AnoniemeGokker
Newbie
Vandaag is het moment dat ik dan toch even mijn verhaal ga delen....
Amfetamine aka speed. Top spul doet wat het beloofd, en daarnaast heeft het mijn geest ook in de houtgreep. Vaak roepen te willen minderen / stoppen om er vervolgens geen gehoor aan te geven.
Ik heb mijn verslavingen wel gehad, maar amfetamine sluipt er bij in. Sneaky motherfucking poeder dat t is.
Waar ik voorheen ook altijd vol verbazing keek naar mensen die verslaafd waren, met de vraag:
''Hoe kun je nou weer verslaafd raken?''
''Iedereen heeft toch verstand genoeg om niet zodanig af te takelen?''
Totdat je er midden in zit.
Van recreatieve consumptie naar dagelijks gebruik.
Dat is voor mij het gevaar bij amfetamine, waar andere drugs echte ''partydrugs'' zijn heeft amfetamine zich ook bewezen als productiviteitbooster. Weekend was weer hartstikke gezellig... misschien toch iets teveel gesnoven, lig je dan zondagavond te tollen in bed. 8u de wekker en weer lekker werken, zonder slaap. Maar toevallig is er nog een beetje speed over, naja weet je wat? 1 lijntje dan voor het werken. ''Goh dit is ideaal zeg, ik draai op autopiloot en teleporteer letterlijk door de dag heen.'' Alles gaat naar eigen zeggen een keer zo goed, en daarnaast vliegt de tijd dubbel zo snel. <-- Dit was dus een ontdekking daar zeg je u tegen, je partydrug ook gebruiken voor dagelijkse dingen. Die ontdekking kun je beter laten voor wat het is, want die gaat je nekken. Amfetamine werd ineens veel meer dan het middeltje op feestjes, nadenken over bijvoorbeeld stressvolle ervaringen, nog even een uitstekend verslag schrijven voor school met gegarandeerd goede cijfers? Het kan allemaal, de geest is zo neutraal als t maar kan.
Dus zoals je waarschijnlijk wel kunt raden, werd het recreatieve gebruik bijna dagelijks gebruik. En ik geloof erin dat iedereen zijn eigen grenzen heeft, en hopelijk ook kent. 1 tip hou je aan die grenzen. Mijn grenzen en principes waren voornamelijk: Enkel in het weekend gebruiken, NIET onder invloed zijn op werk / school en rondom familie. En deze grenzen hebben mij altijd aardig op het pad gehouden, totdat ik er overheen ging. Want als jij je eigen grens passeert, je hele ingebouwde zelfbescherming-mechanisme negeert... Zoiets doe je in mijn geval maar 1 keer. Want toen ik eenmaal over mijn grens ging, bestond die grens niet meer. En hoe hard ik mijzelf ook probeerde te vertellen dat ik die grens moest herorganiseren gebeurde dat niet. En daar zit je dan, doorgesnoven bij de familie. Klapperkakend op de werkvloer etc etc.
Nou laat amfetamine mijn gedachten ook vaak op volle touren draaien, dus al snuivende naar mezelf erkennende dat ik een probleem aan het ontwikkelen was zat ik dan. Een gehele fucking oorlog in de bovenkamer. Gebruik was hier inmiddels zodanig veel dat het structurele slaaptekort een issue was, gewichtsverlies was ook ter sprake. En dan wil je wel stoppen, maar ik dacht al na over de klap die daarna zou komen. Reserves op, energielevel leeg en indien stoppen wederom een leegte binnenin die dan toch weer gevuld zou moeten worden. Die gehele klap zou erg lastig te verantwoorden zijn binnen mijn leefomgeving... Want ja leg dat maar eens uit aan Jan en alleman.
Daarna ging ik maar accepteren dat het zo was zoals het was. Althans dat probeerde ik, zeker als je iemand bent die heel veel denkt over dingen kan dat best een issue zijn. Omdat de amfetamine echt zn plekje in mijn brein gevonden had, en het daarnaast ook gewoon qua overwegingen vrij veel positieve kenmerken had. Werd het een werkelijke oorlog in mijn hoofd, het leek wel alsof ik borderline van de pep had gekregen. Mezelf continue tegenspreken in doen en laten, overtuigingen uitspreken en die dag erop weer een compleet andere mening dragen. Fucking rollercoaster, en door het teleportatie effect kun je sommige dingen ook niet meer helemaal aan specifieke dagen terugkoppelen. Al met al je algehele status word warrig.
