewoon aangeven dat je op dit moment ziek bent whatever, als ze het doorhebben ben je verder van huis.

Denk dat je echt de dokter moet gaan bellen, dit ga je zelf niet oplossen, hoe vervelend dat ook is.

De dokter kan je ook ondersteunen in het informeren van je naasten en familie.

Hulp vragen is eng en ik heb er jaren mee gewacht, maar soms moet je onder ogen zien dat je het niet alleen kan.

En geloof me, ik kan het weten. Ik typ dit namelijk vanuit een verslaving kliniek.

Sterkte!

 

[_shikantaza]

Hallo allemaal, deze dag ging echt slechter dan ik had verwacht zit weer onder invloed doordat ik een tiktok zag over iemand die had gesnoven kon ik mezelf niet inhouden dus nu heb ik weer bij gehaald terwijl ik zo een stage gesprek heb en ik schaam me dus echt dood.

Ga naar de huisarts dude. Hier kom je alleen niet uit. Ga de schaamte voorbij 👍.

 

[Miaaaauw]

Ik kan niet naar de huisarts ik kan niet hulp zoeken me moeder zal me nooit meer aan willen kijken

 

[_shikantaza]

Ik kan niet naar de huisarts ik kan niet hulp zoeken me moeder zal me nooit meer aan willen kijken

Een huisarts heeft medisch beroepsgeheim. Ga nou maar gewoon.

 

[LucidLucy]

Een huisarts heeft medisch beroepsgeheim. Ga nou maar gewoon.

Ook als het gaat om je minderjarige zoon?

@GasErOp12 maakt verder ook niet uit. Het klinkt inderdaad of de 3mmc je goed te pakken heeft. Hier kom je waarschijnlijk niet alleen uit. Ik weet er zelf ook alles van.

Je hebt hulp nodig van je omgeving. En dat zal helaas betekenen dat je toch even met de billen bloot moet...

EDIT: never mind. Vanaf 16 jaar mogen je ouders je dossier pas inzien na toestemming van het kind.

 

[_shikantaza]

Ook als het gaat om je minderjarige zoon?

@GasErOp12 maakt verder ook niet uit. Het klinkt inderdaad of de 3mmc je goed te pakken heeft. Hier kom je waarschijnlijk niet alleen uit. Ik weet er zelf ook alles van.

Je hebt hulp nodig van je omgeving. En dat zal helaas betekenen dat je toch even met de billen bloot moet...

Goeie. Ik lees terug dat TS 17 is en blijkbaar is er geheimhoudingsplicht voor patiënten vanaf 16 jaar: https://www.patientenfederatie.nl/extra/vragen-over-de-huisarts/geheimhouding

Weer wat geleerd

Dus @GasErOp12 - Gas Er Op en naar de huisarts 👍🤗.

 

[Miaaaauw]

Bedankt alle voor de reacties, wat gaat er dan gebeuren bij de huisarts? Ben nog al bang om me zo erg open te stellen en schaam me er ook een beetje voor

 

[Ulixes]

Bedankt alle voor de reacties, wat gaat er dan gebeuren bij de huisarts? Ben nog al bang om me zo erg open te stellen en schaam me er ook een beetje voor

Die gaat jou dan doorverwijzen naar een instantie die jou verder kan helpen. Is echt niets om je voor te schamen. Juist stoer als je hulp durft te vragen wanneer je dat nodig hebt.

 

[De pen is van je zus]

Bedankt alle voor de reacties, wat gaat er dan gebeuren bij de huisarts? Ben nog al bang om me zo erg open te stellen en schaam me er ook een beetje voor

Dan kan je doorverwezen worden naar verslavingzorg meestal zijn er aardige wachttijden dus het liefst zo spoedig mogelijk.

 

[Damius]

Hartstikke moedig dat je hier je verhaal deelt. Dat betekent namelijk dat je diep van binnen verandering wilt, maar je nog niet weet hoe je dat aan moet pakken. En precies daar kan de huisarts je goed bij helpen. Zelf loop ik ook bij een traject voor ambulante verslavingszorg en het is 1 van de beste besluiten die ik in mijn leven heb genomen. Je kunt het!

 

[Zeehond]

Ik kan niet naar de huisarts ik kan niet hulp zoeken me moeder zal me nooit meer aan willen kijken

Je moeder houdt altijd van je. Zij zal je altijd steunen. Ongeacht wat er gebeurt.
Ze zal het misschien niet verwachten, verdrietig zijn en schrikken. Maar ze is er voor je. Neem naar mee en speel open kaart.
Ik ben zelf vader en ik weet dus wat ik zeg.