Wel aan de bel getrokken uiteraard, om er vervolgens niets mee te doen. Want de kliniek in? Waarom zou ik... lekker 4 weekjes detoxen en weer gazzz. Niet mijn ding, gaat voor mij niet werken. Zelfde als met mensen praten, en alles mogen aanhoren wat je zelf al dondersgoed weet. Heb ik ook niks aan, treurig maar waar. Vanaf jongs af aan verplicht ik mijzelf al om alles zelf te doen. Hulp accepteren kan ik niet. Ik heb er meer dan vaak voor opengestaan en het geprobeerd, maar vroegere schade heeft permanent het vertrouwen weggenomen. Maar dat is uiteindelijk volledig mijn eigen probleem, als je hulp kan accepteren en het werkt voor jou doe het alsjeblieft! *scheelt heel veel kopzorgen*
Na flinke klappen gehad te hebben door de gevolgen van het gebruiken, is het gebruik flink gereduceerd. Het blijft altijd een duiveltje op mijn schouder, maar toch ook wel weer een engeltje. Klinkt absoluut cruel maar ik kan er niet omheen dat door amfetamine er een hele hoop wijsheid is ontstaan. Zoals het niet meer uit de weg gaan van bepaalde situaties omdat die absurd veel stress opleveren. Uiteraard noem ik het enkel een 'engeltje' gezien het ook in nuchtere status positieve resultaten heeft geboekt.
Het feit is wel, het zal altijd een flink gevecht blijven. Ik vermoed dat ik de bodem al gezien heb, dus het lijkt me zeker na alle kennis die is opgedaan irreëel dat het me ooit nog naar de vlakte zou helpen. Verstandigst is om het lekker als een partydrug te blijven gebruiken, want zodra je er anderen functionaliteiten in gaat vinden ga je die niet meer vergeten.
Amfetamine aka speed. Top spul doet wat het beloofd, en daarnaast heeft het mijn geest ook in de houtgreep. Vaak roepen te willen minderen / stoppen om er vervolgens geen gehoor aan te geven.
Ik heb mijn verslavingen wel gehad, maar amfetamine sluipt er bij in. Sneaky motherfucking poeder dat t is.
Waar ik voorheen ook altijd vol verbazing keek naar mensen die verslaafd waren, met de vraag:
''Hoe kun je nou weer verslaafd raken?''
''Iedereen heeft toch verstand genoeg om niet zodanig af te takelen?''
Totdat je er midden in zit.
Van recreatieve consumptie naar dagelijks gebruik.
Dat is voor mij het gevaar bij amfetamine, waar andere drugs echte ''partydrugs'' zijn heeft amfetamine zich ook bewezen als productiviteitbooster. Weekend was weer hartstikke gezellig... misschien toch iets teveel gesnoven, lig je dan zondagavond te tollen in bed. 8u de wekker en weer lekker werken, zonder slaap. Maar toevallig is er nog een beetje speed over, naja weet je wat? 1 lijntje dan voor het werken. ''Goh dit is ideaal zeg, ik draai op autopiloot en teleporteer letterlijk door de dag heen.'' Alles gaat naar eigen zeggen een keer zo goed, en daarnaast vliegt de tijd dubbel zo snel. <-- Dit was dus een ontdekking daar zeg je u tegen, je partydrug ook gebruiken voor dagelijkse dingen. Die ontdekking kun je beter laten voor wat het is, want die gaat je nekken. Amfetamine werd ineens veel meer dan het middeltje op feestjes, nadenken over bijvoorbeeld stressvolle ervaringen, nog even een uitstekend verslag schrijven voor school met gegarandeerd goede cijfers? Het kan allemaal, de geest is zo neutraal als t maar kan.