 

[Plex]

Ik kan niet naar de huisarts ik kan niet hulp zoeken me moeder zal me nooit meer aan willen kijken

Ik heb vaak hetzelfde gedacht, nadat ik open ben geweest is ze hooguit bezorgd. Gevuld met blijdschap dat ik eerlijk was en mijn gebruik had besproken. Het enigste wat je moeder wil is het beste voor jouw, en aangezien eerlijkheid waarschijnlijk beter is voor iedereen zou ik dit dus ook doen. En anders inderdaad een huisarts opzoeken als je het echt niet wil vertellen. Of als eerste stap om vervolgens begeleid te kunnen worden naar eerlijkheid en herstel.

 

[Miaaaauw]

Mijn leven is echt gedoemd met pech heb ik het gevoel van, elke dag heb ik zoveel pech vandaag ook weer.

Mijn moeder komt thuis van de kapper en ik ging even naar de wc om te plassen gaat ze me kamer in omdat ik me fietssleutel kwijt ben om te zoeken dus ik kijk achter me en ik zie haar precies kijken waar mijn 3m ligt ik weet niet of ze het gezien heeft. Ze keek iig die kant op maar zei er niks van

Ik weet niet wat ik nu moet doen en ben zo bang dat ik morgen het huis uit wordt gezet

 

[LucidLucy]

Mijn leven is echt gedoemd met pech heb ik het gevoel van, elke dag heb ik zoveel pech vandaag ook weer.

Dat gevoel had ik ook toen ik nog in actief gebruik zat. Bleek achteraf dat ik daar vaak toch zelf een aandeel in had. Maar zo voelt het op dat moment niet.

Ergens wel fijn, want dat betekent ook dat je iets aan die 'pech' kan doen.

Mijn moeder komt thuis van de kapper en ik ging even naar de wc om te plassen gaat ze me kamer in omdat ik me fietssleutel kwijt ben om te zoeken dus ik kijk achter me en ik zie haar precies kijken waar mijn 3m ligt ik weet niet of ze het gezien heeft. Ze keek iig die kant op maar zei er niks van

Ik weet niet wat ik nu moet doen en ben zo bang dat ik morgen het huis uit wordt gezet

Moeders zijn niet dom jongen.... vaak zien ze meer dan je denkt. Is mijn ervaring dan.

Er is maar één manier om daarachter te komen, door het initiatief te pakken. Wat denk je dat er voor haar prettiger is? Dat je er zelf eerlijk over verteld of dat ze er zelf achter moet komen?

Kijk ik kan jouw situatie thuis niet beoordelen. Maar je kind zonder pardon het huis uit zetten is wel het laatste wat een liefhebbende ouder wilt doen.

Bij mij heeft mijn moeder uiteindelijk geprobeerd realistische grenzen te stellen. Na een ontzettend hevige periode van gebruik en alles wat daarbij komt kijken, was ze er klaar mee. Als ik nog zou gaan gebruiken of drugs in huis haalde, dan kwam ik op straat te staan.

En toch heb ik daarna meerdere terugvallen gehad. Waarom ik wel kon blijven wonen is omdat de terugvallen kort van duur waren, ik eerlijk was en ik ook duidelijk de bereidwilligheid liet zien dat ik het anders wilde.

Mijn moeder heeft het er echt moeilijk mee gehad. Aan de ene kant was ze er helemaal klaar mee en wilde ze gewoon dat ik voor altijd van de drugs afbleef. En ze wilde dus ook die realistische grens naleven. Aan de andere kant wilde ze mij helemaal niet op straat zetten. Juist omdat ze bang was dat het dan nog erger zou worden met mijn gebruik en ik ergens dood aangetroffen zou worden.

Daarom... een liefhebbend ouder zet echt niet zomaar z'n kind op straat. Daar gaat heel wat aan vooraf. En nogmaals, op afstand, met de info die we hebben, kan niemand voor jou beoordelen hoe die situatie thuis bij jou is.

Één ding weet ik wèl! Eerlijkheid heeft mij altijd geholpen.

 

[LifeIsAlmostGreatAgain]

Mijn leven is echt gedoemd met pech heb ik het gevoel van, elke dag heb ik zoveel pech vandaag ook weer.

Mijn moeder komt thuis van de kapper en ik ging even naar de wc om te plassen gaat ze me kamer in omdat ik me fietssleutel kwijt ben om te zoeken dus ik kijk achter me en ik zie haar precies kijken waar mijn 3m ligt ik weet niet of ze het gezien heeft. Ze keek iig die kant op maar zei er niks van

Ik weet niet wat ik nu moet doen en ben zo bang dat ik morgen het huis uit wordt gezet

Je bent aan het doemdenken. Je hebt een probleem waar je zelf niet vanaf komt.