Dus zoals je waarschijnlijk wel kunt raden, werd het recreatieve gebruik bijna dagelijks gebruik. En ik geloof erin dat iedereen zijn eigen grenzen heeft, en hopelijk ook kent. 1 tip hou je aan die grenzen. Mijn grenzen en principes waren voornamelijk: Enkel in het weekend gebruiken, NIET onder invloed zijn op werk / school en rondom familie. En deze grenzen hebben mij altijd aardig op het pad gehouden, totdat ik er overheen ging. Want als jij je eigen grens passeert, je hele ingebouwde zelfbescherming-mechanisme negeert... Zoiets doe je in mijn geval maar 1 keer. Want toen ik eenmaal over mijn grens ging, bestond die grens niet meer. En hoe hard ik mijzelf ook probeerde te vertellen dat ik die grens moest herorganiseren gebeurde dat niet. En daar zit je dan, doorgesnoven bij de familie. Klapperkakend op de werkvloer etc etc.
Nou laat amfetamine mijn gedachten ook vaak op volle touren draaien, dus al snuivende naar mezelf erkennende dat ik een probleem aan het ontwikkelen was zat ik dan. Een gehele fucking oorlog in de bovenkamer. Gebruik was hier inmiddels zodanig veel dat het structurele slaaptekort een issue was, gewichtsverlies was ook ter sprake. En dan wil je wel stoppen, maar ik dacht al na over de klap die daarna zou komen. Reserves op, energielevel leeg en indien stoppen wederom een leegte binnenin die dan toch weer gevuld zou moeten worden. Die gehele klap zou erg lastig te verantwoorden zijn binnen mijn leefomgeving... Want ja leg dat maar eens uit aan Jan en alleman.
Daarna ging ik maar accepteren dat het zo was zoals het was. Althans dat probeerde ik, zeker als je iemand bent die heel veel denkt over dingen kan dat best een issue zijn. Omdat de amfetamine echt zn plekje in mijn brein gevonden had, en het daarnaast ook gewoon qua overwegingen vrij veel positieve kenmerken had. Werd het een werkelijke oorlog in mijn hoofd, het leek wel alsof ik borderline van de pep had gekregen. Mezelf continue tegenspreken in doen en laten, overtuigingen uitspreken en die dag erop weer een compleet andere mening dragen. Fucking rollercoaster, en door het teleportatie effect kun je sommige dingen ook niet meer helemaal aan specifieke dagen terugkoppelen. Al met al je algehele status word warrig.
Wel aan de bel getrokken uiteraard, om er vervolgens niets mee te doen. Want de kliniek in? Waarom zou ik... lekker 4 weekjes detoxen en weer gazzz. Niet mijn ding, gaat voor mij niet werken. Zelfde als met mensen praten, en alles mogen aanhoren wat je zelf al dondersgoed weet. Heb ik ook niks aan, treurig maar waar. Vanaf jongs af aan verplicht ik mijzelf al om alles zelf te doen. Hulp accepteren kan ik niet. Ik heb er meer dan vaak voor opengestaan en het geprobeerd, maar vroegere schade heeft permanent het vertrouwen weggenomen. Maar dat is uiteindelijk volledig mijn eigen probleem, als je hulp kan accepteren en het werkt voor jou doe het alsjeblieft! *scheelt heel veel kopzorgen*
Na flinke klappen gehad te hebben door de gevolgen van het gebruiken, is het gebruik flink gereduceerd. Het blijft altijd een duiveltje op mijn schouder, maar toch ook wel weer een engeltje. Klinkt absoluut cruel maar ik kan er niet omheen dat door amfetamine er een hele hoop wijsheid is ontstaan. Zoals het niet meer uit de weg gaan van bepaalde situaties omdat die absurd veel stress opleveren. Uiteraard noem ik het enkel een 'engeltje' gezien het ook in nuchtere status positieve resultaten heeft geboekt.
Het feit is wel, het zal altijd een flink gevecht blijven. Ik vermoed dat ik de bodem al gezien heb, dus het lijkt me zeker na alle kennis die is opgedaan irreëel dat het me ooit nog naar de vlakte zou helpen. Verstandigst is om het lekker als een partydrug te blijven gebruiken, want zodra je er anderen functionaliteiten in gaat vinden ga je die niet meer vergeten.
Het gaat zo sneaky langzaam.