Zet zelf de eerste stap naar de dokter, dan toon je aan je moeder ook al aan dat je inziet dat je een probleem hebt en dat je hulp wilt en zoekt, ipv dat een ander de hulp voor je inschakelt.

En zelfs al ga je eerst naar je moeder, die gaat schrikken maar wellicht ook niet. Denk je echt dat je omgeving niet doorheeft dat er iets met je aan de hand is? Indien die foto die je als profielpic een foto van jouzelf is dan gaan ze niet verbaasd zijn, die wallen ontstaan namelijk niet zomaar.

En nogmaals je bent niet de enige. Ikzelf was 19 toen ik voor het eerst aan de bel trok, ambulante vorm. Je hoeft echt niet direct een kliniek in, wellicht is ambulante hulp icm steunde familie al wel voldoende, dat moet de tijd uitwijzen.

1 ding is zeker, het niet vertellen is alleen maar uitstellen en eer schade aan jezelf en je omgeving aanbrengen. Wees slim en lijster naar degene die dit allemaal al lang en breed hebben meegemaakt, de mensen hier die zoals ik jou het zetje in de juiste richting willen geven.

Echt waar, ga met de billen bloot. Dat is heel kut en vergt ff een flink paar ballen in je broek, maar uiteindelijk is de opluchting beter dan een orgasme na een half jaar droog staan. 😜

Nee zonder dollen, wees een vent en kom je probleem onder ogen.

 

[Miaaaauw]

Zoveel zin in school zonder slaap en onder invloed

 

[OtherShore]

Zoveel zin in school zonder slaap en onder invloed

Je kunt klagen maar je kunt er ook wat aan doen. Je huisarts gaat zo open 🙂

Ik snap heus wel hoe moeilijk het is hoor, maar op een gegeven moment moet je ophouden met excuses maken. Een bezoekje aan de huisarts maakt echt een wereld van verschil. Je zult er geen spijt van hebben

 

[_shikantaza]

Zoveel zin in school zonder slaap en onder invloed

Je doet het allemaal zelf kerel 😘. Er is een uitweg maar dan moet je dat ook wel willen en vooral DOEN.

 

[PinkFluffyUnicorn]

Zoveel zin in school zonder slaap en onder invloed

Neem dit niet verkeerd… heb zin om je door het scherm te trekken en wakker te schudden…
1. Ga naar je huisarts, die kent je wss al langer dan vandaag, heeft beroepsgeheim (=> kan je altijd nog een benadrukken tegen de ha).
mijn gevoel zegt me dat jij al deel zou geholpen zijn, door het aan iemand te kunnen vertellen in het « echte » niet online- leven…
Is er in nl geen CGG voor jongeren? Caw? Jongere telefoon?

je bent 17, een heel leven voor je… herpak je, je kan dit!

 

[Zeehond]

Zoveel zin in school zonder slaap en onder invloed

Lees gewoon even goed wat meerdere leden schrijven en zet dit om in actie.

 

[PinkFluffyUnicorn]

Trouwens, er zal wel 1 van je leerkrachten het doorhebben hoor… heb je geen vertrouwensleerkracht?

 

[_shikantaza]

Trouwens, er zal wel 1 van je leerkrachten het doorhebben hoor… heb je geen vertrouwensleerkracht?

Goeie dit! Mentor is er voor @GasErOp12 als het nog zo gaat als vroegâh.

Dit beïnvloedt je schoolprestaties ten nadele.

 

[Koffieb00n]

Probeer in ieder geval iemand in vertrouwen te nemen waar je het echte verhaal een keer kwijt kunt. Dat kan een vriend, mentor, familielid, je huisarts of misschien de drugsinfo lijn, maar liever iemand waarmee je even kunt zitten.

Gewoon iemand die alleen maar luistert naar je verhaal en niet oordeelt of advies geeft. Dat lijkt me een goeie eerste stap: beginnen met praten en er open over worden.

 

[Miaaaauw]

Hallo allemaal, ik heb het tegen mijn vrienden en ouders verteld en ga woensdag naar de huisarts iedereen wil me graag helpen dus ik ga hier gewoon uitkomen bedankt allemaal voor de reacties!

 

[MR_CHIP]

wat goed en dapper van je, houd ons vooral op de hoogte mocht je dat willen

 

[Ulixes]

Hallo allemaal, ik heb het tegen mijn vrienden en ouders verteld en ga woensdag naar de huisarts iedereen wil me graag helpen dus ik ga hier gewoon uitkomen bedankt allemaal voor de reacties!

Geweldig 😍

 

[_shikantaza]

Hallo allemaal, ik heb het tegen mijn vrienden en ouders verteld en ga woensdag naar de huisarts iedereen wil me graag helpen dus ik ga hier gewoon uitkomen bedankt allemaal voor de reacties!

Goed bezig! Trots op jou!